{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421510"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421510","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ινσταντόνια στο όριο μεγάλου Ν","abstract":"Η παρούσα εργασία στοχεύει στην εισαγωγή σε δύο μεθόδους μελέτης μη διαταρακτικών συνεισφορών: τα ινσταντόνια και την ανάπτυξη 1/Ν (ανάπτυξη στο όριο μεγάλου Ν). Σκοπός αυτής της εισαγωγής είναι η εξοικείωση με χρήσιμα εργαλεία του σύγχρονου μετώπου έρευνας. Σε αυτή την κατεύθυνση η εργασία ακολουθεί μία πορεία ξεκινώντας από τα ινσταντόνια στην Κβαντική Μηχανική (ΚΜ), η οποία αντιμετωπίζεται ως μονοδιάστατη Κβαντική Θεωρία Πεδίων (ΚΘΠ), και τη μελέτη φαινομένων όπως η κατάρρευση ασταθών κενών. Αυτό γίνεται εφικτό εισαγάγοντας ένα φανταστικό μέρος στην ενέργεια της θεμελιώδους στάθμης που αποκτά την έννοια ρυθμού διάσπασης και, στη συνέχεια, αξιοποιείται η μέθοδος Gelfand-Yaglom για τον υπολογισμό του. Ως φυσική συνέχεια των παραπάνω, παρουσιάζονται τα αντίστοιχα θέματα στην ΚΘΠ, ενώ γίνεται μια αναλυτική αναφορά στην προσέγγιση λεπτού τοιχώματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συμπεριφορά των διαταρακτικών σειρών σε μεγάλη τάξη, γεγονός που συνδέεται και με την επανάθροιση Borel. Μάλιστα με αυτό τον τρόπο γίνεται εμφανές πως η συμπεριφορά μεγάλης τάξης των διαταρακτικών σειρών σχετίζεται άμεσα με τις μη διαταρακτικές συνεισφορές της θεωρίας. Έχοντας θέσει τα θεμέλια αυτά μελετώνται οι επιδράσεις των ινσταντονίων στις θεωρίας Yang-Mills και το πρόβλημα των θ-κενών. Όσον αφορά, τώρα, του ορίου μεγάλου Ν, για να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι βασικές τεχνικές, αξιοποιούνται σ-πρότυπα, συγκεκριμένα ένα πρότυπο συμμετρίας Ο(Ν) και το πρότυπο ℂℙN-1 . Με τη βοήθεια αυτών παρουσιάζονται τα βασικά για την εισαγωγή της παραμέτρου ‘t Hooft και την αναβαθμονόμηση της θεωρίας ώστε να αναπτύξουμε κατάλληλα ως προς 1/Ν. Έπειτα εφαρμόζουμε τις παραπάνω τεχνικές στην Κβαντική Χρωμοδυναμική. Για το σκοπό αυτό εισαγάγονται τα διαγράμματα διπλής γραμμής και σχολιάζεται η ισοδυναμία τους με επιφάνειες Riemann. Αυτό μας επιτρέπει να αναπτύξουμε ένα φορμαλισμό επίλυσης πολυπλοκότερων προβλημάτων και, τελικά, να σχολιάσουμε το U(1) πρόβλημα της Κβαντικής Χρωμοδυναμικής. Για να κατανοήσουμε περισσότερο τα φαινόμενα στην Κβαντική Χρωμοδυναμική, η οποία όμως μπορεί να γίνει αρκετά πολύπλοκη, αξιοποιούμε για περαιτέρω διερεύνηση τα πρότυπα πινάκων τα οποία εισαγάγουμε με στόχο να συζητήσουμε περαιτέρω τεχνικές υπολογισμού της ενέργειας της βασικής στάθμης. Στο τελικό στάδιο, αναλύεται το πως οι δύο αυτές μέθοδοι συνδέονται και το πως το όριο μεγάλου Ν των ινσταντονίων μπορεί να αξιοποιηθεί για να παράξει κρίσιμα αποτελέσματα, γεγονός που αποτελεί και τον απώτερο στόχο αυτής της μελέτης.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία στοχεύει στην εισαγωγή σε δύο μεθόδους μελέτης μη διαταρακτικών συνεισφορών: τα ινσταντόνια και την ανάπτυξη 1/Ν (ανάπτυξη στο όριο μεγάλου Ν). Σκοπός αυτής της εισαγωγής είναι η εξοικείωση με χρήσιμα εργαλεία του σύγχρονου μετώπου έρευνας. Σε αυτή την κατεύθυνση η εργασία ακολουθεί μία πορεία ξεκινώντας από τα ινσταντόνια στην Κβαντική Μηχανική (ΚΜ), η οποία αντιμετωπίζεται ως μονοδιάστατη Κβαντική Θεωρία Πεδίων (ΚΘΠ), και τη μελέτη φαινομένων όπως η κατάρρευση ασταθών κενών. Αυτό γίνεται εφικτό εισαγάγοντας ένα φανταστικό μέρος στην ενέργεια της θεμελιώδους στάθμης που αποκτά την έννοια ρυθμού διάσπασης και, στη συνέχεια, αξιοποιείται η μέθοδος Gelfand-Yaglom για τον υπολογισμό του. Ως φυσική συνέχεια των παραπάνω, παρουσιάζονται τα αντίστοιχα θέματα στην ΚΘΠ, ενώ γίνεται μια αναλυτική αναφορά στην προσέγγιση λεπτού τοιχώματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συμπεριφορά των διαταρακτικών σειρών σε μεγάλη τάξη, γεγονός που συνδέεται και με την επανάθροιση Borel. Μάλιστα με αυτό τον τρόπο γίνεται εμφανές πως η συμπεριφορά μεγάλης τάξης των διαταρακτικών σειρών σχετίζεται άμεσα με τις μη διαταρακτικές συνεισφορές της θεωρίας. Έχοντας θέσει τα θεμέλια αυτά μελετώνται οι επιδράσεις των ινσταντονίων στις θεωρίας Yang-Mills και το πρόβλημα των θ-κενών. Όσον αφορά, τώρα, του ορίου μεγάλου Ν, για να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι βασικές τεχνικές, αξιοποιούνται σ-πρότυπα, συγκεκριμένα ένα πρότυπο συμμετρίας Ο(Ν) και το πρότυπο ℂℙN-1 . Με τη βοήθεια αυτών παρουσιάζονται τα βασικά για την εισαγωγή της παραμέτρου ‘t Hooft και την αναβαθμονόμηση της θεωρίας ώστε να αναπτύξουμε κατάλληλα ως προς 1/Ν. Έπειτα εφαρμόζουμε τις παραπάνω τεχνικές στην Κβαντική Χρωμοδυναμική. Για το σκοπό αυτό εισαγάγονται τα διαγράμματα διπλής γραμμής και σχολιάζεται η ισοδυναμία τους με επιφάνειες Riemann. Αυτό μας επιτρέπει να αναπτύξουμε ένα φορμαλισμό επίλυσης πολυπλοκότερων προβλημάτων και, τελικά, να σχολιάσουμε το U(1) πρόβλημα της Κβαντικής Χρωμοδυναμικής. Για να κατανοήσουμε περισσότερο τα φαινόμενα στην Κβαντική Χρωμοδυναμική, η οποία όμως μπορεί να γίνει αρκετά πολύπλοκη, αξιοποιούμε για περαιτέρω διερεύνηση τα πρότυπα πινάκων τα οποία εισαγάγουμε με στόχο να συζητήσουμε περαιτέρω τεχνικές υπολογισμού της ενέργειας της βασικής στάθμης. Στο τελικό στάδιο, αναλύεται το πως οι δύο αυτές μέθοδοι συνδέονται και το πως το όριο μεγάλου Ν των ινσταντονίων μπορεί να αξιοποιηθεί για να παράξει κρίσιμα αποτελέσματα, γεγονός που αποτελεί και τον απώτερο στόχο αυτής της μελέτης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ","GRIGORATOS EVANGELOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421510"],"render_values":[{"text":"uoadl:5421510","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421510","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421510","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5421510","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ","GRIGORATOS EVANGELOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421510","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421510"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία στοχεύει στην εισαγωγή σε δύο μεθόδους μελέτης μη διαταρακτικών συνεισφορών: τα ινσταντόνια και την ανάπτυξη 1/Ν (ανάπτυξη στο όριο μεγάλου Ν). Σκοπός αυτής της εισαγωγής είναι η εξοικείωση με χρήσιμα εργαλεία του σύγχρονου μετώπου έρευνας. Σε αυτή την κατεύθυνση η εργασία ακολουθεί μία πορεία ξεκινώντας από τα ινσταντόνια στην Κβαντική Μηχανική (ΚΜ), η οποία αντιμετωπίζεται ως μονοδιάστατη Κβαντική Θεωρία Πεδίων (ΚΘΠ), και τη μελέτη φαινομένων όπως η κατάρρευση ασταθών κενών. Αυτό γίνεται εφικτό εισαγάγοντας ένα φανταστικό μέρος στην ενέργεια της θεμελιώδους στάθμης που αποκτά την έννοια ρυθμού διάσπασης και, στη συνέχεια, αξιοποιείται η μέθοδος Gelfand-Yaglom για τον υπολογισμό του. Ως φυσική συνέχεια των παραπάνω, παρουσιάζονται τα αντίστοιχα θέματα στην ΚΘΠ, ενώ γίνεται μια αναλυτική αναφορά στην προσέγγιση λεπτού τοιχώματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συμπεριφορά των διαταρακτικών σειρών σε μεγάλη τάξη, γεγονός που συνδέεται και με την επανάθροιση Borel. Μάλιστα με αυτό τον τρόπο γίνεται εμφανές πως η συμπεριφορά μεγάλης τάξης των διαταρακτικών σειρών σχετίζεται άμεσα με τις μη διαταρακτικές συνεισφορές της θεωρίας. Έχοντας θέσει τα θεμέλια αυτά μελετώνται οι επιδράσεις των ινσταντονίων στις θεωρίας Yang-Mills και το πρόβλημα των θ-κενών. Όσον αφορά, τώρα, του ορίου μεγάλου Ν, για να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι βασικές τεχνικές, αξιοποιούνται σ-πρότυπα, συγκεκριμένα ένα πρότυπο συμμετρίας Ο(Ν) και το πρότυπο ℂℙN-1 . Με τη βοήθεια αυτών παρουσιάζονται τα βασικά για την εισαγωγή της παραμέτρου ‘t Hooft και την αναβαθμονόμηση της θεωρίας ώστε να αναπτύξουμε κατάλληλα ως προς 1/Ν. Έπειτα εφαρμόζουμε τις παραπάνω τεχνικές στην Κβαντική Χρωμοδυναμική. Για το σκοπό αυτό εισαγάγονται τα διαγράμματα διπλής γραμμής και σχολιάζεται η ισοδυναμία τους με επιφάνειες Riemann. Αυτό μας επιτρέπει να αναπτύξουμε ένα φορμαλισμό επίλυσης πολυπλοκότερων προβλημάτων και, τελικά, να σχολιάσουμε το U(1) πρόβλημα της Κβαντικής Χρωμοδυναμικής. Για να κατανοήσουμε περισσότερο τα φαινόμενα στην Κβαντική Χρωμοδυναμική, η οποία όμως μπορεί να γίνει αρκετά πολύπλοκη, αξιοποιούμε για περαιτέρω διερεύνηση τα πρότυπα πινάκων τα οποία εισαγάγουμε με στόχο να συζητήσουμε περαιτέρω τεχνικές υπολογισμού της ενέργειας της βασικής στάθμης. Στο τελικό στάδιο, αναλύεται το πως οι δύο αυτές μέθοδοι συνδέονται και το πως το όριο μεγάλου Ν των ινσταντονίων μπορεί να αξιοποιηθεί για να παράξει κρίσιμα αποτελέσματα, γεγονός που αποτελεί και τον απώτερο στόχο αυτής της μελέτης.","The present thesis aims to introduce two methods for studying non-perturbative contributions: instantons and the 1/N expansion (the large-N limit). The purpose of this introduction is to provide familiarity with useful tools belonging to the forefront of modern research. To this end, the thesis begins with instantons in Quantum Mechanics (QM), which can be viewed as a one-dimensional Quantum Field Theory (QFT), and the study of phenomena such as the decay of unstable vacua. This is achieved by introducing an imaginary contribution to the ground-state energy, which acquires the interpretation of a decay rate, and subsequently employing the Gelfand–Yaglom method for its calculation. Following naturally from this discussion, the corresponding topics in Quantum Field Theory are presented, with particular emphasis placed on the thin-wall approximation. Special attention is given to the large-order behaviour of perturbative expansions and its connection with Borel resummation. In this framework, it becomes evident that the large-order behaviour of perturbative series is directly related to the non-perturbative contributions of the theory. Having established these foundations, the effects of instantons in Yang–Mills theories and the problem of θ-vacua are discussed. Regarding the large-N limit, in order to introduce the fundamental techniques, sigma models are studied, specifically an O(N) symmetric model and the ℂℙN-1 model. These examples allow the introduction of the ’t Hooft parameter and the appropriate reformulation of the theories in order to perform an expansion in powers of 1/N. The aforementioned techniques are then applied to Quantum Chromodynamics (QCD). For this purpose, double-line diagrams are introduced and their equivalence with Riemann surfaces is discussed. This provides a framework for addressing more complex problems and, ultimately, for analysing the U(1) problem of Quantum Chromodynamics. In order to further investigate phenomena in QCD, whose structure can become highly complicated, matrix models are introduced as toy models for exploring additional computational techniques related to the ground-state energy. Finally, the connection between these two methods is examined, with particular emphasis on how the large-N limit of instanton contributions can be exploited to obtain significant results. This constitutes the main objective of the present study."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ινσταντόνια στο όριο μεγάλου Ν"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ","GRIGORATOS EVANGELOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία στοχεύει στην εισαγωγή σε δύο μεθόδους μελέτης μη διαταρακτικών συνεισφορών: τα ινσταντόνια και την ανάπτυξη 1/Ν (ανάπτυξη στο όριο μεγάλου Ν). Σκοπός αυτής της εισαγωγής είναι η εξοικείωση με χρήσιμα εργαλεία του σύγχρονου μετώπου έρευνας. Σε αυτή την κατεύθυνση η εργασία ακολουθεί μία πορεία ξεκινώντας από τα ινσταντόνια στην Κβαντική Μηχανική (ΚΜ), η οποία αντιμετωπίζεται ως μονοδιάστατη Κβαντική Θεωρία Πεδίων (ΚΘΠ), και τη μελέτη φαινομένων όπως η κατάρρευση ασταθών κενών. Αυτό γίνεται εφικτό εισαγάγοντας ένα φανταστικό μέρος στην ενέργεια της θεμελιώδους στάθμης που αποκτά την έννοια ρυθμού διάσπασης και, στη συνέχεια, αξιοποιείται η μέθοδος Gelfand-Yaglom για τον υπολογισμό του. Ως φυσική συνέχεια των παραπάνω, παρουσιάζονται τα αντίστοιχα θέματα στην ΚΘΠ, ενώ γίνεται μια αναλυτική αναφορά στην προσέγγιση λεπτού τοιχώματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συμπεριφορά των διαταρακτικών σειρών σε μεγάλη τάξη, γεγονός που συνδέεται και με την επανάθροιση Borel. Μάλιστα με αυτό τον τρόπο γίνεται εμφανές πως η συμπεριφορά μεγάλης τάξης των διαταρακτικών σειρών σχετίζεται άμεσα με τις μη διαταρακτικές συνεισφορές της θεωρίας. Έχοντας θέσει τα θεμέλια αυτά μελετώνται οι επιδράσεις των ινσταντονίων στις θεωρίας Yang-Mills και το πρόβλημα των θ-κενών. Όσον αφορά, τώρα, του ορίου μεγάλου Ν, για να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι βασικές τεχνικές, αξιοποιούνται σ-πρότυπα, συγκεκριμένα ένα πρότυπο συμμετρίας Ο(Ν) και το πρότυπο ℂℙN-1 . Με τη βοήθεια αυτών παρουσιάζονται τα βασικά για την εισαγωγή της παραμέτρου ‘t Hooft και την αναβαθμονόμηση της θεωρίας ώστε να αναπτύξουμε κατάλληλα ως προς 1/Ν. Έπειτα εφαρμόζουμε τις παραπάνω τεχνικές στην Κβαντική Χρωμοδυναμική. Για το σκοπό αυτό εισαγάγονται τα διαγράμματα διπλής γραμμής και σχολιάζεται η ισοδυναμία τους με επιφάνειες Riemann. Αυτό μας επιτρέπει να αναπτύξουμε ένα φορμαλισμό επίλυσης πολυπλοκότερων προβλημάτων και, τελικά, να σχολιάσουμε το U(1) πρόβλημα της Κβαντικής Χρωμοδυναμικής. Για να κατανοήσουμε περισσότερο τα φαινόμενα στην Κβαντική Χρωμοδυναμική, η οποία όμως μπορεί να γίνει αρκετά πολύπλοκη, αξιοποιούμε για περαιτέρω διερεύνηση τα πρότυπα πινάκων τα οποία εισαγάγουμε με στόχο να συζητήσουμε περαιτέρω τεχνικές υπολογισμού της ενέργειας της βασικής στάθμης. Στο τελικό στάδιο, αναλύεται το πως οι δύο αυτές μέθοδοι συνδέονται και το πως το όριο μεγάλου Ν των ινσταντονίων μπορεί να αξιοποιηθεί για να παράξει κρίσιμα αποτελέσματα, γεγονός που αποτελεί και τον απώτερο στόχο αυτής της μελέτης.","The present thesis aims to introduce two methods for studying non-perturbative contributions: instantons and the 1/N expansion (the large-N limit). The purpose of this introduction is to provide familiarity with useful tools belonging to the forefront of modern research. To this end, the thesis begins with instantons in Quantum Mechanics (QM), which can be viewed as a one-dimensional Quantum Field Theory (QFT), and the study of phenomena such as the decay of unstable vacua. This is achieved by introducing an imaginary contribution to the ground-state energy, which acquires the interpretation of a decay rate, and subsequently employing the Gelfand–Yaglom method for its calculation. Following naturally from this discussion, the corresponding topics in Quantum Field Theory are presented, with particular emphasis placed on the thin-wall approximation. Special attention is given to the large-order behaviour of perturbative expansions and its connection with Borel resummation. In this framework, it becomes evident that the large-order behaviour of perturbative series is directly related to the non-perturbative contributions of the theory. Having established these foundations, the effects of instantons in Yang–Mills theories and the problem of θ-vacua are discussed. Regarding the large-N limit, in order to introduce the fundamental techniques, sigma models are studied, specifically an O(N) symmetric model and the ℂℙN-1 model. These examples allow the introduction of the ’t Hooft parameter and the appropriate reformulation of the theories in order to perform an expansion in powers of 1/N. The aforementioned techniques are then applied to Quantum Chromodynamics (QCD). For this purpose, double-line diagrams are introduced and their equivalence with Riemann surfaces is discussed. This provides a framework for addressing more complex problems and, ultimately, for analysing the U(1) problem of Quantum Chromodynamics. In order to further investigate phenomena in QCD, whose structure can become highly complicated, matrix models are introduced as toy models for exploring additional computational techniques related to the ground-state energy. Finally, the connection between these two methods is examined, with particular emphasis on how the large-N limit of instanton contributions can be exploited to obtain significant results. This constitutes the main objective of the present study."],"dc:identifier":["uoadl:5421510","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421510"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ινσταντόνια στο όριο μεγάλου Ν"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z"}