{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426801"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426801","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τα νεότερα δεδομένα στη θεραπεία του DCIS: Βιβλιογραφική ενημέρωση και αμφιλεγόμενα θέματα","abstract":"Το ενδοπορικό καρκίνωμα in situ (DCIS) αποτελεί προδιηθητική νεοπλασία, που έχει εξελιχθεί από μια σπάνια κλινική οντότητα σε μία από τις συχνότερες διαγνώσεις καρκίνου του μαστού, αντιπροσωπεύοντας περισσότερο από το 20% όλων των νέων περιπτώσεων. Αυτή η σημαντική αύξηση, που σχετίζεται με την ευρεία εφαρμογή των προγραμμάτων προσυμπτωματικού ελέγχου, έχει προκαλέσει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την υπερδιάγνωση και την υπερθεραπεία της νόσου. Το DCIS περιλαμβάνει μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα βλαβών με διαφορετικά ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά και απεικονιστικές εκδηλώσεις. Η πυρηνική βαθμολόγηση, η κατάσταση των ορμονικών υποδοχέων και η παρουσία κομεδονέκρωσης αποτελούν κρίσιμους προγνωστικούς παράγοντες. Τα αποτελέσματα μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών έχουν καταδείξει ότι η ακτινοθεραπεία και η ενδοκρινική θεραπεία μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο τοπικής υποτροπής, αλλά δεν επηρεάζουν τη θνησιμότητα. Στοιχεία από νεκροτομικές μελέτες και ιστορικές κοορτές υποδηλώνουν ότι περίπου το 50% των περιπτώσεων DCIS δεν εξελίσσεται σε διηθητικό καρκίνο, οδηγώντας στην ανάπτυξη στρατηγικών αποκλιμάκωσης της θεραπείας. Οι τρέχουσες μελέτες ενεργού επιτήρησης στοχεύουν στον εντοπισμό ασθενών χαμηλού κινδύνου που μπορούν να αποφύγουν την επιθετική θεραπεία. Καινοτόμες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν την ανάπτυξη μοριακών εργαλείων στρωματοποίησης κινδύνου, τη νεοεπικουρική ενδοκρινική θεραπεία, τις τοπικές μορφές θεραπείας και τη στοχευμένη θεραπεία. Η μετάβαση από την παραδοσιακή προσέγγιση «μια λύση για όλους» σε εξατομικευμένες θεραπευτικές στρατηγικές αντιπροσωπεύει το μέλλον της διαχείρισης του DCIS, με έμφαση στην κοινή λήψη αποφάσεων και στην εξισορρόπηση των οφελών και των κινδύνων κάθε θεραπευτικής παρέμβασης.","abstract_html":"Το ενδοπορικό καρκίνωμα in situ (DCIS) αποτελεί προδιηθητική νεοπλασία, που έχει εξελιχθεί από μια σπάνια κλινική οντότητα σε μία από τις συχνότερες διαγνώσεις καρκίνου του μαστού, αντιπροσωπεύοντας περισσότερο από το 20% όλων των νέων περιπτώσεων. Αυτή η σημαντική αύξηση, που σχετίζεται με την ευρεία εφαρμογή των προγραμμάτων προσυμπτωματικού ελέγχου, έχει προκαλέσει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την υπερδιάγνωση και την υπερθεραπεία της νόσου. Το DCIS περιλαμβάνει μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα βλαβών με διαφορετικά ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά και απεικονιστικές εκδηλώσεις. Η πυρηνική βαθμολόγηση, η κατάσταση των ορμονικών υποδοχέων και η παρουσία κομεδονέκρωσης αποτελούν κρίσιμους προγνωστικούς παράγοντες. Τα αποτελέσματα μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών έχουν καταδείξει ότι η ακτινοθεραπεία και η ενδοκρινική θεραπεία μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο τοπικής υποτροπής, αλλά δεν επηρεάζουν τη θνησιμότητα. Στοιχεία από νεκροτομικές μελέτες και ιστορικές κοορτές υποδηλώνουν ότι περίπου το 50% των περιπτώσεων DCIS δεν εξελίσσεται σε διηθητικό καρκίνο, οδηγώντας στην ανάπτυξη στρατηγικών αποκλιμάκωσης της θεραπείας. Οι τρέχουσες μελέτες ενεργού επιτήρησης στοχεύουν στον εντοπισμό ασθενών χαμηλού κινδύνου που μπορούν να αποφύγουν την επιθετική θεραπεία. Καινοτόμες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν την ανάπτυξη μοριακών εργαλείων στρωματοποίησης κινδύνου, τη νεοεπικουρική ενδοκρινική θεραπεία, τις τοπικές μορφές θεραπείας και τη στοχευμένη θεραπεία. Η μετάβαση από την παραδοσιακή προσέγγιση «μια λύση για όλους» σε εξατομικευμένες θεραπευτικές στρατηγικές αντιπροσωπεύει το μέλλον της διαχείρισης του DCIS, με έμφαση στην κοινή λήψη αποφάσεων και στην εξισορρόπηση των οφελών και των κινδύνων κάθε θεραπευτικής παρέμβασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Νασιακοπούλου Ευτυχία","Nasiakopoulou Eftychia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426801"],"render_values":[{"text":"uoadl:5426801","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426801","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426801","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5426801","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νασιακοπούλου Ευτυχία","Nasiakopoulou Eftychia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426801"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ενδοπορικό καρκίνωμα in situ (DCIS) αποτελεί προδιηθητική νεοπλασία, που έχει εξελιχθεί από μια σπάνια κλινική οντότητα σε μία από τις συχνότερες διαγνώσεις καρκίνου του μαστού, αντιπροσωπεύοντας περισσότερο από το 20% όλων των νέων περιπτώσεων. Αυτή η σημαντική αύξηση, που σχετίζεται με την ευρεία εφαρμογή των προγραμμάτων προσυμπτωματικού ελέγχου, έχει προκαλέσει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την υπερδιάγνωση και την υπερθεραπεία της νόσου. Το DCIS περιλαμβάνει μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα βλαβών με διαφορετικά ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά και απεικονιστικές εκδηλώσεις. Η πυρηνική βαθμολόγηση, η κατάσταση των ορμονικών υποδοχέων και η παρουσία κομεδονέκρωσης αποτελούν κρίσιμους προγνωστικούς παράγοντες. Τα αποτελέσματα μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών έχουν καταδείξει ότι η ακτινοθεραπεία και η ενδοκρινική θεραπεία μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο τοπικής υποτροπής, αλλά δεν επηρεάζουν τη θνησιμότητα. Στοιχεία από νεκροτομικές μελέτες και ιστορικές κοορτές υποδηλώνουν ότι περίπου το 50% των περιπτώσεων DCIS δεν εξελίσσεται σε διηθητικό καρκίνο, οδηγώντας στην ανάπτυξη στρατηγικών αποκλιμάκωσης της θεραπείας. Οι τρέχουσες μελέτες ενεργού επιτήρησης στοχεύουν στον εντοπισμό ασθενών χαμηλού κινδύνου που μπορούν να αποφύγουν την επιθετική θεραπεία. Καινοτόμες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν την ανάπτυξη μοριακών εργαλείων στρωματοποίησης κινδύνου, τη νεοεπικουρική ενδοκρινική θεραπεία, τις τοπικές μορφές θεραπείας και τη στοχευμένη θεραπεία. Η μετάβαση από την παραδοσιακή προσέγγιση «μια λύση για όλους» σε εξατομικευμένες θεραπευτικές στρατηγικές αντιπροσωπεύει το μέλλον της διαχείρισης του DCIS, με έμφαση στην κοινή λήψη αποφάσεων και στην εξισορρόπηση των οφελών και των κινδύνων κάθε θεραπευτικής παρέμβασης.","Ductal carcinoma in situ (DCIS) is a premalignant neoplasm that has evolved from a rare clinical entity into one of the most common breast cancer diagnoses, accounting for more than 20% of all new cases. This dramatic increase, associated with the widespread implementation of screening programs, has raised important concerns regarding overdiagnosis and overtreatment of the disease. DCIS comprises an extremely heterogeneous group of lesions with diverse histopathological characteristics and imaging manifestations. Nuclear grading, hormone receptor status, and the presence of comedonecrosis are critical prognostic factors. Results from large randomized studies have shown that radiotherapy and endocrine therapy significantly reduce the risk of local recurrence, however, they do not affect overall mortality. Data from autopsy studies and historical cohorts suggest that approximately 50% of DCIS cases do not progress to invasive cancer, leading to the development of treatment de-escalation strategies. Current active surveillance studies aim to identify low-risk patients who may safely avoid aggressive treatment. Innovative approaches include the development of molecular risk stratification tools, neoadjuvant endocrine therapy, localized treatment modalities, and targeted therapies. The transition from the traditional “one-size-fits-all” approach to personalized treatment strategies represents the future of DCIS management, with an emphasis on shared decision-making and balancing the benefits and risks of each therapeutic intervention."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τα νεότερα δεδομένα στη θεραπεία του DCIS: Βιβλιογραφική ενημέρωση και αμφιλεγόμενα θέματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νασιακοπούλου Ευτυχία","Nasiakopoulou Eftychia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το ενδοπορικό καρκίνωμα in situ (DCIS) αποτελεί προδιηθητική νεοπλασία, που έχει εξελιχθεί από μια σπάνια κλινική οντότητα σε μία από τις συχνότερες διαγνώσεις καρκίνου του μαστού, αντιπροσωπεύοντας περισσότερο από το 20% όλων των νέων περιπτώσεων. Αυτή η σημαντική αύξηση, που σχετίζεται με την ευρεία εφαρμογή των προγραμμάτων προσυμπτωματικού ελέγχου, έχει προκαλέσει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την υπερδιάγνωση και την υπερθεραπεία της νόσου. Το DCIS περιλαμβάνει μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα βλαβών με διαφορετικά ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά και απεικονιστικές εκδηλώσεις. Η πυρηνική βαθμολόγηση, η κατάσταση των ορμονικών υποδοχέων και η παρουσία κομεδονέκρωσης αποτελούν κρίσιμους προγνωστικούς παράγοντες. Τα αποτελέσματα μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών έχουν καταδείξει ότι η ακτινοθεραπεία και η ενδοκρινική θεραπεία μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο τοπικής υποτροπής, αλλά δεν επηρεάζουν τη θνησιμότητα. Στοιχεία από νεκροτομικές μελέτες και ιστορικές κοορτές υποδηλώνουν ότι περίπου το 50% των περιπτώσεων DCIS δεν εξελίσσεται σε διηθητικό καρκίνο, οδηγώντας στην ανάπτυξη στρατηγικών αποκλιμάκωσης της θεραπείας. Οι τρέχουσες μελέτες ενεργού επιτήρησης στοχεύουν στον εντοπισμό ασθενών χαμηλού κινδύνου που μπορούν να αποφύγουν την επιθετική θεραπεία. Καινοτόμες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν την ανάπτυξη μοριακών εργαλείων στρωματοποίησης κινδύνου, τη νεοεπικουρική ενδοκρινική θεραπεία, τις τοπικές μορφές θεραπείας και τη στοχευμένη θεραπεία. Η μετάβαση από την παραδοσιακή προσέγγιση «μια λύση για όλους» σε εξατομικευμένες θεραπευτικές στρατηγικές αντιπροσωπεύει το μέλλον της διαχείρισης του DCIS, με έμφαση στην κοινή λήψη αποφάσεων και στην εξισορρόπηση των οφελών και των κινδύνων κάθε θεραπευτικής παρέμβασης.","Ductal carcinoma in situ (DCIS) is a premalignant neoplasm that has evolved from a rare clinical entity into one of the most common breast cancer diagnoses, accounting for more than 20% of all new cases. This dramatic increase, associated with the widespread implementation of screening programs, has raised important concerns regarding overdiagnosis and overtreatment of the disease. DCIS comprises an extremely heterogeneous group of lesions with diverse histopathological characteristics and imaging manifestations. Nuclear grading, hormone receptor status, and the presence of comedonecrosis are critical prognostic factors. Results from large randomized studies have shown that radiotherapy and endocrine therapy significantly reduce the risk of local recurrence, however, they do not affect overall mortality. Data from autopsy studies and historical cohorts suggest that approximately 50% of DCIS cases do not progress to invasive cancer, leading to the development of treatment de-escalation strategies. Current active surveillance studies aim to identify low-risk patients who may safely avoid aggressive treatment. Innovative approaches include the development of molecular risk stratification tools, neoadjuvant endocrine therapy, localized treatment modalities, and targeted therapies. The transition from the traditional “one-size-fits-all” approach to personalized treatment strategies represents the future of DCIS management, with an emphasis on shared decision-making and balancing the benefits and risks of each therapeutic intervention."],"dc:identifier":["uoadl:5426801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426801"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τα νεότερα δεδομένα στη θεραπεία του DCIS: Βιβλιογραφική ενημέρωση και αμφιλεγόμενα θέματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z"}