{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426437"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426437","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προοπτική συσχέτιση της θυματοποίησης από συνομηλίκους στην εφηβεία και συμπτωμάτων Σωματοδυσμορφικής διαταραχής: Μια γενετικά πληροφορημένη μελέτη","abstract":"Υπόβαθρο: Η θυματοποίηση από τους συνομηλίκους συχνά παρουσιάζεται ως παράγοντας κινδύνου για την Σωματοδυσμoφορική Διαταραχή (ΣΔΔ, Body Dysmorphic Disorder - BDD), ωστόσο τα ερευνητικά δεδομένα είναι περιορισμένα, καθώς οι υπάρχουσες μελέτες είναι κυρίως αναδρομικές και δεν έχουν ελέγξει για πιθανούς γενετικούς συγχυτικούς παράγοντες. Η παρούσα μελέτη εξέτασε προοπτικά τη σχέση μεταξύ της θυματοποίησης από συνομηλίκους στην εφηβεία και των συμπτωμάτων ΣΔΔ στην πρώιμη ενηλικίωση, χρησιμοποιώντας έναν γενετικά ενημερωμένο ερευνητικό σχεδιασμό. Μέθοδοι: Τα δεδομένα αντλήθηκαν από την Twin Early Development Study ( TEDS), περιλαμβάνοντας 9130 δίδυμα που παρακολουθήθηκαν διαχρονικά. Η θυματοποίηση από συνομηλίκους μετρήθηκε μέσω της Multidimensional Peer Victimisation Scale (MPVS) στις ηλικίες 12, 14, 16 και 21 ετών, ενώ τα συμπτώματα της ΣΔΔ αξιολογήθηκαν με το Ερωτηματολόγιο Δυσμορφικών Ανησυχιών (DCQ) στην ηλικία των 26 ετών. Οι φαινοτυπικές αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα δομικών εξισώσεων (Structural Equation Models - SEM) στο συνολικό δείγμα, ενώ χρησιμοποιήθηκε και ο σχεδιασμός διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών (MZ) διδύμων για την απομόνωση των μη κοινών περιβαλλοντικών επιδράσεων, ελέγχοντας παράλληλα τους γενετικούς και κοινούς περιβαλλοντικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Οι φαινοτυπικές αναλύσεις έδειξαν ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους στις ηλικίες των 16 και 21 ετών προέβλεπε τα συμπτώματα ΣΔΔ στην ηλικία των 26 ετών (κανονικοποιημένες εκτιμήσεις: B = 0,09 και 0,17 αντίστοιχα· p < 0.05). Η θυματοποίηση στις ηλικίες των 12 και 14 ετών δεν εμφάνισε ανεξάρτητη άμεση συσχέτιση με τα συμπτώματα ΣΔΔ στα 26 έτη. Ωστόσο, διαπιστώθηκε σημαντική συνέχιση της θυματοποίησης από την ηλικία των 12 έως τα 21 έτη. Στην ανάλυση διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών διδύμων, η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης στα 21 έτη και μεταγενέστερων συμπτωμάτων BDD παρέμεινε σημαντική (B = 0,18, p < 0.05), γεγονός που υποδηλώνει ότι η σχέση αυτή υφίσταται πέρα από την επίδραση κοινών περιβαλλοντικών και γενετικών συγχυτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Η θυματοποίηση από συνομηλίκους ενδέχεται να αποτελεί περιβαλλοντικό παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση συμπτωμάτων ΣΔΔ. Οι πιο πρόσφατες εμπειρίες θυματοποίησης φαίνεται να συνδέονται άμεσα και ανεξάρτητα με συμπτώματα ΣΔΔ στην πρώιμη ενήλικη ζωή, ενώ οι εμπειρίες θυματοποίησης σε μικρότερες ηλικίες μπορεί να λειτουργούν ως δείκτες κινδύνου που επιδρούν μέσω της παρατεταμένης ή επαναλαμβανόμενης έκθεσης σε θυματοποίηση με την πάροδο του χρόνου. Το εύρημα ότι η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης και BDD παραμένει ακόμη και μετά τον έλεγχο οικογενειακών και γενετικών παραγόντων, ενισχύει την υπόθεση ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους μπορεί να διαδραματίζει αιτιώδη ρόλο στην εμφάνιση της Σωματοδυσμορφικής Διαταραχής.","abstract_html":"Υπόβαθρο: Η θυματοποίηση από τους συνομηλίκους συχνά παρουσιάζεται ως παράγοντας κινδύνου για την Σωματοδυσμoφορική Διαταραχή (ΣΔΔ, Body Dysmorphic Disorder - BDD), ωστόσο τα ερευνητικά δεδομένα είναι περιορισμένα, καθώς οι υπάρχουσες μελέτες είναι κυρίως αναδρομικές και δεν έχουν ελέγξει για πιθανούς γενετικούς συγχυτικούς παράγοντες. Η παρούσα μελέτη εξέτασε προοπτικά τη σχέση μεταξύ της θυματοποίησης από συνομηλίκους στην εφηβεία και των συμπτωμάτων ΣΔΔ στην πρώιμη ενηλικίωση, χρησιμοποιώντας έναν γενετικά ενημερωμένο ερευνητικό σχεδιασμό. Μέθοδοι: Τα δεδομένα αντλήθηκαν από την Twin Early Development Study ( TEDS), περιλαμβάνοντας 9130 δίδυμα που παρακολουθήθηκαν διαχρονικά. Η θυματοποίηση από συνομηλίκους μετρήθηκε μέσω της Multidimensional Peer Victimisation Scale (MPVS) στις ηλικίες 12, 14, 16 και 21 ετών, ενώ τα συμπτώματα της ΣΔΔ αξιολογήθηκαν με το Ερωτηματολόγιο Δυσμορφικών Ανησυχιών (DCQ) στην ηλικία των 26 ετών. Οι φαινοτυπικές αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα δομικών εξισώσεων (Structural Equation Models - SEM) στο συνολικό δείγμα, ενώ χρησιμοποιήθηκε και ο σχεδιασμός διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών (MZ) διδύμων για την απομόνωση των μη κοινών περιβαλλοντικών επιδράσεων, ελέγχοντας παράλληλα τους γενετικούς και κοινούς περιβαλλοντικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Οι φαινοτυπικές αναλύσεις έδειξαν ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους στις ηλικίες των 16 και 21 ετών προέβλεπε τα συμπτώματα ΣΔΔ στην ηλικία των 26 ετών (κανονικοποιημένες εκτιμήσεις: B = 0,09 και 0,17 αντίστοιχα· p &lt; 0.05). Η θυματοποίηση στις ηλικίες των 12 και 14 ετών δεν εμφάνισε ανεξάρτητη άμεση συσχέτιση με τα συμπτώματα ΣΔΔ στα 26 έτη. Ωστόσο, διαπιστώθηκε σημαντική συνέχιση της θυματοποίησης από την ηλικία των 12 έως τα 21 έτη. Στην ανάλυση διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών διδύμων, η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης στα 21 έτη και μεταγενέστερων συμπτωμάτων BDD παρέμεινε σημαντική (B = 0,18, p &lt; 0.05), γεγονός που υποδηλώνει ότι η σχέση αυτή υφίσταται πέρα από την επίδραση κοινών περιβαλλοντικών και γενετικών συγχυτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Η θυματοποίηση από συνομηλίκους ενδέχεται να αποτελεί περιβαλλοντικό παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση συμπτωμάτων ΣΔΔ. Οι πιο πρόσφατες εμπειρίες θυματοποίησης φαίνεται να συνδέονται άμεσα και ανεξάρτητα με συμπτώματα ΣΔΔ στην πρώιμη ενήλικη ζωή, ενώ οι εμπειρίες θυματοποίησης σε μικρότερες ηλικίες μπορεί να λειτουργούν ως δείκτες κινδύνου που επιδρούν μέσω της παρατεταμένης ή επαναλαμβανόμενης έκθεσης σε θυματοποίηση με την πάροδο του χρόνου. Το εύρημα ότι η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης και BDD παραμένει ακόμη και μετά τον έλεγχο οικογενειακών και γενετικών παραγόντων, ενισχύει την υπόθεση ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους μπορεί να διαδραματίζει αιτιώδη ρόλο στην εμφάνιση της Σωματοδυσμορφικής Διαταραχής.","abstract_has_math":false,"creators":["Ασημακόπουλος Λάμπρος Ωρίων","Asimakopoulos Lampros Orion"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426437"],"render_values":[{"text":"uoadl:5426437","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426437","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426437","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5426437","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ασημακόπουλος Λάμπρος Ωρίων","Asimakopoulos Lampros Orion"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426437"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο: Η θυματοποίηση από τους συνομηλίκους συχνά παρουσιάζεται ως παράγοντας κινδύνου για την Σωματοδυσμoφορική Διαταραχή (ΣΔΔ, Body Dysmorphic Disorder - BDD), ωστόσο τα ερευνητικά δεδομένα είναι περιορισμένα, καθώς οι υπάρχουσες μελέτες είναι κυρίως αναδρομικές και δεν έχουν ελέγξει για πιθανούς γενετικούς συγχυτικούς παράγοντες. Η παρούσα μελέτη εξέτασε προοπτικά τη σχέση μεταξύ της θυματοποίησης από συνομηλίκους στην εφηβεία και των συμπτωμάτων ΣΔΔ στην πρώιμη ενηλικίωση, χρησιμοποιώντας έναν γενετικά ενημερωμένο ερευνητικό σχεδιασμό. Μέθοδοι: Τα δεδομένα αντλήθηκαν από την Twin Early Development Study ( TEDS), περιλαμβάνοντας 9130 δίδυμα που παρακολουθήθηκαν διαχρονικά. Η θυματοποίηση από συνομηλίκους μετρήθηκε μέσω της Multidimensional Peer Victimisation Scale (MPVS) στις ηλικίες 12, 14, 16 και 21 ετών, ενώ τα συμπτώματα της ΣΔΔ αξιολογήθηκαν με το Ερωτηματολόγιο Δυσμορφικών Ανησυχιών (DCQ) στην ηλικία των 26 ετών. Οι φαινοτυπικές αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα δομικών εξισώσεων (Structural Equation Models - SEM) στο συνολικό δείγμα, ενώ χρησιμοποιήθηκε και ο σχεδιασμός διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών (MZ) διδύμων για την απομόνωση των μη κοινών περιβαλλοντικών επιδράσεων, ελέγχοντας παράλληλα τους γενετικούς και κοινούς περιβαλλοντικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Οι φαινοτυπικές αναλύσεις έδειξαν ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους στις ηλικίες των 16 και 21 ετών προέβλεπε τα συμπτώματα ΣΔΔ στην ηλικία των 26 ετών (κανονικοποιημένες εκτιμήσεις: B = 0,09 και 0,17 αντίστοιχα· p < 0.05). Η θυματοποίηση στις ηλικίες των 12 και 14 ετών δεν εμφάνισε ανεξάρτητη άμεση συσχέτιση με τα συμπτώματα ΣΔΔ στα 26 έτη. Ωστόσο, διαπιστώθηκε σημαντική συνέχιση της θυματοποίησης από την ηλικία των 12 έως τα 21 έτη. Στην ανάλυση διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών διδύμων, η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης στα 21 έτη και μεταγενέστερων συμπτωμάτων BDD παρέμεινε σημαντική (B = 0,18, p < 0.05), γεγονός που υποδηλώνει ότι η σχέση αυτή υφίσταται πέρα από την επίδραση κοινών περιβαλλοντικών και γενετικών συγχυτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Η θυματοποίηση από συνομηλίκους ενδέχεται να αποτελεί περιβαλλοντικό παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση συμπτωμάτων ΣΔΔ. Οι πιο πρόσφατες εμπειρίες θυματοποίησης φαίνεται να συνδέονται άμεσα και ανεξάρτητα με συμπτώματα ΣΔΔ στην πρώιμη ενήλικη ζωή, ενώ οι εμπειρίες θυματοποίησης σε μικρότερες ηλικίες μπορεί να λειτουργούν ως δείκτες κινδύνου που επιδρούν μέσω της παρατεταμένης ή επαναλαμβανόμενης έκθεσης σε θυματοποίηση με την πάροδο του χρόνου. Το εύρημα ότι η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης και BDD παραμένει ακόμη και μετά τον έλεγχο οικογενειακών και γενετικών παραγόντων, ενισχύει την υπόθεση ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους μπορεί να διαδραματίζει αιτιώδη ρόλο στην εμφάνιση της Σωματοδυσμορφικής Διαταραχής.","Background: Peer victimisation is a proposed risk factor for BDD, but existing evidence is limited by retrospective designs and a lack of control for genetic confounding. This study examined the prospective association between adolescent peer victimisation and early adult BDD symptoms in early adulthood using a genetically-informative design. Methods: Data were drawn from the Twin Early Development Study (TEDS), including 9,130 twins assessed all relevant time-points. Peer victimisation was measured via the Multidimensional Peer Victimisation Scale (MPVS) at ages 12, 14, 16 and 21, and BDD symptoms were assessed using the Dysmorphic Concerns Questionnaire (DCQ) at age 26. Phenotypic analyses were conducted using path analysis Structural Equation Models (SEM) on total sample, while a monozygotic (MZ) twin difference design was utilised to isolate non-shared environmental effects, controlling for the genetic and shared familial factors. Results: Phenotypic analyses showed that peer victimisation at ages 16 and 21 significantly predicted BDD symptoms at age 26 (B=0.09 and 0.17, respectively; p<.05). Peer victimisation at ages 12 and 14 showed no independent direct effect on BDD symptoms at age 26, but there was significant continuity of peer victimisation from age 12 to 21. In the MZ twin difference analysis, the association between victimisation at 21 and later BDD symptoms remained significant (B=0.18, p<.05), suggesting that a relationship exists above and beyond familial confounding. Conclusions: Peer victimisation may represent an environmental risk factor for BDD symptoms. More proximal experiences of victimisation appear to be directly and independently associated with BDD symptoms in early adulthood, whereas earlier experiences may serve as markers of risk that operate through sustained or repeated exposure to victimisation over time. By demonstrating an association between peer victimisation and BDD after controlling for familial confounding, these findings lend support to a potential causal role for peer victimisation in the aetiology of BDD. Keywords: Body Dysmorphic Disorder; Peer Victimisation; Bullying; Twin Study; Longitudinal; TEDS. Abbreviations: BDD: Body Dysmorphic Disorder; MPVS: Multidimensional Peer Victimisation Scale; DCQ: Dysmorphic Concerns Questionnaire; TEDS: Twins Early Development Study; MZ: Monozygotic; SEM: Structural Equation Modelling; unstd: unstandardised."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προοπτική συσχέτιση της θυματοποίησης από συνομηλίκους στην εφηβεία και συμπτωμάτων Σωματοδυσμορφικής διαταραχής: Μια γενετικά πληροφορημένη μελέτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ασημακόπουλος Λάμπρος Ωρίων","Asimakopoulos Lampros Orion"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Υπόβαθρο: Η θυματοποίηση από τους συνομηλίκους συχνά παρουσιάζεται ως παράγοντας κινδύνου για την Σωματοδυσμoφορική Διαταραχή (ΣΔΔ, Body Dysmorphic Disorder - BDD), ωστόσο τα ερευνητικά δεδομένα είναι περιορισμένα, καθώς οι υπάρχουσες μελέτες είναι κυρίως αναδρομικές και δεν έχουν ελέγξει για πιθανούς γενετικούς συγχυτικούς παράγοντες. Η παρούσα μελέτη εξέτασε προοπτικά τη σχέση μεταξύ της θυματοποίησης από συνομηλίκους στην εφηβεία και των συμπτωμάτων ΣΔΔ στην πρώιμη ενηλικίωση, χρησιμοποιώντας έναν γενετικά ενημερωμένο ερευνητικό σχεδιασμό. Μέθοδοι: Τα δεδομένα αντλήθηκαν από την Twin Early Development Study ( TEDS), περιλαμβάνοντας 9130 δίδυμα που παρακολουθήθηκαν διαχρονικά. Η θυματοποίηση από συνομηλίκους μετρήθηκε μέσω της Multidimensional Peer Victimisation Scale (MPVS) στις ηλικίες 12, 14, 16 και 21 ετών, ενώ τα συμπτώματα της ΣΔΔ αξιολογήθηκαν με το Ερωτηματολόγιο Δυσμορφικών Ανησυχιών (DCQ) στην ηλικία των 26 ετών. Οι φαινοτυπικές αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα δομικών εξισώσεων (Structural Equation Models - SEM) στο συνολικό δείγμα, ενώ χρησιμοποιήθηκε και ο σχεδιασμός διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών (MZ) διδύμων για την απομόνωση των μη κοινών περιβαλλοντικών επιδράσεων, ελέγχοντας παράλληλα τους γενετικούς και κοινούς περιβαλλοντικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Οι φαινοτυπικές αναλύσεις έδειξαν ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους στις ηλικίες των 16 και 21 ετών προέβλεπε τα συμπτώματα ΣΔΔ στην ηλικία των 26 ετών (κανονικοποιημένες εκτιμήσεις: B = 0,09 και 0,17 αντίστοιχα· p < 0.05). Η θυματοποίηση στις ηλικίες των 12 και 14 ετών δεν εμφάνισε ανεξάρτητη άμεση συσχέτιση με τα συμπτώματα ΣΔΔ στα 26 έτη. Ωστόσο, διαπιστώθηκε σημαντική συνέχιση της θυματοποίησης από την ηλικία των 12 έως τα 21 έτη. Στην ανάλυση διαφορών μεταξύ μονοζυγωτικών διδύμων, η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης στα 21 έτη και μεταγενέστερων συμπτωμάτων BDD παρέμεινε σημαντική (B = 0,18, p < 0.05), γεγονός που υποδηλώνει ότι η σχέση αυτή υφίσταται πέρα από την επίδραση κοινών περιβαλλοντικών και γενετικών συγχυτικών παραγόντων. Συμπεράσματα: Η θυματοποίηση από συνομηλίκους ενδέχεται να αποτελεί περιβαλλοντικό παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση συμπτωμάτων ΣΔΔ. Οι πιο πρόσφατες εμπειρίες θυματοποίησης φαίνεται να συνδέονται άμεσα και ανεξάρτητα με συμπτώματα ΣΔΔ στην πρώιμη ενήλικη ζωή, ενώ οι εμπειρίες θυματοποίησης σε μικρότερες ηλικίες μπορεί να λειτουργούν ως δείκτες κινδύνου που επιδρούν μέσω της παρατεταμένης ή επαναλαμβανόμενης έκθεσης σε θυματοποίηση με την πάροδο του χρόνου. Το εύρημα ότι η συσχέτιση μεταξύ θυματοποίησης και BDD παραμένει ακόμη και μετά τον έλεγχο οικογενειακών και γενετικών παραγόντων, ενισχύει την υπόθεση ότι η θυματοποίηση από συνομηλίκους μπορεί να διαδραματίζει αιτιώδη ρόλο στην εμφάνιση της Σωματοδυσμορφικής Διαταραχής.","Background: Peer victimisation is a proposed risk factor for BDD, but existing evidence is limited by retrospective designs and a lack of control for genetic confounding. This study examined the prospective association between adolescent peer victimisation and early adult BDD symptoms in early adulthood using a genetically-informative design. Methods: Data were drawn from the Twin Early Development Study (TEDS), including 9,130 twins assessed all relevant time-points. Peer victimisation was measured via the Multidimensional Peer Victimisation Scale (MPVS) at ages 12, 14, 16 and 21, and BDD symptoms were assessed using the Dysmorphic Concerns Questionnaire (DCQ) at age 26. Phenotypic analyses were conducted using path analysis Structural Equation Models (SEM) on total sample, while a monozygotic (MZ) twin difference design was utilised to isolate non-shared environmental effects, controlling for the genetic and shared familial factors. Results: Phenotypic analyses showed that peer victimisation at ages 16 and 21 significantly predicted BDD symptoms at age 26 (B=0.09 and 0.17, respectively; p<.05). Peer victimisation at ages 12 and 14 showed no independent direct effect on BDD symptoms at age 26, but there was significant continuity of peer victimisation from age 12 to 21. In the MZ twin difference analysis, the association between victimisation at 21 and later BDD symptoms remained significant (B=0.18, p<.05), suggesting that a relationship exists above and beyond familial confounding. Conclusions: Peer victimisation may represent an environmental risk factor for BDD symptoms. More proximal experiences of victimisation appear to be directly and independently associated with BDD symptoms in early adulthood, whereas earlier experiences may serve as markers of risk that operate through sustained or repeated exposure to victimisation over time. By demonstrating an association between peer victimisation and BDD after controlling for familial confounding, these findings lend support to a potential causal role for peer victimisation in the aetiology of BDD. Keywords: Body Dysmorphic Disorder; Peer Victimisation; Bullying; Twin Study; Longitudinal; TEDS. Abbreviations: BDD: Body Dysmorphic Disorder; MPVS: Multidimensional Peer Victimisation Scale; DCQ: Dysmorphic Concerns Questionnaire; TEDS: Twins Early Development Study; MZ: Monozygotic; SEM: Structural Equation Modelling; unstd: unstandardised."],"dc:identifier":["uoadl:5426437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426437"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Προοπτική συσχέτιση της θυματοποίησης από συνομηλίκους στην εφηβεία και συμπτωμάτων Σωματοδυσμορφικής διαταραχής: Μια γενετικά πληροφορημένη μελέτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z"}