{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416385"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416385","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Pharmacological prophylaxis during silicone oil removal: A systematic review of intravitreal Methotrexate for the prevention of late-stage surgical failure","abstract":"Εισαγωγή / Στόχος: Η παραγωγική υαλοειδοαμφιβληστροειδοπάθεια (ΠΥΑ) παραμένει η κύρια αιτία χειρουργικής αποτυχίας μετά από επιδιόρθωση ρηγματογενούς αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς. Ο επιπωματισμός με έλαιο σιλικόνης (ΕΣ) παρέχει τη μηχανική υποστήριξη που απαιτείται για την επανακόλληση του αμφιβληστροειδούς, αλλά η αφαίρεσή του μπορεί να πυροδοτήσει μια φλεγμονώδη υποτροπή και επανενεργοποίηση του ΠΥΑ. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση αξιολογεί την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επικουρικής ενδουαλοειδικής μεθοτρεξάτης (ΜΤΞ) για τη θεραπεία της ΠΥΑ, με αποτελέσματα που απομονώνονται ειδικά στην περίοδο μετά την αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης (ΑΕΣ). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus και στην Cochrane Library από την έναρξή τους έως τον Απρίλιο του 2026 (PROSPERO: CRD420261354118). Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν οφθαλμούς με εμφανή αρχική ΠΥΑ (Βαθμού C ή χειρότερη) που αντιμετωπίστηκαν με ενδουαλοειδική έγχυση ΜΤΞ και ανέφεραν δομικά ή λειτουργικά αποτελέσματα ξεχωριστά για την περίοδο μετά την ΑΕΣ. Η μεθοδολογική ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το εργαλείο RoB 2 για τις τυχαιοποιημένες δοκιμές και το ROBINS-I για τις μελέτες παρατήρησης, και η βεβαιότητα των αποδεικτικών στοιχείων για κάθε αποτέλεσμα βαθμολογήθηκε χρησιμοποιώντας το σύστημα GRADE. Αποτελέσματα: Πέντε μελέτες (τρεις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές [RCTs] και δύο αναδρομικές συγκριτικές κοόρτες, 89 οφθαλμοί μετά την ΑΕΣ) πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Τα δοσολογικά σχήματα ΜΤΞ μόνο εντός του ελαίου παρήγαγαν ισχυρή αρχική ανατομική σταθεροποίηση. Ωστόσο, τα δεδομένα των συγκριτικών κοορτών υποδηλώνουν ότι η επέκταση της θεραπείας σε μια συνεχή \"γέφυρα\" που διασχίζει το ορόσημο τησ ΑΕΣ βελτιώνει τη δομική επιτυχία μετά την ΑΕΣ, επιτυγχάνοντας επανακόλληση έως και 92,3%. Αυτή η προσέγγιση γεφύρωσης φαίνεται επίσης να προστατεύει την ωχρά κηλίδα από ένα δεύτερο φλεγμονώδες πλήγμα. Στη μοναδική συγκριτική κοόρτη που ανέφερε αυτό το αποτέλεσμα, η εκτεταμένη γεφύρωση μείωσε τον σχηματισμό επιωχρικής μεμβράνης από 53,8% σε 7,7% (p=0,03) και το κυστεοειδές οίδημα της ωχράς κηλίδας από 92,3% σε 15,4% (p=0,0002) σε σύγκριση με τα πρωτόκολλα πρώιμης διακοπής. Ενώ η εκτεταμένη γεφύρωση επέφερε μια ήπια, δοσοεξαρτώμενη αύξηση της παροδικής κερατοπάθειας και των αιχμών της ενδοφθάλμιας πίεσης, αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρέμειναν κλινικά διαχειρίσιμες. Συμπέρασμα: Η αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης φαίνεται να δρα ως μια δεύτερη φλεγμονώδης προσβολή ικανή να επανενεργοποιήσει την ΠΑΥ. Η ΜΤΞ εντός του ελαίου από μόνη της προσφέρει κάποια προστασία, αλλά η διατήρηση της κάλυψης με ΜΤΞ κατά τη μετάβαση της ΑΕΣ μπορεί να μειώσει περαιτέρω τη νοσηρότητα της ωχράς κηλίδας και να υποστηρίξει τη μακροπρόθεσμη δομική επιτυχία. Ωστόσο, η βάση αποδεικτικών στοιχείων για αυτό παραμένει μικρή, και απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες προτού μπορέσει να προταθεί ως καθιερωμένη πρακτική.","abstract_html":"Εισαγωγή / Στόχος: Η παραγωγική υαλοειδοαμφιβληστροειδοπάθεια (ΠΥΑ) παραμένει η κύρια αιτία χειρουργικής αποτυχίας μετά από επιδιόρθωση ρηγματογενούς αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς. Ο επιπωματισμός με έλαιο σιλικόνης (ΕΣ) παρέχει τη μηχανική υποστήριξη που απαιτείται για την επανακόλληση του αμφιβληστροειδούς, αλλά η αφαίρεσή του μπορεί να πυροδοτήσει μια φλεγμονώδη υποτροπή και επανενεργοποίηση του ΠΥΑ. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση αξιολογεί την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επικουρικής ενδουαλοειδικής μεθοτρεξάτης (ΜΤΞ) για τη θεραπεία της ΠΥΑ, με αποτελέσματα που απομονώνονται ειδικά στην περίοδο μετά την αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης (ΑΕΣ). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus και στην Cochrane Library από την έναρξή τους έως τον Απρίλιο του 2026 (PROSPERO: CRD420261354118). Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν οφθαλμούς με εμφανή αρχική ΠΥΑ (Βαθμού C ή χειρότερη) που αντιμετωπίστηκαν με ενδουαλοειδική έγχυση ΜΤΞ και ανέφεραν δομικά ή λειτουργικά αποτελέσματα ξεχωριστά για την περίοδο μετά την ΑΕΣ. Η μεθοδολογική ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το εργαλείο RoB 2 για τις τυχαιοποιημένες δοκιμές και το ROBINS-I για τις μελέτες παρατήρησης, και η βεβαιότητα των αποδεικτικών στοιχείων για κάθε αποτέλεσμα βαθμολογήθηκε χρησιμοποιώντας το σύστημα GRADE. Αποτελέσματα: Πέντε μελέτες (τρεις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές [RCTs] και δύο αναδρομικές συγκριτικές κοόρτες, 89 οφθαλμοί μετά την ΑΕΣ) πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Τα δοσολογικά σχήματα ΜΤΞ μόνο εντός του ελαίου παρήγαγαν ισχυρή αρχική ανατομική σταθεροποίηση. Ωστόσο, τα δεδομένα των συγκριτικών κοορτών υποδηλώνουν ότι η επέκταση της θεραπείας σε μια συνεχή &quot;γέφυρα&quot; που διασχίζει το ορόσημο τησ ΑΕΣ βελτιώνει τη δομική επιτυχία μετά την ΑΕΣ, επιτυγχάνοντας επανακόλληση έως και 92,3%. Αυτή η προσέγγιση γεφύρωσης φαίνεται επίσης να προστατεύει την ωχρά κηλίδα από ένα δεύτερο φλεγμονώδες πλήγμα. Στη μοναδική συγκριτική κοόρτη που ανέφερε αυτό το αποτέλεσμα, η εκτεταμένη γεφύρωση μείωσε τον σχηματισμό επιωχρικής μεμβράνης από 53,8% σε 7,7% (p=0,03) και το κυστεοειδές οίδημα της ωχράς κηλίδας από 92,3% σε 15,4% (p=0,0002) σε σύγκριση με τα πρωτόκολλα πρώιμης διακοπής. Ενώ η εκτεταμένη γεφύρωση επέφερε μια ήπια, δοσοεξαρτώμενη αύξηση της παροδικής κερατοπάθειας και των αιχμών της ενδοφθάλμιας πίεσης, αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρέμειναν κλινικά διαχειρίσιμες. Συμπέρασμα: Η αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης φαίνεται να δρα ως μια δεύτερη φλεγμονώδης προσβολή ικανή να επανενεργοποιήσει την ΠΑΥ. Η ΜΤΞ εντός του ελαίου από μόνη της προσφέρει κάποια προστασία, αλλά η διατήρηση της κάλυψης με ΜΤΞ κατά τη μετάβαση της ΑΕΣ μπορεί να μειώσει περαιτέρω τη νοσηρότητα της ωχράς κηλίδας και να υποστηρίξει τη μακροπρόθεσμη δομική επιτυχία. Ωστόσο, η βάση αποδεικτικών στοιχείων για αυτό παραμένει μικρή, και απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες προτού μπορέσει να προταθεί ως καθιερωμένη πρακτική.","abstract_has_math":false,"creators":["Δουμάζος Σπυρίδων","Doumazos Spyridon"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416385"],"render_values":[{"text":"uoadl:5416385","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416385","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416385","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5416385","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δουμάζος Σπυρίδων","Doumazos Spyridon"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416385","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416385"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή / Στόχος: Η παραγωγική υαλοειδοαμφιβληστροειδοπάθεια (ΠΥΑ) παραμένει η κύρια αιτία χειρουργικής αποτυχίας μετά από επιδιόρθωση ρηγματογενούς αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς. Ο επιπωματισμός με έλαιο σιλικόνης (ΕΣ) παρέχει τη μηχανική υποστήριξη που απαιτείται για την επανακόλληση του αμφιβληστροειδούς, αλλά η αφαίρεσή του μπορεί να πυροδοτήσει μια φλεγμονώδη υποτροπή και επανενεργοποίηση του ΠΥΑ. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση αξιολογεί την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επικουρικής ενδουαλοειδικής μεθοτρεξάτης (ΜΤΞ) για τη θεραπεία της ΠΥΑ, με αποτελέσματα που απομονώνονται ειδικά στην περίοδο μετά την αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης (ΑΕΣ). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus και στην Cochrane Library από την έναρξή τους έως τον Απρίλιο του 2026 (PROSPERO: CRD420261354118). Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν οφθαλμούς με εμφανή αρχική ΠΥΑ (Βαθμού C ή χειρότερη) που αντιμετωπίστηκαν με ενδουαλοειδική έγχυση ΜΤΞ και ανέφεραν δομικά ή λειτουργικά αποτελέσματα ξεχωριστά για την περίοδο μετά την ΑΕΣ. Η μεθοδολογική ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το εργαλείο RoB 2 για τις τυχαιοποιημένες δοκιμές και το ROBINS-I για τις μελέτες παρατήρησης, και η βεβαιότητα των αποδεικτικών στοιχείων για κάθε αποτέλεσμα βαθμολογήθηκε χρησιμοποιώντας το σύστημα GRADE. Αποτελέσματα: Πέντε μελέτες (τρεις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές [RCTs] και δύο αναδρομικές συγκριτικές κοόρτες, 89 οφθαλμοί μετά την ΑΕΣ) πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Τα δοσολογικά σχήματα ΜΤΞ μόνο εντός του ελαίου παρήγαγαν ισχυρή αρχική ανατομική σταθεροποίηση. Ωστόσο, τα δεδομένα των συγκριτικών κοορτών υποδηλώνουν ότι η επέκταση της θεραπείας σε μια συνεχή \"γέφυρα\" που διασχίζει το ορόσημο τησ ΑΕΣ βελτιώνει τη δομική επιτυχία μετά την ΑΕΣ, επιτυγχάνοντας επανακόλληση έως και 92,3%. Αυτή η προσέγγιση γεφύρωσης φαίνεται επίσης να προστατεύει την ωχρά κηλίδα από ένα δεύτερο φλεγμονώδες πλήγμα. Στη μοναδική συγκριτική κοόρτη που ανέφερε αυτό το αποτέλεσμα, η εκτεταμένη γεφύρωση μείωσε τον σχηματισμό επιωχρικής μεμβράνης από 53,8% σε 7,7% (p=0,03) και το κυστεοειδές οίδημα της ωχράς κηλίδας από 92,3% σε 15,4% (p=0,0002) σε σύγκριση με τα πρωτόκολλα πρώιμης διακοπής. Ενώ η εκτεταμένη γεφύρωση επέφερε μια ήπια, δοσοεξαρτώμενη αύξηση της παροδικής κερατοπάθειας και των αιχμών της ενδοφθάλμιας πίεσης, αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρέμειναν κλινικά διαχειρίσιμες. Συμπέρασμα: Η αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης φαίνεται να δρα ως μια δεύτερη φλεγμονώδης προσβολή ικανή να επανενεργοποιήσει την ΠΑΥ. Η ΜΤΞ εντός του ελαίου από μόνη της προσφέρει κάποια προστασία, αλλά η διατήρηση της κάλυψης με ΜΤΞ κατά τη μετάβαση της ΑΕΣ μπορεί να μειώσει περαιτέρω τη νοσηρότητα της ωχράς κηλίδας και να υποστηρίξει τη μακροπρόθεσμη δομική επιτυχία. Ωστόσο, η βάση αποδεικτικών στοιχείων για αυτό παραμένει μικρή, και απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες προτού μπορέσει να προταθεί ως καθιερωμένη πρακτική.","Background/Objective: Proliferative vitreoretinopathy (PVR) remains a main cause of surgical failure after rhegmatogenous retinal detachment repair. Silicone oil (SO) tamponade provides the mechanical support needed for retinal reattachment, but its removal can trigger an inflammatory rebound and reactivation of the PVR cascade. This systematic review evaluates the efficacy and safety of adjunctive intravitreal methotrexate (MTX) for the treatment of PVR, with outcomes isolated specifically to the post-silicone oil removal (SOR) period. Methods: A systematic search of PubMed, Embase, Scopus and the Cochrane Library was conducted from inception to April 2026 (PROSPERO: CRD420261354118). Eligible studies enrolled eyes with manifest baseline PVR (Grade C or worse) treated with intravitreal MTX and reported structural or functional outcomes separately for the post-SOR period. Methodological quality was assessed using RoB 2 for randomised trials and ROBINS-I for observational studies, and the certainty of evidence for each outcome was graded using GRADE. Results: Five studies (three RCTs and two retrospective comparative cohorts, 89 post-SOR eyes) met the inclusion criteria. Intra-oil-only MTX regimens produced strong baseline anatomical stabilisation. However, comparative cohort data suggests that extending treatment into a continuous \"bridge\" across the SOR milestone improves post-SOR structural success, achieving up to 92.3% reattachment. This bridging approach also appears to protect the macula from a second inflammatory hit. In the single comparative cohort reporting this outcome, extended bridging reduced epiretinal membrane formation from 53.8% to 7.7% (p=0.03) and cystoid macular oedema from 92.3% to 15.4% (p=0.0002) when compared to early-cessation protocols. While extended bridging carried a mild, dose-dependent increase in transient keratopathy and intraocular pressure spikes, these adverse events remained clinically manageable. Conclusion: Silicone oil removal appears to act as a second inflammatory insult capable of reactivating PVR. Intra-oil MTX alone offers some protection, but maintaining MTX cover across the SOR transition may further reduce macular morbidity and support long-term structural success. However, the evidence base for this remains small, and larger prospective studies are needed before it can be recommended as standard practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Pharmacological prophylaxis during silicone oil removal: A systematic review of intravitreal Methotrexate for the prevention of late-stage surgical failure"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δουμάζος Σπυρίδων","Doumazos Spyridon"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή / Στόχος: Η παραγωγική υαλοειδοαμφιβληστροειδοπάθεια (ΠΥΑ) παραμένει η κύρια αιτία χειρουργικής αποτυχίας μετά από επιδιόρθωση ρηγματογενούς αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς. Ο επιπωματισμός με έλαιο σιλικόνης (ΕΣ) παρέχει τη μηχανική υποστήριξη που απαιτείται για την επανακόλληση του αμφιβληστροειδούς, αλλά η αφαίρεσή του μπορεί να πυροδοτήσει μια φλεγμονώδη υποτροπή και επανενεργοποίηση του ΠΥΑ. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση αξιολογεί την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επικουρικής ενδουαλοειδικής μεθοτρεξάτης (ΜΤΞ) για τη θεραπεία της ΠΥΑ, με αποτελέσματα που απομονώνονται ειδικά στην περίοδο μετά την αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης (ΑΕΣ). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus και στην Cochrane Library από την έναρξή τους έως τον Απρίλιο του 2026 (PROSPERO: CRD420261354118). Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν οφθαλμούς με εμφανή αρχική ΠΥΑ (Βαθμού C ή χειρότερη) που αντιμετωπίστηκαν με ενδουαλοειδική έγχυση ΜΤΞ και ανέφεραν δομικά ή λειτουργικά αποτελέσματα ξεχωριστά για την περίοδο μετά την ΑΕΣ. Η μεθοδολογική ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το εργαλείο RoB 2 για τις τυχαιοποιημένες δοκιμές και το ROBINS-I για τις μελέτες παρατήρησης, και η βεβαιότητα των αποδεικτικών στοιχείων για κάθε αποτέλεσμα βαθμολογήθηκε χρησιμοποιώντας το σύστημα GRADE. Αποτελέσματα: Πέντε μελέτες (τρεις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές [RCTs] και δύο αναδρομικές συγκριτικές κοόρτες, 89 οφθαλμοί μετά την ΑΕΣ) πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Τα δοσολογικά σχήματα ΜΤΞ μόνο εντός του ελαίου παρήγαγαν ισχυρή αρχική ανατομική σταθεροποίηση. Ωστόσο, τα δεδομένα των συγκριτικών κοορτών υποδηλώνουν ότι η επέκταση της θεραπείας σε μια συνεχή \"γέφυρα\" που διασχίζει το ορόσημο τησ ΑΕΣ βελτιώνει τη δομική επιτυχία μετά την ΑΕΣ, επιτυγχάνοντας επανακόλληση έως και 92,3%. Αυτή η προσέγγιση γεφύρωσης φαίνεται επίσης να προστατεύει την ωχρά κηλίδα από ένα δεύτερο φλεγμονώδες πλήγμα. Στη μοναδική συγκριτική κοόρτη που ανέφερε αυτό το αποτέλεσμα, η εκτεταμένη γεφύρωση μείωσε τον σχηματισμό επιωχρικής μεμβράνης από 53,8% σε 7,7% (p=0,03) και το κυστεοειδές οίδημα της ωχράς κηλίδας από 92,3% σε 15,4% (p=0,0002) σε σύγκριση με τα πρωτόκολλα πρώιμης διακοπής. Ενώ η εκτεταμένη γεφύρωση επέφερε μια ήπια, δοσοεξαρτώμενη αύξηση της παροδικής κερατοπάθειας και των αιχμών της ενδοφθάλμιας πίεσης, αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρέμειναν κλινικά διαχειρίσιμες. Συμπέρασμα: Η αφαίρεση του ελαίου σιλικόνης φαίνεται να δρα ως μια δεύτερη φλεγμονώδης προσβολή ικανή να επανενεργοποιήσει την ΠΑΥ. Η ΜΤΞ εντός του ελαίου από μόνη της προσφέρει κάποια προστασία, αλλά η διατήρηση της κάλυψης με ΜΤΞ κατά τη μετάβαση της ΑΕΣ μπορεί να μειώσει περαιτέρω τη νοσηρότητα της ωχράς κηλίδας και να υποστηρίξει τη μακροπρόθεσμη δομική επιτυχία. Ωστόσο, η βάση αποδεικτικών στοιχείων για αυτό παραμένει μικρή, και απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες προτού μπορέσει να προταθεί ως καθιερωμένη πρακτική.","Background/Objective: Proliferative vitreoretinopathy (PVR) remains a main cause of surgical failure after rhegmatogenous retinal detachment repair. Silicone oil (SO) tamponade provides the mechanical support needed for retinal reattachment, but its removal can trigger an inflammatory rebound and reactivation of the PVR cascade. This systematic review evaluates the efficacy and safety of adjunctive intravitreal methotrexate (MTX) for the treatment of PVR, with outcomes isolated specifically to the post-silicone oil removal (SOR) period. Methods: A systematic search of PubMed, Embase, Scopus and the Cochrane Library was conducted from inception to April 2026 (PROSPERO: CRD420261354118). Eligible studies enrolled eyes with manifest baseline PVR (Grade C or worse) treated with intravitreal MTX and reported structural or functional outcomes separately for the post-SOR period. Methodological quality was assessed using RoB 2 for randomised trials and ROBINS-I for observational studies, and the certainty of evidence for each outcome was graded using GRADE. Results: Five studies (three RCTs and two retrospective comparative cohorts, 89 post-SOR eyes) met the inclusion criteria. Intra-oil-only MTX regimens produced strong baseline anatomical stabilisation. However, comparative cohort data suggests that extending treatment into a continuous \"bridge\" across the SOR milestone improves post-SOR structural success, achieving up to 92.3% reattachment. This bridging approach also appears to protect the macula from a second inflammatory hit. In the single comparative cohort reporting this outcome, extended bridging reduced epiretinal membrane formation from 53.8% to 7.7% (p=0.03) and cystoid macular oedema from 92.3% to 15.4% (p=0.0002) when compared to early-cessation protocols. While extended bridging carried a mild, dose-dependent increase in transient keratopathy and intraocular pressure spikes, these adverse events remained clinically manageable. Conclusion: Silicone oil removal appears to act as a second inflammatory insult capable of reactivating PVR. Intra-oil MTX alone offers some protection, but maintaining MTX cover across the SOR transition may further reduce macular morbidity and support long-term structural success. However, the evidence base for this remains small, and larger prospective studies are needed before it can be recommended as standard practice."],"dc:identifier":["uoadl:5416385","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416385"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Pharmacological prophylaxis during silicone oil removal: A systematic review of intravitreal Methotrexate for the prevention of late-stage surgical failure"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z"}