{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421907"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5421907","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος του ουρικού οξέος σε ασθενείς που νοσηλεύονται, με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια σε συσχέτιση με βιοδείκτες και κλινικούς φαινοτύπους","abstract":"Εισαγωγή Η οξεία καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες νοσηλείας των ηλικιωμένων ασθενών και συνοδεύεται από υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Παρά τη σημαντική πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπισή της, η πρόγνωση πολλών ασθενών εξακολουθεί να παραμένει δυσμενής. Το ουρικό οξύ έχει προταθεί ως ένας εύκολα διαθέσιμος και χαμηλού κόστους βιοδείκτης, ο οποίος ενδέχεται να σχετίζεται με τη βαρύτητα και την πρόγνωση της καρδιακής ανεπάρκειας. Ωστόσο, ο ακριβής ρόλος του στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια δεν έχει ακόμη πλήρως διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της σχέσης του ουρικού οξέος με τα δημογραφικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς και η αξιολόγηση των μεταβολών των επιπέδων του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης. Υλικό και Μέθοδος Πραγματοποιήθηκε παρατηρησιακή μελέτη σε 36 ασθενείς με διάγνωση οξείας καρδιακής ανεπάρκειας που προσήλθαν στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν» κατά το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου 2016 έως Ιανουαρίου 2017. Καταγράφηκαν δημογραφικά χαρακτηριστικά, στοιχεία ιατρικού ιστορικού και κλινικοεργαστηριακές παράμετροι. Οι εργαστηριακές μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν κατά την αρχική εκτίμηση των ασθενών και επαναλήφθηκαν κατά την επανεκτίμησή τους. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το πρόγραμμα SPSS v.24, με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p<0,05. Αποτελέσματα Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 70,25±12,56 έτη και το 66,7% ήταν άνδρες. Μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση της συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης, των τρανσαμινασών, της γ-γλουταμυλοτρανσπεπτιδάσης, της αλκαλικής φωσφατάσης και του NT-proBNP (p<0,05). Αντίθετα, τα επίπεδα του ουρικού οξέος αυξήθηκαν σημαντικά από 7,71±2,33 mg/dL σε 8,28±2,38 mg/dL (p=0,008). Η μεταβολή του ουρικού οξέος δεν συσχετίστηκε με τα χαρακτηριστικά του ιατρικού ιστορικού των ασθενών. Κατά την πρώτη μέτρηση παρουσίασε θετική συσχέτιση με τη διαστολική αρτηριακή πίεση και την αιμοσφαιρίνη και αρνητική συσχέτιση με την ουρία και την αλβουμίνη ορού. Κατά τη δεύτερη μέτρηση, η μεταβολή του ουρικού οξέος συσχετίστηκε θετικά με την αιμοσφαιρίνη και τον αιματοκρίτη και αρνητικά με το NT-proBNP. Συμπεράσματα Το ουρικό οξύ φαίνεται να σχετίζεται με σημαντικές κλινικές και εργαστηριακές παραμέτρους ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια. Η αύξησή του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης, παρά τη βελτίωση άλλων δεικτών της νόσου, υποδηλώνει ότι πιθανώς επηρεάζεται από πολύπλοκους μηχανισμούς που συνδέονται με τη νεφρική λειτουργία και τη διαδικασία της αποσυμφόρησης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τον πιθανό ρόλο του ουρικού οξέος ως συμπληρωματικού βιοδείκτη στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, χωρίς όμως να τεκμηριώνουν από μόνα τους ανεξάρτητη προγνωστική αξία. Απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες για την περαιτέρω διερεύνηση της κλινικής σημασίας του.","abstract_html":"Εισαγωγή Η οξεία καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες νοσηλείας των ηλικιωμένων ασθενών και συνοδεύεται από υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Παρά τη σημαντική πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπισή της, η πρόγνωση πολλών ασθενών εξακολουθεί να παραμένει δυσμενής. Το ουρικό οξύ έχει προταθεί ως ένας εύκολα διαθέσιμος και χαμηλού κόστους βιοδείκτης, ο οποίος ενδέχεται να σχετίζεται με τη βαρύτητα και την πρόγνωση της καρδιακής ανεπάρκειας. Ωστόσο, ο ακριβής ρόλος του στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια δεν έχει ακόμη πλήρως διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της σχέσης του ουρικού οξέος με τα δημογραφικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς και η αξιολόγηση των μεταβολών των επιπέδων του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης. Υλικό και Μέθοδος Πραγματοποιήθηκε παρατηρησιακή μελέτη σε 36 ασθενείς με διάγνωση οξείας καρδιακής ανεπάρκειας που προσήλθαν στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν» κατά το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου 2016 έως Ιανουαρίου 2017. Καταγράφηκαν δημογραφικά χαρακτηριστικά, στοιχεία ιατρικού ιστορικού και κλινικοεργαστηριακές παράμετροι. Οι εργαστηριακές μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν κατά την αρχική εκτίμηση των ασθενών και επαναλήφθηκαν κατά την επανεκτίμησή τους. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το πρόγραμμα SPSS v.24, με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p&lt;0,05. Αποτελέσματα Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 70,25±12,56 έτη και το 66,7% ήταν άνδρες. Μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση της συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης, των τρανσαμινασών, της γ-γλουταμυλοτρανσπεπτιδάσης, της αλκαλικής φωσφατάσης και του NT-proBNP (p&lt;0,05). Αντίθετα, τα επίπεδα του ουρικού οξέος αυξήθηκαν σημαντικά από 7,71±2,33 mg/dL σε 8,28±2,38 mg/dL (p=0,008). Η μεταβολή του ουρικού οξέος δεν συσχετίστηκε με τα χαρακτηριστικά του ιατρικού ιστορικού των ασθενών. Κατά την πρώτη μέτρηση παρουσίασε θετική συσχέτιση με τη διαστολική αρτηριακή πίεση και την αιμοσφαιρίνη και αρνητική συσχέτιση με την ουρία και την αλβουμίνη ορού. Κατά τη δεύτερη μέτρηση, η μεταβολή του ουρικού οξέος συσχετίστηκε θετικά με την αιμοσφαιρίνη και τον αιματοκρίτη και αρνητικά με το NT-proBNP. Συμπεράσματα Το ουρικό οξύ φαίνεται να σχετίζεται με σημαντικές κλινικές και εργαστηριακές παραμέτρους ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια. Η αύξησή του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης, παρά τη βελτίωση άλλων δεικτών της νόσου, υποδηλώνει ότι πιθανώς επηρεάζεται από πολύπλοκους μηχανισμούς που συνδέονται με τη νεφρική λειτουργία και τη διαδικασία της αποσυμφόρησης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τον πιθανό ρόλο του ουρικού οξέος ως συμπληρωματικού βιοδείκτη στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, χωρίς όμως να τεκμηριώνουν από μόνα τους ανεξάρτητη προγνωστική αξία. Απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες για την περαιτέρω διερεύνηση της κλινικής σημασίας του.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουτσιούμπα Σπυριδούλα","Koutsioumpa Spyridoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421907"],"render_values":[{"text":"uoadl:5421907","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421907","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421907","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5421907","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουτσιούμπα Σπυριδούλα","Koutsioumpa Spyridoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5421907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421907"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Η οξεία καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες νοσηλείας των ηλικιωμένων ασθενών και συνοδεύεται από υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Παρά τη σημαντική πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπισή της, η πρόγνωση πολλών ασθενών εξακολουθεί να παραμένει δυσμενής. Το ουρικό οξύ έχει προταθεί ως ένας εύκολα διαθέσιμος και χαμηλού κόστους βιοδείκτης, ο οποίος ενδέχεται να σχετίζεται με τη βαρύτητα και την πρόγνωση της καρδιακής ανεπάρκειας. Ωστόσο, ο ακριβής ρόλος του στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια δεν έχει ακόμη πλήρως διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της σχέσης του ουρικού οξέος με τα δημογραφικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς και η αξιολόγηση των μεταβολών των επιπέδων του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης. Υλικό και Μέθοδος Πραγματοποιήθηκε παρατηρησιακή μελέτη σε 36 ασθενείς με διάγνωση οξείας καρδιακής ανεπάρκειας που προσήλθαν στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν» κατά το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου 2016 έως Ιανουαρίου 2017. Καταγράφηκαν δημογραφικά χαρακτηριστικά, στοιχεία ιατρικού ιστορικού και κλινικοεργαστηριακές παράμετροι. Οι εργαστηριακές μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν κατά την αρχική εκτίμηση των ασθενών και επαναλήφθηκαν κατά την επανεκτίμησή τους. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το πρόγραμμα SPSS v.24, με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p<0,05. Αποτελέσματα Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 70,25±12,56 έτη και το 66,7% ήταν άνδρες. Μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση της συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης, των τρανσαμινασών, της γ-γλουταμυλοτρανσπεπτιδάσης, της αλκαλικής φωσφατάσης και του NT-proBNP (p<0,05). Αντίθετα, τα επίπεδα του ουρικού οξέος αυξήθηκαν σημαντικά από 7,71±2,33 mg/dL σε 8,28±2,38 mg/dL (p=0,008). Η μεταβολή του ουρικού οξέος δεν συσχετίστηκε με τα χαρακτηριστικά του ιατρικού ιστορικού των ασθενών. Κατά την πρώτη μέτρηση παρουσίασε θετική συσχέτιση με τη διαστολική αρτηριακή πίεση και την αιμοσφαιρίνη και αρνητική συσχέτιση με την ουρία και την αλβουμίνη ορού. Κατά τη δεύτερη μέτρηση, η μεταβολή του ουρικού οξέος συσχετίστηκε θετικά με την αιμοσφαιρίνη και τον αιματοκρίτη και αρνητικά με το NT-proBNP. Συμπεράσματα Το ουρικό οξύ φαίνεται να σχετίζεται με σημαντικές κλινικές και εργαστηριακές παραμέτρους ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια. Η αύξησή του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης, παρά τη βελτίωση άλλων δεικτών της νόσου, υποδηλώνει ότι πιθανώς επηρεάζεται από πολύπλοκους μηχανισμούς που συνδέονται με τη νεφρική λειτουργία και τη διαδικασία της αποσυμφόρησης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τον πιθανό ρόλο του ουρικού οξέος ως συμπληρωματικού βιοδείκτη στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, χωρίς όμως να τεκμηριώνουν από μόνα τους ανεξάρτητη προγνωστική αξία. Απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες για την περαιτέρω διερεύνηση της κλινικής σημασίας του.","Introduction Acute heart failure is one of the most common causes of hospitalization among elderly patients and is associated with high morbidity and mortality. Despite significant advances in its therapeutic management, the prognosis of many patients remains poor. Uric acid has been proposed as an easily available and low-cost biomarker that may be associated with the severity and prognosis of heart failure. However, its exact role in acute heart failure has not yet been fully elucidated. Aim The aim of the present study was to investigate the relationship between uric acid and the demographic, clinical, and laboratory characteristics of patients with acute heart failure, as well as to evaluate changes in uric acid levels between the first and second assessments. Materials and Methods An observational study was conducted in 36 patients diagnosed with acute heart failure who presented to the Emergency Department of Attikon University General Hospital between January 2016 and January 2017. Demographic characteristics, medical history data, and clinical and laboratory parameters were recorded. Laboratory measurements were performed during the initial assessment and repeated during patient reassessment. Statistical analysis was performed using SPSS version 24, with statistical significance set at p<0.05. Results The mean age of the participants was 70.25±12.56 years, and 66.7% were male. Between the first and second assessments, a statistically significant reduction was observed in systolic and diastolic blood pressure, transaminases, gamma-glutamyl transferase, alkaline phosphatase, and NT-proBNP levels (p<0.05). In contrast, uric acid levels increased significantly from 7.71±2.33 mg/dL to 8.28±2.38 mg/dL (p=0.008). Changes in uric acid levels were not associated with patients’ medical history characteristics. At the first assessment, uric acid variation was positively correlated with diastolic blood pressure and hemoglobin and negatively correlated with urea and serum albumin. At the second assessment, uric acid variation was positively correlated with hemoglobin and hematocrit and negatively correlated with NT-proBNP. Conclusions Uric acid appears to be associated with important clinical and laboratory parameters in patients with acute heart failure. Its increase between the first and second assessments, despite improvement in other disease indicators, suggests that it may be influenced by complex mechanisms related to renal function and the decongestion process. The findings support the potential role of uric acid as an adjunctive biomarker in acute heart failure; however, they do not independently establish its prognostic value. Larger prospective studies are required to further clarify its clinical significance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος του ουρικού οξέος σε ασθενείς που νοσηλεύονται, με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια σε συσχέτιση με βιοδείκτες και κλινικούς φαινοτύπους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουτσιούμπα Σπυριδούλα","Koutsioumpa Spyridoula"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή Η οξεία καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες νοσηλείας των ηλικιωμένων ασθενών και συνοδεύεται από υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Παρά τη σημαντική πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπισή της, η πρόγνωση πολλών ασθενών εξακολουθεί να παραμένει δυσμενής. Το ουρικό οξύ έχει προταθεί ως ένας εύκολα διαθέσιμος και χαμηλού κόστους βιοδείκτης, ο οποίος ενδέχεται να σχετίζεται με τη βαρύτητα και την πρόγνωση της καρδιακής ανεπάρκειας. Ωστόσο, ο ακριβής ρόλος του στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια δεν έχει ακόμη πλήρως διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της σχέσης του ουρικού οξέος με τα δημογραφικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς και η αξιολόγηση των μεταβολών των επιπέδων του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης. Υλικό και Μέθοδος Πραγματοποιήθηκε παρατηρησιακή μελέτη σε 36 ασθενείς με διάγνωση οξείας καρδιακής ανεπάρκειας που προσήλθαν στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν» κατά το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου 2016 έως Ιανουαρίου 2017. Καταγράφηκαν δημογραφικά χαρακτηριστικά, στοιχεία ιατρικού ιστορικού και κλινικοεργαστηριακές παράμετροι. Οι εργαστηριακές μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν κατά την αρχική εκτίμηση των ασθενών και επαναλήφθηκαν κατά την επανεκτίμησή τους. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το πρόγραμμα SPSS v.24, με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p<0,05. Αποτελέσματα Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 70,25±12,56 έτη και το 66,7% ήταν άνδρες. Μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση της συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης, των τρανσαμινασών, της γ-γλουταμυλοτρανσπεπτιδάσης, της αλκαλικής φωσφατάσης και του NT-proBNP (p<0,05). Αντίθετα, τα επίπεδα του ουρικού οξέος αυξήθηκαν σημαντικά από 7,71±2,33 mg/dL σε 8,28±2,38 mg/dL (p=0,008). Η μεταβολή του ουρικού οξέος δεν συσχετίστηκε με τα χαρακτηριστικά του ιατρικού ιστορικού των ασθενών. Κατά την πρώτη μέτρηση παρουσίασε θετική συσχέτιση με τη διαστολική αρτηριακή πίεση και την αιμοσφαιρίνη και αρνητική συσχέτιση με την ουρία και την αλβουμίνη ορού. Κατά τη δεύτερη μέτρηση, η μεταβολή του ουρικού οξέος συσχετίστηκε θετικά με την αιμοσφαιρίνη και τον αιματοκρίτη και αρνητικά με το NT-proBNP. Συμπεράσματα Το ουρικό οξύ φαίνεται να σχετίζεται με σημαντικές κλινικές και εργαστηριακές παραμέτρους ασθενών με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια. Η αύξησή του μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μέτρησης, παρά τη βελτίωση άλλων δεικτών της νόσου, υποδηλώνει ότι πιθανώς επηρεάζεται από πολύπλοκους μηχανισμούς που συνδέονται με τη νεφρική λειτουργία και τη διαδικασία της αποσυμφόρησης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τον πιθανό ρόλο του ουρικού οξέος ως συμπληρωματικού βιοδείκτη στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, χωρίς όμως να τεκμηριώνουν από μόνα τους ανεξάρτητη προγνωστική αξία. Απαιτούνται μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες για την περαιτέρω διερεύνηση της κλινικής σημασίας του.","Introduction Acute heart failure is one of the most common causes of hospitalization among elderly patients and is associated with high morbidity and mortality. Despite significant advances in its therapeutic management, the prognosis of many patients remains poor. Uric acid has been proposed as an easily available and low-cost biomarker that may be associated with the severity and prognosis of heart failure. However, its exact role in acute heart failure has not yet been fully elucidated. Aim The aim of the present study was to investigate the relationship between uric acid and the demographic, clinical, and laboratory characteristics of patients with acute heart failure, as well as to evaluate changes in uric acid levels between the first and second assessments. Materials and Methods An observational study was conducted in 36 patients diagnosed with acute heart failure who presented to the Emergency Department of Attikon University General Hospital between January 2016 and January 2017. Demographic characteristics, medical history data, and clinical and laboratory parameters were recorded. Laboratory measurements were performed during the initial assessment and repeated during patient reassessment. Statistical analysis was performed using SPSS version 24, with statistical significance set at p<0.05. Results The mean age of the participants was 70.25±12.56 years, and 66.7% were male. Between the first and second assessments, a statistically significant reduction was observed in systolic and diastolic blood pressure, transaminases, gamma-glutamyl transferase, alkaline phosphatase, and NT-proBNP levels (p<0.05). In contrast, uric acid levels increased significantly from 7.71±2.33 mg/dL to 8.28±2.38 mg/dL (p=0.008). Changes in uric acid levels were not associated with patients’ medical history characteristics. At the first assessment, uric acid variation was positively correlated with diastolic blood pressure and hemoglobin and negatively correlated with urea and serum albumin. At the second assessment, uric acid variation was positively correlated with hemoglobin and hematocrit and negatively correlated with NT-proBNP. Conclusions Uric acid appears to be associated with important clinical and laboratory parameters in patients with acute heart failure. Its increase between the first and second assessments, despite improvement in other disease indicators, suggests that it may be influenced by complex mechanisms related to renal function and the decongestion process. The findings support the potential role of uric acid as an adjunctive biomarker in acute heart failure; however, they do not independently establish its prognostic value. Larger prospective studies are required to further clarify its clinical significance."],"dc:identifier":["uoadl:5421907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5421907"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος του ουρικού οξέος σε ασθενείς που νοσηλεύονται, με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια σε συσχέτιση με βιοδείκτες και κλινικούς φαινοτύπους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:09Z"}