{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422739"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5422739","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παχυσαρκία και σακχαρώδης διαβήτης τύπού 2: Ανάλυση κόστους - οφέλους της αντιμετώπισης με συντηρητική και φαρμακευτική αγωγή","abstract":"Ο διαβήτης τύπου 2 και η παχυσαρκία είναι δύο από τα σημαντικότερα παγκόσμια προβλήματα δημόσιας υγείας και η συχνότητά τους αυξάνεται τόσο στις βιομηχανικές όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η αντίσταση στην ινσουλίνη, η επίμονη φλεγμονή χαμηλού βαθμού και η δυσλειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος είναι οι βασικές αιτίες της ισχυρής παθοφυσιολογικής σύνδεσης μεταξύ των δύο διαταραχών. Η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 μαζί αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο νευρολογικών, καρδιαγγειακών και νεφρικών προβλημάτων, ενώ παράλληλα επιβαρύνουν σημαντικά την κοινωνική παραγωγικότητα και τα συστήματα υγείας. Αυτή η μελέτη συνέκρινε τη συντηρητική, φαρμακολογική και χειρουργική θεραπεία για παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, εστιάζοντας στην οικονομική αποδοτικότητα και την κλινική αποτελεσματικότητα κάθε θεραπευτικής στρατηγικής. Μελέτες από τις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar αναλύθηκαν ως μέρος μιας ανασκόπησης της βιβλιογραφίας. Τα ευρήματα κατέδειξαν ότι η συντηρητική θεραπεία, η οποία βελτιώνει τον γλυκαιμικό έλεγχο, μειώνει το σωματικό βάρος και αποτρέπει τις επιπλοκές με συγκριτικά χαμηλό κόστος, είναι ένα κρίσιμο αρχικό βήμα στη διαχείριση της ασθένειας. Ωστόσο, η μειωμένη συμμόρφωση και η συχνή αύξηση βάρους καθιστούν δύσκολη τη διατήρηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων. Η φαρμακευτική θεραπεία, ιδιαίτερα με αγωνιστές GLP-1 και τιρζεπατίδη, μείωσε σημαντικά την HbA1c και προκάλεσε απώλεια βάρους, αλλά είχε υψηλό κόστος. Από την άλλη πλευρά, η μεταβολική χειρουργική επέμβαση κατέδειξε τα υψηλότερα ποσοστά μακροπρόθεσμης απώλειας βάρους και ύφεσης του διαβήτη και διαπιστώθηκε ότι είναι οικονομικά αποδοτική με την πάροδο του χρόνου σε μια σειρά από μελέτες, καθώς μείωσε τις νοσηλείες και τις επιπλοκές. Συνοψίζοντας, καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν είναι κατάλληλη για κάθε ασθενή. Ο βαθμός παχυσαρκίας, ο γλυκαιμικός έλεγχος, οι συννοσηρότητες και το κόστος θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την επιλογή ενός θεραπευτικού σχεδίου. Προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής και να μειωθεί το συνολικό βάρος της πάθησης, η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση και μια πολυτροπική θεραπευτική στρατηγική είναι απαραίτητες.","abstract_html":"Ο διαβήτης τύπου 2 και η παχυσαρκία είναι δύο από τα σημαντικότερα παγκόσμια προβλήματα δημόσιας υγείας και η συχνότητά τους αυξάνεται τόσο στις βιομηχανικές όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η αντίσταση στην ινσουλίνη, η επίμονη φλεγμονή χαμηλού βαθμού και η δυσλειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος είναι οι βασικές αιτίες της ισχυρής παθοφυσιολογικής σύνδεσης μεταξύ των δύο διαταραχών. Η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 μαζί αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο νευρολογικών, καρδιαγγειακών και νεφρικών προβλημάτων, ενώ παράλληλα επιβαρύνουν σημαντικά την κοινωνική παραγωγικότητα και τα συστήματα υγείας. Αυτή η μελέτη συνέκρινε τη συντηρητική, φαρμακολογική και χειρουργική θεραπεία για παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, εστιάζοντας στην οικονομική αποδοτικότητα και την κλινική αποτελεσματικότητα κάθε θεραπευτικής στρατηγικής. Μελέτες από τις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar αναλύθηκαν ως μέρος μιας ανασκόπησης της βιβλιογραφίας. Τα ευρήματα κατέδειξαν ότι η συντηρητική θεραπεία, η οποία βελτιώνει τον γλυκαιμικό έλεγχο, μειώνει το σωματικό βάρος και αποτρέπει τις επιπλοκές με συγκριτικά χαμηλό κόστος, είναι ένα κρίσιμο αρχικό βήμα στη διαχείριση της ασθένειας. Ωστόσο, η μειωμένη συμμόρφωση και η συχνή αύξηση βάρους καθιστούν δύσκολη τη διατήρηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων. Η φαρμακευτική θεραπεία, ιδιαίτερα με αγωνιστές GLP-1 και τιρζεπατίδη, μείωσε σημαντικά την HbA1c και προκάλεσε απώλεια βάρους, αλλά είχε υψηλό κόστος. Από την άλλη πλευρά, η μεταβολική χειρουργική επέμβαση κατέδειξε τα υψηλότερα ποσοστά μακροπρόθεσμης απώλειας βάρους και ύφεσης του διαβήτη και διαπιστώθηκε ότι είναι οικονομικά αποδοτική με την πάροδο του χρόνου σε μια σειρά από μελέτες, καθώς μείωσε τις νοσηλείες και τις επιπλοκές. Συνοψίζοντας, καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν είναι κατάλληλη για κάθε ασθενή. Ο βαθμός παχυσαρκίας, ο γλυκαιμικός έλεγχος, οι συννοσηρότητες και το κόστος θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την επιλογή ενός θεραπευτικού σχεδίου. Προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής και να μειωθεί το συνολικό βάρος της πάθησης, η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση και μια πολυτροπική θεραπευτική στρατηγική είναι απαραίτητες.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπακώστας Ιωάννης","Papakostas Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422739"],"render_values":[{"text":"uoadl:5422739","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422739","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422739","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5422739","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπακώστας Ιωάννης","Papakostas Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5422739","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422739"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο διαβήτης τύπου 2 και η παχυσαρκία είναι δύο από τα σημαντικότερα παγκόσμια προβλήματα δημόσιας υγείας και η συχνότητά τους αυξάνεται τόσο στις βιομηχανικές όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η αντίσταση στην ινσουλίνη, η επίμονη φλεγμονή χαμηλού βαθμού και η δυσλειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος είναι οι βασικές αιτίες της ισχυρής παθοφυσιολογικής σύνδεσης μεταξύ των δύο διαταραχών. Η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 μαζί αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο νευρολογικών, καρδιαγγειακών και νεφρικών προβλημάτων, ενώ παράλληλα επιβαρύνουν σημαντικά την κοινωνική παραγωγικότητα και τα συστήματα υγείας. Αυτή η μελέτη συνέκρινε τη συντηρητική, φαρμακολογική και χειρουργική θεραπεία για παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, εστιάζοντας στην οικονομική αποδοτικότητα και την κλινική αποτελεσματικότητα κάθε θεραπευτικής στρατηγικής. Μελέτες από τις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar αναλύθηκαν ως μέρος μιας ανασκόπησης της βιβλιογραφίας. Τα ευρήματα κατέδειξαν ότι η συντηρητική θεραπεία, η οποία βελτιώνει τον γλυκαιμικό έλεγχο, μειώνει το σωματικό βάρος και αποτρέπει τις επιπλοκές με συγκριτικά χαμηλό κόστος, είναι ένα κρίσιμο αρχικό βήμα στη διαχείριση της ασθένειας. Ωστόσο, η μειωμένη συμμόρφωση και η συχνή αύξηση βάρους καθιστούν δύσκολη τη διατήρηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων. Η φαρμακευτική θεραπεία, ιδιαίτερα με αγωνιστές GLP-1 και τιρζεπατίδη, μείωσε σημαντικά την HbA1c και προκάλεσε απώλεια βάρους, αλλά είχε υψηλό κόστος. Από την άλλη πλευρά, η μεταβολική χειρουργική επέμβαση κατέδειξε τα υψηλότερα ποσοστά μακροπρόθεσμης απώλειας βάρους και ύφεσης του διαβήτη και διαπιστώθηκε ότι είναι οικονομικά αποδοτική με την πάροδο του χρόνου σε μια σειρά από μελέτες, καθώς μείωσε τις νοσηλείες και τις επιπλοκές. Συνοψίζοντας, καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν είναι κατάλληλη για κάθε ασθενή. Ο βαθμός παχυσαρκίας, ο γλυκαιμικός έλεγχος, οι συννοσηρότητες και το κόστος θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την επιλογή ενός θεραπευτικού σχεδίου. Προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής και να μειωθεί το συνολικό βάρος της πάθησης, η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση και μια πολυτροπική θεραπευτική στρατηγική είναι απαραίτητες.","Type 2 diabetes and obesity are two of the most important global public health problems, and their incidence is increasing in both industrialized and developing countries. Insulin resistance, persistent low-grade inflammation, and pancreatic β-cell dysfunction are the underlying causes of the strong pathophysiological link between the two disorders. Obesity and type 2 diabetes mellitus together significantly increase the risk of neurological, cardiovascular, and renal problems, while also placing a significant burden on social productivity and health systems. This study compared conservative, pharmacological, and surgical treatment for obese individuals with type 2 diabetes mellitus, focusing on the cost-effectiveness and clinical efficacy of each treatment strategy. Studies from the PubMed and Google Scholar databases were analyzed as part of a literature review. The findings demonstrated that conservative treatment, which improves glycemic control, reduces body weight, and prevents complications at a comparatively low cost, is a critical initial step in disease management. However, poor compliance and frequent weight gain make it difficult to maintain long-term results. Drug therapy, particularly with GLP-1 agonists and tirzepatide, significantly reduced HbA1c and induced weight loss, but was costly. On the other hand, metabolic surgery demonstrated the highest rates of long-term weight loss and diabetes remission and was found to be cost-effective over time in a number of studies, as it reduced hospitalizations and complications. In summary, no treatment approach is suitable for every patient. The degree of obesity, glycemic control, comorbidities, and cost should be considered when choosing a treatment plan. In order to improve quality of life and reduce the overall burden of the disease, prevention, early intervention and a multimodal therapeutic strategy are essential."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παχυσαρκία και σακχαρώδης διαβήτης τύπού 2: Ανάλυση κόστους - οφέλους της αντιμετώπισης με συντηρητική και φαρμακευτική αγωγή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπακώστας Ιωάννης","Papakostas Ioannis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ο διαβήτης τύπου 2 και η παχυσαρκία είναι δύο από τα σημαντικότερα παγκόσμια προβλήματα δημόσιας υγείας και η συχνότητά τους αυξάνεται τόσο στις βιομηχανικές όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η αντίσταση στην ινσουλίνη, η επίμονη φλεγμονή χαμηλού βαθμού και η δυσλειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος είναι οι βασικές αιτίες της ισχυρής παθοφυσιολογικής σύνδεσης μεταξύ των δύο διαταραχών. Η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 μαζί αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο νευρολογικών, καρδιαγγειακών και νεφρικών προβλημάτων, ενώ παράλληλα επιβαρύνουν σημαντικά την κοινωνική παραγωγικότητα και τα συστήματα υγείας. Αυτή η μελέτη συνέκρινε τη συντηρητική, φαρμακολογική και χειρουργική θεραπεία για παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, εστιάζοντας στην οικονομική αποδοτικότητα και την κλινική αποτελεσματικότητα κάθε θεραπευτικής στρατηγικής. Μελέτες από τις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar αναλύθηκαν ως μέρος μιας ανασκόπησης της βιβλιογραφίας. Τα ευρήματα κατέδειξαν ότι η συντηρητική θεραπεία, η οποία βελτιώνει τον γλυκαιμικό έλεγχο, μειώνει το σωματικό βάρος και αποτρέπει τις επιπλοκές με συγκριτικά χαμηλό κόστος, είναι ένα κρίσιμο αρχικό βήμα στη διαχείριση της ασθένειας. Ωστόσο, η μειωμένη συμμόρφωση και η συχνή αύξηση βάρους καθιστούν δύσκολη τη διατήρηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων. Η φαρμακευτική θεραπεία, ιδιαίτερα με αγωνιστές GLP-1 και τιρζεπατίδη, μείωσε σημαντικά την HbA1c και προκάλεσε απώλεια βάρους, αλλά είχε υψηλό κόστος. Από την άλλη πλευρά, η μεταβολική χειρουργική επέμβαση κατέδειξε τα υψηλότερα ποσοστά μακροπρόθεσμης απώλειας βάρους και ύφεσης του διαβήτη και διαπιστώθηκε ότι είναι οικονομικά αποδοτική με την πάροδο του χρόνου σε μια σειρά από μελέτες, καθώς μείωσε τις νοσηλείες και τις επιπλοκές. Συνοψίζοντας, καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν είναι κατάλληλη για κάθε ασθενή. Ο βαθμός παχυσαρκίας, ο γλυκαιμικός έλεγχος, οι συννοσηρότητες και το κόστος θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την επιλογή ενός θεραπευτικού σχεδίου. Προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής και να μειωθεί το συνολικό βάρος της πάθησης, η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση και μια πολυτροπική θεραπευτική στρατηγική είναι απαραίτητες.","Type 2 diabetes and obesity are two of the most important global public health problems, and their incidence is increasing in both industrialized and developing countries. Insulin resistance, persistent low-grade inflammation, and pancreatic β-cell dysfunction are the underlying causes of the strong pathophysiological link between the two disorders. Obesity and type 2 diabetes mellitus together significantly increase the risk of neurological, cardiovascular, and renal problems, while also placing a significant burden on social productivity and health systems. This study compared conservative, pharmacological, and surgical treatment for obese individuals with type 2 diabetes mellitus, focusing on the cost-effectiveness and clinical efficacy of each treatment strategy. Studies from the PubMed and Google Scholar databases were analyzed as part of a literature review. The findings demonstrated that conservative treatment, which improves glycemic control, reduces body weight, and prevents complications at a comparatively low cost, is a critical initial step in disease management. However, poor compliance and frequent weight gain make it difficult to maintain long-term results. Drug therapy, particularly with GLP-1 agonists and tirzepatide, significantly reduced HbA1c and induced weight loss, but was costly. On the other hand, metabolic surgery demonstrated the highest rates of long-term weight loss and diabetes remission and was found to be cost-effective over time in a number of studies, as it reduced hospitalizations and complications. In summary, no treatment approach is suitable for every patient. The degree of obesity, glycemic control, comorbidities, and cost should be considered when choosing a treatment plan. In order to improve quality of life and reduce the overall burden of the disease, prevention, early intervention and a multimodal therapeutic strategy are essential."],"dc:identifier":["uoadl:5422739","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5422739"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παχυσαρκία και σακχαρώδης διαβήτης τύπού 2: Ανάλυση κόστους - οφέλους της αντιμετώπισης με συντηρητική και φαρμακευτική αγωγή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:12Z"}