{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421508"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421508","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποτελεσματικότητα σχημάτων πρώτης γραμμής ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με ηπατοκυτταρικό καρκίνο με βάση τις τιμές των κυτταροκινών IL-10, TGFβ1 και IDO1 στην έναρξη και κατά τη διάρκεια της θεραπείας","abstract":"Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία αποτελεί πλέον την καθιερωμένη θεραπεία πρώτης γραμμής για τον προχωρημένο ηπατοκυτταρικό καρκίνο (ΗΚΚ), ωστόσο εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη αξιόπιστων κυκλοφορούντων βιοδεικτών που να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία και την επιβίωση. Οι κυτταροκίνες TGF-β1, IDO1 και IL-10 αποτελούν βασικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες του ανοσοκατασταλτικού μικροπεριβάλλοντος του όγκου και ενδέχεται να έχουν προγνωστική αξία για την κλινική έκβαση αυτών των ασθενών. Σκοπός: Η διερεύνηση της συσχέτισης των αρχικών επιπέδων των κυκλοφορούντων TGF-β1, IDO1 και IL-10 και των αντίστοιχων τιμών κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, την ανταπόκριση στη θεραπεία, τη συνολική επιβίωση (Overall Survival, OS) και την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression-Free Survival, PFS) σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που έλαβαν ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν αναδρομικά 86 ασθενείς με ενδιάμεσου ή προχωρημένου σταδίου ΗΚΚ που έλαβαν ως θεραπεία πρώτης γραμμής atezolizumab–bevacizumab ή το σχήμα STRIDE σε εξειδικευμένο ηπατολογικό κέντρο. Οι συγκεντρώσεις των TGF-β1, IDO1 και IL-10 στον ορό μετρήθηκαν κατά την έναρξη της θεραπείας και στους 2 και 4 μήνες με τη μέθοδο ELISA. Οι αρχικές τιμές και οι μεταβολές τους συσχετίστηκαν με τα κλινικά χαρακτηριστικά, τα ιστολογικά ευρήματα, την ακτινολογική ανταπόκριση, την OS και την PFS. Η ανάλυση επιβίωσης πραγματοποιήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και μοντέλα Cox. Αποτελέσματα: Οι αρχικές συγκεντρώσεις των κυτταροκινών σχετίστηκαν με επιλεγμένα κλινικά και ιστολογικά χαρακτηριστικά, όπως η κίρρωση, η πυλαία υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, το ενδοηπατικό φορτίο νόσου, η εξωηπατική διασπορά και η παρουσία διηθούντων λεμφοκυττάρων. Οι αρχικές συγκεντρώσεις των TGF-β1 και IL-10 δεν συσχετίστηκαν με την ανταπόκριση στη θεραπεία, την OS ή την PFS. Αντίθετα, υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 αποτέλεσαν ανεξάρτητο ευνοϊκό προγνωστικό παράγοντα για μεγαλύτερη PFS (HR=0,615, p=0,015). Οι ασθενείς που παρουσίασαν αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας εμφάνισαν σημαντικά μεγαλύτερη συνολική επιβίωση τόσο στους 2 μήνες (29 έναντι 12 μηνών, p=0,023) όσο και στους 4 μήνες (41 έναντι 14 μηνών, p=0,040), χωρίς αντίστοιχη διαφορά στην PFS. Αντίθετα, οι μεταβολές των IDO1 και IL-10 κατά τη διάρκεια της θεραπείας δεν συσχετίστηκαν σημαντικά με την επιβίωση. Συμπεράσματα: Οι δυναμικές μεταβολές των κυκλοφορούντων ανοσορυθμιστικών κυτταροκινών ενδέχεται να παρέχουν σημαντικές προγνωστικές πληροφορίες σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που λαμβάνουν ανοσοθεραπεία. Η αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας συσχετίστηκε με παρατεταμένη συνολική επιβίωση, ενώ τα υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 προέβλεπαν ανεξάρτητα μεγαλύτερη PFS. Η διαδοχική μέτρηση των κυτταροκινών μπορεί να αποτελέσει μία ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση για την παρακολούθηση της θεραπείας και τη βελτίωση της προγνωστικής εκτίμησης, ενώ απαιτούνται προοπτικές πολυκεντρικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία αποτελεί πλέον την καθιερωμένη θεραπεία πρώτης γραμμής για τον προχωρημένο ηπατοκυτταρικό καρκίνο (ΗΚΚ), ωστόσο εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη αξιόπιστων κυκλοφορούντων βιοδεικτών που να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία και την επιβίωση. Οι κυτταροκίνες TGF-β1, IDO1 και IL-10 αποτελούν βασικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες του ανοσοκατασταλτικού μικροπεριβάλλοντος του όγκου και ενδέχεται να έχουν προγνωστική αξία για την κλινική έκβαση αυτών των ασθενών. Σκοπός: Η διερεύνηση της συσχέτισης των αρχικών επιπέδων των κυκλοφορούντων TGF-β1, IDO1 και IL-10 και των αντίστοιχων τιμών κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, την ανταπόκριση στη θεραπεία, τη συνολική επιβίωση (Overall Survival, OS) και την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression-Free Survival, PFS) σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που έλαβαν ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν αναδρομικά 86 ασθενείς με ενδιάμεσου ή προχωρημένου σταδίου ΗΚΚ που έλαβαν ως θεραπεία πρώτης γραμμής atezolizumab–bevacizumab ή το σχήμα STRIDE σε εξειδικευμένο ηπατολογικό κέντρο. Οι συγκεντρώσεις των TGF-β1, IDO1 και IL-10 στον ορό μετρήθηκαν κατά την έναρξη της θεραπείας και στους 2 και 4 μήνες με τη μέθοδο ELISA. Οι αρχικές τιμές και οι μεταβολές τους συσχετίστηκαν με τα κλινικά χαρακτηριστικά, τα ιστολογικά ευρήματα, την ακτινολογική ανταπόκριση, την OS και την PFS. Η ανάλυση επιβίωσης πραγματοποιήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και μοντέλα Cox. Αποτελέσματα: Οι αρχικές συγκεντρώσεις των κυτταροκινών σχετίστηκαν με επιλεγμένα κλινικά και ιστολογικά χαρακτηριστικά, όπως η κίρρωση, η πυλαία υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, το ενδοηπατικό φορτίο νόσου, η εξωηπατική διασπορά και η παρουσία διηθούντων λεμφοκυττάρων. Οι αρχικές συγκεντρώσεις των TGF-β1 και IL-10 δεν συσχετίστηκαν με την ανταπόκριση στη θεραπεία, την OS ή την PFS. Αντίθετα, υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 αποτέλεσαν ανεξάρτητο ευνοϊκό προγνωστικό παράγοντα για μεγαλύτερη PFS (HR=0,615, p=0,015). Οι ασθενείς που παρουσίασαν αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας εμφάνισαν σημαντικά μεγαλύτερη συνολική επιβίωση τόσο στους 2 μήνες (29 έναντι 12 μηνών, p=0,023) όσο και στους 4 μήνες (41 έναντι 14 μηνών, p=0,040), χωρίς αντίστοιχη διαφορά στην PFS. Αντίθετα, οι μεταβολές των IDO1 και IL-10 κατά τη διάρκεια της θεραπείας δεν συσχετίστηκαν σημαντικά με την επιβίωση. Συμπεράσματα: Οι δυναμικές μεταβολές των κυκλοφορούντων ανοσορυθμιστικών κυτταροκινών ενδέχεται να παρέχουν σημαντικές προγνωστικές πληροφορίες σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που λαμβάνουν ανοσοθεραπεία. Η αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας συσχετίστηκε με παρατεταμένη συνολική επιβίωση, ενώ τα υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 προέβλεπαν ανεξάρτητα μεγαλύτερη PFS. Η διαδοχική μέτρηση των κυτταροκινών μπορεί να αποτελέσει μία ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση για την παρακολούθηση της θεραπείας και τη βελτίωση της προγνωστικής εκτίμησης, ενώ απαιτούνται προοπτικές πολυκεντρικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Πάντζιος Σπυρίδων","Pantzios Spyridon"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421508"],"render_values":[{"text":"uoadl:5421508","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421508","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421508","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5421508","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πάντζιος Σπυρίδων","Pantzios Spyridon"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421508","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421508"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία αποτελεί πλέον την καθιερωμένη θεραπεία πρώτης γραμμής για τον προχωρημένο ηπατοκυτταρικό καρκίνο (ΗΚΚ), ωστόσο εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη αξιόπιστων κυκλοφορούντων βιοδεικτών που να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία και την επιβίωση. Οι κυτταροκίνες TGF-β1, IDO1 και IL-10 αποτελούν βασικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες του ανοσοκατασταλτικού μικροπεριβάλλοντος του όγκου και ενδέχεται να έχουν προγνωστική αξία για την κλινική έκβαση αυτών των ασθενών. Σκοπός: Η διερεύνηση της συσχέτισης των αρχικών επιπέδων των κυκλοφορούντων TGF-β1, IDO1 και IL-10 και των αντίστοιχων τιμών κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, την ανταπόκριση στη θεραπεία, τη συνολική επιβίωση (Overall Survival, OS) και την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression-Free Survival, PFS) σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που έλαβαν ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν αναδρομικά 86 ασθενείς με ενδιάμεσου ή προχωρημένου σταδίου ΗΚΚ που έλαβαν ως θεραπεία πρώτης γραμμής atezolizumab–bevacizumab ή το σχήμα STRIDE σε εξειδικευμένο ηπατολογικό κέντρο. Οι συγκεντρώσεις των TGF-β1, IDO1 και IL-10 στον ορό μετρήθηκαν κατά την έναρξη της θεραπείας και στους 2 και 4 μήνες με τη μέθοδο ELISA. Οι αρχικές τιμές και οι μεταβολές τους συσχετίστηκαν με τα κλινικά χαρακτηριστικά, τα ιστολογικά ευρήματα, την ακτινολογική ανταπόκριση, την OS και την PFS. Η ανάλυση επιβίωσης πραγματοποιήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και μοντέλα Cox. Αποτελέσματα: Οι αρχικές συγκεντρώσεις των κυτταροκινών σχετίστηκαν με επιλεγμένα κλινικά και ιστολογικά χαρακτηριστικά, όπως η κίρρωση, η πυλαία υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, το ενδοηπατικό φορτίο νόσου, η εξωηπατική διασπορά και η παρουσία διηθούντων λεμφοκυττάρων. Οι αρχικές συγκεντρώσεις των TGF-β1 και IL-10 δεν συσχετίστηκαν με την ανταπόκριση στη θεραπεία, την OS ή την PFS. Αντίθετα, υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 αποτέλεσαν ανεξάρτητο ευνοϊκό προγνωστικό παράγοντα για μεγαλύτερη PFS (HR=0,615, p=0,015). Οι ασθενείς που παρουσίασαν αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας εμφάνισαν σημαντικά μεγαλύτερη συνολική επιβίωση τόσο στους 2 μήνες (29 έναντι 12 μηνών, p=0,023) όσο και στους 4 μήνες (41 έναντι 14 μηνών, p=0,040), χωρίς αντίστοιχη διαφορά στην PFS. Αντίθετα, οι μεταβολές των IDO1 και IL-10 κατά τη διάρκεια της θεραπείας δεν συσχετίστηκαν σημαντικά με την επιβίωση. Συμπεράσματα: Οι δυναμικές μεταβολές των κυκλοφορούντων ανοσορυθμιστικών κυτταροκινών ενδέχεται να παρέχουν σημαντικές προγνωστικές πληροφορίες σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που λαμβάνουν ανοσοθεραπεία. Η αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας συσχετίστηκε με παρατεταμένη συνολική επιβίωση, ενώ τα υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 προέβλεπαν ανεξάρτητα μεγαλύτερη PFS. Η διαδοχική μέτρηση των κυτταροκινών μπορεί να αποτελέσει μία ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση για την παρακολούθηση της θεραπείας και τη βελτίωση της προγνωστικής εκτίμησης, ενώ απαιτούνται προοπτικές πολυκεντρικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων.","Background: Immunotherapy has become the standard first-line treatment for advanced hepatocellular carcinoma (HCC), although reliable blood-based biomarkers capable of predicting treatment response and survival remain lacking. Transforming growth factor-β1 (TGF-β1), indoleamine-2,3-dioxygenase-1 (IDO1) and interleukin-10 (IL-10) are key immunoregulatory mediators involved in the immunosuppressive tumor microenvironment and may represent potential prognostic biomarkers. Aim: To evaluate the association of baseline and sequential serum TGF-β1, IDO1 and IL-10 levels with clinicopathological characteristics, treatment response, overall survival (OS) and progression-free survival (PFS) in patients with advanced HCC receiving first-line immunotherapy. Methods: Eighty-six consecutive patients with intermediate- or advanced-stage HCC treated with atezolizumab–bevacizumab or the STRIDE regimen at a tertiary referral center were retrospectively studied. Serum TGF-β1, IDO1 and IL-10 concentrations were measured at baseline and after 2 and 4 months of treatment using ELISA. Baseline cytokine levels and their longitudinal changes were correlated with clinical characteristics, tumor histology, radiological response, OS and PFS. Survival analyses were performed using Kaplan–Meier curves and Cox proportional hazards regression. Results: Baseline cytokine levels were associated with several clinicopathological features, including cirrhosis, portal hypertension, diabetes, intrahepatic tumor burden, extrahepatic disease, and tumor-infiltrating lymphocytes. Baseline TGF-β1 and IL-10 concentrations were not associated with treatment response, OS or PFS. Higher baseline serum IDO1 independently predicted longer PFS (HR=0.615, p=0.015). Patients demonstrating on-treatment increase in TGF-β1 levels exhibited significantly improved OS at both 2 months (29 vs. 12 months, p=0.023) and 4 months (41 vs. 14 months, p=0.040), although no significant differences in PFS were observed. In contrast, patients with increasing IDO1 or IL-10 levels during treatment showed no significant survival advantage. Conclusions: Dynamic changes in circulating immunoregulatory cytokines may provide clinically relevant prognostic information in patients with advanced HCC receiving immunotherapy. On-treatment increase in serum TGF-β1 during treatment was associated with prolonged OS, while higher baseline serum IDO1 independently predicted improved PFS. Sequential assessment of circulating cytokines may complement established clinical prognostic factors and represents a promising, minimally invasive approach for treatment monitoring and risk stratification. Prospective multicenter studies are warranted to validate these findings."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποτελεσματικότητα σχημάτων πρώτης γραμμής ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με ηπατοκυτταρικό καρκίνο με βάση τις τιμές των κυτταροκινών IL-10, TGFβ1 και IDO1 στην έναρξη και κατά τη διάρκεια της θεραπείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πάντζιος Σπυρίδων","Pantzios Spyridon"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία αποτελεί πλέον την καθιερωμένη θεραπεία πρώτης γραμμής για τον προχωρημένο ηπατοκυτταρικό καρκίνο (ΗΚΚ), ωστόσο εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη αξιόπιστων κυκλοφορούντων βιοδεικτών που να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία και την επιβίωση. Οι κυτταροκίνες TGF-β1, IDO1 και IL-10 αποτελούν βασικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες του ανοσοκατασταλτικού μικροπεριβάλλοντος του όγκου και ενδέχεται να έχουν προγνωστική αξία για την κλινική έκβαση αυτών των ασθενών. Σκοπός: Η διερεύνηση της συσχέτισης των αρχικών επιπέδων των κυκλοφορούντων TGF-β1, IDO1 και IL-10 και των αντίστοιχων τιμών κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, την ανταπόκριση στη θεραπεία, τη συνολική επιβίωση (Overall Survival, OS) και την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression-Free Survival, PFS) σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που έλαβαν ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν αναδρομικά 86 ασθενείς με ενδιάμεσου ή προχωρημένου σταδίου ΗΚΚ που έλαβαν ως θεραπεία πρώτης γραμμής atezolizumab–bevacizumab ή το σχήμα STRIDE σε εξειδικευμένο ηπατολογικό κέντρο. Οι συγκεντρώσεις των TGF-β1, IDO1 και IL-10 στον ορό μετρήθηκαν κατά την έναρξη της θεραπείας και στους 2 και 4 μήνες με τη μέθοδο ELISA. Οι αρχικές τιμές και οι μεταβολές τους συσχετίστηκαν με τα κλινικά χαρακτηριστικά, τα ιστολογικά ευρήματα, την ακτινολογική ανταπόκριση, την OS και την PFS. Η ανάλυση επιβίωσης πραγματοποιήθηκε με καμπύλες Kaplan–Meier και μοντέλα Cox. Αποτελέσματα: Οι αρχικές συγκεντρώσεις των κυτταροκινών σχετίστηκαν με επιλεγμένα κλινικά και ιστολογικά χαρακτηριστικά, όπως η κίρρωση, η πυλαία υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, το ενδοηπατικό φορτίο νόσου, η εξωηπατική διασπορά και η παρουσία διηθούντων λεμφοκυττάρων. Οι αρχικές συγκεντρώσεις των TGF-β1 και IL-10 δεν συσχετίστηκαν με την ανταπόκριση στη θεραπεία, την OS ή την PFS. Αντίθετα, υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 αποτέλεσαν ανεξάρτητο ευνοϊκό προγνωστικό παράγοντα για μεγαλύτερη PFS (HR=0,615, p=0,015). Οι ασθενείς που παρουσίασαν αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας εμφάνισαν σημαντικά μεγαλύτερη συνολική επιβίωση τόσο στους 2 μήνες (29 έναντι 12 μηνών, p=0,023) όσο και στους 4 μήνες (41 έναντι 14 μηνών, p=0,040), χωρίς αντίστοιχη διαφορά στην PFS. Αντίθετα, οι μεταβολές των IDO1 και IL-10 κατά τη διάρκεια της θεραπείας δεν συσχετίστηκαν σημαντικά με την επιβίωση. Συμπεράσματα: Οι δυναμικές μεταβολές των κυκλοφορούντων ανοσορυθμιστικών κυτταροκινών ενδέχεται να παρέχουν σημαντικές προγνωστικές πληροφορίες σε ασθενείς με προχωρημένο ΗΚΚ που λαμβάνουν ανοσοθεραπεία. Η αύξηση του TGF-β1 κατά τη διάρκεια της θεραπείας συσχετίστηκε με παρατεταμένη συνολική επιβίωση, ενώ τα υψηλότερα αρχικά επίπεδα IDO1 προέβλεπαν ανεξάρτητα μεγαλύτερη PFS. Η διαδοχική μέτρηση των κυτταροκινών μπορεί να αποτελέσει μία ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση για την παρακολούθηση της θεραπείας και τη βελτίωση της προγνωστικής εκτίμησης, ενώ απαιτούνται προοπτικές πολυκεντρικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων.","Background: Immunotherapy has become the standard first-line treatment for advanced hepatocellular carcinoma (HCC), although reliable blood-based biomarkers capable of predicting treatment response and survival remain lacking. Transforming growth factor-β1 (TGF-β1), indoleamine-2,3-dioxygenase-1 (IDO1) and interleukin-10 (IL-10) are key immunoregulatory mediators involved in the immunosuppressive tumor microenvironment and may represent potential prognostic biomarkers. Aim: To evaluate the association of baseline and sequential serum TGF-β1, IDO1 and IL-10 levels with clinicopathological characteristics, treatment response, overall survival (OS) and progression-free survival (PFS) in patients with advanced HCC receiving first-line immunotherapy. Methods: Eighty-six consecutive patients with intermediate- or advanced-stage HCC treated with atezolizumab–bevacizumab or the STRIDE regimen at a tertiary referral center were retrospectively studied. Serum TGF-β1, IDO1 and IL-10 concentrations were measured at baseline and after 2 and 4 months of treatment using ELISA. Baseline cytokine levels and their longitudinal changes were correlated with clinical characteristics, tumor histology, radiological response, OS and PFS. Survival analyses were performed using Kaplan–Meier curves and Cox proportional hazards regression. Results: Baseline cytokine levels were associated with several clinicopathological features, including cirrhosis, portal hypertension, diabetes, intrahepatic tumor burden, extrahepatic disease, and tumor-infiltrating lymphocytes. Baseline TGF-β1 and IL-10 concentrations were not associated with treatment response, OS or PFS. Higher baseline serum IDO1 independently predicted longer PFS (HR=0.615, p=0.015). Patients demonstrating on-treatment increase in TGF-β1 levels exhibited significantly improved OS at both 2 months (29 vs. 12 months, p=0.023) and 4 months (41 vs. 14 months, p=0.040), although no significant differences in PFS were observed. In contrast, patients with increasing IDO1 or IL-10 levels during treatment showed no significant survival advantage. Conclusions: Dynamic changes in circulating immunoregulatory cytokines may provide clinically relevant prognostic information in patients with advanced HCC receiving immunotherapy. On-treatment increase in serum TGF-β1 during treatment was associated with prolonged OS, while higher baseline serum IDO1 independently predicted improved PFS. Sequential assessment of circulating cytokines may complement established clinical prognostic factors and represents a promising, minimally invasive approach for treatment monitoring and risk stratification. Prospective multicenter studies are warranted to validate these findings."],"dc:identifier":["uoadl:5421508","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421508"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αποτελεσματικότητα σχημάτων πρώτης γραμμής ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με ηπατοκυτταρικό καρκίνο με βάση τις τιμές των κυτταροκινών IL-10, TGFβ1 και IDO1 στην έναρξη και κατά τη διάρκεια της θεραπείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z"}