{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5419717"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5419717","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Στρατηγική, θεσμικός λόγος και η πολιτική του κλασικού στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.","abstract":"Η εργασία μελετά το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ως παράδειγμα στρατηγικής ενός δημόσιου πολιτιστικού οργανισμού, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο μια θεσμική στρατηγική συγκροτείται και γίνεται ορατή μέσα από τον δημόσιο λόγο του θεσμού. Αντικείμενο της ανάλυσης δεν είναι τα πρόσωπα ούτε η αποτίμηση των επιλογών του οργανισμού αλλά οι δημόσιες αυτο-αναπαραστάσεις, η θεσμική δημόσια επικοινωνία του οργανισμού ως πεδίο όπου αποκαλύπτεται η στρατηγική του προοπτική. Η εργασία υποστηρίζει ότι η θεμελιώδης αμφισημία του θεσμού, ανάμεσα στην εθνική του αξίωση και τη διεθνή του προβολή, δεν αντιμετωπίστηκε ως πρόβλημα προς επίλυση αλλά ενσωματώθηκε στη λειτουργία του ως οργανωτική αρχή. Το θεωρητικό πλαίσιο συνδυάζει την έννοια του πολιτιστικού πεδίου και του συμβολικού κεφαλαίου (Bourdieu), της ηγεμονίας (Gramsci) και της πολιτιστικής βιομηχανίας (Adorno) με τη μετααποικιακή κριτική για την ελληνική σχέση με την αρχαιότητα, και καταλήγει στην έννοια της στρατηγικής ως προοπτικής (perspective) κατά τον Henry Mintzberg, η οποία αναγνωρίζεται ως το οργανωσιακό αντίστοιχο του habitus. Μέσα από τη διαχρονική ανάλυση της αυτοπαρουσίασης του Φεστιβάλ, από την ιδρυτική τουριστική-εθνική ρητορική έως τις πρόσφατες πρωτοβουλίες εξωστρέφειας, η μελέτη δείχνει ότι η προοπτική του θεσμού λειτουργεί ως παλίμψηστο διαδοχικών στρωμάτων, καθένα από τα οποία εμπεδώνεται τόσο βαθιά ώστε να επιβιώνει των μεταγενέστερων μετατοπίσεων. Η ανάλυση επικεντρώνεται ιδιαίτερα στη διαχείριση της έννοιας του «κλασικού» ως οργανωτικού κέντρου αυτής της προοπτικής, αναδεικνύοντας τη σχέση μεταξύ πολιτιστικής πολιτικής, θεσμικής στρατηγικής και συμβολικής ισχύος.","abstract_html":"Η εργασία μελετά το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ως παράδειγμα στρατηγικής ενός δημόσιου πολιτιστικού οργανισμού, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο μια θεσμική στρατηγική συγκροτείται και γίνεται ορατή μέσα από τον δημόσιο λόγο του θεσμού. Αντικείμενο της ανάλυσης δεν είναι τα πρόσωπα ούτε η αποτίμηση των επιλογών του οργανισμού αλλά οι δημόσιες αυτο-αναπαραστάσεις, η θεσμική δημόσια επικοινωνία του οργανισμού ως πεδίο όπου αποκαλύπτεται η στρατηγική του προοπτική. Η εργασία υποστηρίζει ότι η θεμελιώδης αμφισημία του θεσμού, ανάμεσα στην εθνική του αξίωση και τη διεθνή του προβολή, δεν αντιμετωπίστηκε ως πρόβλημα προς επίλυση αλλά ενσωματώθηκε στη λειτουργία του ως οργανωτική αρχή. Το θεωρητικό πλαίσιο συνδυάζει την έννοια του πολιτιστικού πεδίου και του συμβολικού κεφαλαίου (Bourdieu), της ηγεμονίας (Gramsci) και της πολιτιστικής βιομηχανίας (Adorno) με τη μετααποικιακή κριτική για την ελληνική σχέση με την αρχαιότητα, και καταλήγει στην έννοια της στρατηγικής ως προοπτικής (perspective) κατά τον Henry Mintzberg, η οποία αναγνωρίζεται ως το οργανωσιακό αντίστοιχο του habitus. Μέσα από τη διαχρονική ανάλυση της αυτοπαρουσίασης του Φεστιβάλ, από την ιδρυτική τουριστική-εθνική ρητορική έως τις πρόσφατες πρωτοβουλίες εξωστρέφειας, η μελέτη δείχνει ότι η προοπτική του θεσμού λειτουργεί ως παλίμψηστο διαδοχικών στρωμάτων, καθένα από τα οποία εμπεδώνεται τόσο βαθιά ώστε να επιβιώνει των μεταγενέστερων μετατοπίσεων. Η ανάλυση επικεντρώνεται ιδιαίτερα στη διαχείριση της έννοιας του «κλασικού» ως οργανωτικού κέντρου αυτής της προοπτικής, αναδεικνύοντας τη σχέση μεταξύ πολιτιστικής πολιτικής, θεσμικής στρατηγικής και συμβολικής ισχύος.","abstract_has_math":false,"creators":["Πασπαλιάρη Αγγελική","Paspaliari Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5419717"],"render_values":[{"text":"uoadl:5419717","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5419717","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5419717","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5419717","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πασπαλιάρη Αγγελική","Paspaliari Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5419717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5419717"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία μελετά το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ως παράδειγμα στρατηγικής ενός δημόσιου πολιτιστικού οργανισμού, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο μια θεσμική στρατηγική συγκροτείται και γίνεται ορατή μέσα από τον δημόσιο λόγο του θεσμού. Αντικείμενο της ανάλυσης δεν είναι τα πρόσωπα ούτε η αποτίμηση των επιλογών του οργανισμού αλλά οι δημόσιες αυτο-αναπαραστάσεις, η θεσμική δημόσια επικοινωνία του οργανισμού ως πεδίο όπου αποκαλύπτεται η στρατηγική του προοπτική. Η εργασία υποστηρίζει ότι η θεμελιώδης αμφισημία του θεσμού, ανάμεσα στην εθνική του αξίωση και τη διεθνή του προβολή, δεν αντιμετωπίστηκε ως πρόβλημα προς επίλυση αλλά ενσωματώθηκε στη λειτουργία του ως οργανωτική αρχή. Το θεωρητικό πλαίσιο συνδυάζει την έννοια του πολιτιστικού πεδίου και του συμβολικού κεφαλαίου (Bourdieu), της ηγεμονίας (Gramsci) και της πολιτιστικής βιομηχανίας (Adorno) με τη μετααποικιακή κριτική για την ελληνική σχέση με την αρχαιότητα, και καταλήγει στην έννοια της στρατηγικής ως προοπτικής (perspective) κατά τον Henry Mintzberg, η οποία αναγνωρίζεται ως το οργανωσιακό αντίστοιχο του habitus. Μέσα από τη διαχρονική ανάλυση της αυτοπαρουσίασης του Φεστιβάλ, από την ιδρυτική τουριστική-εθνική ρητορική έως τις πρόσφατες πρωτοβουλίες εξωστρέφειας, η μελέτη δείχνει ότι η προοπτική του θεσμού λειτουργεί ως παλίμψηστο διαδοχικών στρωμάτων, καθένα από τα οποία εμπεδώνεται τόσο βαθιά ώστε να επιβιώνει των μεταγενέστερων μετατοπίσεων. Η ανάλυση επικεντρώνεται ιδιαίτερα στη διαχείριση της έννοιας του «κλασικού» ως οργανωτικού κέντρου αυτής της προοπτικής, αναδεικνύοντας τη σχέση μεταξύ πολιτιστικής πολιτικής, θεσμικής στρατηγικής και συμβολικής ισχύος.","This study examines the Athens Epidaurus Festival as a case of strategy in a public cultural organisation, focusing on how an institutional strategy is constituted and made visible through the institution's public discourse. The object of analysis is neither the individuals involved nor an evaluation of the organisation's choices, but its public self-representations, its public institutional communication across print and digital channels, understood as the field in which its strategic perspective is revealed. The study argues that the institution's fundamental ambiguity, between its national claim and its international projection, was not treated as a problem to be solved but was incorporated into its operation as an organising principle. The theoretical framework combines the notions of the cultural field and symbolic capital (Bourdieu), hegemony (Gramsci) and the culture industry (Adorno) with postcolonial critique of the Greek relationship to antiquity, and culminates in Henry Mintzberg's concept of strategy as perspective, identified here as the organisational equivalent of habitus. Through a diachronic analysis of the Festival's self-presentation, from its founding tourist-national rhetoric to its recent outward-looking initiatives, the study shows that the institution's perspective functions as a palimpsest of successive layers, each so deeply embedded that it survives later shifts. Particular attention is given to the management of the notion of the \"classical\" as the organising core of this perspective, illuminating the relationship between cultural policy, institutional strategy and symbolic power."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Στρατηγική, θεσμικός λόγος και η πολιτική του κλασικού στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πασπαλιάρη Αγγελική","Paspaliari Angeliki"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η εργασία μελετά το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ως παράδειγμα στρατηγικής ενός δημόσιου πολιτιστικού οργανισμού, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο μια θεσμική στρατηγική συγκροτείται και γίνεται ορατή μέσα από τον δημόσιο λόγο του θεσμού. Αντικείμενο της ανάλυσης δεν είναι τα πρόσωπα ούτε η αποτίμηση των επιλογών του οργανισμού αλλά οι δημόσιες αυτο-αναπαραστάσεις, η θεσμική δημόσια επικοινωνία του οργανισμού ως πεδίο όπου αποκαλύπτεται η στρατηγική του προοπτική. Η εργασία υποστηρίζει ότι η θεμελιώδης αμφισημία του θεσμού, ανάμεσα στην εθνική του αξίωση και τη διεθνή του προβολή, δεν αντιμετωπίστηκε ως πρόβλημα προς επίλυση αλλά ενσωματώθηκε στη λειτουργία του ως οργανωτική αρχή. Το θεωρητικό πλαίσιο συνδυάζει την έννοια του πολιτιστικού πεδίου και του συμβολικού κεφαλαίου (Bourdieu), της ηγεμονίας (Gramsci) και της πολιτιστικής βιομηχανίας (Adorno) με τη μετααποικιακή κριτική για την ελληνική σχέση με την αρχαιότητα, και καταλήγει στην έννοια της στρατηγικής ως προοπτικής (perspective) κατά τον Henry Mintzberg, η οποία αναγνωρίζεται ως το οργανωσιακό αντίστοιχο του habitus. Μέσα από τη διαχρονική ανάλυση της αυτοπαρουσίασης του Φεστιβάλ, από την ιδρυτική τουριστική-εθνική ρητορική έως τις πρόσφατες πρωτοβουλίες εξωστρέφειας, η μελέτη δείχνει ότι η προοπτική του θεσμού λειτουργεί ως παλίμψηστο διαδοχικών στρωμάτων, καθένα από τα οποία εμπεδώνεται τόσο βαθιά ώστε να επιβιώνει των μεταγενέστερων μετατοπίσεων. Η ανάλυση επικεντρώνεται ιδιαίτερα στη διαχείριση της έννοιας του «κλασικού» ως οργανωτικού κέντρου αυτής της προοπτικής, αναδεικνύοντας τη σχέση μεταξύ πολιτιστικής πολιτικής, θεσμικής στρατηγικής και συμβολικής ισχύος.","This study examines the Athens Epidaurus Festival as a case of strategy in a public cultural organisation, focusing on how an institutional strategy is constituted and made visible through the institution's public discourse. The object of analysis is neither the individuals involved nor an evaluation of the organisation's choices, but its public self-representations, its public institutional communication across print and digital channels, understood as the field in which its strategic perspective is revealed. The study argues that the institution's fundamental ambiguity, between its national claim and its international projection, was not treated as a problem to be solved but was incorporated into its operation as an organising principle. The theoretical framework combines the notions of the cultural field and symbolic capital (Bourdieu), hegemony (Gramsci) and the culture industry (Adorno) with postcolonial critique of the Greek relationship to antiquity, and culminates in Henry Mintzberg's concept of strategy as perspective, identified here as the organisational equivalent of habitus. Through a diachronic analysis of the Festival's self-presentation, from its founding tourist-national rhetoric to its recent outward-looking initiatives, the study shows that the institution's perspective functions as a palimpsest of successive layers, each so deeply embedded that it survives later shifts. Particular attention is given to the management of the notion of the \"classical\" as the organising core of this perspective, illuminating the relationship between cultural policy, institutional strategy and symbolic power."],"dc:identifier":["uoadl:5419717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5419717"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Στρατηγική, θεσμικός λόγος και η πολιτική του κλασικού στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z"}