{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5420157"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5420157","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σημασία της χρήσης βιοδεικτών και καινοτόμων θεραπειών στην αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα / The importance of biomarkers and innovative therapies in the management of lung cancer","abstract":"Στόχος: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) αποτελεί τη συχνότερη μορφή καρκίνου του πνεύμονα και χαρακτηρίζεται από σημαντική μοριακή ετερογένεια. Η ανάπτυξη τεχνικών μοριακού ελέγχου και η εισαγωγή στοχευμένων θεραπειών και ανοσοθεραπείας έχουν μεταβάλει σημαντικά τη θεραπευτική αντιμετώπιση και την πρόγνωση των ασθενών. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της σημασίας των βιοδεικτών, του μοριακού ελέγχου και των σύγχρονων θεραπευτικών προσεγγίσεων στην καθημερινή κλινική πρακτική ασθενών με ΜΜΠΚ, καθώς και η διερεύνηση της επίδρασής τους στη συνολική επιβίωση (Overall Survival- OS) και στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (Progression-Free Survival- PFS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη πραγματικών δεδομένων σε 98 ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ, οι οποίοι παρακολουθούνταν στην Ογκολογική Μονάδα της Γ’ Πανεπιστημιακής Κλινικής και του ομώνυμου εργαστηρίου του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακα Αθηνών «Σωτηρία». Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, ο ιστολογικός υπότυπος, το στάδιο νόσου, το ECOG Performance Status, η καπνιστική συνήθεια, τα αποτελέσματα μοριακού ελέγχου με PCR, ανοσοϊστοχημεία (IHC) και Next Generation Sequencing (NGS), καθώς και η έκφραση του PD-L1. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό Jamovi και τη γλώσσα προγραμματισμού R. Για τη διερεύνηση συσχετίσεων χρησιμοποιήθηκαν έλεγχοι χ², ενώ οι αναλύσεις επιβίωσης πραγματοποιήθηκαν με Kaplan- Meier καμπύλες, log-rank test και Cox proportional hazards regression. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 71,7 έτη, ενώ η πλειονότητα ήταν άνδρες με σημαντική καπνιστική επιβάρυνση. Ο συχνότερος ιστολογικός τύπος ήταν το αδενοκαρκίνωμα και η πλειονότητα των ασθενών διαγνώστηκε σε στάδιο IV νόσου. Η ανοσοϊστοχημεία εφαρμόστηκε σχεδόν στο σύνολο των ασθενών, ενώ μικρότερο ποσοστό υποβλήθηκε σε NGS, κυρίως ασθενείς με αδενοκαρκίνωμα και προχωρημένη νόσο. Οι συχνότερες actionable μοριακές αλλοιώσεις ήταν οι KRAS και EGFR μεταλλάξεις, ενώ λιγότερο συχνές ήταν οι ALK, ROS1, BRAF, RET, HER2, METex14 και NTRK αλλοιώσεις. Οι Kaplan- Meier αναλύσεις ανέδειξαν τάση καλύτερης συνολικής επιβίωσης σε ασθενείς με non-IV (στάδια Ι-ΙΙ και ΙΙΙ) νόσο και ECOG 0-1. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ πραγματοποίησης NGS και χορήγησης θεραπείας σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox κανένας παράγοντας δεν αναδείχθηκε ως ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης για το OS ή το PFS, πιθανόν λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους δείγματος και της ετερογένειας του πληθυσμού. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης αναδεικνύουν τη σημαντική κλινική αξία του μοριακού ελέγχου και της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς με ΜΜΚΠ. Η εφαρμογή τεχνικών όπως το NGS συμβάλλει ουσιαστικά στην ανίχνευση actionable μεταλλάξεων και στην επιλογή κατάλληλης στοχευμένης θεραπείας. Παρά τους περιορισμούς που εξακολουθούν να υπάρχουν στην καθημερινή κλινική πρακτική, η ευρύτερη ενσωμάτωση της μοριακής ογκολογίας αναμένεται να βελτιώσει περαιτέρω τη θεραπευτική αντιμετώπιση και πιθανώς την πρόγνωση των ασθενών με NSCLC.","abstract_html":"Στόχος: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) αποτελεί τη συχνότερη μορφή καρκίνου του πνεύμονα και χαρακτηρίζεται από σημαντική μοριακή ετερογένεια. Η ανάπτυξη τεχνικών μοριακού ελέγχου και η εισαγωγή στοχευμένων θεραπειών και ανοσοθεραπείας έχουν μεταβάλει σημαντικά τη θεραπευτική αντιμετώπιση και την πρόγνωση των ασθενών. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της σημασίας των βιοδεικτών, του μοριακού ελέγχου και των σύγχρονων θεραπευτικών προσεγγίσεων στην καθημερινή κλινική πρακτική ασθενών με ΜΜΠΚ, καθώς και η διερεύνηση της επίδρασής τους στη συνολική επιβίωση (Overall Survival- OS) και στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (Progression-Free Survival- PFS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη πραγματικών δεδομένων σε 98 ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ, οι οποίοι παρακολουθούνταν στην Ογκολογική Μονάδα της Γ’ Πανεπιστημιακής Κλινικής και του ομώνυμου εργαστηρίου του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακα Αθηνών «Σωτηρία». Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, ο ιστολογικός υπότυπος, το στάδιο νόσου, το ECOG Performance Status, η καπνιστική συνήθεια, τα αποτελέσματα μοριακού ελέγχου με PCR, ανοσοϊστοχημεία (IHC) και Next Generation Sequencing (NGS), καθώς και η έκφραση του PD-L1. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό Jamovi και τη γλώσσα προγραμματισμού R. Για τη διερεύνηση συσχετίσεων χρησιμοποιήθηκαν έλεγχοι χ², ενώ οι αναλύσεις επιβίωσης πραγματοποιήθηκαν με Kaplan- Meier καμπύλες, log-rank test και Cox proportional hazards regression. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 71,7 έτη, ενώ η πλειονότητα ήταν άνδρες με σημαντική καπνιστική επιβάρυνση. Ο συχνότερος ιστολογικός τύπος ήταν το αδενοκαρκίνωμα και η πλειονότητα των ασθενών διαγνώστηκε σε στάδιο IV νόσου. Η ανοσοϊστοχημεία εφαρμόστηκε σχεδόν στο σύνολο των ασθενών, ενώ μικρότερο ποσοστό υποβλήθηκε σε NGS, κυρίως ασθενείς με αδενοκαρκίνωμα και προχωρημένη νόσο. Οι συχνότερες actionable μοριακές αλλοιώσεις ήταν οι KRAS και EGFR μεταλλάξεις, ενώ λιγότερο συχνές ήταν οι ALK, ROS1, BRAF, RET, HER2, METex14 και NTRK αλλοιώσεις. Οι Kaplan- Meier αναλύσεις ανέδειξαν τάση καλύτερης συνολικής επιβίωσης σε ασθενείς με non-IV (στάδια Ι-ΙΙ και ΙΙΙ) νόσο και ECOG 0-1. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ πραγματοποίησης NGS και χορήγησης θεραπείας σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox κανένας παράγοντας δεν αναδείχθηκε ως ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης για το OS ή το PFS, πιθανόν λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους δείγματος και της ετερογένειας του πληθυσμού. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης αναδεικνύουν τη σημαντική κλινική αξία του μοριακού ελέγχου και της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς με ΜΜΚΠ. Η εφαρμογή τεχνικών όπως το NGS συμβάλλει ουσιαστικά στην ανίχνευση actionable μεταλλάξεων και στην επιλογή κατάλληλης στοχευμένης θεραπείας. Παρά τους περιορισμούς που εξακολουθούν να υπάρχουν στην καθημερινή κλινική πρακτική, η ευρύτερη ενσωμάτωση της μοριακής ογκολογίας αναμένεται να βελτιώσει περαιτέρω τη θεραπευτική αντιμετώπιση και πιθανώς την πρόγνωση των ασθενών με NSCLC.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπακώστα Πολυξένη","Papakosta Polyxeni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5420157"],"render_values":[{"text":"uoadl:5420157","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420157","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420157","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5420157","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπακώστα Πολυξένη","Papakosta Polyxeni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5420157","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420157"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) αποτελεί τη συχνότερη μορφή καρκίνου του πνεύμονα και χαρακτηρίζεται από σημαντική μοριακή ετερογένεια. Η ανάπτυξη τεχνικών μοριακού ελέγχου και η εισαγωγή στοχευμένων θεραπειών και ανοσοθεραπείας έχουν μεταβάλει σημαντικά τη θεραπευτική αντιμετώπιση και την πρόγνωση των ασθενών. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της σημασίας των βιοδεικτών, του μοριακού ελέγχου και των σύγχρονων θεραπευτικών προσεγγίσεων στην καθημερινή κλινική πρακτική ασθενών με ΜΜΠΚ, καθώς και η διερεύνηση της επίδρασής τους στη συνολική επιβίωση (Overall Survival- OS) και στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (Progression-Free Survival- PFS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη πραγματικών δεδομένων σε 98 ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ, οι οποίοι παρακολουθούνταν στην Ογκολογική Μονάδα της Γ’ Πανεπιστημιακής Κλινικής και του ομώνυμου εργαστηρίου του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακα Αθηνών «Σωτηρία». Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, ο ιστολογικός υπότυπος, το στάδιο νόσου, το ECOG Performance Status, η καπνιστική συνήθεια, τα αποτελέσματα μοριακού ελέγχου με PCR, ανοσοϊστοχημεία (IHC) και Next Generation Sequencing (NGS), καθώς και η έκφραση του PD-L1. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό Jamovi και τη γλώσσα προγραμματισμού R. Για τη διερεύνηση συσχετίσεων χρησιμοποιήθηκαν έλεγχοι χ², ενώ οι αναλύσεις επιβίωσης πραγματοποιήθηκαν με Kaplan- Meier καμπύλες, log-rank test και Cox proportional hazards regression. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 71,7 έτη, ενώ η πλειονότητα ήταν άνδρες με σημαντική καπνιστική επιβάρυνση. Ο συχνότερος ιστολογικός τύπος ήταν το αδενοκαρκίνωμα και η πλειονότητα των ασθενών διαγνώστηκε σε στάδιο IV νόσου. Η ανοσοϊστοχημεία εφαρμόστηκε σχεδόν στο σύνολο των ασθενών, ενώ μικρότερο ποσοστό υποβλήθηκε σε NGS, κυρίως ασθενείς με αδενοκαρκίνωμα και προχωρημένη νόσο. Οι συχνότερες actionable μοριακές αλλοιώσεις ήταν οι KRAS και EGFR μεταλλάξεις, ενώ λιγότερο συχνές ήταν οι ALK, ROS1, BRAF, RET, HER2, METex14 και NTRK αλλοιώσεις. Οι Kaplan- Meier αναλύσεις ανέδειξαν τάση καλύτερης συνολικής επιβίωσης σε ασθενείς με non-IV (στάδια Ι-ΙΙ και ΙΙΙ) νόσο και ECOG 0-1. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ πραγματοποίησης NGS και χορήγησης θεραπείας σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox κανένας παράγοντας δεν αναδείχθηκε ως ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης για το OS ή το PFS, πιθανόν λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους δείγματος και της ετερογένειας του πληθυσμού. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης αναδεικνύουν τη σημαντική κλινική αξία του μοριακού ελέγχου και της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς με ΜΜΚΠ. Η εφαρμογή τεχνικών όπως το NGS συμβάλλει ουσιαστικά στην ανίχνευση actionable μεταλλάξεων και στην επιλογή κατάλληλης στοχευμένης θεραπείας. Παρά τους περιορισμούς που εξακολουθούν να υπάρχουν στην καθημερινή κλινική πρακτική, η ευρύτερη ενσωμάτωση της μοριακής ογκολογίας αναμένεται να βελτιώσει περαιτέρω τη θεραπευτική αντιμετώπιση και πιθανώς την πρόγνωση των ασθενών με NSCLC.","Objective: Non-small cell lung cancer (NSCLC) is the most common form of lung cancer and is characterized by significant molecular heterogeneity. The development of molecular testing techniques and the introduction of targeted therapies and immunotherapy have significantly changed the treatment and prognosis of patients. The aim of this study was to evaluate the importance of biomarkers, molecular testing and modern therapeutic approaches in the daily clinical practice of patients with NSCLC, as well as to investigate their impact on overall survival (OS) and progression-free survival (PFS). Methods: A retrospective study of real data was performed on 98 patients with histologically confirmed NSCLC, who were followed up at the Oncology Unit of the 3rd University Clinic and the homonymous laboratory of the Athens General Hospital for Thoracic Diseases “Sotiria”. Demographic and clinical characteristics, histological subtype, disease stage, ECOG Performance Status, smoking habit, molecular test results with PCR, immunohistochemistry (IHC) and Next Generation Sequencing (NGS), as well as PD-L1 expression were recorded. Statistical analysis was performed with the Jamovi software and the R programming language. χ² tests were used to investigate associations, while survival analyses were performed with Kaplan–Meier curves, log-rank test and Cox proportional hazards regression. Results: The mean age of the patients was 71.7 years, while the majority were men with a significant smoking burden. The most frequent histological type was adenocarcinoma and the majority of patients were diagnosed with stage IV disease. Immunohistochemistry was applied to almost all patients, while a smaller percentage underwent NGS, mainly patients with adenocarcinoma and advanced disease. The most frequent actionable molecular alterations were KRAS and EGFR mutations, while less frequent were ALK, ROS1, BRAF, RET, HER2, METex14 and NTRK alterations. Kaplan-Meier analyses revealed a trend of better overall survival in patients with non-IV disease and ECOG 0-1. In addition, a significant correlation was observed between performing NGS and administering treatment according to the guidelines. In the multivariate Cox analysis, no factor emerged as an independent prognostic indicator for OS or PFS, probably due to the relatively small sample size and population heterogeneity. Conclusions: The results of the present study highlight the significant clinical value of molecular testing and personalized therapeutic approach in patients with NSCLC. The application of techniques such as NGS contributes substantially to the detection of actionable mutations and the selection of appropriate targeted therapy. Despite the limitations that still exist in daily clinical practice, the broader integration of molecular oncology is expected to further improve the therapeutic management and possibly the prognosis of patients with NSCLC."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σημασία της χρήσης βιοδεικτών και καινοτόμων θεραπειών στην αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα / The importance of biomarkers and innovative therapies in the management of lung cancer"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπακώστα Πολυξένη","Papakosta Polyxeni"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στόχος: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) αποτελεί τη συχνότερη μορφή καρκίνου του πνεύμονα και χαρακτηρίζεται από σημαντική μοριακή ετερογένεια. Η ανάπτυξη τεχνικών μοριακού ελέγχου και η εισαγωγή στοχευμένων θεραπειών και ανοσοθεραπείας έχουν μεταβάλει σημαντικά τη θεραπευτική αντιμετώπιση και την πρόγνωση των ασθενών. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της σημασίας των βιοδεικτών, του μοριακού ελέγχου και των σύγχρονων θεραπευτικών προσεγγίσεων στην καθημερινή κλινική πρακτική ασθενών με ΜΜΠΚ, καθώς και η διερεύνηση της επίδρασής τους στη συνολική επιβίωση (Overall Survival- OS) και στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (Progression-Free Survival- PFS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη πραγματικών δεδομένων σε 98 ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ, οι οποίοι παρακολουθούνταν στην Ογκολογική Μονάδα της Γ’ Πανεπιστημιακής Κλινικής και του ομώνυμου εργαστηρίου του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακα Αθηνών «Σωτηρία». Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, ο ιστολογικός υπότυπος, το στάδιο νόσου, το ECOG Performance Status, η καπνιστική συνήθεια, τα αποτελέσματα μοριακού ελέγχου με PCR, ανοσοϊστοχημεία (IHC) και Next Generation Sequencing (NGS), καθώς και η έκφραση του PD-L1. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό Jamovi και τη γλώσσα προγραμματισμού R. Για τη διερεύνηση συσχετίσεων χρησιμοποιήθηκαν έλεγχοι χ², ενώ οι αναλύσεις επιβίωσης πραγματοποιήθηκαν με Kaplan- Meier καμπύλες, log-rank test και Cox proportional hazards regression. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 71,7 έτη, ενώ η πλειονότητα ήταν άνδρες με σημαντική καπνιστική επιβάρυνση. Ο συχνότερος ιστολογικός τύπος ήταν το αδενοκαρκίνωμα και η πλειονότητα των ασθενών διαγνώστηκε σε στάδιο IV νόσου. Η ανοσοϊστοχημεία εφαρμόστηκε σχεδόν στο σύνολο των ασθενών, ενώ μικρότερο ποσοστό υποβλήθηκε σε NGS, κυρίως ασθενείς με αδενοκαρκίνωμα και προχωρημένη νόσο. Οι συχνότερες actionable μοριακές αλλοιώσεις ήταν οι KRAS και EGFR μεταλλάξεις, ενώ λιγότερο συχνές ήταν οι ALK, ROS1, BRAF, RET, HER2, METex14 και NTRK αλλοιώσεις. Οι Kaplan- Meier αναλύσεις ανέδειξαν τάση καλύτερης συνολικής επιβίωσης σε ασθενείς με non-IV (στάδια Ι-ΙΙ και ΙΙΙ) νόσο και ECOG 0-1. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ πραγματοποίησης NGS και χορήγησης θεραπείας σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox κανένας παράγοντας δεν αναδείχθηκε ως ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης για το OS ή το PFS, πιθανόν λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους δείγματος και της ετερογένειας του πληθυσμού. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης αναδεικνύουν τη σημαντική κλινική αξία του μοριακού ελέγχου και της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς με ΜΜΚΠ. Η εφαρμογή τεχνικών όπως το NGS συμβάλλει ουσιαστικά στην ανίχνευση actionable μεταλλάξεων και στην επιλογή κατάλληλης στοχευμένης θεραπείας. Παρά τους περιορισμούς που εξακολουθούν να υπάρχουν στην καθημερινή κλινική πρακτική, η ευρύτερη ενσωμάτωση της μοριακής ογκολογίας αναμένεται να βελτιώσει περαιτέρω τη θεραπευτική αντιμετώπιση και πιθανώς την πρόγνωση των ασθενών με NSCLC.","Objective: Non-small cell lung cancer (NSCLC) is the most common form of lung cancer and is characterized by significant molecular heterogeneity. The development of molecular testing techniques and the introduction of targeted therapies and immunotherapy have significantly changed the treatment and prognosis of patients. The aim of this study was to evaluate the importance of biomarkers, molecular testing and modern therapeutic approaches in the daily clinical practice of patients with NSCLC, as well as to investigate their impact on overall survival (OS) and progression-free survival (PFS). Methods: A retrospective study of real data was performed on 98 patients with histologically confirmed NSCLC, who were followed up at the Oncology Unit of the 3rd University Clinic and the homonymous laboratory of the Athens General Hospital for Thoracic Diseases “Sotiria”. Demographic and clinical characteristics, histological subtype, disease stage, ECOG Performance Status, smoking habit, molecular test results with PCR, immunohistochemistry (IHC) and Next Generation Sequencing (NGS), as well as PD-L1 expression were recorded. Statistical analysis was performed with the Jamovi software and the R programming language. χ² tests were used to investigate associations, while survival analyses were performed with Kaplan–Meier curves, log-rank test and Cox proportional hazards regression. Results: The mean age of the patients was 71.7 years, while the majority were men with a significant smoking burden. The most frequent histological type was adenocarcinoma and the majority of patients were diagnosed with stage IV disease. Immunohistochemistry was applied to almost all patients, while a smaller percentage underwent NGS, mainly patients with adenocarcinoma and advanced disease. The most frequent actionable molecular alterations were KRAS and EGFR mutations, while less frequent were ALK, ROS1, BRAF, RET, HER2, METex14 and NTRK alterations. Kaplan-Meier analyses revealed a trend of better overall survival in patients with non-IV disease and ECOG 0-1. In addition, a significant correlation was observed between performing NGS and administering treatment according to the guidelines. In the multivariate Cox analysis, no factor emerged as an independent prognostic indicator for OS or PFS, probably due to the relatively small sample size and population heterogeneity. Conclusions: The results of the present study highlight the significant clinical value of molecular testing and personalized therapeutic approach in patients with NSCLC. The application of techniques such as NGS contributes substantially to the detection of actionable mutations and the selection of appropriate targeted therapy. Despite the limitations that still exist in daily clinical practice, the broader integration of molecular oncology is expected to further improve the therapeutic management and possibly the prognosis of patients with NSCLC."],"dc:identifier":["uoadl:5420157","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420157"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η σημασία της χρήσης βιοδεικτών και καινοτόμων θεραπειών στην αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα / The importance of biomarkers and innovative therapies in the management of lung cancer"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z"}