{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421521"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421521","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μουσική και κοχλιακά εμφυτεύματα","abstract":"Εισαγωγή: Η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας της ζωής του ατόμου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ψυχοσυναισθηματική ισορροπία, την κοινωνική δραστηριότητα και την πολιτισμική ταυτότητά του. Η αντίληψη της μουσικής από χρήστες κοχλιακών εμφυτευμάτων (ΚΕ) συνιστά μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Ο τεχνολογικός σχεδιασμός τους εστιάζει αποκλειστικά στη μετάδοση αδρών χρονικών πληροφοριών εις βάρος της φασματικής ανάλυσης. Παρότι τα σύγχρονα ΚΕ αποκαθιστούν εντυπωσιακά την κατανόηση της ομιλίας παραμένουν σημαντικά εμπόδια στην επεξεργασία των πολύπλοκων δομικών στοιχείων των σημάτων που απαιτεί η μουσική. Η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει στην διερεύνηση της μουσικής αντίληψης (διάκριση ρυθμού, τόνου, ηχοχρώματος), την υποκειμενική εκτίμηση (ποιότητα, συναισθηματική ανταπόκριση), τη νευροφυσιολογική διερεύνηση (αντικειμενική μέτρηση μέσω EEG) σε άτομα με ΚΕ, προκειμένου να χαρτογραφηθεί η σύγχρονη κλινική πραγματικότητα. Μεθοδολογία: Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, διενεργήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, με αναζήτηση σε διεθνείς βάσεις δεδομένων (PubMed, Scopus, Web of Science, PsycINFO) για τη χρονική περίοδο από τον Ιανουάριο του 2000 έως τον Φεβρουάριο του 2026. Στην ανάλυση συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς κλινικές και πειραματικές μελέτες που αξιολογούν τη μουσική αντίληψη μέσω πολλών παραμέτρων. Ειδικότερα, εξετάστηκαν έρευνες που χρησιμοποιούν σταθμισμένες ψυχοακουστικές δοκιμασίες, ερωτηματολόγια αυτοαξιολόγησης (PROMs) για την καταγραφή της υποκειμενικής ικανοποίησης, καθώς και σύγχρονες τεχνικές καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας (όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα - EEG, τα Φλοιϊκά Ακουστικά Προκλητά Δυναμικά - CAEPs, η Mismatch Negativity - MMN και η λειτουργική εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία - fNIRS). Αποτελέσματα: Τα ερευνητικά ευρήματα φανερώνουν ότι οι χρήστες ΚΕ διατηρούν από ικανοποιητικό, έως και φυσιολογικό βαθμό, την ικανότητα αντίληψης του ρυθμού, χάρη στην επιτυχή μετάδοση του χρονικού περιβλήματος του ήχου. Παρουσιάζουν σοβαρά ελλείμματα στη διάκριση του τονικού ύψους, της μελωδίας και του ηχοχρώματος, εξαιτίας της απουσίας πληροφοριών λεπτής χρονικής δομής και της αλληλοεπικάλυψης των ηλεκτρικών πεδίων στον κοχλία. Η υποκειμενική αντίληψη της μουσικής συχνά περιγράφεται ως «μεταλλική» ή «επίπεδη», αν και ένα σημαντικό ποσοστό χρηστών, ιδιαίτερα όσοι διαθέτουν μουσικό υπόβαθρο, εξακολουθεί να αντλεί συναισθηματική ευχαρίστηση. Σε νευροφυσιολογικό επίπεδο, οι φλοιϊκές αποκρίσεις (όπως το MMN) στα φασματικά χαρακτηριστικά της μουσικής καταγράφονται αισθητά υποτονικές, με μειωμένο πλάτος και καθυστερημένους λανθάνοντες χρόνους, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία αυτόματης ανίχνευσης των μουσικών μεταβολών. Επίσης, παρατηρούνται και φαινόμενα διατροπικής νευροπλαστικότητας (cross-modal plasticity). Συζήτηση: Οι χαμηλές μουσικές επιδόσεις οφείλονται πρωτίστως στον τεχνολογικό συμβιβασμό (trade-off) μεταξύ ομιλίας και μουσικής. Για τον λόγο αυτό, καταγράφεται ετερογένεια μεταξύ των χρηστών, η οποία αποδίδεται στην αλληλεπίδραση των κατασκευαστικών ορίων της συσκευής, βιολογικών παραγόντων (ηλικία εμφύτευσης, διάρκεια κώφωσης) και γνωστικού/βιωματικού υποβάθρου. Στο πλαίσιο αυτό, η δομημένη μουσική εκπαίδευση, και η αξιοποίηση σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων, όπως η παιγνιοποίηση (gamification), φαίνεται να αποτελούν κρίσιμες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Τα εργαλεία αυτά κινητοποιούν ανώτερους γνωστικούς μηχανισμούς ελέγχου και μνήμης (top-down processing) προκειμένου οι χρήστες να αντισταθμίσουν το παραμορφωμένο ακουστικό σήμα, ενισχύοντας το προσωπικό τους κίνητρο. Συμπεράσματα: Η αντίληψη της μουσικής μέσω των ΚΕ, παρά τους τεχνολογικούς περιορισμούς, παραμένει εξαιρετικά δυναμική και διαρκώς εξελισσόμενη. Αν και τα θεμελιώδη ελλείμματα στη φασματική ανάλυση παραμένουν, η εγκεφαλική προσαρμοστικότητα και η στοχευμένη αντιληπτική μάθηση μπορούν να αναβαθμίσουν το καθημερινό ακουστικό βίωμα. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να ενσωματωθεί η μουσική απόλαυση στα ευρύτερα κλινικά κριτήρια επιτυχίας των ΚΕ. Η μελλοντική έρευνα οφείλει να εστιάσει στην ανάπτυξη καινοτόμων αλγορίθμων, στη χρήση εργαλείων υψηλής οικολογικής εγκυρότητας (ecological validity) και στην εξατομικευμένη ιατρική, προωθώντας τη διεπιστημονική συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί η πρόσβαση των χρηστών στην πολύπλευρη μουσική εμπειρία.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας της ζωής του ατόμου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ψυχοσυναισθηματική ισορροπία, την κοινωνική δραστηριότητα και την πολιτισμική ταυτότητά του. Η αντίληψη της μουσικής από χρήστες κοχλιακών εμφυτευμάτων (ΚΕ) συνιστά μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Ο τεχνολογικός σχεδιασμός τους εστιάζει αποκλειστικά στη μετάδοση αδρών χρονικών πληροφοριών εις βάρος της φασματικής ανάλυσης. Παρότι τα σύγχρονα ΚΕ αποκαθιστούν εντυπωσιακά την κατανόηση της ομιλίας παραμένουν σημαντικά εμπόδια στην επεξεργασία των πολύπλοκων δομικών στοιχείων των σημάτων που απαιτεί η μουσική. Η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει στην διερεύνηση της μουσικής αντίληψης (διάκριση ρυθμού, τόνου, ηχοχρώματος), την υποκειμενική εκτίμηση (ποιότητα, συναισθηματική ανταπόκριση), τη νευροφυσιολογική διερεύνηση (αντικειμενική μέτρηση μέσω EEG) σε άτομα με ΚΕ, προκειμένου να χαρτογραφηθεί η σύγχρονη κλινική πραγματικότητα. Μεθοδολογία: Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, διενεργήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, με αναζήτηση σε διεθνείς βάσεις δεδομένων (PubMed, Scopus, Web of Science, PsycINFO) για τη χρονική περίοδο από τον Ιανουάριο του 2000 έως τον Φεβρουάριο του 2026. Στην ανάλυση συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς κλινικές και πειραματικές μελέτες που αξιολογούν τη μουσική αντίληψη μέσω πολλών παραμέτρων. Ειδικότερα, εξετάστηκαν έρευνες που χρησιμοποιούν σταθμισμένες ψυχοακουστικές δοκιμασίες, ερωτηματολόγια αυτοαξιολόγησης (PROMs) για την καταγραφή της υποκειμενικής ικανοποίησης, καθώς και σύγχρονες τεχνικές καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας (όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα - EEG, τα Φλοιϊκά Ακουστικά Προκλητά Δυναμικά - CAEPs, η Mismatch Negativity - MMN και η λειτουργική εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία - fNIRS). Αποτελέσματα: Τα ερευνητικά ευρήματα φανερώνουν ότι οι χρήστες ΚΕ διατηρούν από ικανοποιητικό, έως και φυσιολογικό βαθμό, την ικανότητα αντίληψης του ρυθμού, χάρη στην επιτυχή μετάδοση του χρονικού περιβλήματος του ήχου. Παρουσιάζουν σοβαρά ελλείμματα στη διάκριση του τονικού ύψους, της μελωδίας και του ηχοχρώματος, εξαιτίας της απουσίας πληροφοριών λεπτής χρονικής δομής και της αλληλοεπικάλυψης των ηλεκτρικών πεδίων στον κοχλία. Η υποκειμενική αντίληψη της μουσικής συχνά περιγράφεται ως «μεταλλική» ή «επίπεδη», αν και ένα σημαντικό ποσοστό χρηστών, ιδιαίτερα όσοι διαθέτουν μουσικό υπόβαθρο, εξακολουθεί να αντλεί συναισθηματική ευχαρίστηση. Σε νευροφυσιολογικό επίπεδο, οι φλοιϊκές αποκρίσεις (όπως το MMN) στα φασματικά χαρακτηριστικά της μουσικής καταγράφονται αισθητά υποτονικές, με μειωμένο πλάτος και καθυστερημένους λανθάνοντες χρόνους, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία αυτόματης ανίχνευσης των μουσικών μεταβολών. Επίσης, παρατηρούνται και φαινόμενα διατροπικής νευροπλαστικότητας (cross-modal plasticity). Συζήτηση: Οι χαμηλές μουσικές επιδόσεις οφείλονται πρωτίστως στον τεχνολογικό συμβιβασμό (trade-off) μεταξύ ομιλίας και μουσικής. Για τον λόγο αυτό, καταγράφεται ετερογένεια μεταξύ των χρηστών, η οποία αποδίδεται στην αλληλεπίδραση των κατασκευαστικών ορίων της συσκευής, βιολογικών παραγόντων (ηλικία εμφύτευσης, διάρκεια κώφωσης) και γνωστικού/βιωματικού υποβάθρου. Στο πλαίσιο αυτό, η δομημένη μουσική εκπαίδευση, και η αξιοποίηση σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων, όπως η παιγνιοποίηση (gamification), φαίνεται να αποτελούν κρίσιμες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Τα εργαλεία αυτά κινητοποιούν ανώτερους γνωστικούς μηχανισμούς ελέγχου και μνήμης (top-down processing) προκειμένου οι χρήστες να αντισταθμίσουν το παραμορφωμένο ακουστικό σήμα, ενισχύοντας το προσωπικό τους κίνητρο. Συμπεράσματα: Η αντίληψη της μουσικής μέσω των ΚΕ, παρά τους τεχνολογικούς περιορισμούς, παραμένει εξαιρετικά δυναμική και διαρκώς εξελισσόμενη. Αν και τα θεμελιώδη ελλείμματα στη φασματική ανάλυση παραμένουν, η εγκεφαλική προσαρμοστικότητα και η στοχευμένη αντιληπτική μάθηση μπορούν να αναβαθμίσουν το καθημερινό ακουστικό βίωμα. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να ενσωματωθεί η μουσική απόλαυση στα ευρύτερα κλινικά κριτήρια επιτυχίας των ΚΕ. Η μελλοντική έρευνα οφείλει να εστιάσει στην ανάπτυξη καινοτόμων αλγορίθμων, στη χρήση εργαλείων υψηλής οικολογικής εγκυρότητας (ecological validity) και στην εξατομικευμένη ιατρική, προωθώντας τη διεπιστημονική συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί η πρόσβαση των χρηστών στην πολύπλευρη μουσική εμπειρία.","abstract_has_math":false,"creators":["Νικολαΐδου Στυλιανή","Nikolaidou Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421521"],"render_values":[{"text":"uoadl:5421521","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421521","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421521","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5421521","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νικολαΐδου Στυλιανή","Nikolaidou Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421521","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421521"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας της ζωής του ατόμου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ψυχοσυναισθηματική ισορροπία, την κοινωνική δραστηριότητα και την πολιτισμική ταυτότητά του. Η αντίληψη της μουσικής από χρήστες κοχλιακών εμφυτευμάτων (ΚΕ) συνιστά μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Ο τεχνολογικός σχεδιασμός τους εστιάζει αποκλειστικά στη μετάδοση αδρών χρονικών πληροφοριών εις βάρος της φασματικής ανάλυσης. Παρότι τα σύγχρονα ΚΕ αποκαθιστούν εντυπωσιακά την κατανόηση της ομιλίας παραμένουν σημαντικά εμπόδια στην επεξεργασία των πολύπλοκων δομικών στοιχείων των σημάτων που απαιτεί η μουσική. Η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει στην διερεύνηση της μουσικής αντίληψης (διάκριση ρυθμού, τόνου, ηχοχρώματος), την υποκειμενική εκτίμηση (ποιότητα, συναισθηματική ανταπόκριση), τη νευροφυσιολογική διερεύνηση (αντικειμενική μέτρηση μέσω EEG) σε άτομα με ΚΕ, προκειμένου να χαρτογραφηθεί η σύγχρονη κλινική πραγματικότητα. Μεθοδολογία: Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, διενεργήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, με αναζήτηση σε διεθνείς βάσεις δεδομένων (PubMed, Scopus, Web of Science, PsycINFO) για τη χρονική περίοδο από τον Ιανουάριο του 2000 έως τον Φεβρουάριο του 2026. Στην ανάλυση συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς κλινικές και πειραματικές μελέτες που αξιολογούν τη μουσική αντίληψη μέσω πολλών παραμέτρων. Ειδικότερα, εξετάστηκαν έρευνες που χρησιμοποιούν σταθμισμένες ψυχοακουστικές δοκιμασίες, ερωτηματολόγια αυτοαξιολόγησης (PROMs) για την καταγραφή της υποκειμενικής ικανοποίησης, καθώς και σύγχρονες τεχνικές καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας (όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα - EEG, τα Φλοιϊκά Ακουστικά Προκλητά Δυναμικά - CAEPs, η Mismatch Negativity - MMN και η λειτουργική εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία - fNIRS). Αποτελέσματα: Τα ερευνητικά ευρήματα φανερώνουν ότι οι χρήστες ΚΕ διατηρούν από ικανοποιητικό, έως και φυσιολογικό βαθμό, την ικανότητα αντίληψης του ρυθμού, χάρη στην επιτυχή μετάδοση του χρονικού περιβλήματος του ήχου. Παρουσιάζουν σοβαρά ελλείμματα στη διάκριση του τονικού ύψους, της μελωδίας και του ηχοχρώματος, εξαιτίας της απουσίας πληροφοριών λεπτής χρονικής δομής και της αλληλοεπικάλυψης των ηλεκτρικών πεδίων στον κοχλία. Η υποκειμενική αντίληψη της μουσικής συχνά περιγράφεται ως «μεταλλική» ή «επίπεδη», αν και ένα σημαντικό ποσοστό χρηστών, ιδιαίτερα όσοι διαθέτουν μουσικό υπόβαθρο, εξακολουθεί να αντλεί συναισθηματική ευχαρίστηση. Σε νευροφυσιολογικό επίπεδο, οι φλοιϊκές αποκρίσεις (όπως το MMN) στα φασματικά χαρακτηριστικά της μουσικής καταγράφονται αισθητά υποτονικές, με μειωμένο πλάτος και καθυστερημένους λανθάνοντες χρόνους, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία αυτόματης ανίχνευσης των μουσικών μεταβολών. Επίσης, παρατηρούνται και φαινόμενα διατροπικής νευροπλαστικότητας (cross-modal plasticity). Συζήτηση: Οι χαμηλές μουσικές επιδόσεις οφείλονται πρωτίστως στον τεχνολογικό συμβιβασμό (trade-off) μεταξύ ομιλίας και μουσικής. Για τον λόγο αυτό, καταγράφεται ετερογένεια μεταξύ των χρηστών, η οποία αποδίδεται στην αλληλεπίδραση των κατασκευαστικών ορίων της συσκευής, βιολογικών παραγόντων (ηλικία εμφύτευσης, διάρκεια κώφωσης) και γνωστικού/βιωματικού υποβάθρου. Στο πλαίσιο αυτό, η δομημένη μουσική εκπαίδευση, και η αξιοποίηση σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων, όπως η παιγνιοποίηση (gamification), φαίνεται να αποτελούν κρίσιμες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Τα εργαλεία αυτά κινητοποιούν ανώτερους γνωστικούς μηχανισμούς ελέγχου και μνήμης (top-down processing) προκειμένου οι χρήστες να αντισταθμίσουν το παραμορφωμένο ακουστικό σήμα, ενισχύοντας το προσωπικό τους κίνητρο. Συμπεράσματα: Η αντίληψη της μουσικής μέσω των ΚΕ, παρά τους τεχνολογικούς περιορισμούς, παραμένει εξαιρετικά δυναμική και διαρκώς εξελισσόμενη. Αν και τα θεμελιώδη ελλείμματα στη φασματική ανάλυση παραμένουν, η εγκεφαλική προσαρμοστικότητα και η στοχευμένη αντιληπτική μάθηση μπορούν να αναβαθμίσουν το καθημερινό ακουστικό βίωμα. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να ενσωματωθεί η μουσική απόλαυση στα ευρύτερα κλινικά κριτήρια επιτυχίας των ΚΕ. Η μελλοντική έρευνα οφείλει να εστιάσει στην ανάπτυξη καινοτόμων αλγορίθμων, στη χρήση εργαλείων υψηλής οικολογικής εγκυρότητας (ecological validity) και στην εξατομικευμένη ιατρική, προωθώντας τη διεπιστημονική συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί η πρόσβαση των χρηστών στην πολύπλευρη μουσική εμπειρία.","Introduction: Music is an integral part of daily life, substantially contributing to psychological and emotional well-being, social engagement, and cultural identity. Music perception among cochlear implant (CI) users is a major challenge. Their technological design focuses exclusively on the transmission of coarse temporal information at the expense of spectral resolution. Although modern CIs impressively restore speech comprehension, major barriers remain in processing the complex structural components of the musical signal. The present thesis aims to investigate music perception (rhythm, pitch, and timbre discrimination), subjective appraisal (sound quality and emotional response), and neurophysiological processing (objective measurement via EEG) in individuals with CIs to map the current clinical reality. Methodology: To achieve this objective, a structured narrative literature review was conducted, searching international databases (PubMed, Scopus, Web of Science, PsycINFO) for the period spanning from January 2000 to February 2026. The analysis included primary clinical and experimental studies evaluating music perception across multiple parameters. Specifically, the review examined studies using validated psychophysical tests, patient-reported outcome measures (PROMs) to record subjective satisfaction, and modern neuroimaging techniques to capture brain activity (such as Electroencephalography (EEG), Cortical Auditory Evoked Potentials (CAEPs), Mismatch Negativity (MMN), and functional Near-Infrared Spectroscopy (fNIRS)). Results: Research data show that CI users retain a satisfactory, or even near-normal, capacity for rhythm perception, owing to the successful transmission of the sound's temporal envelope. Conversely, they exhibit severe deficits in pitch, melody, and timbre discrimination due to the absence of temporal fine structure cues and the overlapping of electrical fields within the cochlea. Subjectively, music is frequently described as \"metallic\" or \"flat,\" although a significant proportion of users, particularly those with a musical background continue to derive emotional pleasure. At the neurophysiological level, cortical responses (such as the MMN) to spectral elements of music are markedly attenuated, with reduced amplitudes and prolonged latencies, thus confirming the inability to automatically detect musical deviations. Additionally, cross-modal plasticity is frequently observed. Discussion: Poor musical performances are mainly attributed to the technological trade-off between speech and music processing. Consequently, immense heterogeneity is documented among users, attributed to the relationship between device limitations, biological factors (age at implantation, duration of deafness), and cognitive/experiential backgrounds. Within this context, structured musical training and the utilization of modern digital tools, such as gamification, emerge as critical therapeutic interventions. These tools engage higher-order cognitive control and memory mechanisms (top-down processing) to enable users to compensate for the degraded auditory signal, while simultaneously improving their personal motivation. Conclusions: Music perception via CIs, despite inherent technological restrictions, remains an exceptionally dynamic and continuously evolving process. Although fundamental deficits within spectral resolution persist, brain adaptability and targeted perceptual learning can substantially upgrade the daily auditory experience. Therefore, it is vital to integrate musical enjoyment into the broader clinical criteria for CI success. Future research should focus on developing innovative processing algorithms, implementing tools with high ecological validity, and advancing personalized medicine, while promoting cross-disciplinary collaboration to ensure users' access to the multifarious musical experience they deserve."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μουσική και κοχλιακά εμφυτεύματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νικολαΐδου Στυλιανή","Nikolaidou Styliani"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας της ζωής του ατόμου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ψυχοσυναισθηματική ισορροπία, την κοινωνική δραστηριότητα και την πολιτισμική ταυτότητά του. Η αντίληψη της μουσικής από χρήστες κοχλιακών εμφυτευμάτων (ΚΕ) συνιστά μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Ο τεχνολογικός σχεδιασμός τους εστιάζει αποκλειστικά στη μετάδοση αδρών χρονικών πληροφοριών εις βάρος της φασματικής ανάλυσης. Παρότι τα σύγχρονα ΚΕ αποκαθιστούν εντυπωσιακά την κατανόηση της ομιλίας παραμένουν σημαντικά εμπόδια στην επεξεργασία των πολύπλοκων δομικών στοιχείων των σημάτων που απαιτεί η μουσική. Η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει στην διερεύνηση της μουσικής αντίληψης (διάκριση ρυθμού, τόνου, ηχοχρώματος), την υποκειμενική εκτίμηση (ποιότητα, συναισθηματική ανταπόκριση), τη νευροφυσιολογική διερεύνηση (αντικειμενική μέτρηση μέσω EEG) σε άτομα με ΚΕ, προκειμένου να χαρτογραφηθεί η σύγχρονη κλινική πραγματικότητα. Μεθοδολογία: Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, διενεργήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, με αναζήτηση σε διεθνείς βάσεις δεδομένων (PubMed, Scopus, Web of Science, PsycINFO) για τη χρονική περίοδο από τον Ιανουάριο του 2000 έως τον Φεβρουάριο του 2026. Στην ανάλυση συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς κλινικές και πειραματικές μελέτες που αξιολογούν τη μουσική αντίληψη μέσω πολλών παραμέτρων. Ειδικότερα, εξετάστηκαν έρευνες που χρησιμοποιούν σταθμισμένες ψυχοακουστικές δοκιμασίες, ερωτηματολόγια αυτοαξιολόγησης (PROMs) για την καταγραφή της υποκειμενικής ικανοποίησης, καθώς και σύγχρονες τεχνικές καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας (όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα - EEG, τα Φλοιϊκά Ακουστικά Προκλητά Δυναμικά - CAEPs, η Mismatch Negativity - MMN και η λειτουργική εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία - fNIRS). Αποτελέσματα: Τα ερευνητικά ευρήματα φανερώνουν ότι οι χρήστες ΚΕ διατηρούν από ικανοποιητικό, έως και φυσιολογικό βαθμό, την ικανότητα αντίληψης του ρυθμού, χάρη στην επιτυχή μετάδοση του χρονικού περιβλήματος του ήχου. Παρουσιάζουν σοβαρά ελλείμματα στη διάκριση του τονικού ύψους, της μελωδίας και του ηχοχρώματος, εξαιτίας της απουσίας πληροφοριών λεπτής χρονικής δομής και της αλληλοεπικάλυψης των ηλεκτρικών πεδίων στον κοχλία. Η υποκειμενική αντίληψη της μουσικής συχνά περιγράφεται ως «μεταλλική» ή «επίπεδη», αν και ένα σημαντικό ποσοστό χρηστών, ιδιαίτερα όσοι διαθέτουν μουσικό υπόβαθρο, εξακολουθεί να αντλεί συναισθηματική ευχαρίστηση. Σε νευροφυσιολογικό επίπεδο, οι φλοιϊκές αποκρίσεις (όπως το MMN) στα φασματικά χαρακτηριστικά της μουσικής καταγράφονται αισθητά υποτονικές, με μειωμένο πλάτος και καθυστερημένους λανθάνοντες χρόνους, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία αυτόματης ανίχνευσης των μουσικών μεταβολών. Επίσης, παρατηρούνται και φαινόμενα διατροπικής νευροπλαστικότητας (cross-modal plasticity). Συζήτηση: Οι χαμηλές μουσικές επιδόσεις οφείλονται πρωτίστως στον τεχνολογικό συμβιβασμό (trade-off) μεταξύ ομιλίας και μουσικής. Για τον λόγο αυτό, καταγράφεται ετερογένεια μεταξύ των χρηστών, η οποία αποδίδεται στην αλληλεπίδραση των κατασκευαστικών ορίων της συσκευής, βιολογικών παραγόντων (ηλικία εμφύτευσης, διάρκεια κώφωσης) και γνωστικού/βιωματικού υποβάθρου. Στο πλαίσιο αυτό, η δομημένη μουσική εκπαίδευση, και η αξιοποίηση σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων, όπως η παιγνιοποίηση (gamification), φαίνεται να αποτελούν κρίσιμες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Τα εργαλεία αυτά κινητοποιούν ανώτερους γνωστικούς μηχανισμούς ελέγχου και μνήμης (top-down processing) προκειμένου οι χρήστες να αντισταθμίσουν το παραμορφωμένο ακουστικό σήμα, ενισχύοντας το προσωπικό τους κίνητρο. Συμπεράσματα: Η αντίληψη της μουσικής μέσω των ΚΕ, παρά τους τεχνολογικούς περιορισμούς, παραμένει εξαιρετικά δυναμική και διαρκώς εξελισσόμενη. Αν και τα θεμελιώδη ελλείμματα στη φασματική ανάλυση παραμένουν, η εγκεφαλική προσαρμοστικότητα και η στοχευμένη αντιληπτική μάθηση μπορούν να αναβαθμίσουν το καθημερινό ακουστικό βίωμα. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να ενσωματωθεί η μουσική απόλαυση στα ευρύτερα κλινικά κριτήρια επιτυχίας των ΚΕ. Η μελλοντική έρευνα οφείλει να εστιάσει στην ανάπτυξη καινοτόμων αλγορίθμων, στη χρήση εργαλείων υψηλής οικολογικής εγκυρότητας (ecological validity) και στην εξατομικευμένη ιατρική, προωθώντας τη διεπιστημονική συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί η πρόσβαση των χρηστών στην πολύπλευρη μουσική εμπειρία.","Introduction: Music is an integral part of daily life, substantially contributing to psychological and emotional well-being, social engagement, and cultural identity. Music perception among cochlear implant (CI) users is a major challenge. Their technological design focuses exclusively on the transmission of coarse temporal information at the expense of spectral resolution. Although modern CIs impressively restore speech comprehension, major barriers remain in processing the complex structural components of the musical signal. The present thesis aims to investigate music perception (rhythm, pitch, and timbre discrimination), subjective appraisal (sound quality and emotional response), and neurophysiological processing (objective measurement via EEG) in individuals with CIs to map the current clinical reality. Methodology: To achieve this objective, a structured narrative literature review was conducted, searching international databases (PubMed, Scopus, Web of Science, PsycINFO) for the period spanning from January 2000 to February 2026. The analysis included primary clinical and experimental studies evaluating music perception across multiple parameters. Specifically, the review examined studies using validated psychophysical tests, patient-reported outcome measures (PROMs) to record subjective satisfaction, and modern neuroimaging techniques to capture brain activity (such as Electroencephalography (EEG), Cortical Auditory Evoked Potentials (CAEPs), Mismatch Negativity (MMN), and functional Near-Infrared Spectroscopy (fNIRS)). Results: Research data show that CI users retain a satisfactory, or even near-normal, capacity for rhythm perception, owing to the successful transmission of the sound's temporal envelope. Conversely, they exhibit severe deficits in pitch, melody, and timbre discrimination due to the absence of temporal fine structure cues and the overlapping of electrical fields within the cochlea. Subjectively, music is frequently described as \"metallic\" or \"flat,\" although a significant proportion of users, particularly those with a musical background continue to derive emotional pleasure. At the neurophysiological level, cortical responses (such as the MMN) to spectral elements of music are markedly attenuated, with reduced amplitudes and prolonged latencies, thus confirming the inability to automatically detect musical deviations. Additionally, cross-modal plasticity is frequently observed. Discussion: Poor musical performances are mainly attributed to the technological trade-off between speech and music processing. Consequently, immense heterogeneity is documented among users, attributed to the relationship between device limitations, biological factors (age at implantation, duration of deafness), and cognitive/experiential backgrounds. Within this context, structured musical training and the utilization of modern digital tools, such as gamification, emerge as critical therapeutic interventions. These tools engage higher-order cognitive control and memory mechanisms (top-down processing) to enable users to compensate for the degraded auditory signal, while simultaneously improving their personal motivation. Conclusions: Music perception via CIs, despite inherent technological restrictions, remains an exceptionally dynamic and continuously evolving process. Although fundamental deficits within spectral resolution persist, brain adaptability and targeted perceptual learning can substantially upgrade the daily auditory experience. Therefore, it is vital to integrate musical enjoyment into the broader clinical criteria for CI success. Future research should focus on developing innovative processing algorithms, implementing tools with high ecological validity, and advancing personalized medicine, while promoting cross-disciplinary collaboration to ensure users' access to the multifarious musical experience they deserve."],"dc:identifier":["uoadl:5421521","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421521"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μουσική και κοχλιακά εμφυτεύματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z"}