{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426978"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5426978","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καταγραφή ιδιοπαθών φλεγμονωδών μυοπαθειών σε ακαδημαϊκό κέντρο - Φαινότυπος, θεραπευτικές επιλογές, κλινικές εκβάσεις","abstract":"Σκοπός: Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα σπάνιων αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός αυτής της εργασίας ήταν η περιγραφή του κλινικού φαινοτύπου, των θεραπευτικών παρεμβάσεων, και της έκβασης ασθενών με ΙΦΜ σε ένα ακαδημαϊκό κέντρο. Μέθοδοι: Αναδρομική καταγραφή ασθενών με ΙΦΜ (2015-2025) μέσω ανασκόπησης ιατρικών φακέλων. Η ταξινόμηση βασίστηκε i) στα κριτήρια ACR/EULAR 2017, ii) σε συμπληρωματικά κριτήρια ανά υπότυπο και, iii) σε κλινική διάγνωση, για ασθενείς με ειδικό για μυοσίτιδα αντίσωμα και διάμεση πνευμονοπάθεια ή σύνδρομα επικάλυψης. Καταγράφηκαν αναλυτικά δημογραφικά, κλινικά και ορολογικά χαρακτηριστικά, θεραπευτικές επιλογές και έκβαση. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 140 ασθενείς (96 γυναίκες, 68.6%), με μέση ηλικία διάγνωσης τα 55.8 ± 15.7 έτη. Συχνότερες διαγνώσεις ήταν η δερματομυοσίτιδα (n=36, 25.7%), το σύνδρομο αντισυνθετάσης (n=29, 20.7%), τα σύνδρομα επικάλυψης (n=22, 15.7%) και η αμυοπαθητική δερματομυοσίτιδα (n=18, 12.9%). Δερματικό εξάνθημα παρουσίασαν 89 ασθενείς (63.6%), διάμεση πνευμονοπάθεια 75 (53.6%), αρθρίτιδα 74 (52.9%) και μυϊκή αδυναμία 69 (49.3%). Συχνότερα αυτοαντισώματα ήταν τα anti-Jo1 σε 20/84 (23.8%) και anti-Ro52 σε 43/100 (43.0%), μεταξύ των ελεγχθέντων ασθενών. Ως αρχική ανοσοκατασταλτική αγωγή, 63 ασθενείς (44.9%) έλαβαν μεθοτρεξάτη, 36 (25.6%) μυκοφαινολική μοφετίλη, 13 (9.3%) κυκλοφωσφαμίδη και 11 (7.8%) rituximab, ενώ 14 (10.0%) έλαβαν IVIG. Ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία παρατηρήθηκε στο 62.5% των ασθενών που είχαν διαθέσιμα δεδομένα. Υποτροπή καταγράφηκε στο 70.7% και ανθεκτική νόσος στο 5.9%. Συμπεράσματα: Οι ΙΦΜ στον πληθυσμό της συγκεκριμένης μελέτης παρουσίασαν σημαντική κλινική και ανοσολογική ετερογένεια, με υψηλή συχνότητα δερματικής και πνευμονικής προσβολής. Η πλειονότητα των ασθενών ανταποκρίθηκε στην αρχική θεραπεία, ωστόσο υποτροπή καταγράφηκε σε 7/10 ασθενείς, αναδεικνύοντας τη χρόνια φύση της νόσου και την ανάγκη μακροχρόνιας παρακολούθησης και χρήσης ανοσοκατασταλτικών παραγόντων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης.","abstract_html":"Σκοπός: Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα σπάνιων αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός αυτής της εργασίας ήταν η περιγραφή του κλινικού φαινοτύπου, των θεραπευτικών παρεμβάσεων, και της έκβασης ασθενών με ΙΦΜ σε ένα ακαδημαϊκό κέντρο. Μέθοδοι: Αναδρομική καταγραφή ασθενών με ΙΦΜ (2015-2025) μέσω ανασκόπησης ιατρικών φακέλων. Η ταξινόμηση βασίστηκε i) στα κριτήρια ACR/EULAR 2017, ii) σε συμπληρωματικά κριτήρια ανά υπότυπο και, iii) σε κλινική διάγνωση, για ασθενείς με ειδικό για μυοσίτιδα αντίσωμα και διάμεση πνευμονοπάθεια ή σύνδρομα επικάλυψης. Καταγράφηκαν αναλυτικά δημογραφικά, κλινικά και ορολογικά χαρακτηριστικά, θεραπευτικές επιλογές και έκβαση. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 140 ασθενείς (96 γυναίκες, 68.6%), με μέση ηλικία διάγνωσης τα 55.8 ± 15.7 έτη. Συχνότερες διαγνώσεις ήταν η δερματομυοσίτιδα (n=36, 25.7%), το σύνδρομο αντισυνθετάσης (n=29, 20.7%), τα σύνδρομα επικάλυψης (n=22, 15.7%) και η αμυοπαθητική δερματομυοσίτιδα (n=18, 12.9%). Δερματικό εξάνθημα παρουσίασαν 89 ασθενείς (63.6%), διάμεση πνευμονοπάθεια 75 (53.6%), αρθρίτιδα 74 (52.9%) και μυϊκή αδυναμία 69 (49.3%). Συχνότερα αυτοαντισώματα ήταν τα anti-Jo1 σε 20/84 (23.8%) και anti-Ro52 σε 43/100 (43.0%), μεταξύ των ελεγχθέντων ασθενών. Ως αρχική ανοσοκατασταλτική αγωγή, 63 ασθενείς (44.9%) έλαβαν μεθοτρεξάτη, 36 (25.6%) μυκοφαινολική μοφετίλη, 13 (9.3%) κυκλοφωσφαμίδη και 11 (7.8%) rituximab, ενώ 14 (10.0%) έλαβαν IVIG. Ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία παρατηρήθηκε στο 62.5% των ασθενών που είχαν διαθέσιμα δεδομένα. Υποτροπή καταγράφηκε στο 70.7% και ανθεκτική νόσος στο 5.9%. Συμπεράσματα: Οι ΙΦΜ στον πληθυσμό της συγκεκριμένης μελέτης παρουσίασαν σημαντική κλινική και ανοσολογική ετερογένεια, με υψηλή συχνότητα δερματικής και πνευμονικής προσβολής. Η πλειονότητα των ασθενών ανταποκρίθηκε στην αρχική θεραπεία, ωστόσο υποτροπή καταγράφηκε σε 7/10 ασθενείς, αναδεικνύοντας τη χρόνια φύση της νόσου και την ανάγκη μακροχρόνιας παρακολούθησης και χρήσης ανοσοκατασταλτικών παραγόντων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουκουβιτάκη Χριστίνα","Koukouvitaki Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426978"],"render_values":[{"text":"uoadl:5426978","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426978","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426978","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5426978","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουκουβιτάκη Χριστίνα","Koukouvitaki Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5426978","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426978"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα σπάνιων αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός αυτής της εργασίας ήταν η περιγραφή του κλινικού φαινοτύπου, των θεραπευτικών παρεμβάσεων, και της έκβασης ασθενών με ΙΦΜ σε ένα ακαδημαϊκό κέντρο. Μέθοδοι: Αναδρομική καταγραφή ασθενών με ΙΦΜ (2015-2025) μέσω ανασκόπησης ιατρικών φακέλων. Η ταξινόμηση βασίστηκε i) στα κριτήρια ACR/EULAR 2017, ii) σε συμπληρωματικά κριτήρια ανά υπότυπο και, iii) σε κλινική διάγνωση, για ασθενείς με ειδικό για μυοσίτιδα αντίσωμα και διάμεση πνευμονοπάθεια ή σύνδρομα επικάλυψης. Καταγράφηκαν αναλυτικά δημογραφικά, κλινικά και ορολογικά χαρακτηριστικά, θεραπευτικές επιλογές και έκβαση. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 140 ασθενείς (96 γυναίκες, 68.6%), με μέση ηλικία διάγνωσης τα 55.8 ± 15.7 έτη. Συχνότερες διαγνώσεις ήταν η δερματομυοσίτιδα (n=36, 25.7%), το σύνδρομο αντισυνθετάσης (n=29, 20.7%), τα σύνδρομα επικάλυψης (n=22, 15.7%) και η αμυοπαθητική δερματομυοσίτιδα (n=18, 12.9%). Δερματικό εξάνθημα παρουσίασαν 89 ασθενείς (63.6%), διάμεση πνευμονοπάθεια 75 (53.6%), αρθρίτιδα 74 (52.9%) και μυϊκή αδυναμία 69 (49.3%). Συχνότερα αυτοαντισώματα ήταν τα anti-Jo1 σε 20/84 (23.8%) και anti-Ro52 σε 43/100 (43.0%), μεταξύ των ελεγχθέντων ασθενών. Ως αρχική ανοσοκατασταλτική αγωγή, 63 ασθενείς (44.9%) έλαβαν μεθοτρεξάτη, 36 (25.6%) μυκοφαινολική μοφετίλη, 13 (9.3%) κυκλοφωσφαμίδη και 11 (7.8%) rituximab, ενώ 14 (10.0%) έλαβαν IVIG. Ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία παρατηρήθηκε στο 62.5% των ασθενών που είχαν διαθέσιμα δεδομένα. Υποτροπή καταγράφηκε στο 70.7% και ανθεκτική νόσος στο 5.9%. Συμπεράσματα: Οι ΙΦΜ στον πληθυσμό της συγκεκριμένης μελέτης παρουσίασαν σημαντική κλινική και ανοσολογική ετερογένεια, με υψηλή συχνότητα δερματικής και πνευμονικής προσβολής. Η πλειονότητα των ασθενών ανταποκρίθηκε στην αρχική θεραπεία, ωστόσο υποτροπή καταγράφηκε σε 7/10 ασθενείς, αναδεικνύοντας τη χρόνια φύση της νόσου και την ανάγκη μακροχρόνιας παρακολούθησης και χρήσης ανοσοκατασταλτικών παραγόντων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης.","Objective: Idiopathic inflammatory myopathies (IIM) are a heterogeneous group of rare autoimmune disorders. The aim of this study was to describe the clinical phenotype, treatment interventions and outcomes of patients with IIM at an academic centre. Methods: Retrospective review of medical records of patients with IIM (2015-2025). Classification was based on i) the 2017 ACR/EULAR criteria, ii) supplementary criteria for specific subtypes and iii) clinical diagnosis for patients with myositis-specific antibodies and interstitial lung disease or overlap syndromes. Demographic, clinical, and serological characteristics, treatment strategies, and outcomes were recorded in detail. Results: A total of 140 patients were included (96 female, 68.6%) with mean age at diagnosis 55.8 ± 15.7 years. The most frequent diagnoses were dermatomyositis (n=36, 25.7%), antisynthetase syndrome (n=29, 20.7%), overlap myositis (n=22, 15.7%) and amyopathic dermatomyositis (n=18, 12.9%). Skin rash was present in 89 patients (63.6%), interstitial lung disease in 75 (53.6%), arthritis in 74 (52.9%) and muscle weakness in 69 (49.3%). The most frequent autoantibodies were anti-Jo1 in 20/84 (23.8%) and anti-Ro52 in 43/100 (43%) of tested patients. As initial immunosuppressive therapy, 63 patients (44.9%) received methotrexate, 36 (25.6%) mycophenolate mofetil, 13 (9.3%) cyclophosphamide and 11 (7.8%) rituximab, while 14 patients (10.0%) received IVIG. Response to initial therapy was observed in 62.5% of patients with available data. Relapse was recorded in 70.7% and refractory disease in 5.9%. Conclusions: IIM in the present study population showed significant clinical and immunological heterogeneity, with a high frequency of cutaneous and pulmonary involvement. The majority of patients responded to initial therapy, however, relapse was recorded in 7/10 patients , reflecting the chronic nature of the disease and the need for long term monitoring and use of immunosuppressive agents with different mechanisms of action."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καταγραφή ιδιοπαθών φλεγμονωδών μυοπαθειών σε ακαδημαϊκό κέντρο - Φαινότυπος, θεραπευτικές επιλογές, κλινικές εκβάσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουκουβιτάκη Χριστίνα","Koukouvitaki Christina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις μυοπάθειες (ΙΦΜ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα σπάνιων αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός αυτής της εργασίας ήταν η περιγραφή του κλινικού φαινοτύπου, των θεραπευτικών παρεμβάσεων, και της έκβασης ασθενών με ΙΦΜ σε ένα ακαδημαϊκό κέντρο. Μέθοδοι: Αναδρομική καταγραφή ασθενών με ΙΦΜ (2015-2025) μέσω ανασκόπησης ιατρικών φακέλων. Η ταξινόμηση βασίστηκε i) στα κριτήρια ACR/EULAR 2017, ii) σε συμπληρωματικά κριτήρια ανά υπότυπο και, iii) σε κλινική διάγνωση, για ασθενείς με ειδικό για μυοσίτιδα αντίσωμα και διάμεση πνευμονοπάθεια ή σύνδρομα επικάλυψης. Καταγράφηκαν αναλυτικά δημογραφικά, κλινικά και ορολογικά χαρακτηριστικά, θεραπευτικές επιλογές και έκβαση. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 140 ασθενείς (96 γυναίκες, 68.6%), με μέση ηλικία διάγνωσης τα 55.8 ± 15.7 έτη. Συχνότερες διαγνώσεις ήταν η δερματομυοσίτιδα (n=36, 25.7%), το σύνδρομο αντισυνθετάσης (n=29, 20.7%), τα σύνδρομα επικάλυψης (n=22, 15.7%) και η αμυοπαθητική δερματομυοσίτιδα (n=18, 12.9%). Δερματικό εξάνθημα παρουσίασαν 89 ασθενείς (63.6%), διάμεση πνευμονοπάθεια 75 (53.6%), αρθρίτιδα 74 (52.9%) και μυϊκή αδυναμία 69 (49.3%). Συχνότερα αυτοαντισώματα ήταν τα anti-Jo1 σε 20/84 (23.8%) και anti-Ro52 σε 43/100 (43.0%), μεταξύ των ελεγχθέντων ασθενών. Ως αρχική ανοσοκατασταλτική αγωγή, 63 ασθενείς (44.9%) έλαβαν μεθοτρεξάτη, 36 (25.6%) μυκοφαινολική μοφετίλη, 13 (9.3%) κυκλοφωσφαμίδη και 11 (7.8%) rituximab, ενώ 14 (10.0%) έλαβαν IVIG. Ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία παρατηρήθηκε στο 62.5% των ασθενών που είχαν διαθέσιμα δεδομένα. Υποτροπή καταγράφηκε στο 70.7% και ανθεκτική νόσος στο 5.9%. Συμπεράσματα: Οι ΙΦΜ στον πληθυσμό της συγκεκριμένης μελέτης παρουσίασαν σημαντική κλινική και ανοσολογική ετερογένεια, με υψηλή συχνότητα δερματικής και πνευμονικής προσβολής. Η πλειονότητα των ασθενών ανταποκρίθηκε στην αρχική θεραπεία, ωστόσο υποτροπή καταγράφηκε σε 7/10 ασθενείς, αναδεικνύοντας τη χρόνια φύση της νόσου και την ανάγκη μακροχρόνιας παρακολούθησης και χρήσης ανοσοκατασταλτικών παραγόντων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης.","Objective: Idiopathic inflammatory myopathies (IIM) are a heterogeneous group of rare autoimmune disorders. The aim of this study was to describe the clinical phenotype, treatment interventions and outcomes of patients with IIM at an academic centre. Methods: Retrospective review of medical records of patients with IIM (2015-2025). Classification was based on i) the 2017 ACR/EULAR criteria, ii) supplementary criteria for specific subtypes and iii) clinical diagnosis for patients with myositis-specific antibodies and interstitial lung disease or overlap syndromes. Demographic, clinical, and serological characteristics, treatment strategies, and outcomes were recorded in detail. Results: A total of 140 patients were included (96 female, 68.6%) with mean age at diagnosis 55.8 ± 15.7 years. The most frequent diagnoses were dermatomyositis (n=36, 25.7%), antisynthetase syndrome (n=29, 20.7%), overlap myositis (n=22, 15.7%) and amyopathic dermatomyositis (n=18, 12.9%). Skin rash was present in 89 patients (63.6%), interstitial lung disease in 75 (53.6%), arthritis in 74 (52.9%) and muscle weakness in 69 (49.3%). The most frequent autoantibodies were anti-Jo1 in 20/84 (23.8%) and anti-Ro52 in 43/100 (43%) of tested patients. As initial immunosuppressive therapy, 63 patients (44.9%) received methotrexate, 36 (25.6%) mycophenolate mofetil, 13 (9.3%) cyclophosphamide and 11 (7.8%) rituximab, while 14 patients (10.0%) received IVIG. Response to initial therapy was observed in 62.5% of patients with available data. Relapse was recorded in 70.7% and refractory disease in 5.9%. Conclusions: IIM in the present study population showed significant clinical and immunological heterogeneity, with a high frequency of cutaneous and pulmonary involvement. The majority of patients responded to initial therapy, however, relapse was recorded in 7/10 patients , reflecting the chronic nature of the disease and the need for long term monitoring and use of immunosuppressive agents with different mechanisms of action."],"dc:identifier":["uoadl:5426978","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5426978"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Καταγραφή ιδιοπαθών φλεγμονωδών μυοπαθειών σε ακαδημαϊκό κέντρο - Φαινότυπος, θεραπευτικές επιλογές, κλινικές εκβάσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:21Z"}