{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5420066"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5420066","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προγνωστικοί παράγοντες για την έκβαση της Αυτόλογης Μεταμόσχευσης σε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα. Δεδομένα της καθημερινής κλινικής πράξης","abstract":"Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί αιματολογική κακοήθεια με ετερογενή πρόγνωση. Η αυτόλογη μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΜΟ), σε συνδυασμό με σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις, έχει βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση, ωστόσο η πρόγνωση παραμένει ετερογενής και εξαρτάται από κλινικοεργαστηριακούς και βιολογικούς παράγοντες. Σκοπός: Η διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν την επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (progression-free survival, PFS) ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο, καθώς και η αξιολόγηση της συνολικής επιβίωσης (overall survival, OS) και της ανταπόκρισης μετά την ΑΜΜΟ ως δευτερευόντων καταληκτικών σημείων. Υλικό-Μέθοδος: Συνολικά, 80 ασθενείς με ΠΜ που υποβλήθηκαν σε ΑΜΜΟ την περίοδο 2010–2021 αναλύθηκαν αναδρομικά. Ο διάμεσος χρόνος παρακολούθησης ήταν 71 μήνες (IQR: 45–93 μήνες). Η PFS και η OS εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan–Meier. Η εκτίμηση των προγνωστικών παραγόντων για την PFS πραγματοποιήθηκε με μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα αναλογικών κινδύνων Cox. Αποτελέσματα: Η διάμεση PFS ανήλθε σε 67 μήνες (2-ετής: 82,4%, 3-ετής: 67,6%). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox, η κρεατινίνη ορού >2 mg/dL [Hazard Ratio (HR) =5,89, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 1,02–33,84, p=0,047] και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ >11 μήνες (HR=2,80, 95% ΔΕ: 1,20–6,53, p=0,017) αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 βρέθηκε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη PFS (HR=0,37, 95% ΔΕ: 0,16–0,88, p=0,025). Η διάμεση OS ανήλθε σε 118 μήνες, με ποσοστά 2-ετούς και 3-ετούς OS 87,8% και 83,8%, αντίστοιχα. Παρατηρήθηκε ευνοϊκότερη PFS σε ασθενείς που επέτυχαν ≥VGPR (πολύ καλή μερική ανταπόκριση) στους 3 μήνες μετά την ΑΜΜΟ (71 vs 43 μήνες, log-rank p=0,108). Συμπεράσματα: Η νεφρική δυσλειτουργία και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 έδειξε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη έκβαση. Η ΑΜΜΟ προσφέρει υψηλά ποσοστά επιβίωσης σε πραγματικές συνθήκες κλινικής πρακτικής, ενώ η επίτευξη ανταπόκρισης μετά τη μεταμόσχευση σχετίζεται με ευνοϊκότερη πρόγνωση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί αιματολογική κακοήθεια με ετερογενή πρόγνωση. Η αυτόλογη μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΜΟ), σε συνδυασμό με σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις, έχει βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση, ωστόσο η πρόγνωση παραμένει ετερογενής και εξαρτάται από κλινικοεργαστηριακούς και βιολογικούς παράγοντες. Σκοπός: Η διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν την επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (progression-free survival, PFS) ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο, καθώς και η αξιολόγηση της συνολικής επιβίωσης (overall survival, OS) και της ανταπόκρισης μετά την ΑΜΜΟ ως δευτερευόντων καταληκτικών σημείων. Υλικό-Μέθοδος: Συνολικά, 80 ασθενείς με ΠΜ που υποβλήθηκαν σε ΑΜΜΟ την περίοδο 2010–2021 αναλύθηκαν αναδρομικά. Ο διάμεσος χρόνος παρακολούθησης ήταν 71 μήνες (IQR: 45–93 μήνες). Η PFS και η OS εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan–Meier. Η εκτίμηση των προγνωστικών παραγόντων για την PFS πραγματοποιήθηκε με μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα αναλογικών κινδύνων Cox. Αποτελέσματα: Η διάμεση PFS ανήλθε σε 67 μήνες (2-ετής: 82,4%, 3-ετής: 67,6%). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox, η κρεατινίνη ορού &gt;2 mg/dL [Hazard Ratio (HR) =5,89, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 1,02–33,84, p=0,047] και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ &gt;11 μήνες (HR=2,80, 95% ΔΕ: 1,20–6,53, p=0,017) αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 βρέθηκε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη PFS (HR=0,37, 95% ΔΕ: 0,16–0,88, p=0,025). Η διάμεση OS ανήλθε σε 118 μήνες, με ποσοστά 2-ετούς και 3-ετούς OS 87,8% και 83,8%, αντίστοιχα. Παρατηρήθηκε ευνοϊκότερη PFS σε ασθενείς που επέτυχαν ≥VGPR (πολύ καλή μερική ανταπόκριση) στους 3 μήνες μετά την ΑΜΜΟ (71 vs 43 μήνες, log-rank p=0,108). Συμπεράσματα: Η νεφρική δυσλειτουργία και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 έδειξε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη έκβαση. Η ΑΜΜΟ προσφέρει υψηλά ποσοστά επιβίωσης σε πραγματικές συνθήκες κλινικής πρακτικής, ενώ η επίτευξη ανταπόκρισης μετά τη μεταμόσχευση σχετίζεται με ευνοϊκότερη πρόγνωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζέρζη Καλλιόπη","Zerzi Kalliopi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5420066"],"render_values":[{"text":"uoadl:5420066","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420066","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420066","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5420066","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζέρζη Καλλιόπη","Zerzi Kalliopi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5420066","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420066"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί αιματολογική κακοήθεια με ετερογενή πρόγνωση. Η αυτόλογη μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΜΟ), σε συνδυασμό με σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις, έχει βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση, ωστόσο η πρόγνωση παραμένει ετερογενής και εξαρτάται από κλινικοεργαστηριακούς και βιολογικούς παράγοντες. Σκοπός: Η διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν την επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (progression-free survival, PFS) ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο, καθώς και η αξιολόγηση της συνολικής επιβίωσης (overall survival, OS) και της ανταπόκρισης μετά την ΑΜΜΟ ως δευτερευόντων καταληκτικών σημείων. Υλικό-Μέθοδος: Συνολικά, 80 ασθενείς με ΠΜ που υποβλήθηκαν σε ΑΜΜΟ την περίοδο 2010–2021 αναλύθηκαν αναδρομικά. Ο διάμεσος χρόνος παρακολούθησης ήταν 71 μήνες (IQR: 45–93 μήνες). Η PFS και η OS εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan–Meier. Η εκτίμηση των προγνωστικών παραγόντων για την PFS πραγματοποιήθηκε με μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα αναλογικών κινδύνων Cox. Αποτελέσματα: Η διάμεση PFS ανήλθε σε 67 μήνες (2-ετής: 82,4%, 3-ετής: 67,6%). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox, η κρεατινίνη ορού >2 mg/dL [Hazard Ratio (HR) =5,89, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 1,02–33,84, p=0,047] και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ >11 μήνες (HR=2,80, 95% ΔΕ: 1,20–6,53, p=0,017) αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 βρέθηκε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη PFS (HR=0,37, 95% ΔΕ: 0,16–0,88, p=0,025). Η διάμεση OS ανήλθε σε 118 μήνες, με ποσοστά 2-ετούς και 3-ετούς OS 87,8% και 83,8%, αντίστοιχα. Παρατηρήθηκε ευνοϊκότερη PFS σε ασθενείς που επέτυχαν ≥VGPR (πολύ καλή μερική ανταπόκριση) στους 3 μήνες μετά την ΑΜΜΟ (71 vs 43 μήνες, log-rank p=0,108). Συμπεράσματα: Η νεφρική δυσλειτουργία και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 έδειξε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη έκβαση. Η ΑΜΜΟ προσφέρει υψηλά ποσοστά επιβίωσης σε πραγματικές συνθήκες κλινικής πρακτικής, ενώ η επίτευξη ανταπόκρισης μετά τη μεταμόσχευση σχετίζεται με ευνοϊκότερη πρόγνωση.","Introduction: Multiple myeloma (MM) is a hematological malignancy with heterogeneous prognosis. Autologous hematopoietic stem cell transplantation (ASCT), in combination with modern therapeutic approaches, has significantly improved survival; however, prognosis remains heterogeneous and depends on clinical, laboratory, and biological factors. Objective: To estimate factors associated with progression-free survival (PFS) as the primary endpoint, and to evaluate overall survival (OS) and post-transplant response as secondary endpoints. Materials and Methods: A total of 80 patients with MM who underwent ASCT between 2010 and 2021 were retrospectively analyzed. The median follow-up was 71 months (IQR: 45–93 months). PFS and OS were estimated using the Kaplan–Meier method. Prognostic factors for PFS were identified through univariable and multivariable Cox proportional hazards regression models. Results: Median PFS was 67 months (2-year: 82.4%, 3-year: 67.6%). In the multivariable Cox analysis, elevated serum creatinine >2 mg/dL [Hazard Ratio (HR)=5.89, 95% Confidence Interval (CI): 1,02–33,84, p=0.047] and time from diagnosis to ASCT >11 months (HR=2.80, 95% CI: 1,20–6,53, p=0.017) emerged as independent adverse prognostic factors, while positive CCND1 expression was associated with improved PFS (HR=0.37, 95% CI: 0,16–0,88, p=0.025). Median OS was 118 months, with 2-year and 3-year rates of 87.8% and 83.8%, respectively. A trend toward improved PFS was observed in patients achieving ≥VGPR (very good partial response) at 3 months post-ASCT (71 vs 43 months, log-rank p=0.108). Conclusions: Renal impairment and time from diagnosis to ASCT emerged as independent adverse prognostic factors for PFS, while positive CCND1 expression was associated with favorable outcome. ASCT continues to offer high survival rates in real-world clinical practice, and achievement of response post-transplant is associated with improved prognosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προγνωστικοί παράγοντες για την έκβαση της Αυτόλογης Μεταμόσχευσης σε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα. Δεδομένα της καθημερινής κλινικής πράξης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζέρζη Καλλιόπη","Zerzi Kalliopi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί αιματολογική κακοήθεια με ετερογενή πρόγνωση. Η αυτόλογη μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΜΟ), σε συνδυασμό με σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις, έχει βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση, ωστόσο η πρόγνωση παραμένει ετερογενής και εξαρτάται από κλινικοεργαστηριακούς και βιολογικούς παράγοντες. Σκοπός: Η διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν την επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (progression-free survival, PFS) ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο, καθώς και η αξιολόγηση της συνολικής επιβίωσης (overall survival, OS) και της ανταπόκρισης μετά την ΑΜΜΟ ως δευτερευόντων καταληκτικών σημείων. Υλικό-Μέθοδος: Συνολικά, 80 ασθενείς με ΠΜ που υποβλήθηκαν σε ΑΜΜΟ την περίοδο 2010–2021 αναλύθηκαν αναδρομικά. Ο διάμεσος χρόνος παρακολούθησης ήταν 71 μήνες (IQR: 45–93 μήνες). Η PFS και η OS εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan–Meier. Η εκτίμηση των προγνωστικών παραγόντων για την PFS πραγματοποιήθηκε με μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα αναλογικών κινδύνων Cox. Αποτελέσματα: Η διάμεση PFS ανήλθε σε 67 μήνες (2-ετής: 82,4%, 3-ετής: 67,6%). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox, η κρεατινίνη ορού >2 mg/dL [Hazard Ratio (HR) =5,89, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 1,02–33,84, p=0,047] και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ >11 μήνες (HR=2,80, 95% ΔΕ: 1,20–6,53, p=0,017) αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 βρέθηκε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη PFS (HR=0,37, 95% ΔΕ: 0,16–0,88, p=0,025). Η διάμεση OS ανήλθε σε 118 μήνες, με ποσοστά 2-ετούς και 3-ετούς OS 87,8% και 83,8%, αντίστοιχα. Παρατηρήθηκε ευνοϊκότερη PFS σε ασθενείς που επέτυχαν ≥VGPR (πολύ καλή μερική ανταπόκριση) στους 3 μήνες μετά την ΑΜΜΟ (71 vs 43 μήνες, log-rank p=0,108). Συμπεράσματα: Η νεφρική δυσλειτουργία και ο χρόνος από τη διάγνωση έως την ΑΜΜΟ αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες για την PFS, ενώ η θετική έκφραση CCND1 έδειξε να σχετίζεται με ευνοϊκότερη έκβαση. Η ΑΜΜΟ προσφέρει υψηλά ποσοστά επιβίωσης σε πραγματικές συνθήκες κλινικής πρακτικής, ενώ η επίτευξη ανταπόκρισης μετά τη μεταμόσχευση σχετίζεται με ευνοϊκότερη πρόγνωση.","Introduction: Multiple myeloma (MM) is a hematological malignancy with heterogeneous prognosis. Autologous hematopoietic stem cell transplantation (ASCT), in combination with modern therapeutic approaches, has significantly improved survival; however, prognosis remains heterogeneous and depends on clinical, laboratory, and biological factors. Objective: To estimate factors associated with progression-free survival (PFS) as the primary endpoint, and to evaluate overall survival (OS) and post-transplant response as secondary endpoints. Materials and Methods: A total of 80 patients with MM who underwent ASCT between 2010 and 2021 were retrospectively analyzed. The median follow-up was 71 months (IQR: 45–93 months). PFS and OS were estimated using the Kaplan–Meier method. Prognostic factors for PFS were identified through univariable and multivariable Cox proportional hazards regression models. Results: Median PFS was 67 months (2-year: 82.4%, 3-year: 67.6%). In the multivariable Cox analysis, elevated serum creatinine >2 mg/dL [Hazard Ratio (HR)=5.89, 95% Confidence Interval (CI): 1,02–33,84, p=0.047] and time from diagnosis to ASCT >11 months (HR=2.80, 95% CI: 1,20–6,53, p=0.017) emerged as independent adverse prognostic factors, while positive CCND1 expression was associated with improved PFS (HR=0.37, 95% CI: 0,16–0,88, p=0.025). Median OS was 118 months, with 2-year and 3-year rates of 87.8% and 83.8%, respectively. A trend toward improved PFS was observed in patients achieving ≥VGPR (very good partial response) at 3 months post-ASCT (71 vs 43 months, log-rank p=0.108). Conclusions: Renal impairment and time from diagnosis to ASCT emerged as independent adverse prognostic factors for PFS, while positive CCND1 expression was associated with favorable outcome. ASCT continues to offer high survival rates in real-world clinical practice, and achievement of response post-transplant is associated with improved prognosis."],"dc:identifier":["uoadl:5420066","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420066"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Προγνωστικοί παράγοντες για την έκβαση της Αυτόλογης Μεταμόσχευσης σε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα. Δεδομένα της καθημερινής κλινικής πράξης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z"}