{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426729"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426729","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υποκατάσταση στη μητρότητα και επιγενετική: βιοηθικές και νομικές διαστάσεις της κύησης","abstract":"Η υποκατάσταση στη μητρότητα αποτελεί μια πρακτική που θέτει ιδιαίτερες προκλήσεις στον τομέα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγικής ιατρικής, καθώς δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς ως μέσο αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η πρακτική αυτή συνεπάγεται τη συμμετοχή μιας τρίτης γυναίκας στη διαδικασία της κύησης ενός παιδιού. Ως εκ τούτου, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ορίζουμε τη γενετική καταγωγή, την εγκυμοσύνη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τη νομική γονεϊκότητα. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα εργασία εξετάζει την παρένθετη μητρότητα από διάφορες οπτικές γωνίες, συνδυάζοντας την ιστορική, νομική, θρησκευτική και βιοηθική προσέγγιση. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη βιολογική σημασία της εγκυμοσύνης και στον ρόλο των επιγενετικών δεδομένων. Για αρχή, εξετάζεται η ιστορική εξέλιξη της πρακτικής, ξεκινώντας από αρχαίες ιστορικές και μυθικές αναφορές έως την έλευση της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Η γέννηση της Louise Brown και οι πρώτες νομικές υποθέσεις που αφορούσαν τις αναπαραγωγικές τεχνολογίες στις Ηνωμένες Πολιτείες κατέδειξαν ότι οι τεχνολογίες αυτές δημιούργησαν νέες δυνατότητες, για τις οποίες δεν υπήρχε πάντοτε επαρκές νομικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα, οι υποθέσεις Baby M και Johnson v. Calvert κατέδειξαν πόσο δύσκολο ήταν να οριστεί η μητρότητα με βάση έναν συνδυασμό γενετικής συγγένειας, κύησης και πρόθεσης των εμπλεκόμενων μερών δεν ταυτίζονται. Στη συνέχεια, συζητούνται τα συγκριτικά νομικά συστήματα που διέπουν την υποκατάσταση στη μητρότητα. Η Ελλάδα απαιτεί προηγούμενη δικαστική έγκριση και αλτρουιστικό χαρακτήρα της διαδικασίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των πολιτειών και η δικαστική αναγνώριση της γονικής σχέσης είναι συνηθισμένη. Η Ινδία, η Ουκρανία και το Ισραήλ έχουν αναπτύξει διαφορετικές μορφές ρύθμισης, που κυμαίνονται από την εμπορικά διαθέσιμη παρένθετη μητρότητα έως την ελεγχόμενη πρόσβαση. Ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία χρησιμοποιούν μοντέλα αλτρουισμού βάσει του κοινού δικαίου. Από την άλλη πλευρά, χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία και η Κίνα καταδεικνύουν τους περιορισμούς των περιοριστικών ή απαγορευτικών προσεγγίσεων στην παρένθετη μητρότητα, ιδίως όταν η πρακτική αυτή πραγματοποιείται σε διασυνοριακό επίπεδο. Εκτός από την εξέταση των συγκριτικών νομικών συστημάτων που ρυθμίζουν την παρένθετη μητρότητα, η εργασία διερευνά τον ρόλο που διαδραματίζει η θρησκεία στη διαμόρφωση των κοινωνικών και ηθικών απόψεων σχετικά με την υποκατάσταση στη μητρότητα. Αν και οι χριστιανικές, εβραϊκές, ισλαμικές, ινδουιστικές και βουδιστικές παραδόσεις έχουν διαφορετικές θέσεις απέναντι στην παρένθετη μητρότητα, αναδεικνύουν διαφορετικές αντιλήψεις για το σώμα, τη σύλληψη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τις υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά. Τέλος, εξετάζεται η επιγενετική διάσταση της εγκυμοσύνης. Παρόλο που στη μερική υποκατάσταση στη μητρότητα, η παρένθετη μητέρα δεν έχει γενετική σχέση με το παιδί που κυοφορεί, η κύηση δεν είναι βιολογικά ουδέτερη. Η περίοδος πριν από την εμφύτευση, το περιβάλλον της μήτρας, ο πλακούντας, η διατροφή, το προγεννητικό στρες και ο μικροχιμαιρισμός δείχνουν ότι η κύηση αποτελεί ενεργό βιολογικό περιβάλλον. Ωστόσο, τα επιγενετικά στοιχεία δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται με ντετερμινιστικό τρόπο, ούτε για να ενοχοποιήσουν την έγκυο γυναίκα, ούτε για να υποστηρίξουν μια γενική απαγόρευση της παρένθετης μητρότητας. Αντίθετα, ενισχύουν την ανάγκη για σαφή ρύθμιση, επαρκή ενημέρωση, πραγματικά εθελοντική συγκατάθεση και προστασία τόσο της κυοφόρου, όσο και του παιδιού.","abstract_html":"Η υποκατάσταση στη μητρότητα αποτελεί μια πρακτική που θέτει ιδιαίτερες προκλήσεις στον τομέα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγικής ιατρικής, καθώς δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς ως μέσο αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η πρακτική αυτή συνεπάγεται τη συμμετοχή μιας τρίτης γυναίκας στη διαδικασία της κύησης ενός παιδιού. Ως εκ τούτου, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ορίζουμε τη γενετική καταγωγή, την εγκυμοσύνη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τη νομική γονεϊκότητα. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα εργασία εξετάζει την παρένθετη μητρότητα από διάφορες οπτικές γωνίες, συνδυάζοντας την ιστορική, νομική, θρησκευτική και βιοηθική προσέγγιση. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη βιολογική σημασία της εγκυμοσύνης και στον ρόλο των επιγενετικών δεδομένων. Για αρχή, εξετάζεται η ιστορική εξέλιξη της πρακτικής, ξεκινώντας από αρχαίες ιστορικές και μυθικές αναφορές έως την έλευση της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Η γέννηση της Louise Brown και οι πρώτες νομικές υποθέσεις που αφορούσαν τις αναπαραγωγικές τεχνολογίες στις Ηνωμένες Πολιτείες κατέδειξαν ότι οι τεχνολογίες αυτές δημιούργησαν νέες δυνατότητες, για τις οποίες δεν υπήρχε πάντοτε επαρκές νομικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα, οι υποθέσεις Baby M και Johnson v. Calvert κατέδειξαν πόσο δύσκολο ήταν να οριστεί η μητρότητα με βάση έναν συνδυασμό γενετικής συγγένειας, κύησης και πρόθεσης των εμπλεκόμενων μερών δεν ταυτίζονται. Στη συνέχεια, συζητούνται τα συγκριτικά νομικά συστήματα που διέπουν την υποκατάσταση στη μητρότητα. Η Ελλάδα απαιτεί προηγούμενη δικαστική έγκριση και αλτρουιστικό χαρακτήρα της διαδικασίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των πολιτειών και η δικαστική αναγνώριση της γονικής σχέσης είναι συνηθισμένη. Η Ινδία, η Ουκρανία και το Ισραήλ έχουν αναπτύξει διαφορετικές μορφές ρύθμισης, που κυμαίνονται από την εμπορικά διαθέσιμη παρένθετη μητρότητα έως την ελεγχόμενη πρόσβαση. Ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία χρησιμοποιούν μοντέλα αλτρουισμού βάσει του κοινού δικαίου. Από την άλλη πλευρά, χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία και η Κίνα καταδεικνύουν τους περιορισμούς των περιοριστικών ή απαγορευτικών προσεγγίσεων στην παρένθετη μητρότητα, ιδίως όταν η πρακτική αυτή πραγματοποιείται σε διασυνοριακό επίπεδο. Εκτός από την εξέταση των συγκριτικών νομικών συστημάτων που ρυθμίζουν την παρένθετη μητρότητα, η εργασία διερευνά τον ρόλο που διαδραματίζει η θρησκεία στη διαμόρφωση των κοινωνικών και ηθικών απόψεων σχετικά με την υποκατάσταση στη μητρότητα. Αν και οι χριστιανικές, εβραϊκές, ισλαμικές, ινδουιστικές και βουδιστικές παραδόσεις έχουν διαφορετικές θέσεις απέναντι στην παρένθετη μητρότητα, αναδεικνύουν διαφορετικές αντιλήψεις για το σώμα, τη σύλληψη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τις υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά. Τέλος, εξετάζεται η επιγενετική διάσταση της εγκυμοσύνης. Παρόλο που στη μερική υποκατάσταση στη μητρότητα, η παρένθετη μητέρα δεν έχει γενετική σχέση με το παιδί που κυοφορεί, η κύηση δεν είναι βιολογικά ουδέτερη. Η περίοδος πριν από την εμφύτευση, το περιβάλλον της μήτρας, ο πλακούντας, η διατροφή, το προγεννητικό στρες και ο μικροχιμαιρισμός δείχνουν ότι η κύηση αποτελεί ενεργό βιολογικό περιβάλλον. Ωστόσο, τα επιγενετικά στοιχεία δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται με ντετερμινιστικό τρόπο, ούτε για να ενοχοποιήσουν την έγκυο γυναίκα, ούτε για να υποστηρίξουν μια γενική απαγόρευση της παρένθετης μητρότητας. Αντίθετα, ενισχύουν την ανάγκη για σαφή ρύθμιση, επαρκή ενημέρωση, πραγματικά εθελοντική συγκατάθεση και προστασία τόσο της κυοφόρου, όσο και του παιδιού.","abstract_has_math":false,"creators":["Γερωνύμου Αγγελική","Geronymou Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426729"],"render_values":[{"text":"uoadl:5426729","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426729","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426729","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5426729","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γερωνύμου Αγγελική","Geronymou Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426729"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η υποκατάσταση στη μητρότητα αποτελεί μια πρακτική που θέτει ιδιαίτερες προκλήσεις στον τομέα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγικής ιατρικής, καθώς δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς ως μέσο αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η πρακτική αυτή συνεπάγεται τη συμμετοχή μιας τρίτης γυναίκας στη διαδικασία της κύησης ενός παιδιού. Ως εκ τούτου, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ορίζουμε τη γενετική καταγωγή, την εγκυμοσύνη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τη νομική γονεϊκότητα. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα εργασία εξετάζει την παρένθετη μητρότητα από διάφορες οπτικές γωνίες, συνδυάζοντας την ιστορική, νομική, θρησκευτική και βιοηθική προσέγγιση. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη βιολογική σημασία της εγκυμοσύνης και στον ρόλο των επιγενετικών δεδομένων. Για αρχή, εξετάζεται η ιστορική εξέλιξη της πρακτικής, ξεκινώντας από αρχαίες ιστορικές και μυθικές αναφορές έως την έλευση της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Η γέννηση της Louise Brown και οι πρώτες νομικές υποθέσεις που αφορούσαν τις αναπαραγωγικές τεχνολογίες στις Ηνωμένες Πολιτείες κατέδειξαν ότι οι τεχνολογίες αυτές δημιούργησαν νέες δυνατότητες, για τις οποίες δεν υπήρχε πάντοτε επαρκές νομικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα, οι υποθέσεις Baby M και Johnson v. Calvert κατέδειξαν πόσο δύσκολο ήταν να οριστεί η μητρότητα με βάση έναν συνδυασμό γενετικής συγγένειας, κύησης και πρόθεσης των εμπλεκόμενων μερών δεν ταυτίζονται. Στη συνέχεια, συζητούνται τα συγκριτικά νομικά συστήματα που διέπουν την υποκατάσταση στη μητρότητα. Η Ελλάδα απαιτεί προηγούμενη δικαστική έγκριση και αλτρουιστικό χαρακτήρα της διαδικασίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των πολιτειών και η δικαστική αναγνώριση της γονικής σχέσης είναι συνηθισμένη. Η Ινδία, η Ουκρανία και το Ισραήλ έχουν αναπτύξει διαφορετικές μορφές ρύθμισης, που κυμαίνονται από την εμπορικά διαθέσιμη παρένθετη μητρότητα έως την ελεγχόμενη πρόσβαση. Ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία χρησιμοποιούν μοντέλα αλτρουισμού βάσει του κοινού δικαίου. Από την άλλη πλευρά, χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία και η Κίνα καταδεικνύουν τους περιορισμούς των περιοριστικών ή απαγορευτικών προσεγγίσεων στην παρένθετη μητρότητα, ιδίως όταν η πρακτική αυτή πραγματοποιείται σε διασυνοριακό επίπεδο. Εκτός από την εξέταση των συγκριτικών νομικών συστημάτων που ρυθμίζουν την παρένθετη μητρότητα, η εργασία διερευνά τον ρόλο που διαδραματίζει η θρησκεία στη διαμόρφωση των κοινωνικών και ηθικών απόψεων σχετικά με την υποκατάσταση στη μητρότητα. Αν και οι χριστιανικές, εβραϊκές, ισλαμικές, ινδουιστικές και βουδιστικές παραδόσεις έχουν διαφορετικές θέσεις απέναντι στην παρένθετη μητρότητα, αναδεικνύουν διαφορετικές αντιλήψεις για το σώμα, τη σύλληψη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τις υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά. Τέλος, εξετάζεται η επιγενετική διάσταση της εγκυμοσύνης. Παρόλο που στη μερική υποκατάσταση στη μητρότητα, η παρένθετη μητέρα δεν έχει γενετική σχέση με το παιδί που κυοφορεί, η κύηση δεν είναι βιολογικά ουδέτερη. Η περίοδος πριν από την εμφύτευση, το περιβάλλον της μήτρας, ο πλακούντας, η διατροφή, το προγεννητικό στρες και ο μικροχιμαιρισμός δείχνουν ότι η κύηση αποτελεί ενεργό βιολογικό περιβάλλον. Ωστόσο, τα επιγενετικά στοιχεία δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται με ντετερμινιστικό τρόπο, ούτε για να ενοχοποιήσουν την έγκυο γυναίκα, ούτε για να υποστηρίξουν μια γενική απαγόρευση της παρένθετης μητρότητας. Αντίθετα, ενισχύουν την ανάγκη για σαφή ρύθμιση, επαρκή ενημέρωση, πραγματικά εθελοντική συγκατάθεση και προστασία τόσο της κυοφόρου, όσο και του παιδιού.","Surrogacy is a practice that raises particular challenges in the field of assisted reproductive medicine, as it cannot be regarded merely as a means of addressing infertility. This practice entails the involvement of a third woman in the process of carrying a child. It therefore affects the way in which genetic origin, pregnancy, motherhood, kinship, and legal parenthood are defined. For this reason, the present thesis examines surrogacy from different perspectives, combining historical, legal, religious, and bioethical approaches. Particular attention is given to the biological significance of pregnancy and to the role of epigenetic data. At the outset, the historical development of the practice is examined, beginning with ancient historical and mythical references and moving toward the emergence of in vitro fertilization (IVF). The birth of Louise Brown and the first legal cases involving reproductive technologies in the United States showed that these technologies created new possibilities for which there was not always an adequate legal framework. More specifically, the cases of Baby M and Johnson v. Calvert demonstrated how difficult it was to define motherhood when genetic relatedness, gestation, and the intention of the parties involved did not coincide. The thesis then discusses the comparative legal systems governing surrogacy. Greece requires prior judicial authorization and an altruistic character of the procedure. In the United States, there are significant differences between states, while judicial recognition of parenthood is common. India, Ukraine, and Israel have developed different forms of regulation, ranging from commercially available surrogacy to controlled access. Canada, the United Kingdom, and Australia follow altruistic models based on common law. On the other hand, countries such as Italy, France, Germany, Spain, and China demonstrate the limitations of restrictive or prohibitive approaches to surrogacy, particularly when the practice takes place across borders. Beyond the examination of the comparative legal systems that regulate surrogacy, the thesis also explores the role of religion in shaping social and ethical views on the practice. Although Christian, Jewish, Islamic, Hindu, and Buddhist traditions hold different positions on surrogacy, they reveal distinct understandings of the body, conception, motherhood, kinship, and obligations toward children. Finally, the epigenetic dimension of pregnancy is examined. Although, in gestational surrogacy, the surrogate mother has no genetic relationship with the child she carries, pregnancy is not biologically neutral. The preimplantation period, the uterine environment, the placenta, nutrition, prenatal stress, and microchimerism all indicate that pregnancy constitutes an active biological environment. However, epigenetic data should not be used in a deterministic manner, either to blame the pregnant woman or to support a general prohibition of surrogacy. Instead, they reinforce the need for clear regulation, adequate information, genuinely voluntary consent, and protection of both the gestational carrier and the child."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υποκατάσταση στη μητρότητα και επιγενετική: βιοηθικές και νομικές διαστάσεις της κύησης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γερωνύμου Αγγελική","Geronymou Angeliki"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η υποκατάσταση στη μητρότητα αποτελεί μια πρακτική που θέτει ιδιαίτερες προκλήσεις στον τομέα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγικής ιατρικής, καθώς δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς ως μέσο αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η πρακτική αυτή συνεπάγεται τη συμμετοχή μιας τρίτης γυναίκας στη διαδικασία της κύησης ενός παιδιού. Ως εκ τούτου, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ορίζουμε τη γενετική καταγωγή, την εγκυμοσύνη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τη νομική γονεϊκότητα. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα εργασία εξετάζει την παρένθετη μητρότητα από διάφορες οπτικές γωνίες, συνδυάζοντας την ιστορική, νομική, θρησκευτική και βιοηθική προσέγγιση. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη βιολογική σημασία της εγκυμοσύνης και στον ρόλο των επιγενετικών δεδομένων. Για αρχή, εξετάζεται η ιστορική εξέλιξη της πρακτικής, ξεκινώντας από αρχαίες ιστορικές και μυθικές αναφορές έως την έλευση της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Η γέννηση της Louise Brown και οι πρώτες νομικές υποθέσεις που αφορούσαν τις αναπαραγωγικές τεχνολογίες στις Ηνωμένες Πολιτείες κατέδειξαν ότι οι τεχνολογίες αυτές δημιούργησαν νέες δυνατότητες, για τις οποίες δεν υπήρχε πάντοτε επαρκές νομικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα, οι υποθέσεις Baby M και Johnson v. Calvert κατέδειξαν πόσο δύσκολο ήταν να οριστεί η μητρότητα με βάση έναν συνδυασμό γενετικής συγγένειας, κύησης και πρόθεσης των εμπλεκόμενων μερών δεν ταυτίζονται. Στη συνέχεια, συζητούνται τα συγκριτικά νομικά συστήματα που διέπουν την υποκατάσταση στη μητρότητα. Η Ελλάδα απαιτεί προηγούμενη δικαστική έγκριση και αλτρουιστικό χαρακτήρα της διαδικασίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των πολιτειών και η δικαστική αναγνώριση της γονικής σχέσης είναι συνηθισμένη. Η Ινδία, η Ουκρανία και το Ισραήλ έχουν αναπτύξει διαφορετικές μορφές ρύθμισης, που κυμαίνονται από την εμπορικά διαθέσιμη παρένθετη μητρότητα έως την ελεγχόμενη πρόσβαση. Ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία χρησιμοποιούν μοντέλα αλτρουισμού βάσει του κοινού δικαίου. Από την άλλη πλευρά, χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία και η Κίνα καταδεικνύουν τους περιορισμούς των περιοριστικών ή απαγορευτικών προσεγγίσεων στην παρένθετη μητρότητα, ιδίως όταν η πρακτική αυτή πραγματοποιείται σε διασυνοριακό επίπεδο. Εκτός από την εξέταση των συγκριτικών νομικών συστημάτων που ρυθμίζουν την παρένθετη μητρότητα, η εργασία διερευνά τον ρόλο που διαδραματίζει η θρησκεία στη διαμόρφωση των κοινωνικών και ηθικών απόψεων σχετικά με την υποκατάσταση στη μητρότητα. Αν και οι χριστιανικές, εβραϊκές, ισλαμικές, ινδουιστικές και βουδιστικές παραδόσεις έχουν διαφορετικές θέσεις απέναντι στην παρένθετη μητρότητα, αναδεικνύουν διαφορετικές αντιλήψεις για το σώμα, τη σύλληψη, τη μητρότητα, τη συγγένεια και τις υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά. Τέλος, εξετάζεται η επιγενετική διάσταση της εγκυμοσύνης. Παρόλο που στη μερική υποκατάσταση στη μητρότητα, η παρένθετη μητέρα δεν έχει γενετική σχέση με το παιδί που κυοφορεί, η κύηση δεν είναι βιολογικά ουδέτερη. Η περίοδος πριν από την εμφύτευση, το περιβάλλον της μήτρας, ο πλακούντας, η διατροφή, το προγεννητικό στρες και ο μικροχιμαιρισμός δείχνουν ότι η κύηση αποτελεί ενεργό βιολογικό περιβάλλον. Ωστόσο, τα επιγενετικά στοιχεία δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται με ντετερμινιστικό τρόπο, ούτε για να ενοχοποιήσουν την έγκυο γυναίκα, ούτε για να υποστηρίξουν μια γενική απαγόρευση της παρένθετης μητρότητας. Αντίθετα, ενισχύουν την ανάγκη για σαφή ρύθμιση, επαρκή ενημέρωση, πραγματικά εθελοντική συγκατάθεση και προστασία τόσο της κυοφόρου, όσο και του παιδιού.","Surrogacy is a practice that raises particular challenges in the field of assisted reproductive medicine, as it cannot be regarded merely as a means of addressing infertility. This practice entails the involvement of a third woman in the process of carrying a child. It therefore affects the way in which genetic origin, pregnancy, motherhood, kinship, and legal parenthood are defined. For this reason, the present thesis examines surrogacy from different perspectives, combining historical, legal, religious, and bioethical approaches. Particular attention is given to the biological significance of pregnancy and to the role of epigenetic data. At the outset, the historical development of the practice is examined, beginning with ancient historical and mythical references and moving toward the emergence of in vitro fertilization (IVF). The birth of Louise Brown and the first legal cases involving reproductive technologies in the United States showed that these technologies created new possibilities for which there was not always an adequate legal framework. More specifically, the cases of Baby M and Johnson v. Calvert demonstrated how difficult it was to define motherhood when genetic relatedness, gestation, and the intention of the parties involved did not coincide. The thesis then discusses the comparative legal systems governing surrogacy. Greece requires prior judicial authorization and an altruistic character of the procedure. In the United States, there are significant differences between states, while judicial recognition of parenthood is common. India, Ukraine, and Israel have developed different forms of regulation, ranging from commercially available surrogacy to controlled access. Canada, the United Kingdom, and Australia follow altruistic models based on common law. On the other hand, countries such as Italy, France, Germany, Spain, and China demonstrate the limitations of restrictive or prohibitive approaches to surrogacy, particularly when the practice takes place across borders. Beyond the examination of the comparative legal systems that regulate surrogacy, the thesis also explores the role of religion in shaping social and ethical views on the practice. Although Christian, Jewish, Islamic, Hindu, and Buddhist traditions hold different positions on surrogacy, they reveal distinct understandings of the body, conception, motherhood, kinship, and obligations toward children. Finally, the epigenetic dimension of pregnancy is examined. Although, in gestational surrogacy, the surrogate mother has no genetic relationship with the child she carries, pregnancy is not biologically neutral. The preimplantation period, the uterine environment, the placenta, nutrition, prenatal stress, and microchimerism all indicate that pregnancy constitutes an active biological environment. However, epigenetic data should not be used in a deterministic manner, either to blame the pregnant woman or to support a general prohibition of surrogacy. Instead, they reinforce the need for clear regulation, adequate information, genuinely voluntary consent, and protection of both the gestational carrier and the child."],"dc:identifier":["uoadl:5426729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426729"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Υποκατάσταση στη μητρότητα και επιγενετική: βιοηθικές και νομικές διαστάσεις της κύησης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z"}