{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422531"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422531","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Pachychoroid neovasculopathy misdiagnosed as neovascular maculopathy secondary to AMD and OCT based distinction and evaluation","abstract":"Το φάσμα των παχυχοριοειδικών νόσων περιλαμβάνει μια ομάδα νοσολογικών οντοτήτων προσφάτως αναγνωρισμένη, που μπορεί να οδηγήσουν σε μη αναστρέψιμη βλάβη των φωτοϋποδοχέων και απώλεια της όρασης. Οι κλινικές καταστάσεις που υπάγονται σε αυτό το φάσμα μοιράζονται κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και παρουσιάζουν τόσο απεικονιστικές όσο και κλινικές ομοιότητες. Ωστόσο θέτουν σημαντικές προκλήσεις στην διαφορική διάγνωση, γεγονός που τις καθιστά αντικείμενο ολοένα αυξανόμενου ερευνητικού ενδιαφέροντος. Η Παχυχοριοειδική νεοαγγειοπάθεια αποτελεί μια από αυτές τις καταστάσεις και χαρακτηρίζεται από την παρουσία τύπου 1 χοριοεδικής νεοαγγείωσης της ωχράς. Η παθογένεια της σχετίζεται με διαταραχές στην χοριοειδική αγγείωση και αλλαγές στην υδροστατική πίεση της χοριοειδικής κυκλοφορίας που καταλήγουν στην παθολογική διάταση των αγγείων του χοριοειδούς σε έδαφος κάποιων προδιαθεσικών ανατομικών παραγόντων, με επιπτώσεις στις παρακείμενες δομές του χοριοειδούς και του αμφιβληστροειδούς. Η PNV παρουσιάζει μεγάλη κλινική ομοιότητα με την νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (nAMD) και για το λόγο αυτό πολλές φορές παρατηρείται σύγχυση στη διαφορική τους διάγνωση, ενώ μέχρι πρότινος και πριν την καθορισμό της PNV από τον Pang το 2015, πολλά περιστατικά PNV διαγιγνώσκονταν λανθασμένα ως nAMD ή άλλες νοσολογικές καταστάσεις. Η ορθή διαφορική διάγνωση μεταξύ PNV και nAMD καθώς και ο καθορισμός συγκεκριμένων κριτηρίων για αυτό, είναι καθοριστικής σημασίας καθώς αυτές οι δύο καταστάσεις αποτελούν ξεχωριστές οντότητες με διαφορετικά επιδημιολογικά στοιχεία, παθογένεια, κλινικές εκδηλώσεις, πρόγνωση, ανταπόκριση σε θεραπευτικά σχήματα και προσφάτως γονιδιακό υπόβαθρο. Με τη χρήση της οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) και της αγγειογραφίας οπτικής συνοχής (OCTA) η οποία αποτελεί μια σχετικά νέα μέθοδο, ταχεία και μη επεμβατική, παρέχεται η δυνατότητα λεπτομερούς απεικόνισης των δομών και του πάχους του χοριοειδούς και των αγγείων του, καθώς και της μορφολογίας, της έκτασης, της πολυπλοκότητας, της ωριμότητας και της θέσης των νεοαγγειακών μεμβρανών. Παράλληλα με τη χρήση της πολυτροπικής απεικόνισης (MMI) και με τον συνδυασμό πολλών απεικονιστικών μεθόδων που λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους όπως της φλουοροαγγειγραφίας και της αγγειγραφίας με ινδοκυανίνη, προάγεται ακόμη περισσότερο η ορθή διάγνωση αυτών των καταστάσεων και η διαφορική τους διάγνωση από άλλες παρεμφερείς παθήσεις. Στην ανασκόπηση αυτή παρουσιάζονται μελέτες που αφορούν στα ποσοστά λανθασμένης διάγνωσης της PNV ως nAMD, καθώς και μελέτες που εστιάζουν στα απεικονιστικά χαρακτηριστικά της PNV μέσω OCT-OCTA και στην διαφορική διάγνωση βάσει αυτών από την nAMD.","abstract_html":"Το φάσμα των παχυχοριοειδικών νόσων περιλαμβάνει μια ομάδα νοσολογικών οντοτήτων προσφάτως αναγνωρισμένη, που μπορεί να οδηγήσουν σε μη αναστρέψιμη βλάβη των φωτοϋποδοχέων και απώλεια της όρασης. Οι κλινικές καταστάσεις που υπάγονται σε αυτό το φάσμα μοιράζονται κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και παρουσιάζουν τόσο απεικονιστικές όσο και κλινικές ομοιότητες. Ωστόσο θέτουν σημαντικές προκλήσεις στην διαφορική διάγνωση, γεγονός που τις καθιστά αντικείμενο ολοένα αυξανόμενου ερευνητικού ενδιαφέροντος. Η Παχυχοριοειδική νεοαγγειοπάθεια αποτελεί μια από αυτές τις καταστάσεις και χαρακτηρίζεται από την παρουσία τύπου 1 χοριοεδικής νεοαγγείωσης της ωχράς. Η παθογένεια της σχετίζεται με διαταραχές στην χοριοειδική αγγείωση και αλλαγές στην υδροστατική πίεση της χοριοειδικής κυκλοφορίας που καταλήγουν στην παθολογική διάταση των αγγείων του χοριοειδούς σε έδαφος κάποιων προδιαθεσικών ανατομικών παραγόντων, με επιπτώσεις στις παρακείμενες δομές του χοριοειδούς και του αμφιβληστροειδούς. Η PNV παρουσιάζει μεγάλη κλινική ομοιότητα με την νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (nAMD) και για το λόγο αυτό πολλές φορές παρατηρείται σύγχυση στη διαφορική τους διάγνωση, ενώ μέχρι πρότινος και πριν την καθορισμό της PNV από τον Pang το 2015, πολλά περιστατικά PNV διαγιγνώσκονταν λανθασμένα ως nAMD ή άλλες νοσολογικές καταστάσεις. Η ορθή διαφορική διάγνωση μεταξύ PNV και nAMD καθώς και ο καθορισμός συγκεκριμένων κριτηρίων για αυτό, είναι καθοριστικής σημασίας καθώς αυτές οι δύο καταστάσεις αποτελούν ξεχωριστές οντότητες με διαφορετικά επιδημιολογικά στοιχεία, παθογένεια, κλινικές εκδηλώσεις, πρόγνωση, ανταπόκριση σε θεραπευτικά σχήματα και προσφάτως γονιδιακό υπόβαθρο. Με τη χρήση της οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) και της αγγειογραφίας οπτικής συνοχής (OCTA) η οποία αποτελεί μια σχετικά νέα μέθοδο, ταχεία και μη επεμβατική, παρέχεται η δυνατότητα λεπτομερούς απεικόνισης των δομών και του πάχους του χοριοειδούς και των αγγείων του, καθώς και της μορφολογίας, της έκτασης, της πολυπλοκότητας, της ωριμότητας και της θέσης των νεοαγγειακών μεμβρανών. Παράλληλα με τη χρήση της πολυτροπικής απεικόνισης (MMI) και με τον συνδυασμό πολλών απεικονιστικών μεθόδων που λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους όπως της φλουοροαγγειγραφίας και της αγγειγραφίας με ινδοκυανίνη, προάγεται ακόμη περισσότερο η ορθή διάγνωση αυτών των καταστάσεων και η διαφορική τους διάγνωση από άλλες παρεμφερείς παθήσεις. Στην ανασκόπηση αυτή παρουσιάζονται μελέτες που αφορούν στα ποσοστά λανθασμένης διάγνωσης της PNV ως nAMD, καθώς και μελέτες που εστιάζουν στα απεικονιστικά χαρακτηριστικά της PNV μέσω OCT-OCTA και στην διαφορική διάγνωση βάσει αυτών από την nAMD.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαμπάτου Σεβαστή","Lampatou Sevasti"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422531"],"render_values":[{"text":"uoadl:5422531","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422531","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422531","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5422531","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαμπάτου Σεβαστή","Lampatou Sevasti"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422531","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422531"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το φάσμα των παχυχοριοειδικών νόσων περιλαμβάνει μια ομάδα νοσολογικών οντοτήτων προσφάτως αναγνωρισμένη, που μπορεί να οδηγήσουν σε μη αναστρέψιμη βλάβη των φωτοϋποδοχέων και απώλεια της όρασης. Οι κλινικές καταστάσεις που υπάγονται σε αυτό το φάσμα μοιράζονται κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και παρουσιάζουν τόσο απεικονιστικές όσο και κλινικές ομοιότητες. Ωστόσο θέτουν σημαντικές προκλήσεις στην διαφορική διάγνωση, γεγονός που τις καθιστά αντικείμενο ολοένα αυξανόμενου ερευνητικού ενδιαφέροντος. Η Παχυχοριοειδική νεοαγγειοπάθεια αποτελεί μια από αυτές τις καταστάσεις και χαρακτηρίζεται από την παρουσία τύπου 1 χοριοεδικής νεοαγγείωσης της ωχράς. Η παθογένεια της σχετίζεται με διαταραχές στην χοριοειδική αγγείωση και αλλαγές στην υδροστατική πίεση της χοριοειδικής κυκλοφορίας που καταλήγουν στην παθολογική διάταση των αγγείων του χοριοειδούς σε έδαφος κάποιων προδιαθεσικών ανατομικών παραγόντων, με επιπτώσεις στις παρακείμενες δομές του χοριοειδούς και του αμφιβληστροειδούς. Η PNV παρουσιάζει μεγάλη κλινική ομοιότητα με την νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (nAMD) και για το λόγο αυτό πολλές φορές παρατηρείται σύγχυση στη διαφορική τους διάγνωση, ενώ μέχρι πρότινος και πριν την καθορισμό της PNV από τον Pang το 2015, πολλά περιστατικά PNV διαγιγνώσκονταν λανθασμένα ως nAMD ή άλλες νοσολογικές καταστάσεις. Η ορθή διαφορική διάγνωση μεταξύ PNV και nAMD καθώς και ο καθορισμός συγκεκριμένων κριτηρίων για αυτό, είναι καθοριστικής σημασίας καθώς αυτές οι δύο καταστάσεις αποτελούν ξεχωριστές οντότητες με διαφορετικά επιδημιολογικά στοιχεία, παθογένεια, κλινικές εκδηλώσεις, πρόγνωση, ανταπόκριση σε θεραπευτικά σχήματα και προσφάτως γονιδιακό υπόβαθρο. Με τη χρήση της οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) και της αγγειογραφίας οπτικής συνοχής (OCTA) η οποία αποτελεί μια σχετικά νέα μέθοδο, ταχεία και μη επεμβατική, παρέχεται η δυνατότητα λεπτομερούς απεικόνισης των δομών και του πάχους του χοριοειδούς και των αγγείων του, καθώς και της μορφολογίας, της έκτασης, της πολυπλοκότητας, της ωριμότητας και της θέσης των νεοαγγειακών μεμβρανών. Παράλληλα με τη χρήση της πολυτροπικής απεικόνισης (MMI) και με τον συνδυασμό πολλών απεικονιστικών μεθόδων που λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους όπως της φλουοροαγγειγραφίας και της αγγειγραφίας με ινδοκυανίνη, προάγεται ακόμη περισσότερο η ορθή διάγνωση αυτών των καταστάσεων και η διαφορική τους διάγνωση από άλλες παρεμφερείς παθήσεις. Στην ανασκόπηση αυτή παρουσιάζονται μελέτες που αφορούν στα ποσοστά λανθασμένης διάγνωσης της PNV ως nAMD, καθώς και μελέτες που εστιάζουν στα απεικονιστικά χαρακτηριστικά της PNV μέσω OCT-OCTA και στην διαφορική διάγνωση βάσει αυτών από την nAMD.","The pachychoroid disease spectrum describes a recently recognized group of clinical entities that may lead to irreversible photoreceptor damage and vision loss. The clinical entities belonging to this spectrum share common pathophysiological pathways and exhibit both imaging and clinical similarities. Nevertheless, they pose substantial differential diagnostic challenges, making them the subject of increasing research interest. Pachychoroid neovasculopathy (PNV) represents one of these entities and is characterized by the presence of type 1 macular neovascularization. Its pathogenesis is related to abnormalities in the choroidal vasculature and alterations in hemodynamic and hydrodynamic factors of the choroidal circulation, leading to pathological dilation of choroidal vessels termed “pachyvessels” accompanied by the presence of certain predisposing anatomical factors. Ultimately, these changes affect the adjacent choroid and retina, leading to visual loss. PNV presents a pronounced clinical similarity with neovascular age-related macular degeneration (nAMD). Therefore, confusion in their differential diagnosis is common; especially prior to the formal definition of PNV by Pang et al. in 2015, many cases of PNV were incorrectly diagnosed as nAMD or other degenerative retinal disorders. The correct differential diagnosis between PNV and nAMD as well as the establishment of specific diagnostic criteria is of critical importance since they represent distinct entities with different epidemiological characteristics, pathogenetic mechanisms, clinical presentations, prognoses, responses to treatment, and recently genetic backgrounds. The widespread use of Optical Coherence Tomography (OCT) and Optical Coherence Tomography Angiography (OCTA), a relatively new, rapid, and non-invasive imaging modality, provides us with detailed visualization of choroidal thickness and vasculature, as well as the morphology, extent, complexity, maturity, and location of neovascular membranes. Moreover, the use of multimodal imaging (MMI) and the combination of many complementary imaging methods, such as fluorescein angiography (FA) and indocyanine green angiography (ICGA), further enhances the correct differential diagnosis of these entities not only among themselves but also from other similar diseases. This review presents studies that report the rates of misdiagnosis of PNV as nAMD, as well as studies that focus on the imaging features of PNV via OCT-OCTA and the differential diagnosis between PNV and nAMD based on these findings."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Pachychoroid neovasculopathy misdiagnosed as neovascular maculopathy secondary to AMD and OCT based distinction and evaluation"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαμπάτου Σεβαστή","Lampatou Sevasti"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το φάσμα των παχυχοριοειδικών νόσων περιλαμβάνει μια ομάδα νοσολογικών οντοτήτων προσφάτως αναγνωρισμένη, που μπορεί να οδηγήσουν σε μη αναστρέψιμη βλάβη των φωτοϋποδοχέων και απώλεια της όρασης. Οι κλινικές καταστάσεις που υπάγονται σε αυτό το φάσμα μοιράζονται κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και παρουσιάζουν τόσο απεικονιστικές όσο και κλινικές ομοιότητες. Ωστόσο θέτουν σημαντικές προκλήσεις στην διαφορική διάγνωση, γεγονός που τις καθιστά αντικείμενο ολοένα αυξανόμενου ερευνητικού ενδιαφέροντος. Η Παχυχοριοειδική νεοαγγειοπάθεια αποτελεί μια από αυτές τις καταστάσεις και χαρακτηρίζεται από την παρουσία τύπου 1 χοριοεδικής νεοαγγείωσης της ωχράς. Η παθογένεια της σχετίζεται με διαταραχές στην χοριοειδική αγγείωση και αλλαγές στην υδροστατική πίεση της χοριοειδικής κυκλοφορίας που καταλήγουν στην παθολογική διάταση των αγγείων του χοριοειδούς σε έδαφος κάποιων προδιαθεσικών ανατομικών παραγόντων, με επιπτώσεις στις παρακείμενες δομές του χοριοειδούς και του αμφιβληστροειδούς. Η PNV παρουσιάζει μεγάλη κλινική ομοιότητα με την νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (nAMD) και για το λόγο αυτό πολλές φορές παρατηρείται σύγχυση στη διαφορική τους διάγνωση, ενώ μέχρι πρότινος και πριν την καθορισμό της PNV από τον Pang το 2015, πολλά περιστατικά PNV διαγιγνώσκονταν λανθασμένα ως nAMD ή άλλες νοσολογικές καταστάσεις. Η ορθή διαφορική διάγνωση μεταξύ PNV και nAMD καθώς και ο καθορισμός συγκεκριμένων κριτηρίων για αυτό, είναι καθοριστικής σημασίας καθώς αυτές οι δύο καταστάσεις αποτελούν ξεχωριστές οντότητες με διαφορετικά επιδημιολογικά στοιχεία, παθογένεια, κλινικές εκδηλώσεις, πρόγνωση, ανταπόκριση σε θεραπευτικά σχήματα και προσφάτως γονιδιακό υπόβαθρο. Με τη χρήση της οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT) και της αγγειογραφίας οπτικής συνοχής (OCTA) η οποία αποτελεί μια σχετικά νέα μέθοδο, ταχεία και μη επεμβατική, παρέχεται η δυνατότητα λεπτομερούς απεικόνισης των δομών και του πάχους του χοριοειδούς και των αγγείων του, καθώς και της μορφολογίας, της έκτασης, της πολυπλοκότητας, της ωριμότητας και της θέσης των νεοαγγειακών μεμβρανών. Παράλληλα με τη χρήση της πολυτροπικής απεικόνισης (MMI) και με τον συνδυασμό πολλών απεικονιστικών μεθόδων που λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους όπως της φλουοροαγγειγραφίας και της αγγειγραφίας με ινδοκυανίνη, προάγεται ακόμη περισσότερο η ορθή διάγνωση αυτών των καταστάσεων και η διαφορική τους διάγνωση από άλλες παρεμφερείς παθήσεις. Στην ανασκόπηση αυτή παρουσιάζονται μελέτες που αφορούν στα ποσοστά λανθασμένης διάγνωσης της PNV ως nAMD, καθώς και μελέτες που εστιάζουν στα απεικονιστικά χαρακτηριστικά της PNV μέσω OCT-OCTA και στην διαφορική διάγνωση βάσει αυτών από την nAMD.","The pachychoroid disease spectrum describes a recently recognized group of clinical entities that may lead to irreversible photoreceptor damage and vision loss. The clinical entities belonging to this spectrum share common pathophysiological pathways and exhibit both imaging and clinical similarities. Nevertheless, they pose substantial differential diagnostic challenges, making them the subject of increasing research interest. Pachychoroid neovasculopathy (PNV) represents one of these entities and is characterized by the presence of type 1 macular neovascularization. Its pathogenesis is related to abnormalities in the choroidal vasculature and alterations in hemodynamic and hydrodynamic factors of the choroidal circulation, leading to pathological dilation of choroidal vessels termed “pachyvessels” accompanied by the presence of certain predisposing anatomical factors. Ultimately, these changes affect the adjacent choroid and retina, leading to visual loss. PNV presents a pronounced clinical similarity with neovascular age-related macular degeneration (nAMD). Therefore, confusion in their differential diagnosis is common; especially prior to the formal definition of PNV by Pang et al. in 2015, many cases of PNV were incorrectly diagnosed as nAMD or other degenerative retinal disorders. The correct differential diagnosis between PNV and nAMD as well as the establishment of specific diagnostic criteria is of critical importance since they represent distinct entities with different epidemiological characteristics, pathogenetic mechanisms, clinical presentations, prognoses, responses to treatment, and recently genetic backgrounds. The widespread use of Optical Coherence Tomography (OCT) and Optical Coherence Tomography Angiography (OCTA), a relatively new, rapid, and non-invasive imaging modality, provides us with detailed visualization of choroidal thickness and vasculature, as well as the morphology, extent, complexity, maturity, and location of neovascular membranes. Moreover, the use of multimodal imaging (MMI) and the combination of many complementary imaging methods, such as fluorescein angiography (FA) and indocyanine green angiography (ICGA), further enhances the correct differential diagnosis of these entities not only among themselves but also from other similar diseases. This review presents studies that report the rates of misdiagnosis of PNV as nAMD, as well as studies that focus on the imaging features of PNV via OCT-OCTA and the differential diagnosis between PNV and nAMD based on these findings."],"dc:identifier":["uoadl:5422531","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422531"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Pachychoroid neovasculopathy misdiagnosed as neovascular maculopathy secondary to AMD and OCT based distinction and evaluation"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z"}