{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422050"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422050","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη του ρόλου του συμπαθητικού στρες στην αυτοανοσία","abstract":"Το σύνδρομο Sjögren’s (Sjögren’s syndrome, SS) είναι ένα συστηματικό αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από λεμφοκυτταρικές διηθήσεις in situ των εξωκρινών αδένων, κυρίως των σιελογόνων και δακρυϊκών, με αποτέλεσμα την προοδευτική απώλεια της λειτουργικότητάς τους. Αν και η παθογένεια της νόσου δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί, πλήθος δεδομένων υποδεικνύει ότι το ψυχολογικό και σωματικό στρες μπορεί να συμβάλλει στην έναρξη ή/και επιδείνωση της νόσου. Η ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος κατά την διάρκεια του στρες συνοδεύονται από αυξημένη έκκριση κατεχολαμινών, οι οποίες ασκούν τις βιολογικές τους δράσεις μέσω αδρενεργικών υποδοχέων. Δεδομένα προηγούμενων μελετών του εργαστηρίου σε πειραματόζωα, υποδεικνύουν σαφώς ότι το παρατεταμένο στρες επιδεινώνει δραματικά το βαθμό φλεγμονής των σιελογόνων αδένων και την παραγωγή σάλιου. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση της συμβολής της β-αδρενεργικής σηματοδότησης στην ανάπτυξη και εξέλιξη της σιελαδενίτιδας καθώς και η αξιολόγηση της πιθανής προστατευτικής δράσης του αποκλεισμού των β-αδρενεργικών υποδοχέων. Για την πραγματοποίηση της μελέτης χρησιμοποιήθηκαν Non-Obese Diabetic (NOD) ποντίκια τα οποία αποτελούν πειραματικό μοντέλο για τη μελέτη του SS, καθώς αναπτύσσουν αυθόρμητες λεμφοκυτταρικές διηθήσεις των σιελογόνων αδένων και αυτοαντισώματα. Τα ζώα χωρίστηκαν σε δύο πειραματικές ομάδες. Η πρώτη ομάδα υποβλήθηκε σε μακροχρόνιο απρόβλεπτο στρες, ενώ η δεύτερη αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου όπου υπέστη την ηπιότερη δυνατή μεταχείριση (gentle handling). Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκε β-αδρενεργικός ανταγωνιστής με σκοπό την παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των β-αδρενεργικών υποδοχέων κατά την διάρκεια απόκρισης στο στρες. Η αξιολόγηση της βαρύτητας της σιελαδενίτιδας πραγματοποιήθηκε μέσω ιστολογικής εξέτασης των σιελογόνων αδένων και καταγραφής των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι τόσο στην ομάδα που εκτέθηκε σε στρεσογόνες συνθήκες όσο και στην ομάδα ελέγχου, η χορήγηση β-αδρενεργικού αναστολέα οδήγησε σε μείωση των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων στους σιελογόνους αδένες σε σύγκριση με τα ζώα που δεν είχαν λάβει β-αδρενεργικό αναστολέα. Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι η αναστολή της σηματοδότησης μέσω των β-αδρενεργικών υποδοχέων περιορίζει τη φλεγμονώδη διεργασία που χαρακτηρίζει τη σιελαδενίτιδα στα NOD ποντίκια. Επιπλέον, τα ευρήματα ενισχύουν την άποψη ότι η αδρενεργική διέγερση και οι κατεχολαμίνες που απελευθερώνονται κατά την διάρκεια του στρες συμμετέχουν ενεργά στους μηχανισμούς που προάγουν ή επιδεινώνουν την αυτοάνοση απόκριση των σιελογόνων αδένων. Συμπερασματικά, η παρούσα εργασία καταδεικνύει ότι η παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των μονοπατιών που ενεργοποιούνται από την διέγερση των β-αδρενεργικών υποδοχέων μπορεί να μειώσει τη σοβαρότητα της σιελαδενίτιδας στο συγκεκριμένο ζωικό μοντέλο. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τον σημαντικό ρόλο του στρες και της αδρενεργικής σηματοδότησης στην παθογένεια της αυτοανοσίας και αναδεικνύουν τους β-αδρενεργικούς υποδοχείς ως έναν πιθανό θεραπευτικό στόχο. Παρότι απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές και κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων, η φαρμακολογική τροποποίηση της αδρενεργικής διέγερσης θα μπορούσε να αποτελέσει μια υποσχόμενη στρατηγική για τον περιορισμό της έξαρσης της σιελαδενίτιδας και ενδεχομένως για τη βελτίωση της κλινικής πορείας ασθενών με SS.","abstract_html":"Το σύνδρομο Sjögren’s (Sjögren’s syndrome, SS) είναι ένα συστηματικό αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από λεμφοκυτταρικές διηθήσεις in situ των εξωκρινών αδένων, κυρίως των σιελογόνων και δακρυϊκών, με αποτέλεσμα την προοδευτική απώλεια της λειτουργικότητάς τους. Αν και η παθογένεια της νόσου δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί, πλήθος δεδομένων υποδεικνύει ότι το ψυχολογικό και σωματικό στρες μπορεί να συμβάλλει στην έναρξη ή/και επιδείνωση της νόσου. Η ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος κατά την διάρκεια του στρες συνοδεύονται από αυξημένη έκκριση κατεχολαμινών, οι οποίες ασκούν τις βιολογικές τους δράσεις μέσω αδρενεργικών υποδοχέων. Δεδομένα προηγούμενων μελετών του εργαστηρίου σε πειραματόζωα, υποδεικνύουν σαφώς ότι το παρατεταμένο στρες επιδεινώνει δραματικά το βαθμό φλεγμονής των σιελογόνων αδένων και την παραγωγή σάλιου. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση της συμβολής της β-αδρενεργικής σηματοδότησης στην ανάπτυξη και εξέλιξη της σιελαδενίτιδας καθώς και η αξιολόγηση της πιθανής προστατευτικής δράσης του αποκλεισμού των β-αδρενεργικών υποδοχέων. Για την πραγματοποίηση της μελέτης χρησιμοποιήθηκαν Non-Obese Diabetic (NOD) ποντίκια τα οποία αποτελούν πειραματικό μοντέλο για τη μελέτη του SS, καθώς αναπτύσσουν αυθόρμητες λεμφοκυτταρικές διηθήσεις των σιελογόνων αδένων και αυτοαντισώματα. Τα ζώα χωρίστηκαν σε δύο πειραματικές ομάδες. Η πρώτη ομάδα υποβλήθηκε σε μακροχρόνιο απρόβλεπτο στρες, ενώ η δεύτερη αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου όπου υπέστη την ηπιότερη δυνατή μεταχείριση (gentle handling). Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκε β-αδρενεργικός ανταγωνιστής με σκοπό την παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των β-αδρενεργικών υποδοχέων κατά την διάρκεια απόκρισης στο στρες. Η αξιολόγηση της βαρύτητας της σιελαδενίτιδας πραγματοποιήθηκε μέσω ιστολογικής εξέτασης των σιελογόνων αδένων και καταγραφής των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι τόσο στην ομάδα που εκτέθηκε σε στρεσογόνες συνθήκες όσο και στην ομάδα ελέγχου, η χορήγηση β-αδρενεργικού αναστολέα οδήγησε σε μείωση των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων στους σιελογόνους αδένες σε σύγκριση με τα ζώα που δεν είχαν λάβει β-αδρενεργικό αναστολέα. Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι η αναστολή της σηματοδότησης μέσω των β-αδρενεργικών υποδοχέων περιορίζει τη φλεγμονώδη διεργασία που χαρακτηρίζει τη σιελαδενίτιδα στα NOD ποντίκια. Επιπλέον, τα ευρήματα ενισχύουν την άποψη ότι η αδρενεργική διέγερση και οι κατεχολαμίνες που απελευθερώνονται κατά την διάρκεια του στρες συμμετέχουν ενεργά στους μηχανισμούς που προάγουν ή επιδεινώνουν την αυτοάνοση απόκριση των σιελογόνων αδένων. Συμπερασματικά, η παρούσα εργασία καταδεικνύει ότι η παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των μονοπατιών που ενεργοποιούνται από την διέγερση των β-αδρενεργικών υποδοχέων μπορεί να μειώσει τη σοβαρότητα της σιελαδενίτιδας στο συγκεκριμένο ζωικό μοντέλο. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τον σημαντικό ρόλο του στρες και της αδρενεργικής σηματοδότησης στην παθογένεια της αυτοανοσίας και αναδεικνύουν τους β-αδρενεργικούς υποδοχείς ως έναν πιθανό θεραπευτικό στόχο. Παρότι απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές και κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων, η φαρμακολογική τροποποίηση της αδρενεργικής διέγερσης θα μπορούσε να αποτελέσει μια υποσχόμενη στρατηγική για τον περιορισμό της έξαρσης της σιελαδενίτιδας και ενδεχομένως για τη βελτίωση της κλινικής πορείας ασθενών με SS.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπελέρη Ευδοκία","Beleri Evdokia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422050"],"render_values":[{"text":"uoadl:5422050","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422050","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422050","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5422050","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπελέρη Ευδοκία","Beleri Evdokia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422050","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422050"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το σύνδρομο Sjögren’s (Sjögren’s syndrome, SS) είναι ένα συστηματικό αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από λεμφοκυτταρικές διηθήσεις in situ των εξωκρινών αδένων, κυρίως των σιελογόνων και δακρυϊκών, με αποτέλεσμα την προοδευτική απώλεια της λειτουργικότητάς τους. Αν και η παθογένεια της νόσου δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί, πλήθος δεδομένων υποδεικνύει ότι το ψυχολογικό και σωματικό στρες μπορεί να συμβάλλει στην έναρξη ή/και επιδείνωση της νόσου. Η ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος κατά την διάρκεια του στρες συνοδεύονται από αυξημένη έκκριση κατεχολαμινών, οι οποίες ασκούν τις βιολογικές τους δράσεις μέσω αδρενεργικών υποδοχέων. Δεδομένα προηγούμενων μελετών του εργαστηρίου σε πειραματόζωα, υποδεικνύουν σαφώς ότι το παρατεταμένο στρες επιδεινώνει δραματικά το βαθμό φλεγμονής των σιελογόνων αδένων και την παραγωγή σάλιου. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση της συμβολής της β-αδρενεργικής σηματοδότησης στην ανάπτυξη και εξέλιξη της σιελαδενίτιδας καθώς και η αξιολόγηση της πιθανής προστατευτικής δράσης του αποκλεισμού των β-αδρενεργικών υποδοχέων. Για την πραγματοποίηση της μελέτης χρησιμοποιήθηκαν Non-Obese Diabetic (NOD) ποντίκια τα οποία αποτελούν πειραματικό μοντέλο για τη μελέτη του SS, καθώς αναπτύσσουν αυθόρμητες λεμφοκυτταρικές διηθήσεις των σιελογόνων αδένων και αυτοαντισώματα. Τα ζώα χωρίστηκαν σε δύο πειραματικές ομάδες. Η πρώτη ομάδα υποβλήθηκε σε μακροχρόνιο απρόβλεπτο στρες, ενώ η δεύτερη αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου όπου υπέστη την ηπιότερη δυνατή μεταχείριση (gentle handling). Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκε β-αδρενεργικός ανταγωνιστής με σκοπό την παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των β-αδρενεργικών υποδοχέων κατά την διάρκεια απόκρισης στο στρες. Η αξιολόγηση της βαρύτητας της σιελαδενίτιδας πραγματοποιήθηκε μέσω ιστολογικής εξέτασης των σιελογόνων αδένων και καταγραφής των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι τόσο στην ομάδα που εκτέθηκε σε στρεσογόνες συνθήκες όσο και στην ομάδα ελέγχου, η χορήγηση β-αδρενεργικού αναστολέα οδήγησε σε μείωση των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων στους σιελογόνους αδένες σε σύγκριση με τα ζώα που δεν είχαν λάβει β-αδρενεργικό αναστολέα. Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι η αναστολή της σηματοδότησης μέσω των β-αδρενεργικών υποδοχέων περιορίζει τη φλεγμονώδη διεργασία που χαρακτηρίζει τη σιελαδενίτιδα στα NOD ποντίκια. Επιπλέον, τα ευρήματα ενισχύουν την άποψη ότι η αδρενεργική διέγερση και οι κατεχολαμίνες που απελευθερώνονται κατά την διάρκεια του στρες συμμετέχουν ενεργά στους μηχανισμούς που προάγουν ή επιδεινώνουν την αυτοάνοση απόκριση των σιελογόνων αδένων. Συμπερασματικά, η παρούσα εργασία καταδεικνύει ότι η παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των μονοπατιών που ενεργοποιούνται από την διέγερση των β-αδρενεργικών υποδοχέων μπορεί να μειώσει τη σοβαρότητα της σιελαδενίτιδας στο συγκεκριμένο ζωικό μοντέλο. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τον σημαντικό ρόλο του στρες και της αδρενεργικής σηματοδότησης στην παθογένεια της αυτοανοσίας και αναδεικνύουν τους β-αδρενεργικούς υποδοχείς ως έναν πιθανό θεραπευτικό στόχο. Παρότι απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές και κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων, η φαρμακολογική τροποποίηση της αδρενεργικής διέγερσης θα μπορούσε να αποτελέσει μια υποσχόμενη στρατηγική για τον περιορισμό της έξαρσης της σιελαδενίτιδας και ενδεχομένως για τη βελτίωση της κλινικής πορείας ασθενών με SS.","Sjögren’s syndrome (SS) SS) is a systemic autoimmune disease characterized by in situ lymphocytic infiltration of the exocrine glands, primarily the salivary and lacrimal glands, resulting in progressive loss of their function. Although the pathogenesis of the disease has not been fully elucidated, a wealth of data suggests that psychological and physical stress may contribute to the onset and/or exacerbation of the disease. Activation of the sympathetic nervous system during stress is accompanied by increased secretion of catecholamines, which exert their biological effects through adrenergic receptors. Data from previous studies conducted by this laboratory in experimental animals clearly indicate that prolonged stress dramatically exacerbates the degree of inflammation in the salivary glands and reduces saliva production. The aim of this thesis is to investigate the role of β-adrenergic signaling in the development and progression of sialadenitis, as well as to evaluate the potential protective effect of β-adrenergic receptor blockade. Non-Obese Diabetic (NOD) mice were used in this study, as they serve as an experimental model for studying SS, since they develop spontaneous lymphocytic infiltrations of the salivary glands and autoantibodies. The animals were divided into two experimental groups. The first group was subjected to prolonged unpredictable stress, while the second served as the control group and received the gentlest possible treatment (gentle handling). Both groups were administered a beta-adrenergic antagonist to block the activation of beta-adrenergic receptors during the stress response. The severity of sialadenitis was assessed through histological examination of the salivary glands and documentation of lymphocytic infiltrates. The study results showed that in both the group exposed to stressful conditions and the control group, administration of a beta-adrenergic blocker led to a reduction in lymphocytic infiltrates in the salivary glands compared to animals that had not received a beta-adrenergic blocker. These data suggest that inhibition of signaling via β-adrenergic receptors limits the inflammatory process characteristic of sialadenitis in NOD mice. Furthermore, the findings support the view that adrenergic stimulation and catecholamines released during stress actively participate in the mechanisms that promote or exacerbate the autoimmune response of the salivary glands. In conclusion, this study demonstrates that blocking the activation of pathways triggered by stimulation of β-adrenergic receptors can reduce the severity of sialadenitis in this specific animal model. These results support the important role of stress and adrenergic signaling in the pathogenesis of autoimmunity and highlight β-adrenergic receptors as a potential therapeutic target. Although further experimental and clinical studies are needed to confirm these findings, pharmacological modulation of adrenergic stimulation could be a promising strategy for limiting sialadenitis flare-ups and potentially improving the clinical course of patients with SS."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη του ρόλου του συμπαθητικού στρες στην αυτοανοσία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπελέρη Ευδοκία","Beleri Evdokia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το σύνδρομο Sjögren’s (Sjögren’s syndrome, SS) είναι ένα συστηματικό αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από λεμφοκυτταρικές διηθήσεις in situ των εξωκρινών αδένων, κυρίως των σιελογόνων και δακρυϊκών, με αποτέλεσμα την προοδευτική απώλεια της λειτουργικότητάς τους. Αν και η παθογένεια της νόσου δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί, πλήθος δεδομένων υποδεικνύει ότι το ψυχολογικό και σωματικό στρες μπορεί να συμβάλλει στην έναρξη ή/και επιδείνωση της νόσου. Η ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος κατά την διάρκεια του στρες συνοδεύονται από αυξημένη έκκριση κατεχολαμινών, οι οποίες ασκούν τις βιολογικές τους δράσεις μέσω αδρενεργικών υποδοχέων. Δεδομένα προηγούμενων μελετών του εργαστηρίου σε πειραματόζωα, υποδεικνύουν σαφώς ότι το παρατεταμένο στρες επιδεινώνει δραματικά το βαθμό φλεγμονής των σιελογόνων αδένων και την παραγωγή σάλιου. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση της συμβολής της β-αδρενεργικής σηματοδότησης στην ανάπτυξη και εξέλιξη της σιελαδενίτιδας καθώς και η αξιολόγηση της πιθανής προστατευτικής δράσης του αποκλεισμού των β-αδρενεργικών υποδοχέων. Για την πραγματοποίηση της μελέτης χρησιμοποιήθηκαν Non-Obese Diabetic (NOD) ποντίκια τα οποία αποτελούν πειραματικό μοντέλο για τη μελέτη του SS, καθώς αναπτύσσουν αυθόρμητες λεμφοκυτταρικές διηθήσεις των σιελογόνων αδένων και αυτοαντισώματα. Τα ζώα χωρίστηκαν σε δύο πειραματικές ομάδες. Η πρώτη ομάδα υποβλήθηκε σε μακροχρόνιο απρόβλεπτο στρες, ενώ η δεύτερη αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου όπου υπέστη την ηπιότερη δυνατή μεταχείριση (gentle handling). Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκε β-αδρενεργικός ανταγωνιστής με σκοπό την παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των β-αδρενεργικών υποδοχέων κατά την διάρκεια απόκρισης στο στρες. Η αξιολόγηση της βαρύτητας της σιελαδενίτιδας πραγματοποιήθηκε μέσω ιστολογικής εξέτασης των σιελογόνων αδένων και καταγραφής των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι τόσο στην ομάδα που εκτέθηκε σε στρεσογόνες συνθήκες όσο και στην ομάδα ελέγχου, η χορήγηση β-αδρενεργικού αναστολέα οδήγησε σε μείωση των λεμφοκυτταρικών διηθήσεων στους σιελογόνους αδένες σε σύγκριση με τα ζώα που δεν είχαν λάβει β-αδρενεργικό αναστολέα. Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι η αναστολή της σηματοδότησης μέσω των β-αδρενεργικών υποδοχέων περιορίζει τη φλεγμονώδη διεργασία που χαρακτηρίζει τη σιελαδενίτιδα στα NOD ποντίκια. Επιπλέον, τα ευρήματα ενισχύουν την άποψη ότι η αδρενεργική διέγερση και οι κατεχολαμίνες που απελευθερώνονται κατά την διάρκεια του στρες συμμετέχουν ενεργά στους μηχανισμούς που προάγουν ή επιδεινώνουν την αυτοάνοση απόκριση των σιελογόνων αδένων. Συμπερασματικά, η παρούσα εργασία καταδεικνύει ότι η παρεμπόδιση της ενεργοποίησης των μονοπατιών που ενεργοποιούνται από την διέγερση των β-αδρενεργικών υποδοχέων μπορεί να μειώσει τη σοβαρότητα της σιελαδενίτιδας στο συγκεκριμένο ζωικό μοντέλο. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τον σημαντικό ρόλο του στρες και της αδρενεργικής σηματοδότησης στην παθογένεια της αυτοανοσίας και αναδεικνύουν τους β-αδρενεργικούς υποδοχείς ως έναν πιθανό θεραπευτικό στόχο. Παρότι απαιτούνται περαιτέρω πειραματικές και κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων, η φαρμακολογική τροποποίηση της αδρενεργικής διέγερσης θα μπορούσε να αποτελέσει μια υποσχόμενη στρατηγική για τον περιορισμό της έξαρσης της σιελαδενίτιδας και ενδεχομένως για τη βελτίωση της κλινικής πορείας ασθενών με SS.","Sjögren’s syndrome (SS) SS) is a systemic autoimmune disease characterized by in situ lymphocytic infiltration of the exocrine glands, primarily the salivary and lacrimal glands, resulting in progressive loss of their function. Although the pathogenesis of the disease has not been fully elucidated, a wealth of data suggests that psychological and physical stress may contribute to the onset and/or exacerbation of the disease. Activation of the sympathetic nervous system during stress is accompanied by increased secretion of catecholamines, which exert their biological effects through adrenergic receptors. Data from previous studies conducted by this laboratory in experimental animals clearly indicate that prolonged stress dramatically exacerbates the degree of inflammation in the salivary glands and reduces saliva production. The aim of this thesis is to investigate the role of β-adrenergic signaling in the development and progression of sialadenitis, as well as to evaluate the potential protective effect of β-adrenergic receptor blockade. Non-Obese Diabetic (NOD) mice were used in this study, as they serve as an experimental model for studying SS, since they develop spontaneous lymphocytic infiltrations of the salivary glands and autoantibodies. The animals were divided into two experimental groups. The first group was subjected to prolonged unpredictable stress, while the second served as the control group and received the gentlest possible treatment (gentle handling). Both groups were administered a beta-adrenergic antagonist to block the activation of beta-adrenergic receptors during the stress response. The severity of sialadenitis was assessed through histological examination of the salivary glands and documentation of lymphocytic infiltrates. The study results showed that in both the group exposed to stressful conditions and the control group, administration of a beta-adrenergic blocker led to a reduction in lymphocytic infiltrates in the salivary glands compared to animals that had not received a beta-adrenergic blocker. These data suggest that inhibition of signaling via β-adrenergic receptors limits the inflammatory process characteristic of sialadenitis in NOD mice. Furthermore, the findings support the view that adrenergic stimulation and catecholamines released during stress actively participate in the mechanisms that promote or exacerbate the autoimmune response of the salivary glands. In conclusion, this study demonstrates that blocking the activation of pathways triggered by stimulation of β-adrenergic receptors can reduce the severity of sialadenitis in this specific animal model. These results support the important role of stress and adrenergic signaling in the pathogenesis of autoimmunity and highlight β-adrenergic receptors as a potential therapeutic target. Although further experimental and clinical studies are needed to confirm these findings, pharmacological modulation of adrenergic stimulation could be a promising strategy for limiting sialadenitis flare-ups and potentially improving the clinical course of patients with SS."],"dc:identifier":["uoadl:5422050","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422050"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη του ρόλου του συμπαθητικού στρες στην αυτοανοσία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z"}