{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416439"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416439","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Evaluation of the efficacy and safety of intravitreal faricimab in the treatment of diabetic macular edema: 24-month results","abstract":"Το διαβητικό οίδημα της ωχράς κηλίδας (ΔΟΩ) αποτελεί σοβαρή επιπλοκή της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας (ΔΑ) και παραμένει η συχνότερη αιτία απώλειας όρασης σε ασθενείς με ΔΑ. Το ΔΟΩ ορίζεται ως η πάχυνση του κεντρικού αμφιβληστροειδούς λόγω συσσώρευσης υγρού, μέσω μιας πολύπλοκης παθοφυσιολογίας που περιλαμβάνει τη διάσπαση του αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού, τη φλεγμονή και τη νευροεκφύλιση. Σήμερα, η καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του ΔΟΩ είναι οι ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντί-αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (vascular endothelial growth factor, VEGF). Οι παράγοντες αυτοί έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους στην υποχώρηση του ΔΟΩ και στη βελτίωση της όρασης στο πλαίσιο κλινικών μελετών. Ωστόσο, στην καθημερινή κλινική πράξη τα αποτελέσματα είναι συχνά λιγότερο ευνοϊκά, ενώ η ανάγκη για συχνές επισκέψεις και θεραπείες προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχος της νόσου δημιουργεί σημαντική επιβάρυνση για τους ασθενείς. Στην αναζήτηση πιο αποτελεσματικών και μεγαλύτερης διάρκειας θεραπευτικών επιλογών, η έρευνα έχει στραφεί στην ανάπτυξη στρατηγικών που στοχεύουν και άλλα μονοπάτια πέραν του VEGF. Η φαρισιμάμπη είναι ένα νέο αμφιειδικό αντίσωμα που δεσμεύει τον VEGF-A και την αγγειοποιητίνη-2 (Ang-2), ενισχύοντας περαιτέρω τη σταθερότητα των αγγείων μέσω της συνεργικής της δράσης. Μέχρι σήμερα, οι κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η φαρισιμάμπη προσφέρει βελτίωση τόσο στα λειτουργικά όσο και στα ανατομικά αποτελέσματα, ενώ παράλληλα μειώνει το θεραπευτικό φορτίο μέσω της επιμήκυνσης των μεσοδιαστημάτων χορήγησης. Παρ’ όλα αυτά, τα δεδομένα πραγματικής κλινικής πρακτικής σχετικά με τη μακροχρόνια αποτελεσματικότητα της φαρισιμάμπης παραμένουν περιορισμένα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας της ενδοϋαλοειδικής φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε χρονικό διάστημα 24 μηνών, σε συνθήκες πραγματικής κλινικής πρακτικής. Στους 24 μήνες, οι ασθενείς παρουσίασαν μέση βελτίωση της καλύτερα διορθωμένης οπτικής οξύτητας (BCVA) κατά 10 γράμματα ETDRS και μέση μείωση του κεντρικού πάχους του αμφιβληστροειδούς (CST) κατά 84 μm. Επιπλέον, το 71,1% των ασθενών πέτυχε μεσοδιαστήματα χορήγησης τουλάχιστον 12 εβδομάδων, διατηρώντας παράλληλα λειτουργική και ανατομική βελτίωση. Ευνοϊκές μεταβολές παρατηρήθηκαν επίσης σε αρκετούς βιοδείκτες οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου και την πρόγνωση της οπτικής οξύτητας. Τα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν στην παρούσα κοόρτη ήταν σε συμφωνία με εκείνα που έχουν αναφερθεί στις εγκριτικές κλινικές μελέτες. Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης δεν αναφέρθηκαν σημαντικά ζητήματα ασφάλειας ή απρόσμενες ανεπιθύμητες ενέργειες. Παρέχοντας μακροχρόνια δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική, η παρούσα μελέτη συμβάλλει στον εμπλουτισμό των μέχρι σήμερα περιορισμένων στοιχείων σχετικά με τη αποτελεσματικότητα και τη μακροχρόνια διάρκεια δράσης της φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε πραγματικές συνθήκες θεραπείας.","abstract_html":"Το διαβητικό οίδημα της ωχράς κηλίδας (ΔΟΩ) αποτελεί σοβαρή επιπλοκή της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας (ΔΑ) και παραμένει η συχνότερη αιτία απώλειας όρασης σε ασθενείς με ΔΑ. Το ΔΟΩ ορίζεται ως η πάχυνση του κεντρικού αμφιβληστροειδούς λόγω συσσώρευσης υγρού, μέσω μιας πολύπλοκης παθοφυσιολογίας που περιλαμβάνει τη διάσπαση του αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού, τη φλεγμονή και τη νευροεκφύλιση. Σήμερα, η καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του ΔΟΩ είναι οι ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντί-αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (vascular endothelial growth factor, VEGF). Οι παράγοντες αυτοί έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους στην υποχώρηση του ΔΟΩ και στη βελτίωση της όρασης στο πλαίσιο κλινικών μελετών. Ωστόσο, στην καθημερινή κλινική πράξη τα αποτελέσματα είναι συχνά λιγότερο ευνοϊκά, ενώ η ανάγκη για συχνές επισκέψεις και θεραπείες προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχος της νόσου δημιουργεί σημαντική επιβάρυνση για τους ασθενείς. Στην αναζήτηση πιο αποτελεσματικών και μεγαλύτερης διάρκειας θεραπευτικών επιλογών, η έρευνα έχει στραφεί στην ανάπτυξη στρατηγικών που στοχεύουν και άλλα μονοπάτια πέραν του VEGF. Η φαρισιμάμπη είναι ένα νέο αμφιειδικό αντίσωμα που δεσμεύει τον VEGF-A και την αγγειοποιητίνη-2 (Ang-2), ενισχύοντας περαιτέρω τη σταθερότητα των αγγείων μέσω της συνεργικής της δράσης. Μέχρι σήμερα, οι κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η φαρισιμάμπη προσφέρει βελτίωση τόσο στα λειτουργικά όσο και στα ανατομικά αποτελέσματα, ενώ παράλληλα μειώνει το θεραπευτικό φορτίο μέσω της επιμήκυνσης των μεσοδιαστημάτων χορήγησης. Παρ’ όλα αυτά, τα δεδομένα πραγματικής κλινικής πρακτικής σχετικά με τη μακροχρόνια αποτελεσματικότητα της φαρισιμάμπης παραμένουν περιορισμένα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας της ενδοϋαλοειδικής φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε χρονικό διάστημα 24 μηνών, σε συνθήκες πραγματικής κλινικής πρακτικής. Στους 24 μήνες, οι ασθενείς παρουσίασαν μέση βελτίωση της καλύτερα διορθωμένης οπτικής οξύτητας (BCVA) κατά 10 γράμματα ETDRS και μέση μείωση του κεντρικού πάχους του αμφιβληστροειδούς (CST) κατά 84 μm. Επιπλέον, το 71,1% των ασθενών πέτυχε μεσοδιαστήματα χορήγησης τουλάχιστον 12 εβδομάδων, διατηρώντας παράλληλα λειτουργική και ανατομική βελτίωση. Ευνοϊκές μεταβολές παρατηρήθηκαν επίσης σε αρκετούς βιοδείκτες οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου και την πρόγνωση της οπτικής οξύτητας. Τα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν στην παρούσα κοόρτη ήταν σε συμφωνία με εκείνα που έχουν αναφερθεί στις εγκριτικές κλινικές μελέτες. Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης δεν αναφέρθηκαν σημαντικά ζητήματα ασφάλειας ή απρόσμενες ανεπιθύμητες ενέργειες. Παρέχοντας μακροχρόνια δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική, η παρούσα μελέτη συμβάλλει στον εμπλουτισμό των μέχρι σήμερα περιορισμένων στοιχείων σχετικά με τη αποτελεσματικότητα και τη μακροχρόνια διάρκεια δράσης της φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε πραγματικές συνθήκες θεραπείας.","abstract_has_math":false,"creators":["Χονδρού Στεφανία","Chondrou Stefania"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416439"],"render_values":[{"text":"uoadl:5416439","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416439","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416439","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5416439","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χονδρού Στεφανία","Chondrou Stefania"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416439","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416439"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το διαβητικό οίδημα της ωχράς κηλίδας (ΔΟΩ) αποτελεί σοβαρή επιπλοκή της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας (ΔΑ) και παραμένει η συχνότερη αιτία απώλειας όρασης σε ασθενείς με ΔΑ. Το ΔΟΩ ορίζεται ως η πάχυνση του κεντρικού αμφιβληστροειδούς λόγω συσσώρευσης υγρού, μέσω μιας πολύπλοκης παθοφυσιολογίας που περιλαμβάνει τη διάσπαση του αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού, τη φλεγμονή και τη νευροεκφύλιση. Σήμερα, η καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του ΔΟΩ είναι οι ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντί-αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (vascular endothelial growth factor, VEGF). Οι παράγοντες αυτοί έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους στην υποχώρηση του ΔΟΩ και στη βελτίωση της όρασης στο πλαίσιο κλινικών μελετών. Ωστόσο, στην καθημερινή κλινική πράξη τα αποτελέσματα είναι συχνά λιγότερο ευνοϊκά, ενώ η ανάγκη για συχνές επισκέψεις και θεραπείες προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχος της νόσου δημιουργεί σημαντική επιβάρυνση για τους ασθενείς. Στην αναζήτηση πιο αποτελεσματικών και μεγαλύτερης διάρκειας θεραπευτικών επιλογών, η έρευνα έχει στραφεί στην ανάπτυξη στρατηγικών που στοχεύουν και άλλα μονοπάτια πέραν του VEGF. Η φαρισιμάμπη είναι ένα νέο αμφιειδικό αντίσωμα που δεσμεύει τον VEGF-A και την αγγειοποιητίνη-2 (Ang-2), ενισχύοντας περαιτέρω τη σταθερότητα των αγγείων μέσω της συνεργικής της δράσης. Μέχρι σήμερα, οι κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η φαρισιμάμπη προσφέρει βελτίωση τόσο στα λειτουργικά όσο και στα ανατομικά αποτελέσματα, ενώ παράλληλα μειώνει το θεραπευτικό φορτίο μέσω της επιμήκυνσης των μεσοδιαστημάτων χορήγησης. Παρ’ όλα αυτά, τα δεδομένα πραγματικής κλινικής πρακτικής σχετικά με τη μακροχρόνια αποτελεσματικότητα της φαρισιμάμπης παραμένουν περιορισμένα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας της ενδοϋαλοειδικής φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε χρονικό διάστημα 24 μηνών, σε συνθήκες πραγματικής κλινικής πρακτικής. Στους 24 μήνες, οι ασθενείς παρουσίασαν μέση βελτίωση της καλύτερα διορθωμένης οπτικής οξύτητας (BCVA) κατά 10 γράμματα ETDRS και μέση μείωση του κεντρικού πάχους του αμφιβληστροειδούς (CST) κατά 84 μm. Επιπλέον, το 71,1% των ασθενών πέτυχε μεσοδιαστήματα χορήγησης τουλάχιστον 12 εβδομάδων, διατηρώντας παράλληλα λειτουργική και ανατομική βελτίωση. Ευνοϊκές μεταβολές παρατηρήθηκαν επίσης σε αρκετούς βιοδείκτες οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου και την πρόγνωση της οπτικής οξύτητας. Τα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν στην παρούσα κοόρτη ήταν σε συμφωνία με εκείνα που έχουν αναφερθεί στις εγκριτικές κλινικές μελέτες. Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης δεν αναφέρθηκαν σημαντικά ζητήματα ασφάλειας ή απρόσμενες ανεπιθύμητες ενέργειες. Παρέχοντας μακροχρόνια δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική, η παρούσα μελέτη συμβάλλει στον εμπλουτισμό των μέχρι σήμερα περιορισμένων στοιχείων σχετικά με τη αποτελεσματικότητα και τη μακροχρόνια διάρκεια δράσης της φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε πραγματικές συνθήκες θεραπείας.","Diabetic macular edema (DME) is a serious complication of diabetic retinopathy (DR) and remains the most prevalent cause of vision loss among patients with DR. DME is defined as the thickening of the central retina due to accumulation of fluid through a complex pathophysiology that includes breakdown of the blood-retina barrier (BRB), inflammation and neurodegeneration. Today, the standard of care for the management DME is intravitreal injections of anti-vascular endothelial growth factor (VEGF) agents. These agents have proven their efficacy in resolving DME and improving vision in the setting of clinical trials. However, in the real-world setting, outcomes are often less favorable and the need for frequent clinic visits to maintain disease control creates a substantial burden for patients. In the search for more durable and effective agents, research has shifted towards the development of treatment strategies targeting pathways other than VEGF alone. Faricimab is a novel bispecific antibody that binds both VEGF-A and angiopoietin-2 (Ang-2), further promoting vascular stability through its synergistic action. Clinical trials so far have demonstrated that faricimab offers improvements in functional and anatomical outcomes while reducing treatment burden through extension of dosing intervals. However, real-world data on the long-term efficacy of faricimab remain limited. The purpose of the present study was to evaluate the efficacy and safety of intravitreal faricimab in the treatment of DME over a 24-month period in a real-world clinical setting. At 24 months, patients demonstrated a mean Best-Corrected Visual Acuity (BCVA) gain of 10 ETDRS letters and a mean Central Subfield Thickness (CST) reduction of 84 μm. Additionally, 71.1% of patients achieved injection intervals of at least 12 weeks while maintaining functional and anatomical improvements. Favorable changes were also noted in several Optical Coherence Tomography (OCT) biomarkers associated with disease severity and visual prognosis. The outcomes observed in this cohort were in alignment with those reported in the pivotal clinical trials. No significant safety concerns or unexpected adverse events were reported throughout the study period. By providing long-term real-world outcomes, this study contributes to the currently limited evidence regarding the efficacy and durability of faricimab in the treatment of DME in a real-world setting."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Evaluation of the efficacy and safety of intravitreal faricimab in the treatment of diabetic macular edema: 24-month results"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χονδρού Στεφανία","Chondrou Stefania"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το διαβητικό οίδημα της ωχράς κηλίδας (ΔΟΩ) αποτελεί σοβαρή επιπλοκή της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας (ΔΑ) και παραμένει η συχνότερη αιτία απώλειας όρασης σε ασθενείς με ΔΑ. Το ΔΟΩ ορίζεται ως η πάχυνση του κεντρικού αμφιβληστροειδούς λόγω συσσώρευσης υγρού, μέσω μιας πολύπλοκης παθοφυσιολογίας που περιλαμβάνει τη διάσπαση του αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού, τη φλεγμονή και τη νευροεκφύλιση. Σήμερα, η καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του ΔΟΩ είναι οι ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντί-αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (vascular endothelial growth factor, VEGF). Οι παράγοντες αυτοί έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους στην υποχώρηση του ΔΟΩ και στη βελτίωση της όρασης στο πλαίσιο κλινικών μελετών. Ωστόσο, στην καθημερινή κλινική πράξη τα αποτελέσματα είναι συχνά λιγότερο ευνοϊκά, ενώ η ανάγκη για συχνές επισκέψεις και θεραπείες προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχος της νόσου δημιουργεί σημαντική επιβάρυνση για τους ασθενείς. Στην αναζήτηση πιο αποτελεσματικών και μεγαλύτερης διάρκειας θεραπευτικών επιλογών, η έρευνα έχει στραφεί στην ανάπτυξη στρατηγικών που στοχεύουν και άλλα μονοπάτια πέραν του VEGF. Η φαρισιμάμπη είναι ένα νέο αμφιειδικό αντίσωμα που δεσμεύει τον VEGF-A και την αγγειοποιητίνη-2 (Ang-2), ενισχύοντας περαιτέρω τη σταθερότητα των αγγείων μέσω της συνεργικής της δράσης. Μέχρι σήμερα, οι κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η φαρισιμάμπη προσφέρει βελτίωση τόσο στα λειτουργικά όσο και στα ανατομικά αποτελέσματα, ενώ παράλληλα μειώνει το θεραπευτικό φορτίο μέσω της επιμήκυνσης των μεσοδιαστημάτων χορήγησης. Παρ’ όλα αυτά, τα δεδομένα πραγματικής κλινικής πρακτικής σχετικά με τη μακροχρόνια αποτελεσματικότητα της φαρισιμάμπης παραμένουν περιορισμένα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας της ενδοϋαλοειδικής φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε χρονικό διάστημα 24 μηνών, σε συνθήκες πραγματικής κλινικής πρακτικής. Στους 24 μήνες, οι ασθενείς παρουσίασαν μέση βελτίωση της καλύτερα διορθωμένης οπτικής οξύτητας (BCVA) κατά 10 γράμματα ETDRS και μέση μείωση του κεντρικού πάχους του αμφιβληστροειδούς (CST) κατά 84 μm. Επιπλέον, το 71,1% των ασθενών πέτυχε μεσοδιαστήματα χορήγησης τουλάχιστον 12 εβδομάδων, διατηρώντας παράλληλα λειτουργική και ανατομική βελτίωση. Ευνοϊκές μεταβολές παρατηρήθηκαν επίσης σε αρκετούς βιοδείκτες οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου και την πρόγνωση της οπτικής οξύτητας. Τα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν στην παρούσα κοόρτη ήταν σε συμφωνία με εκείνα που έχουν αναφερθεί στις εγκριτικές κλινικές μελέτες. Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης δεν αναφέρθηκαν σημαντικά ζητήματα ασφάλειας ή απρόσμενες ανεπιθύμητες ενέργειες. Παρέχοντας μακροχρόνια δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική, η παρούσα μελέτη συμβάλλει στον εμπλουτισμό των μέχρι σήμερα περιορισμένων στοιχείων σχετικά με τη αποτελεσματικότητα και τη μακροχρόνια διάρκεια δράσης της φαρισιμάμπης στη θεραπεία του ΔΟΩ σε πραγματικές συνθήκες θεραπείας.","Diabetic macular edema (DME) is a serious complication of diabetic retinopathy (DR) and remains the most prevalent cause of vision loss among patients with DR. DME is defined as the thickening of the central retina due to accumulation of fluid through a complex pathophysiology that includes breakdown of the blood-retina barrier (BRB), inflammation and neurodegeneration. Today, the standard of care for the management DME is intravitreal injections of anti-vascular endothelial growth factor (VEGF) agents. These agents have proven their efficacy in resolving DME and improving vision in the setting of clinical trials. However, in the real-world setting, outcomes are often less favorable and the need for frequent clinic visits to maintain disease control creates a substantial burden for patients. In the search for more durable and effective agents, research has shifted towards the development of treatment strategies targeting pathways other than VEGF alone. Faricimab is a novel bispecific antibody that binds both VEGF-A and angiopoietin-2 (Ang-2), further promoting vascular stability through its synergistic action. Clinical trials so far have demonstrated that faricimab offers improvements in functional and anatomical outcomes while reducing treatment burden through extension of dosing intervals. However, real-world data on the long-term efficacy of faricimab remain limited. The purpose of the present study was to evaluate the efficacy and safety of intravitreal faricimab in the treatment of DME over a 24-month period in a real-world clinical setting. At 24 months, patients demonstrated a mean Best-Corrected Visual Acuity (BCVA) gain of 10 ETDRS letters and a mean Central Subfield Thickness (CST) reduction of 84 μm. Additionally, 71.1% of patients achieved injection intervals of at least 12 weeks while maintaining functional and anatomical improvements. Favorable changes were also noted in several Optical Coherence Tomography (OCT) biomarkers associated with disease severity and visual prognosis. The outcomes observed in this cohort were in alignment with those reported in the pivotal clinical trials. No significant safety concerns or unexpected adverse events were reported throughout the study period. By providing long-term real-world outcomes, this study contributes to the currently limited evidence regarding the efficacy and durability of faricimab in the treatment of DME in a real-world setting."],"dc:identifier":["uoadl:5416439","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416439"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Evaluation of the efficacy and safety of intravitreal faricimab in the treatment of diabetic macular edema: 24-month results"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z"}