{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421692"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421692","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το «Σχέδιο Αντιμετώπισης Αποκατάστασης σε Καταστροφές» ως θεμέλιο της Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Καταστροφών","abstract":"Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής ιατρική κοινότητα συγκλίνει στην αναγνώριση της καίριας σημασίας της ενσωμάτωσης των υπηρεσιών αποκατάστασης σε όλα τα στάδια (ετοιμότητα, απόκριση, ανάκαμψη και μετριασμό), του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Ταυτόχρονα, η αποκατάσταση συνιστά τη μακροβιότερη και συχνά την πιο δαπανηρή φάση του κύκλου, με την καθολική πρόσβαση σε αυτήν να αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την αποτελεσματική επανένταξη των επιζώντων και τη μείωση της αναπηρίας που σχετίζεται με καταστροφές. Παρά τη σημασία της, ωστόσο, η αποκατάσταση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως συνιστώσα χαμηλής προτεραιότητας κατά τη διαχείριση καταστροφών. Ιστορικά, οι σχετικές προσπάθειες έχουν εστιάσει κυρίως στη διάσωση ζωών και στη διαχείριση οξέων τραυματισμών, οδηγώντας στην παραμέληση της μακροπρόθεσμης αποκατάστασης. Παράλληλα, οι διακρατικές ανισότητες είναι εμφανείς, με τις χώρες με υψηλή έκθεση σε φυσικές καταστροφές συνήθως να διαθέτουν περιορισμένη ικανότητα απόκρισης και ανεπαρκείς πόρους αποκατάστασης, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Σε αρκετές περιπτώσεις δε, η ανισορροπία αυτή έχει οδηγήσει σε άνιση κατανομή πόρων και σε αποκλεισμό των επαγγελματιών αποκατάστασης από τον σχεδιασμό και την επιχειρησιακή απόκριση. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, η απουσία ολοκληρωμένων στρατηγικών και αποτελεσματικού συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για την ολιστική παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης μετά από καταστροφές. Δεδομένου δε, ότι σε περιπτώσεις αιφνίδιων καταστροφών, οι παρεμβάσεις υλοποιούνται κατά κύριο λόγο από εθνικούς και διεθνείς φορείς, η έλλειψη ενός ενιαίου σχεδίου, που να ενσωματώνει την αποκατάσταση, περιορίζει ουσιαστικά τη δυνατότητα έγκαιρης, συντονισμένης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης της αναπηρίας που σχετίζεται με τις καταστροφές. Υπό το πρίσμα αυτό, και λαμβάνοντας υπόψη την αυξανόμενη συχνότητα και ένταση των φυσικών καταστροφών παγκοσμίως, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός «Σχεδίου Αντιμετώπισης Αποκατάστασης σε Καταστροφές». Το σχέδιο αυτό θα επιτρέπει τη θεσμοθέτηση ενός συνεκτικού πλαισίου ηγεσίας, καθοδήγησης και διατομεακού συντονισμού, σε συνεργασία με τις Ομάδες Επείγουσας Ιατρικής Περίθαλψης (Emergency Medical Teams – EMTs) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, καθώς και με τις εθνικές αρμόδιες αρχές. Προς αυτή την κατεύθυνση, στην παρούσα εργασία προτείνεται η διαμόρφωση ενός τέτοιου πλαισίου, με στόχο τη συστηματική και ολοκληρωμένη ενσωμάτωση της αποκατάστασης σε όλες τις φάσεις του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Μέσω της εφαρμογής του, αναμένεται να ενισχυθεί η συνέχεια της φροντίδας, η λειτουργική αποκατάσταση των επιζώντων και η ανθεκτικότητα των πληγεισών κοινοτήτων έναντι μελλοντικών κρίσεων.","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής ιατρική κοινότητα συγκλίνει στην αναγνώριση της καίριας σημασίας της ενσωμάτωσης των υπηρεσιών αποκατάστασης σε όλα τα στάδια (ετοιμότητα, απόκριση, ανάκαμψη και μετριασμό), του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Ταυτόχρονα, η αποκατάσταση συνιστά τη μακροβιότερη και συχνά την πιο δαπανηρή φάση του κύκλου, με την καθολική πρόσβαση σε αυτήν να αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την αποτελεσματική επανένταξη των επιζώντων και τη μείωση της αναπηρίας που σχετίζεται με καταστροφές. Παρά τη σημασία της, ωστόσο, η αποκατάσταση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως συνιστώσα χαμηλής προτεραιότητας κατά τη διαχείριση καταστροφών. Ιστορικά, οι σχετικές προσπάθειες έχουν εστιάσει κυρίως στη διάσωση ζωών και στη διαχείριση οξέων τραυματισμών, οδηγώντας στην παραμέληση της μακροπρόθεσμης αποκατάστασης. Παράλληλα, οι διακρατικές ανισότητες είναι εμφανείς, με τις χώρες με υψηλή έκθεση σε φυσικές καταστροφές συνήθως να διαθέτουν περιορισμένη ικανότητα απόκρισης και ανεπαρκείς πόρους αποκατάστασης, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Σε αρκετές περιπτώσεις δε, η ανισορροπία αυτή έχει οδηγήσει σε άνιση κατανομή πόρων και σε αποκλεισμό των επαγγελματιών αποκατάστασης από τον σχεδιασμό και την επιχειρησιακή απόκριση. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, η απουσία ολοκληρωμένων στρατηγικών και αποτελεσματικού συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για την ολιστική παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης μετά από καταστροφές. Δεδομένου δε, ότι σε περιπτώσεις αιφνίδιων καταστροφών, οι παρεμβάσεις υλοποιούνται κατά κύριο λόγο από εθνικούς και διεθνείς φορείς, η έλλειψη ενός ενιαίου σχεδίου, που να ενσωματώνει την αποκατάσταση, περιορίζει ουσιαστικά τη δυνατότητα έγκαιρης, συντονισμένης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης της αναπηρίας που σχετίζεται με τις καταστροφές. Υπό το πρίσμα αυτό, και λαμβάνοντας υπόψη την αυξανόμενη συχνότητα και ένταση των φυσικών καταστροφών παγκοσμίως, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός «Σχεδίου Αντιμετώπισης Αποκατάστασης σε Καταστροφές». Το σχέδιο αυτό θα επιτρέπει τη θεσμοθέτηση ενός συνεκτικού πλαισίου ηγεσίας, καθοδήγησης και διατομεακού συντονισμού, σε συνεργασία με τις Ομάδες Επείγουσας Ιατρικής Περίθαλψης (Emergency Medical Teams – EMTs) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, καθώς και με τις εθνικές αρμόδιες αρχές. Προς αυτή την κατεύθυνση, στην παρούσα εργασία προτείνεται η διαμόρφωση ενός τέτοιου πλαισίου, με στόχο τη συστηματική και ολοκληρωμένη ενσωμάτωση της αποκατάστασης σε όλες τις φάσεις του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Μέσω της εφαρμογής του, αναμένεται να ενισχυθεί η συνέχεια της φροντίδας, η λειτουργική αποκατάσταση των επιζώντων και η ανθεκτικότητα των πληγεισών κοινοτήτων έναντι μελλοντικών κρίσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανθά Παναγιώτα","Mantha Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421692"],"render_values":[{"text":"uoadl:5421692","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421692","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421692","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5421692","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανθά Παναγιώτα","Mantha Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421692"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής ιατρική κοινότητα συγκλίνει στην αναγνώριση της καίριας σημασίας της ενσωμάτωσης των υπηρεσιών αποκατάστασης σε όλα τα στάδια (ετοιμότητα, απόκριση, ανάκαμψη και μετριασμό), του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Ταυτόχρονα, η αποκατάσταση συνιστά τη μακροβιότερη και συχνά την πιο δαπανηρή φάση του κύκλου, με την καθολική πρόσβαση σε αυτήν να αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την αποτελεσματική επανένταξη των επιζώντων και τη μείωση της αναπηρίας που σχετίζεται με καταστροφές. Παρά τη σημασία της, ωστόσο, η αποκατάσταση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως συνιστώσα χαμηλής προτεραιότητας κατά τη διαχείριση καταστροφών. Ιστορικά, οι σχετικές προσπάθειες έχουν εστιάσει κυρίως στη διάσωση ζωών και στη διαχείριση οξέων τραυματισμών, οδηγώντας στην παραμέληση της μακροπρόθεσμης αποκατάστασης. Παράλληλα, οι διακρατικές ανισότητες είναι εμφανείς, με τις χώρες με υψηλή έκθεση σε φυσικές καταστροφές συνήθως να διαθέτουν περιορισμένη ικανότητα απόκρισης και ανεπαρκείς πόρους αποκατάστασης, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Σε αρκετές περιπτώσεις δε, η ανισορροπία αυτή έχει οδηγήσει σε άνιση κατανομή πόρων και σε αποκλεισμό των επαγγελματιών αποκατάστασης από τον σχεδιασμό και την επιχειρησιακή απόκριση. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, η απουσία ολοκληρωμένων στρατηγικών και αποτελεσματικού συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για την ολιστική παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης μετά από καταστροφές. Δεδομένου δε, ότι σε περιπτώσεις αιφνίδιων καταστροφών, οι παρεμβάσεις υλοποιούνται κατά κύριο λόγο από εθνικούς και διεθνείς φορείς, η έλλειψη ενός ενιαίου σχεδίου, που να ενσωματώνει την αποκατάσταση, περιορίζει ουσιαστικά τη δυνατότητα έγκαιρης, συντονισμένης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης της αναπηρίας που σχετίζεται με τις καταστροφές. Υπό το πρίσμα αυτό, και λαμβάνοντας υπόψη την αυξανόμενη συχνότητα και ένταση των φυσικών καταστροφών παγκοσμίως, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός «Σχεδίου Αντιμετώπισης Αποκατάστασης σε Καταστροφές». Το σχέδιο αυτό θα επιτρέπει τη θεσμοθέτηση ενός συνεκτικού πλαισίου ηγεσίας, καθοδήγησης και διατομεακού συντονισμού, σε συνεργασία με τις Ομάδες Επείγουσας Ιατρικής Περίθαλψης (Emergency Medical Teams – EMTs) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, καθώς και με τις εθνικές αρμόδιες αρχές. Προς αυτή την κατεύθυνση, στην παρούσα εργασία προτείνεται η διαμόρφωση ενός τέτοιου πλαισίου, με στόχο τη συστηματική και ολοκληρωμένη ενσωμάτωση της αποκατάστασης σε όλες τις φάσεις του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Μέσω της εφαρμογής του, αναμένεται να ενισχυθεί η συνέχεια της φροντίδας, η λειτουργική αποκατάσταση των επιζώντων και η ανθεκτικότητα των πληγεισών κοινοτήτων έναντι μελλοντικών κρίσεων.","In recent years, the international medical community has been converging on the recognition of the crucial importance of integrating rehabilitation services into all stages (preparedness, response, recovery and mitigation) of the disaster management cycle. At the same time, rehabilitation constitutes the longest and often most costly phase of the cycle, with universal access to it being a fundamental prerequisite for the effective reintegration of survivors and the reduction of disasterrelated disability. Despite its importance, however, rehabilitation continues to be treated as a lowpriority component of disaster management. Historically, efforts have focused mainly on saving lives and managing acute injuries, leading to the neglect of long-term rehabilitation. At the same time, inter-state inequalities are evident, with countries with high exposure to natural disasters usually having limited response capacity and insufficient rehabilitation resources, both in terms of infrastructure and specialized human resources. In several cases, this imbalance has led to an unequal distribution of resources and the exclusion of rehabilitation professionals from planning and operational response. According to international literature, the absence of integrated strategies and effective coordination between the involved actors is one of the most important obstacles to the holistic provision of rehabilitation services after disasters. Given that in cases of sudden disasters, interventions are mainly implemented by national and international actors, the lack of a single plan that integrates rehabilitation substantially limits the possibility of timely, coordinated and effective treatment of disability related to disasters. In this light and considering the increasing frequency and intensity of natural disasters worldwide, the need to develop a “Disaster Rehabilitation Response Plan” becomes imperative. This plan will allow the institutionalization of a coherent framework of leadership, guidance and cross-sectoral coordination, in collaboration with the Emergency Medical Teams (EMTs) of the World Health Organization, as well as with the national competent authorities. To this end, this paper proposes the development of such a framework, aiming at the systematic and comprehensive integration of recovery into all phases of the disaster management cycle. Through its implementation, it is expected to strengthen the continuity of care, the functional recovery of survivors and the resilience of affected communities against future crises. Keywords: natural disasters, medical rehabilitation, disability"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το «Σχέδιο Αντιμετώπισης Αποκατάστασης σε Καταστροφές» ως θεμέλιο της Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Καταστροφών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανθά Παναγιώτα","Mantha Panagiota"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής ιατρική κοινότητα συγκλίνει στην αναγνώριση της καίριας σημασίας της ενσωμάτωσης των υπηρεσιών αποκατάστασης σε όλα τα στάδια (ετοιμότητα, απόκριση, ανάκαμψη και μετριασμό), του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Ταυτόχρονα, η αποκατάσταση συνιστά τη μακροβιότερη και συχνά την πιο δαπανηρή φάση του κύκλου, με την καθολική πρόσβαση σε αυτήν να αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την αποτελεσματική επανένταξη των επιζώντων και τη μείωση της αναπηρίας που σχετίζεται με καταστροφές. Παρά τη σημασία της, ωστόσο, η αποκατάσταση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως συνιστώσα χαμηλής προτεραιότητας κατά τη διαχείριση καταστροφών. Ιστορικά, οι σχετικές προσπάθειες έχουν εστιάσει κυρίως στη διάσωση ζωών και στη διαχείριση οξέων τραυματισμών, οδηγώντας στην παραμέληση της μακροπρόθεσμης αποκατάστασης. Παράλληλα, οι διακρατικές ανισότητες είναι εμφανείς, με τις χώρες με υψηλή έκθεση σε φυσικές καταστροφές συνήθως να διαθέτουν περιορισμένη ικανότητα απόκρισης και ανεπαρκείς πόρους αποκατάστασης, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Σε αρκετές περιπτώσεις δε, η ανισορροπία αυτή έχει οδηγήσει σε άνιση κατανομή πόρων και σε αποκλεισμό των επαγγελματιών αποκατάστασης από τον σχεδιασμό και την επιχειρησιακή απόκριση. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, η απουσία ολοκληρωμένων στρατηγικών και αποτελεσματικού συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για την ολιστική παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης μετά από καταστροφές. Δεδομένου δε, ότι σε περιπτώσεις αιφνίδιων καταστροφών, οι παρεμβάσεις υλοποιούνται κατά κύριο λόγο από εθνικούς και διεθνείς φορείς, η έλλειψη ενός ενιαίου σχεδίου, που να ενσωματώνει την αποκατάσταση, περιορίζει ουσιαστικά τη δυνατότητα έγκαιρης, συντονισμένης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης της αναπηρίας που σχετίζεται με τις καταστροφές. Υπό το πρίσμα αυτό, και λαμβάνοντας υπόψη την αυξανόμενη συχνότητα και ένταση των φυσικών καταστροφών παγκοσμίως, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός «Σχεδίου Αντιμετώπισης Αποκατάστασης σε Καταστροφές». Το σχέδιο αυτό θα επιτρέπει τη θεσμοθέτηση ενός συνεκτικού πλαισίου ηγεσίας, καθοδήγησης και διατομεακού συντονισμού, σε συνεργασία με τις Ομάδες Επείγουσας Ιατρικής Περίθαλψης (Emergency Medical Teams – EMTs) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, καθώς και με τις εθνικές αρμόδιες αρχές. Προς αυτή την κατεύθυνση, στην παρούσα εργασία προτείνεται η διαμόρφωση ενός τέτοιου πλαισίου, με στόχο τη συστηματική και ολοκληρωμένη ενσωμάτωση της αποκατάστασης σε όλες τις φάσεις του κύκλου διαχείρισης καταστροφών. Μέσω της εφαρμογής του, αναμένεται να ενισχυθεί η συνέχεια της φροντίδας, η λειτουργική αποκατάσταση των επιζώντων και η ανθεκτικότητα των πληγεισών κοινοτήτων έναντι μελλοντικών κρίσεων.","In recent years, the international medical community has been converging on the recognition of the crucial importance of integrating rehabilitation services into all stages (preparedness, response, recovery and mitigation) of the disaster management cycle. At the same time, rehabilitation constitutes the longest and often most costly phase of the cycle, with universal access to it being a fundamental prerequisite for the effective reintegration of survivors and the reduction of disasterrelated disability. Despite its importance, however, rehabilitation continues to be treated as a lowpriority component of disaster management. Historically, efforts have focused mainly on saving lives and managing acute injuries, leading to the neglect of long-term rehabilitation. At the same time, inter-state inequalities are evident, with countries with high exposure to natural disasters usually having limited response capacity and insufficient rehabilitation resources, both in terms of infrastructure and specialized human resources. In several cases, this imbalance has led to an unequal distribution of resources and the exclusion of rehabilitation professionals from planning and operational response. According to international literature, the absence of integrated strategies and effective coordination between the involved actors is one of the most important obstacles to the holistic provision of rehabilitation services after disasters. Given that in cases of sudden disasters, interventions are mainly implemented by national and international actors, the lack of a single plan that integrates rehabilitation substantially limits the possibility of timely, coordinated and effective treatment of disability related to disasters. In this light and considering the increasing frequency and intensity of natural disasters worldwide, the need to develop a “Disaster Rehabilitation Response Plan” becomes imperative. This plan will allow the institutionalization of a coherent framework of leadership, guidance and cross-sectoral coordination, in collaboration with the Emergency Medical Teams (EMTs) of the World Health Organization, as well as with the national competent authorities. To this end, this paper proposes the development of such a framework, aiming at the systematic and comprehensive integration of recovery into all phases of the disaster management cycle. Through its implementation, it is expected to strengthen the continuity of care, the functional recovery of survivors and the resilience of affected communities against future crises. Keywords: natural disasters, medical rehabilitation, disability"],"dc:identifier":["uoadl:5421692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421692"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Το «Σχέδιο Αντιμετώπισης Αποκατάστασης σε Καταστροφές» ως θεμέλιο της Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Καταστροφών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z"}