{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421390"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421390","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τα τρία Θήτα εις την Π: Θυσία, Θάνατος, Θύματα στη δίνη του Πολέμου και της Πατριαρχίας. Με άξονα την τραγωδία Ιφιγένεια εν Αυλίδι: Φανταστικό Θέατρο 2017 & Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024","abstract":"Η παρούσα εργασία εξετάζει την έννοια της θυσίας ως γενεσιουργού ατίας θανάτου και θυμάτων στη δίνη του Πολέμου και της Πατριαρχίας, με άξονα την Ιφιγένεια εν Αυλιδι του Ευριπίδη και τη μελέτη δύο σύγχρονων σκηνικών εκδοχών της: την παράσταση του έργου σε σκηνοθεσία Μαγδαλένας Ζήρα (Φανταστικό Θέατρο, 2017) και την παράστασή του σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν (Φεστιβάλ Επιδαύρου, 2024). Αρχικά, επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση της εργοβιογραφίας του Ευριπίδη και σκιαγραφείται η εποχή παραγωγής του έργου. Στη συνέχεια, εξετάζεται η διακειμενική σύνδεση της τραγωδίας με άλλα έργα στα οποία η θυσία της Ιφιγένειας λειτουργεί ως προδραματικό αφηγηματικό υλικό (Αγαμέμνων του Αισχύλου, Ηλέκτρα του Σοφοκλή, καθώς και Ηλέκτρα και Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη). Ακολουθεί μια σύντομη επισκόπηση της πρόσληψης της αρχαίας τραγωδίας και του ευριπίδειου έργου στην Ελλάδα κατά τον 20ό και 21ο αιώνα, με έμφαση στις σημαντικότερες ιδεολογικές μετατοπίσεις. Η πρόσληψη αυτή μελετάται ερμηνευτικά μέσα από αντιπροσωπευτικές παραστάσεις: από τη μία πλευρά, εκείνες που συνέδεαν τη θυσία με τη ρητορική του πατριωτισμού (κυρίαρχη τάση μέχρι τη δεκαετία του 1990) και, από την άλλη, εκείνες που απορρίπτουν την ιδέα της αυτοθυσίας, θεωρώντας τη θυσία της Ιφιγένειας απόρροια της πατριαρχίας και του πολέμου. Βασική αρχή προσέγγισης του θέματος αποτελεί η σύνδεσή του με την πολιτική και τις πατριαρχικές δομές της Αθήνας του 5ου αι. π.Χ. Στόχος είναι η ανάδειξη της διαχρονικότητας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής εξουσίας, της πολιτικής διαφθοράς στη σύγχρονη σκηνή, καθώς και της έμφυλης βίας στις σημερινές κοινωνίες. Υπό αυτό το πρίσμα, αναλύεται η σχέση της πολιτικής με το αρχαίο δράμα, αλλά και οι πολιτικές διαστάσεις της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, όπως αυτές αποτυπώνονται στη μεταστροφή της ηρωίδας, με την ψευδαισθητική επιλογή της αυτοθυσίας της, σε σχέση με και σε εξάρτηση από το πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Στη συνέχεια, διερευνώνται οι έμφυλες σχέσεις μέσα από την ανάλυση της επιτελεστικότητας του φύλου και της θυσιαστικής πράξης στο πολιτικό, κοινωνικό και πατριαρχικό πλαίσιο της αθηναϊκής πόλης. Οι παραπάνω θεματικές αναλύονται με άξονα δύο επιλεγμένες παραστάσεις, που εστιάζουν στην ανάδειξη της συλλογικής μνήμης και της ιστορικής αλήθειας, καθώς και στη σκηνική παρουσίαση της θυσίας ως αναπαράστασης της έμφυλης ετερότητας και αποτύπωσης του συλλογικού ασυνειδήτου. Ακολούθως, με βάση τις τυπολογίες του Χορού εκ μέρους των Patrice Pavis, Vasseur-Legangneux και Eleni Papalexiou, υπογραμμίζονται οι δραματουργικές παρεμβάσεις στη σκηνική του παρουσία στις δύο παραστάσεις. Τέλος, διατυπώνονται τα συμπεράσματα της εργασίας, τα οποία επικεντρώνονται στη σύνοψη των συγκλίσεων και αποκλίσεων ανάμεσα στις δύο σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Παράλληλα, επιχειρείται μια συνολική αποτίμηση των ανανεωτικών σκηνοθετικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν και του τρόπου με τον οποίο αυτά μετατόπισαν την κριτική πρόσληψη του έργου. Ως επιστέγασμα, αποτυπώνεται η σύγχρονη οπτική γύρω από τις αναπαραστάσεις της αρχαίας τραγωδίας και οι μετατοπίσεις στον τρόπο που την προσλαμβάνουν οι σύγχρονοι σκηνοθέτες και το θεατρικό κοινό.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εξετάζει την έννοια της θυσίας ως γενεσιουργού ατίας θανάτου και θυμάτων στη δίνη του Πολέμου και της Πατριαρχίας, με άξονα την Ιφιγένεια εν Αυλιδι του Ευριπίδη και τη μελέτη δύο σύγχρονων σκηνικών εκδοχών της: την παράσταση του έργου σε σκηνοθεσία Μαγδαλένας Ζήρα (Φανταστικό Θέατρο, 2017) και την παράστασή του σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν (Φεστιβάλ Επιδαύρου, 2024). Αρχικά, επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση της εργοβιογραφίας του Ευριπίδη και σκιαγραφείται η εποχή παραγωγής του έργου. Στη συνέχεια, εξετάζεται η διακειμενική σύνδεση της τραγωδίας με άλλα έργα στα οποία η θυσία της Ιφιγένειας λειτουργεί ως προδραματικό αφηγηματικό υλικό (Αγαμέμνων του Αισχύλου, Ηλέκτρα του Σοφοκλή, καθώς και Ηλέκτρα και Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη). Ακολουθεί μια σύντομη επισκόπηση της πρόσληψης της αρχαίας τραγωδίας και του ευριπίδειου έργου στην Ελλάδα κατά τον 20ό και 21ο αιώνα, με έμφαση στις σημαντικότερες ιδεολογικές μετατοπίσεις. Η πρόσληψη αυτή μελετάται ερμηνευτικά μέσα από αντιπροσωπευτικές παραστάσεις: από τη μία πλευρά, εκείνες που συνέδεαν τη θυσία με τη ρητορική του πατριωτισμού (κυρίαρχη τάση μέχρι τη δεκαετία του 1990) και, από την άλλη, εκείνες που απορρίπτουν την ιδέα της αυτοθυσίας, θεωρώντας τη θυσία της Ιφιγένειας απόρροια της πατριαρχίας και του πολέμου. Βασική αρχή προσέγγισης του θέματος αποτελεί η σύνδεσή του με την πολιτική και τις πατριαρχικές δομές της Αθήνας του 5ου αι. π.Χ. Στόχος είναι η ανάδειξη της διαχρονικότητας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής εξουσίας, της πολιτικής διαφθοράς στη σύγχρονη σκηνή, καθώς και της έμφυλης βίας στις σημερινές κοινωνίες. Υπό αυτό το πρίσμα, αναλύεται η σχέση της πολιτικής με το αρχαίο δράμα, αλλά και οι πολιτικές διαστάσεις της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, όπως αυτές αποτυπώνονται στη μεταστροφή της ηρωίδας, με την ψευδαισθητική επιλογή της αυτοθυσίας της, σε σχέση με και σε εξάρτηση από το πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Στη συνέχεια, διερευνώνται οι έμφυλες σχέσεις μέσα από την ανάλυση της επιτελεστικότητας του φύλου και της θυσιαστικής πράξης στο πολιτικό, κοινωνικό και πατριαρχικό πλαίσιο της αθηναϊκής πόλης. Οι παραπάνω θεματικές αναλύονται με άξονα δύο επιλεγμένες παραστάσεις, που εστιάζουν στην ανάδειξη της συλλογικής μνήμης και της ιστορικής αλήθειας, καθώς και στη σκηνική παρουσίαση της θυσίας ως αναπαράστασης της έμφυλης ετερότητας και αποτύπωσης του συλλογικού ασυνειδήτου. Ακολούθως, με βάση τις τυπολογίες του Χορού εκ μέρους των Patrice Pavis, Vasseur-Legangneux και Eleni Papalexiou, υπογραμμίζονται οι δραματουργικές παρεμβάσεις στη σκηνική του παρουσία στις δύο παραστάσεις. Τέλος, διατυπώνονται τα συμπεράσματα της εργασίας, τα οποία επικεντρώνονται στη σύνοψη των συγκλίσεων και αποκλίσεων ανάμεσα στις δύο σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Παράλληλα, επιχειρείται μια συνολική αποτίμηση των ανανεωτικών σκηνοθετικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν και του τρόπου με τον οποίο αυτά μετατόπισαν την κριτική πρόσληψη του έργου. Ως επιστέγασμα, αποτυπώνεται η σύγχρονη οπτική γύρω από τις αναπαραστάσεις της αρχαίας τραγωδίας και οι μετατοπίσεις στον τρόπο που την προσλαμβάνουν οι σύγχρονοι σκηνοθέτες και το θεατρικό κοινό.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαγαΐτη Χρυσούλα","Magaiti Chrysoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:07Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421390"],"render_values":[{"text":"uoadl:5421390","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421390","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421390","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5421390","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαγαΐτη Χρυσούλα","Magaiti Chrysoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421390","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421390"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εξετάζει την έννοια της θυσίας ως γενεσιουργού ατίας θανάτου και θυμάτων στη δίνη του Πολέμου και της Πατριαρχίας, με άξονα την Ιφιγένεια εν Αυλιδι του Ευριπίδη και τη μελέτη δύο σύγχρονων σκηνικών εκδοχών της: την παράσταση του έργου σε σκηνοθεσία Μαγδαλένας Ζήρα (Φανταστικό Θέατρο, 2017) και την παράστασή του σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν (Φεστιβάλ Επιδαύρου, 2024). Αρχικά, επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση της εργοβιογραφίας του Ευριπίδη και σκιαγραφείται η εποχή παραγωγής του έργου. Στη συνέχεια, εξετάζεται η διακειμενική σύνδεση της τραγωδίας με άλλα έργα στα οποία η θυσία της Ιφιγένειας λειτουργεί ως προδραματικό αφηγηματικό υλικό (Αγαμέμνων του Αισχύλου, Ηλέκτρα του Σοφοκλή, καθώς και Ηλέκτρα και Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη). Ακολουθεί μια σύντομη επισκόπηση της πρόσληψης της αρχαίας τραγωδίας και του ευριπίδειου έργου στην Ελλάδα κατά τον 20ό και 21ο αιώνα, με έμφαση στις σημαντικότερες ιδεολογικές μετατοπίσεις. Η πρόσληψη αυτή μελετάται ερμηνευτικά μέσα από αντιπροσωπευτικές παραστάσεις: από τη μία πλευρά, εκείνες που συνέδεαν τη θυσία με τη ρητορική του πατριωτισμού (κυρίαρχη τάση μέχρι τη δεκαετία του 1990) και, από την άλλη, εκείνες που απορρίπτουν την ιδέα της αυτοθυσίας, θεωρώντας τη θυσία της Ιφιγένειας απόρροια της πατριαρχίας και του πολέμου. Βασική αρχή προσέγγισης του θέματος αποτελεί η σύνδεσή του με την πολιτική και τις πατριαρχικές δομές της Αθήνας του 5ου αι. π.Χ. Στόχος είναι η ανάδειξη της διαχρονικότητας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής εξουσίας, της πολιτικής διαφθοράς στη σύγχρονη σκηνή, καθώς και της έμφυλης βίας στις σημερινές κοινωνίες. Υπό αυτό το πρίσμα, αναλύεται η σχέση της πολιτικής με το αρχαίο δράμα, αλλά και οι πολιτικές διαστάσεις της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, όπως αυτές αποτυπώνονται στη μεταστροφή της ηρωίδας, με την ψευδαισθητική επιλογή της αυτοθυσίας της, σε σχέση με και σε εξάρτηση από το πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Στη συνέχεια, διερευνώνται οι έμφυλες σχέσεις μέσα από την ανάλυση της επιτελεστικότητας του φύλου και της θυσιαστικής πράξης στο πολιτικό, κοινωνικό και πατριαρχικό πλαίσιο της αθηναϊκής πόλης. Οι παραπάνω θεματικές αναλύονται με άξονα δύο επιλεγμένες παραστάσεις, που εστιάζουν στην ανάδειξη της συλλογικής μνήμης και της ιστορικής αλήθειας, καθώς και στη σκηνική παρουσίαση της θυσίας ως αναπαράστασης της έμφυλης ετερότητας και αποτύπωσης του συλλογικού ασυνειδήτου. Ακολούθως, με βάση τις τυπολογίες του Χορού εκ μέρους των Patrice Pavis, Vasseur-Legangneux και Eleni Papalexiou, υπογραμμίζονται οι δραματουργικές παρεμβάσεις στη σκηνική του παρουσία στις δύο παραστάσεις. Τέλος, διατυπώνονται τα συμπεράσματα της εργασίας, τα οποία επικεντρώνονται στη σύνοψη των συγκλίσεων και αποκλίσεων ανάμεσα στις δύο σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Παράλληλα, επιχειρείται μια συνολική αποτίμηση των ανανεωτικών σκηνοθετικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν και του τρόπου με τον οποίο αυτά μετατόπισαν την κριτική πρόσληψη του έργου. Ως επιστέγασμα, αποτυπώνεται η σύγχρονη οπτική γύρω από τις αναπαραστάσεις της αρχαίας τραγωδίας και οι μετατοπίσεις στον τρόπο που την προσλαμβάνουν οι σύγχρονοι σκηνοθέτες και το θεατρικό κοινό.","The present thesis examines the concept of sacrifice as a generative cause of death and victimization within the vortex of war and patriarchy. The study focuses on Euripides’ Iphigenia in Aulis, approached through the lens of two contemporary stage productions: the performance directed by Magdalena Zira (Fantastico Theatro, 2017) and the one directed by Timofey Kulyabin (Epidaurus Festival, 2024). Initially, a brief presentation of Euripides’ life and work is provided, the historical context of Iphigenia in Aulis is outlined, and an intertextual connection is established between this play and other tragedies where Iphigenia’s sacrifice serves as pre-dramatic narrative material (Aeschylus’ Agamemnon, Sophocles’ Electra, and Euripides’ Electra and Iphigenia in Tauris). This is followed by a concise overview of the reception of ancient tragedy and Euripides’ oeuvre in Greece during the 20th and 21st centuries, highlighting the key ideological shifts that contributed to its transformation. This reception overview is examined through an interpretive approach to representative performances: on one hand, those linking sacrifice with the rhetoric of patriotism (a dominant trend until the 1990s) and, on the other hand, those rejecting the interpretation of Iphigenia’s sacrifice as an act of self-sacrifice, viewing it instead as a product of patriarchy and war. A fundamental principle in approaching the topic is its correlation with the political and patriarchal structures of 5th-century BCE Athens. The objective is to highlight the timeless nature of political power exercised for imperialist purposes, political corruption on the contemporary stage, and gender-based violence in modern societies. In this light, the thesis analyzes the relationship between politics and ancient drama, as well as the political dimensions of Iphigenia in Aulis, as reflected in the shift in Iphigenia’s stance through her illusory choice of self-sacrifice and its connection to the political context. Furthermore, gender relations are explored through an analysis of gender performativity and the execution of the sacrificial act within the political, social, and patriarchal framework of the Athenian polis. Subsequently, the two selected performances are analyzed, focusing on how they bring to the fore the themes of collective memory and historical truth, as well as the scenic presentation of sacrifice as a representation of gender alterity and an imprint of the collective unconscious. Following this, the functions and role of the Chorus are highlighted according to the typologies of Patrice Pavis, Vasseur-Legangneux, and Eleni Papalexiou, while the dramaturgical interventions regarding its stage presence in both productions are underscored. Finally, the conclusions of the study are formulated, focusing on a summary of the convergences and divergences between the two directorial approaches. Concurrently, an overall assessment is made of the innovative directorial means employed by both directors, as well as their role in shifting the critical reception of the play. As a culmination, the thesis captures the contemporary perspective on the staging of ancient tragedy and the shifts in how it is perceived by modern directors and audiences alike."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τα τρία Θήτα εις την Π: Θυσία, Θάνατος, Θύματα στη δίνη του Πολέμου και της Πατριαρχίας. Με άξονα την τραγωδία Ιφιγένεια εν Αυλίδι: Φανταστικό Θέατρο 2017 & Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαγαΐτη Χρυσούλα","Magaiti Chrysoula"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εξετάζει την έννοια της θυσίας ως γενεσιουργού ατίας θανάτου και θυμάτων στη δίνη του Πολέμου και της Πατριαρχίας, με άξονα την Ιφιγένεια εν Αυλιδι του Ευριπίδη και τη μελέτη δύο σύγχρονων σκηνικών εκδοχών της: την παράσταση του έργου σε σκηνοθεσία Μαγδαλένας Ζήρα (Φανταστικό Θέατρο, 2017) και την παράστασή του σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν (Φεστιβάλ Επιδαύρου, 2024). Αρχικά, επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση της εργοβιογραφίας του Ευριπίδη και σκιαγραφείται η εποχή παραγωγής του έργου. Στη συνέχεια, εξετάζεται η διακειμενική σύνδεση της τραγωδίας με άλλα έργα στα οποία η θυσία της Ιφιγένειας λειτουργεί ως προδραματικό αφηγηματικό υλικό (Αγαμέμνων του Αισχύλου, Ηλέκτρα του Σοφοκλή, καθώς και Ηλέκτρα και Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη). Ακολουθεί μια σύντομη επισκόπηση της πρόσληψης της αρχαίας τραγωδίας και του ευριπίδειου έργου στην Ελλάδα κατά τον 20ό και 21ο αιώνα, με έμφαση στις σημαντικότερες ιδεολογικές μετατοπίσεις. Η πρόσληψη αυτή μελετάται ερμηνευτικά μέσα από αντιπροσωπευτικές παραστάσεις: από τη μία πλευρά, εκείνες που συνέδεαν τη θυσία με τη ρητορική του πατριωτισμού (κυρίαρχη τάση μέχρι τη δεκαετία του 1990) και, από την άλλη, εκείνες που απορρίπτουν την ιδέα της αυτοθυσίας, θεωρώντας τη θυσία της Ιφιγένειας απόρροια της πατριαρχίας και του πολέμου. Βασική αρχή προσέγγισης του θέματος αποτελεί η σύνδεσή του με την πολιτική και τις πατριαρχικές δομές της Αθήνας του 5ου αι. π.Χ. Στόχος είναι η ανάδειξη της διαχρονικότητας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής εξουσίας, της πολιτικής διαφθοράς στη σύγχρονη σκηνή, καθώς και της έμφυλης βίας στις σημερινές κοινωνίες. Υπό αυτό το πρίσμα, αναλύεται η σχέση της πολιτικής με το αρχαίο δράμα, αλλά και οι πολιτικές διαστάσεις της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, όπως αυτές αποτυπώνονται στη μεταστροφή της ηρωίδας, με την ψευδαισθητική επιλογή της αυτοθυσίας της, σε σχέση με και σε εξάρτηση από το πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Στη συνέχεια, διερευνώνται οι έμφυλες σχέσεις μέσα από την ανάλυση της επιτελεστικότητας του φύλου και της θυσιαστικής πράξης στο πολιτικό, κοινωνικό και πατριαρχικό πλαίσιο της αθηναϊκής πόλης. Οι παραπάνω θεματικές αναλύονται με άξονα δύο επιλεγμένες παραστάσεις, που εστιάζουν στην ανάδειξη της συλλογικής μνήμης και της ιστορικής αλήθειας, καθώς και στη σκηνική παρουσίαση της θυσίας ως αναπαράστασης της έμφυλης ετερότητας και αποτύπωσης του συλλογικού ασυνειδήτου. Ακολούθως, με βάση τις τυπολογίες του Χορού εκ μέρους των Patrice Pavis, Vasseur-Legangneux και Eleni Papalexiou, υπογραμμίζονται οι δραματουργικές παρεμβάσεις στη σκηνική του παρουσία στις δύο παραστάσεις. Τέλος, διατυπώνονται τα συμπεράσματα της εργασίας, τα οποία επικεντρώνονται στη σύνοψη των συγκλίσεων και αποκλίσεων ανάμεσα στις δύο σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Παράλληλα, επιχειρείται μια συνολική αποτίμηση των ανανεωτικών σκηνοθετικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν και του τρόπου με τον οποίο αυτά μετατόπισαν την κριτική πρόσληψη του έργου. Ως επιστέγασμα, αποτυπώνεται η σύγχρονη οπτική γύρω από τις αναπαραστάσεις της αρχαίας τραγωδίας και οι μετατοπίσεις στον τρόπο που την προσλαμβάνουν οι σύγχρονοι σκηνοθέτες και το θεατρικό κοινό.","The present thesis examines the concept of sacrifice as a generative cause of death and victimization within the vortex of war and patriarchy. The study focuses on Euripides’ Iphigenia in Aulis, approached through the lens of two contemporary stage productions: the performance directed by Magdalena Zira (Fantastico Theatro, 2017) and the one directed by Timofey Kulyabin (Epidaurus Festival, 2024). Initially, a brief presentation of Euripides’ life and work is provided, the historical context of Iphigenia in Aulis is outlined, and an intertextual connection is established between this play and other tragedies where Iphigenia’s sacrifice serves as pre-dramatic narrative material (Aeschylus’ Agamemnon, Sophocles’ Electra, and Euripides’ Electra and Iphigenia in Tauris). This is followed by a concise overview of the reception of ancient tragedy and Euripides’ oeuvre in Greece during the 20th and 21st centuries, highlighting the key ideological shifts that contributed to its transformation. This reception overview is examined through an interpretive approach to representative performances: on one hand, those linking sacrifice with the rhetoric of patriotism (a dominant trend until the 1990s) and, on the other hand, those rejecting the interpretation of Iphigenia’s sacrifice as an act of self-sacrifice, viewing it instead as a product of patriarchy and war. A fundamental principle in approaching the topic is its correlation with the political and patriarchal structures of 5th-century BCE Athens. The objective is to highlight the timeless nature of political power exercised for imperialist purposes, political corruption on the contemporary stage, and gender-based violence in modern societies. In this light, the thesis analyzes the relationship between politics and ancient drama, as well as the political dimensions of Iphigenia in Aulis, as reflected in the shift in Iphigenia’s stance through her illusory choice of self-sacrifice and its connection to the political context. Furthermore, gender relations are explored through an analysis of gender performativity and the execution of the sacrificial act within the political, social, and patriarchal framework of the Athenian polis. Subsequently, the two selected performances are analyzed, focusing on how they bring to the fore the themes of collective memory and historical truth, as well as the scenic presentation of sacrifice as a representation of gender alterity and an imprint of the collective unconscious. Following this, the functions and role of the Chorus are highlighted according to the typologies of Patrice Pavis, Vasseur-Legangneux, and Eleni Papalexiou, while the dramaturgical interventions regarding its stage presence in both productions are underscored. Finally, the conclusions of the study are formulated, focusing on a summary of the convergences and divergences between the two directorial approaches. Concurrently, an overall assessment is made of the innovative directorial means employed by both directors, as well as their role in shifting the critical reception of the play. As a culmination, the thesis captures the contemporary perspective on the staging of ancient tragedy and the shifts in how it is perceived by modern directors and audiences alike."],"dc:identifier":["uoadl:5421390","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421390"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Τα τρία Θήτα εις την Π: Θυσία, Θάνατος, Θύματα στη δίνη του Πολέμου και της Πατριαρχίας. Με άξονα την τραγωδία Ιφιγένεια εν Αυλίδι: Φανταστικό Θέατρο 2017 & Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:07Z"}