{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5420631"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5420631","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η συσχέτιση της αντίστασης στην ινσουλίνη με διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα","abstract":"Εισαγωγή:Η αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα αποτελούν από τις πιο σημαντικές ενδοκρινικές διαταραχές παγκοσμίως. Οι θυρεοειδικές ορμόνες διαδραματίζουν διπλό ρόλο καθώς ασκούν τόσο ινσουλινο-αγωνιστική όσο και ανταγωνιστική δράση σε διαφορετικούς ιστούς-στόχους. Αυτό πραγματοποιείται σε μια λεπτή ισορροπία ώστε να εξασφαλίζεται η ομοιοστασία της γλυκόζης και να προσαρμόζεται ο κάθε οργανισμός σε μεταβαλλόμενες ενεργειακές απαιτήσεις. Σκοπός: Μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα με σκοπό να διερευνηθούν οι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων η αντίσταση στην ινσουλίνη προκαλεί διαταραχές της θυρεοειδικής λειτουργίας όπως είναι η οζώδης βρογχοκήλη, ο υποθυρεοειδισμός, ο υπερθυρεοειδισμός και ο καρκίνος του θυρεοειδούς. Συμπεράσματα: Κατά την αντίσταση στην ινσουλίνη, η οζώδης βρογχοκήλη και ο καρκίνος του θυρεοειδούς αδένα μοιράζονται κοινό μονοπάτι παθοφυσιολογίας. Είναι αποτέλεσμα της μιτογόνου και αντι-αποπτωτικής δράσης της ινσουλίνης στα θυρεοειδικά κύτταρα, διεγείροντας τον πολλαπλασιασμό τους και αυξάνοντας τον κίνδυνο νεοπλασίας μέσω της ενεργοποίησης υποδοχέων του αυξητικού παράγοντα IGF-1. Στον υποθυρεοειδισμό, η έλλειψη θυρεοειδικών ορμονών επιβραδύνει το μεταβολισμό και μειώνει την αιμάτωση των ιστών δυσχεραίνοντας την απορρόφηση της γλυκόζης από το γαστρεντερικό σύστημα και την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπερινσουλιναιμία και τον αυξημένο κίνδυνο μεταβολικού συνδρόμου. Στην υπερθυρεοειδική κατάσταση η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι κυρίως αποτέλεσμα της αυξημένης ηπατικής νεογλυκογένεσης και της ενισχυμένης γλυκογονόλυσης που προκαλούν οι θυρεοειδικές ορμόνες. Το φαινόμενο της αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αλληλεπιδρούν σε ένα φαύλο κύκλο που επιδεινώνει το μεταβολικό προφίλ του οργανισμού. Η έγκαιρη διάγνωση των παθήσεων της θυρεοειδικής λειτουργίας σε άτομα με διαταραχές του μεταβολισμού και, αντίστροφα, η αξιολόγηση της ινσουλινοαντοχής σε θυρεοειδικούς ασθενείς, είναι ζωτικής σημασίας. Η ολιστική παρέμβαση, που συνδυάζει τη φαρμακευτική αγωγή με στοχευμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση και να μειώσει την πιθανότητα ανάπτυξης σακχαρώδου διαβήτη και καρδιαγγειακών συμβαμάτων.","abstract_html":"Εισαγωγή:Η αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα αποτελούν από τις πιο σημαντικές ενδοκρινικές διαταραχές παγκοσμίως. Οι θυρεοειδικές ορμόνες διαδραματίζουν διπλό ρόλο καθώς ασκούν τόσο ινσουλινο-αγωνιστική όσο και ανταγωνιστική δράση σε διαφορετικούς ιστούς-στόχους. Αυτό πραγματοποιείται σε μια λεπτή ισορροπία ώστε να εξασφαλίζεται η ομοιοστασία της γλυκόζης και να προσαρμόζεται ο κάθε οργανισμός σε μεταβαλλόμενες ενεργειακές απαιτήσεις. Σκοπός: Μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα με σκοπό να διερευνηθούν οι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων η αντίσταση στην ινσουλίνη προκαλεί διαταραχές της θυρεοειδικής λειτουργίας όπως είναι η οζώδης βρογχοκήλη, ο υποθυρεοειδισμός, ο υπερθυρεοειδισμός και ο καρκίνος του θυρεοειδούς. Συμπεράσματα: Κατά την αντίσταση στην ινσουλίνη, η οζώδης βρογχοκήλη και ο καρκίνος του θυρεοειδούς αδένα μοιράζονται κοινό μονοπάτι παθοφυσιολογίας. Είναι αποτέλεσμα της μιτογόνου και αντι-αποπτωτικής δράσης της ινσουλίνης στα θυρεοειδικά κύτταρα, διεγείροντας τον πολλαπλασιασμό τους και αυξάνοντας τον κίνδυνο νεοπλασίας μέσω της ενεργοποίησης υποδοχέων του αυξητικού παράγοντα IGF-1. Στον υποθυρεοειδισμό, η έλλειψη θυρεοειδικών ορμονών επιβραδύνει το μεταβολισμό και μειώνει την αιμάτωση των ιστών δυσχεραίνοντας την απορρόφηση της γλυκόζης από το γαστρεντερικό σύστημα και την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπερινσουλιναιμία και τον αυξημένο κίνδυνο μεταβολικού συνδρόμου. Στην υπερθυρεοειδική κατάσταση η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι κυρίως αποτέλεσμα της αυξημένης ηπατικής νεογλυκογένεσης και της ενισχυμένης γλυκογονόλυσης που προκαλούν οι θυρεοειδικές ορμόνες. Το φαινόμενο της αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αλληλεπιδρούν σε ένα φαύλο κύκλο που επιδεινώνει το μεταβολικό προφίλ του οργανισμού. Η έγκαιρη διάγνωση των παθήσεων της θυρεοειδικής λειτουργίας σε άτομα με διαταραχές του μεταβολισμού και, αντίστροφα, η αξιολόγηση της ινσουλινοαντοχής σε θυρεοειδικούς ασθενείς, είναι ζωτικής σημασίας. Η ολιστική παρέμβαση, που συνδυάζει τη φαρμακευτική αγωγή με στοχευμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση και να μειώσει την πιθανότητα ανάπτυξης σακχαρώδου διαβήτη και καρδιαγγειακών συμβαμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσοπουζίδου Δέσποινα","Tsopouzidou Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5420631"],"render_values":[{"text":"uoadl:5420631","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420631","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420631","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5420631","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσοπουζίδου Δέσποινα","Tsopouzidou Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5420631","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420631"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή:Η αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα αποτελούν από τις πιο σημαντικές ενδοκρινικές διαταραχές παγκοσμίως. Οι θυρεοειδικές ορμόνες διαδραματίζουν διπλό ρόλο καθώς ασκούν τόσο ινσουλινο-αγωνιστική όσο και ανταγωνιστική δράση σε διαφορετικούς ιστούς-στόχους. Αυτό πραγματοποιείται σε μια λεπτή ισορροπία ώστε να εξασφαλίζεται η ομοιοστασία της γλυκόζης και να προσαρμόζεται ο κάθε οργανισμός σε μεταβαλλόμενες ενεργειακές απαιτήσεις. Σκοπός: Μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα με σκοπό να διερευνηθούν οι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων η αντίσταση στην ινσουλίνη προκαλεί διαταραχές της θυρεοειδικής λειτουργίας όπως είναι η οζώδης βρογχοκήλη, ο υποθυρεοειδισμός, ο υπερθυρεοειδισμός και ο καρκίνος του θυρεοειδούς. Συμπεράσματα: Κατά την αντίσταση στην ινσουλίνη, η οζώδης βρογχοκήλη και ο καρκίνος του θυρεοειδούς αδένα μοιράζονται κοινό μονοπάτι παθοφυσιολογίας. Είναι αποτέλεσμα της μιτογόνου και αντι-αποπτωτικής δράσης της ινσουλίνης στα θυρεοειδικά κύτταρα, διεγείροντας τον πολλαπλασιασμό τους και αυξάνοντας τον κίνδυνο νεοπλασίας μέσω της ενεργοποίησης υποδοχέων του αυξητικού παράγοντα IGF-1. Στον υποθυρεοειδισμό, η έλλειψη θυρεοειδικών ορμονών επιβραδύνει το μεταβολισμό και μειώνει την αιμάτωση των ιστών δυσχεραίνοντας την απορρόφηση της γλυκόζης από το γαστρεντερικό σύστημα και την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπερινσουλιναιμία και τον αυξημένο κίνδυνο μεταβολικού συνδρόμου. Στην υπερθυρεοειδική κατάσταση η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι κυρίως αποτέλεσμα της αυξημένης ηπατικής νεογλυκογένεσης και της ενισχυμένης γλυκογονόλυσης που προκαλούν οι θυρεοειδικές ορμόνες. Το φαινόμενο της αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αλληλεπιδρούν σε ένα φαύλο κύκλο που επιδεινώνει το μεταβολικό προφίλ του οργανισμού. Η έγκαιρη διάγνωση των παθήσεων της θυρεοειδικής λειτουργίας σε άτομα με διαταραχές του μεταβολισμού και, αντίστροφα, η αξιολόγηση της ινσουλινοαντοχής σε θυρεοειδικούς ασθενείς, είναι ζωτικής σημασίας. Η ολιστική παρέμβαση, που συνδυάζει τη φαρμακευτική αγωγή με στοχευμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση και να μειώσει την πιθανότητα ανάπτυξης σακχαρώδου διαβήτη και καρδιαγγειακών συμβαμάτων.","Introduction: Insulin resistance and thyroid gland disorders constitute some of the most significant endocrine disorders worldwide. Thyroid hormones play a dual role, exerting both insulin-agonistic and antagonistic actions across different target tissues. This process occurs in a delicate balance to ensure glucose homeostasis and adapt the organism to changing energy demands. Purpose: Data from various studies were utilized to investigate the pathophysiological mechanisms through which insulin resistance causes thyroid function disorders, such as nodular goiter, hypothyroidism, hyperthyroidism, and thyroid cancer. Conclusions: Pathophysiology: During insulin resistance, nodular goiter and thyroid cancer share a common pathophysiological pathway. They result from the mitogenic and anti-apoptotic action of insulin on thyroid cells, stimulating their proliferation and increasing the risk of neoplasia through the activation of insulin-like growth factor 1 (IGF-1) receptors. Hypothyroidism: In hypothyroidism, the deficiency of thyroid hormones slows down metabolism and reduces tissue perfusion, hindering glucose absorption from the gastrointestinal system and glucose entry into the cells. This leads to hyperinsulinemia and an increased risk of metabolic syndrome. Hyperthyroidism: In the hyperthyroid state, insulin resistance is primarily the result of increased hepatic neoglucogenesis and enhanced glycogenolysis induced by thyroid hormones. Clinical Implications: The cycle of insulin resistance and thyroid disorders worsens the body's metabolic profile. Early detection of thyroid function issues in people with metabolic disorders, and vice versa, assessing insulin resistance in thyroid patients, is crucial. A comprehensive approach that combines medication with targeted lifestyle changes can greatly improve outcomes and lower the risk of developing diabetes and cardiovascular problems."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η συσχέτιση της αντίστασης στην ινσουλίνη με διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσοπουζίδου Δέσποινα","Tsopouzidou Despoina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή:Η αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα αποτελούν από τις πιο σημαντικές ενδοκρινικές διαταραχές παγκοσμίως. Οι θυρεοειδικές ορμόνες διαδραματίζουν διπλό ρόλο καθώς ασκούν τόσο ινσουλινο-αγωνιστική όσο και ανταγωνιστική δράση σε διαφορετικούς ιστούς-στόχους. Αυτό πραγματοποιείται σε μια λεπτή ισορροπία ώστε να εξασφαλίζεται η ομοιοστασία της γλυκόζης και να προσαρμόζεται ο κάθε οργανισμός σε μεταβαλλόμενες ενεργειακές απαιτήσεις. Σκοπός: Μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα με σκοπό να διερευνηθούν οι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων η αντίσταση στην ινσουλίνη προκαλεί διαταραχές της θυρεοειδικής λειτουργίας όπως είναι η οζώδης βρογχοκήλη, ο υποθυρεοειδισμός, ο υπερθυρεοειδισμός και ο καρκίνος του θυρεοειδούς. Συμπεράσματα: Κατά την αντίσταση στην ινσουλίνη, η οζώδης βρογχοκήλη και ο καρκίνος του θυρεοειδούς αδένα μοιράζονται κοινό μονοπάτι παθοφυσιολογίας. Είναι αποτέλεσμα της μιτογόνου και αντι-αποπτωτικής δράσης της ινσουλίνης στα θυρεοειδικά κύτταρα, διεγείροντας τον πολλαπλασιασμό τους και αυξάνοντας τον κίνδυνο νεοπλασίας μέσω της ενεργοποίησης υποδοχέων του αυξητικού παράγοντα IGF-1. Στον υποθυρεοειδισμό, η έλλειψη θυρεοειδικών ορμονών επιβραδύνει το μεταβολισμό και μειώνει την αιμάτωση των ιστών δυσχεραίνοντας την απορρόφηση της γλυκόζης από το γαστρεντερικό σύστημα και την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπερινσουλιναιμία και τον αυξημένο κίνδυνο μεταβολικού συνδρόμου. Στην υπερθυρεοειδική κατάσταση η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι κυρίως αποτέλεσμα της αυξημένης ηπατικής νεογλυκογένεσης και της ενισχυμένης γλυκογονόλυσης που προκαλούν οι θυρεοειδικές ορμόνες. Το φαινόμενο της αντίσταση στην ινσουλίνη και οι διαταραχές του θυρεοειδούς αλληλεπιδρούν σε ένα φαύλο κύκλο που επιδεινώνει το μεταβολικό προφίλ του οργανισμού. Η έγκαιρη διάγνωση των παθήσεων της θυρεοειδικής λειτουργίας σε άτομα με διαταραχές του μεταβολισμού και, αντίστροφα, η αξιολόγηση της ινσουλινοαντοχής σε θυρεοειδικούς ασθενείς, είναι ζωτικής σημασίας. Η ολιστική παρέμβαση, που συνδυάζει τη φαρμακευτική αγωγή με στοχευμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση και να μειώσει την πιθανότητα ανάπτυξης σακχαρώδου διαβήτη και καρδιαγγειακών συμβαμάτων.","Introduction: Insulin resistance and thyroid gland disorders constitute some of the most significant endocrine disorders worldwide. Thyroid hormones play a dual role, exerting both insulin-agonistic and antagonistic actions across different target tissues. This process occurs in a delicate balance to ensure glucose homeostasis and adapt the organism to changing energy demands. Purpose: Data from various studies were utilized to investigate the pathophysiological mechanisms through which insulin resistance causes thyroid function disorders, such as nodular goiter, hypothyroidism, hyperthyroidism, and thyroid cancer. Conclusions: Pathophysiology: During insulin resistance, nodular goiter and thyroid cancer share a common pathophysiological pathway. They result from the mitogenic and anti-apoptotic action of insulin on thyroid cells, stimulating their proliferation and increasing the risk of neoplasia through the activation of insulin-like growth factor 1 (IGF-1) receptors. Hypothyroidism: In hypothyroidism, the deficiency of thyroid hormones slows down metabolism and reduces tissue perfusion, hindering glucose absorption from the gastrointestinal system and glucose entry into the cells. This leads to hyperinsulinemia and an increased risk of metabolic syndrome. Hyperthyroidism: In the hyperthyroid state, insulin resistance is primarily the result of increased hepatic neoglucogenesis and enhanced glycogenolysis induced by thyroid hormones. Clinical Implications: The cycle of insulin resistance and thyroid disorders worsens the body's metabolic profile. Early detection of thyroid function issues in people with metabolic disorders, and vice versa, assessing insulin resistance in thyroid patients, is crucial. A comprehensive approach that combines medication with targeted lifestyle changes can greatly improve outcomes and lower the risk of developing diabetes and cardiovascular problems."],"dc:identifier":["uoadl:5420631","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5420631"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η συσχέτιση της αντίστασης στην ινσουλίνη με διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:06Z"}