{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422477"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422477","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχείριση της νόσου HANSEN στην Ελλάδα του 20ου αιώνα. Ιατρικές, κοινωνικές και βιοπολιτικές διαστάσεις της λέπρας και του εγκλεισμού","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη νόσο του Hansen, ιστορικά γνωστή ως λέπρα, ως ένα σύνθετο κοινωνικό και ιατρικό φαινόμενο που σημάδεψε την ελληνική πραγματικότητα κατά τον 20ό αιώνα. Σκοπός της έρευνας είναι η συστηματική χαρτογράφηση και κριτική ανάλυση του θεσμικού, ιατρικού και κοινωνικού πλαισίου διαχείρισης της νόσου, εστιάζοντας στις κρατικές δομές εγκλεισμού και τη βιοπολιτική διαχείριση των ασθενών. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η μεθοδολογία βασίστηκε στην ιστορική αναδρομή και την ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, διερευνώντας τη μετάβαση από τις προ-επιστημονικές αντιλήψεις στη βιοϊατρική γνώση, καθώς και τη συγκρότηση της συλλογικής ταυτότητας των εγκλείστων. Η μελέτη καταγράφει πώς η ανακάλυψη του βακίλου από τον Hansen το 1873, αν και θεμελίωσε τη βιοϊατρική προσέγγιση, οδήγησε σε αυστηρότερα μέτρα κρατικής πειθαρχίας, με επίκεντρο τη νησίδα Σπιναλόγκα ως «χώρο εξαίρεσης». Παρά τις αρχικά εφιαλτικές συνθήκες, οι ασθενείς κατάφεραν, μέσω της Αδελφότητας Νοσούντων και συλλογικών διεκδικήσεων, να ανακτήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Τα συμπεράσματα καταδεικνύουν ότι, παρά την ιατρική πρόοδο και την οριστική ίαση της νόσου μέσω της πολυφαρμακευτικής αγωγής, το κοινωνικό στίγμα επιβίωσε πολύ περισσότερο από το ίδιο το μικρόβιο, καθιστώντας την κοινωνική επανένταξη μια διαρκή πρόκληση. Η ιστορία της λέπρας στην Ελλάδα αναδεικνύεται ως ένα κρίσιμο μάθημα ηθικής, υπογραμμίζοντας ότι η δημόσια υγεία πρέπει να διασφαλίζεται με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη, αποφεύγοντας τον στιγματισμό και τον αποκλεισμό του «άλλου» σε κάθε υγειονομική κρίση.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη νόσο του Hansen, ιστορικά γνωστή ως λέπρα, ως ένα σύνθετο κοινωνικό και ιατρικό φαινόμενο που σημάδεψε την ελληνική πραγματικότητα κατά τον 20ό αιώνα. Σκοπός της έρευνας είναι η συστηματική χαρτογράφηση και κριτική ανάλυση του θεσμικού, ιατρικού και κοινωνικού πλαισίου διαχείρισης της νόσου, εστιάζοντας στις κρατικές δομές εγκλεισμού και τη βιοπολιτική διαχείριση των ασθενών. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η μεθοδολογία βασίστηκε στην ιστορική αναδρομή και την ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, διερευνώντας τη μετάβαση από τις προ-επιστημονικές αντιλήψεις στη βιοϊατρική γνώση, καθώς και τη συγκρότηση της συλλογικής ταυτότητας των εγκλείστων. Η μελέτη καταγράφει πώς η ανακάλυψη του βακίλου από τον Hansen το 1873, αν και θεμελίωσε τη βιοϊατρική προσέγγιση, οδήγησε σε αυστηρότερα μέτρα κρατικής πειθαρχίας, με επίκεντρο τη νησίδα Σπιναλόγκα ως «χώρο εξαίρεσης». Παρά τις αρχικά εφιαλτικές συνθήκες, οι ασθενείς κατάφεραν, μέσω της Αδελφότητας Νοσούντων και συλλογικών διεκδικήσεων, να ανακτήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Τα συμπεράσματα καταδεικνύουν ότι, παρά την ιατρική πρόοδο και την οριστική ίαση της νόσου μέσω της πολυφαρμακευτικής αγωγής, το κοινωνικό στίγμα επιβίωσε πολύ περισσότερο από το ίδιο το μικρόβιο, καθιστώντας την κοινωνική επανένταξη μια διαρκή πρόκληση. Η ιστορία της λέπρας στην Ελλάδα αναδεικνύεται ως ένα κρίσιμο μάθημα ηθικής, υπογραμμίζοντας ότι η δημόσια υγεία πρέπει να διασφαλίζεται με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη, αποφεύγοντας τον στιγματισμό και τον αποκλεισμό του «άλλου» σε κάθε υγειονομική κρίση.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπίλη Αντιγόνη","Mpili Antigoni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422477"],"render_values":[{"text":"uoadl:5422477","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422477","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422477","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5422477","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπίλη Αντιγόνη","Mpili Antigoni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422477","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422477"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη νόσο του Hansen, ιστορικά γνωστή ως λέπρα, ως ένα σύνθετο κοινωνικό και ιατρικό φαινόμενο που σημάδεψε την ελληνική πραγματικότητα κατά τον 20ό αιώνα. Σκοπός της έρευνας είναι η συστηματική χαρτογράφηση και κριτική ανάλυση του θεσμικού, ιατρικού και κοινωνικού πλαισίου διαχείρισης της νόσου, εστιάζοντας στις κρατικές δομές εγκλεισμού και τη βιοπολιτική διαχείριση των ασθενών. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η μεθοδολογία βασίστηκε στην ιστορική αναδρομή και την ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, διερευνώντας τη μετάβαση από τις προ-επιστημονικές αντιλήψεις στη βιοϊατρική γνώση, καθώς και τη συγκρότηση της συλλογικής ταυτότητας των εγκλείστων. Η μελέτη καταγράφει πώς η ανακάλυψη του βακίλου από τον Hansen το 1873, αν και θεμελίωσε τη βιοϊατρική προσέγγιση, οδήγησε σε αυστηρότερα μέτρα κρατικής πειθαρχίας, με επίκεντρο τη νησίδα Σπιναλόγκα ως «χώρο εξαίρεσης». Παρά τις αρχικά εφιαλτικές συνθήκες, οι ασθενείς κατάφεραν, μέσω της Αδελφότητας Νοσούντων και συλλογικών διεκδικήσεων, να ανακτήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Τα συμπεράσματα καταδεικνύουν ότι, παρά την ιατρική πρόοδο και την οριστική ίαση της νόσου μέσω της πολυφαρμακευτικής αγωγής, το κοινωνικό στίγμα επιβίωσε πολύ περισσότερο από το ίδιο το μικρόβιο, καθιστώντας την κοινωνική επανένταξη μια διαρκή πρόκληση. Η ιστορία της λέπρας στην Ελλάδα αναδεικνύεται ως ένα κρίσιμο μάθημα ηθικής, υπογραμμίζοντας ότι η δημόσια υγεία πρέπει να διασφαλίζεται με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη, αποφεύγοντας τον στιγματισμό και τον αποκλεισμό του «άλλου» σε κάθε υγειονομική κρίση.","This thesis examines Hansen’s disease, historically known as leprosy, as a complex social and medical phenomenon that shaped Greek reality during the 20th century. The purpose of this research is to systematically map and critically analyze the institutional, medical, and social framework of the disease’s management, focusing on state-run confinement structures and the biopolitical governance of patients. To achieve this, the methodology employed a historical review and the analysis of primary and secondary sources, exploring the transition from pre-scientific perceptions to biomedical knowledge, as well as the construction of the collective identity of the institutionalized patients. The study documents how the discovery of the bacillus by Hansen in 1873, while establishing a biomedical approach, paradoxically led to stricter state disciplinary measures, centered on the island of Spinalonga as a \"space of exception.\" Despite the initially nightmarish conditions, patients managed—through the Brotherhood of Patients and collective demands—to reclaim their human dignity. The conclusions demonstrate that, despite medical progress and the definitive cure of the disease through multidrug therapy, social stigma survived much longer than the microbe itself, rendering social reintegration a persistent challenge. The history of leprosy in Greece emerges as a critical moral lesson, emphasizing that public health must be safeguarded with respect for human rights and social justice, avoiding the stigmatization and exclusion of the \"other\" in any health crisis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχείριση της νόσου HANSEN στην Ελλάδα του 20ου αιώνα. Ιατρικές, κοινωνικές και βιοπολιτικές διαστάσεις της λέπρας και του εγκλεισμού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπίλη Αντιγόνη","Mpili Antigoni"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη νόσο του Hansen, ιστορικά γνωστή ως λέπρα, ως ένα σύνθετο κοινωνικό και ιατρικό φαινόμενο που σημάδεψε την ελληνική πραγματικότητα κατά τον 20ό αιώνα. Σκοπός της έρευνας είναι η συστηματική χαρτογράφηση και κριτική ανάλυση του θεσμικού, ιατρικού και κοινωνικού πλαισίου διαχείρισης της νόσου, εστιάζοντας στις κρατικές δομές εγκλεισμού και τη βιοπολιτική διαχείριση των ασθενών. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η μεθοδολογία βασίστηκε στην ιστορική αναδρομή και την ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, διερευνώντας τη μετάβαση από τις προ-επιστημονικές αντιλήψεις στη βιοϊατρική γνώση, καθώς και τη συγκρότηση της συλλογικής ταυτότητας των εγκλείστων. Η μελέτη καταγράφει πώς η ανακάλυψη του βακίλου από τον Hansen το 1873, αν και θεμελίωσε τη βιοϊατρική προσέγγιση, οδήγησε σε αυστηρότερα μέτρα κρατικής πειθαρχίας, με επίκεντρο τη νησίδα Σπιναλόγκα ως «χώρο εξαίρεσης». Παρά τις αρχικά εφιαλτικές συνθήκες, οι ασθενείς κατάφεραν, μέσω της Αδελφότητας Νοσούντων και συλλογικών διεκδικήσεων, να ανακτήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Τα συμπεράσματα καταδεικνύουν ότι, παρά την ιατρική πρόοδο και την οριστική ίαση της νόσου μέσω της πολυφαρμακευτικής αγωγής, το κοινωνικό στίγμα επιβίωσε πολύ περισσότερο από το ίδιο το μικρόβιο, καθιστώντας την κοινωνική επανένταξη μια διαρκή πρόκληση. Η ιστορία της λέπρας στην Ελλάδα αναδεικνύεται ως ένα κρίσιμο μάθημα ηθικής, υπογραμμίζοντας ότι η δημόσια υγεία πρέπει να διασφαλίζεται με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη, αποφεύγοντας τον στιγματισμό και τον αποκλεισμό του «άλλου» σε κάθε υγειονομική κρίση.","This thesis examines Hansen’s disease, historically known as leprosy, as a complex social and medical phenomenon that shaped Greek reality during the 20th century. The purpose of this research is to systematically map and critically analyze the institutional, medical, and social framework of the disease’s management, focusing on state-run confinement structures and the biopolitical governance of patients. To achieve this, the methodology employed a historical review and the analysis of primary and secondary sources, exploring the transition from pre-scientific perceptions to biomedical knowledge, as well as the construction of the collective identity of the institutionalized patients. The study documents how the discovery of the bacillus by Hansen in 1873, while establishing a biomedical approach, paradoxically led to stricter state disciplinary measures, centered on the island of Spinalonga as a \"space of exception.\" Despite the initially nightmarish conditions, patients managed—through the Brotherhood of Patients and collective demands—to reclaim their human dignity. The conclusions demonstrate that, despite medical progress and the definitive cure of the disease through multidrug therapy, social stigma survived much longer than the microbe itself, rendering social reintegration a persistent challenge. The history of leprosy in Greece emerges as a critical moral lesson, emphasizing that public health must be safeguarded with respect for human rights and social justice, avoiding the stigmatization and exclusion of the \"other\" in any health crisis."],"dc:identifier":["uoadl:5422477","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422477"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαχείριση της νόσου HANSEN στην Ελλάδα του 20ου αιώνα. Ιατρικές, κοινωνικές και βιοπολιτικές διαστάσεις της λέπρας και του εγκλεισμού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z"}