{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5427613"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5427613","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σημασία της απτικής επαφής κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και η επίδρασή της στη διαμόρφωση του δεσμού προσκόλλησης και της συναισθηματικής ανάπτυξης στη μετέπειτα ζωή","abstract":"Εισαγωγή: Η απτική επαφή αποτελεί το 55% - 90% του χρόνου επικοινωνίας μεταξύ βρέφους και μητέρας κατά τον πρώτο χρόνο ζωής. Η απτική επαφή, δεν αποτελεί απλώς μορφή φροντίδας, αλλά βασικό αναπτυξιακό μηχανισμό που επηρεάζει τη διαμόρφωση του δεσμού προσκόλλησης, τη ρύθμιση του στρες και τη νευροβιολογική ωρίμανση και την κοινωνικό - συναισθηματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να διερευνήσει τον ρόλο της απτικής επαφής κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και τη συμβολή της στη βιοψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου στα μετέπειτα χρόνια με μια προσπάθεια επικέντρωσης στην εφηβική περίοδο. Μέθοδος: Η παρούσα εργασία αποτελεί βιβλιογραφική ανασκόπηση διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας από βάσεις δεδομένων όπως PubMed, Scopus, Web of Science και Google Scholar κατά τη χρονική περίοδο Απρίλιου - Ιουνίου 2026. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις-κλειδιά όπως «απτική επαφή», «skin-to-skin», «δεσμός προσκόλλησης», «βρεφική ανάπτυξη» και «συναισθηματική ρύθμιση». Αποτελέσματα: Τα ευρήματα δείχνουν ότι η πρώιμη απτική επαφή συνδέεται με καλύτερη φυσιολογική σταθερότητα, μειωμένα επίπεδα κορτιζόλης, ενισχυμένο δεσμό μητέρας–βρέφους και βελτιωμένη συναισθηματική και συμπεριφορική ανάπτυξη. Αντίθετα, η ανεπαρκής ή ασυνεπής απτική φροντίδα, συνδέεται με ανασφαλή προσκόλληση και αυξημένο αναπτυξιακό κίνδυνο. Συμπεράσματα: Συνολικά, η βιβλιογραφία υποστηρίζει ένα συνεκτικό βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η πρώιμη απτική εμπειρία αποτελεί θεμελιώδη ρυθμιστικό παράγοντα της ανάπτυξης. Η ποιοτική απτική επαφή ενισχύει την ασφαλή προσκόλληση και την ψυχολογική ανθεκτικότητα, ενώ η έλλειψή της συνιστά σημαντικό αναπτυξιακό παράγοντα κινδύνου για τη μετέπειτα συναισθηματική και κοινωνική λειτουργικότητα.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η απτική επαφή αποτελεί το 55% - 90% του χρόνου επικοινωνίας μεταξύ βρέφους και μητέρας κατά τον πρώτο χρόνο ζωής. Η απτική επαφή, δεν αποτελεί απλώς μορφή φροντίδας, αλλά βασικό αναπτυξιακό μηχανισμό που επηρεάζει τη διαμόρφωση του δεσμού προσκόλλησης, τη ρύθμιση του στρες και τη νευροβιολογική ωρίμανση και την κοινωνικό - συναισθηματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να διερευνήσει τον ρόλο της απτικής επαφής κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και τη συμβολή της στη βιοψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου στα μετέπειτα χρόνια με μια προσπάθεια επικέντρωσης στην εφηβική περίοδο. Μέθοδος: Η παρούσα εργασία αποτελεί βιβλιογραφική ανασκόπηση διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας από βάσεις δεδομένων όπως PubMed, Scopus, Web of Science και Google Scholar κατά τη χρονική περίοδο Απρίλιου - Ιουνίου 2026. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις-κλειδιά όπως «απτική επαφή», «skin-to-skin», «δεσμός προσκόλλησης», «βρεφική ανάπτυξη» και «συναισθηματική ρύθμιση». Αποτελέσματα: Τα ευρήματα δείχνουν ότι η πρώιμη απτική επαφή συνδέεται με καλύτερη φυσιολογική σταθερότητα, μειωμένα επίπεδα κορτιζόλης, ενισχυμένο δεσμό μητέρας–βρέφους και βελτιωμένη συναισθηματική και συμπεριφορική ανάπτυξη. Αντίθετα, η ανεπαρκής ή ασυνεπής απτική φροντίδα, συνδέεται με ανασφαλή προσκόλληση και αυξημένο αναπτυξιακό κίνδυνο. Συμπεράσματα: Συνολικά, η βιβλιογραφία υποστηρίζει ένα συνεκτικό βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η πρώιμη απτική εμπειρία αποτελεί θεμελιώδη ρυθμιστικό παράγοντα της ανάπτυξης. Η ποιοτική απτική επαφή ενισχύει την ασφαλή προσκόλληση και την ψυχολογική ανθεκτικότητα, ενώ η έλλειψή της συνιστά σημαντικό αναπτυξιακό παράγοντα κινδύνου για τη μετέπειτα συναισθηματική και κοινωνική λειτουργικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπάρδου Καλλιόπη Τσαμπίκα","Bardou Kalliopi Tsampika"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5427613"],"render_values":[{"text":"uoadl:5427613","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427613","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427613","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5427613","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπάρδου Καλλιόπη Τσαμπίκα","Bardou Kalliopi Tsampika"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5427613","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427613"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η απτική επαφή αποτελεί το 55% - 90% του χρόνου επικοινωνίας μεταξύ βρέφους και μητέρας κατά τον πρώτο χρόνο ζωής. Η απτική επαφή, δεν αποτελεί απλώς μορφή φροντίδας, αλλά βασικό αναπτυξιακό μηχανισμό που επηρεάζει τη διαμόρφωση του δεσμού προσκόλλησης, τη ρύθμιση του στρες και τη νευροβιολογική ωρίμανση και την κοινωνικό - συναισθηματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να διερευνήσει τον ρόλο της απτικής επαφής κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και τη συμβολή της στη βιοψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου στα μετέπειτα χρόνια με μια προσπάθεια επικέντρωσης στην εφηβική περίοδο. Μέθοδος: Η παρούσα εργασία αποτελεί βιβλιογραφική ανασκόπηση διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας από βάσεις δεδομένων όπως PubMed, Scopus, Web of Science και Google Scholar κατά τη χρονική περίοδο Απρίλιου - Ιουνίου 2026. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις-κλειδιά όπως «απτική επαφή», «skin-to-skin», «δεσμός προσκόλλησης», «βρεφική ανάπτυξη» και «συναισθηματική ρύθμιση». Αποτελέσματα: Τα ευρήματα δείχνουν ότι η πρώιμη απτική επαφή συνδέεται με καλύτερη φυσιολογική σταθερότητα, μειωμένα επίπεδα κορτιζόλης, ενισχυμένο δεσμό μητέρας–βρέφους και βελτιωμένη συναισθηματική και συμπεριφορική ανάπτυξη. Αντίθετα, η ανεπαρκής ή ασυνεπής απτική φροντίδα, συνδέεται με ανασφαλή προσκόλληση και αυξημένο αναπτυξιακό κίνδυνο. Συμπεράσματα: Συνολικά, η βιβλιογραφία υποστηρίζει ένα συνεκτικό βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η πρώιμη απτική εμπειρία αποτελεί θεμελιώδη ρυθμιστικό παράγοντα της ανάπτυξης. Η ποιοτική απτική επαφή ενισχύει την ασφαλή προσκόλληση και την ψυχολογική ανθεκτικότητα, ενώ η έλλειψή της συνιστά σημαντικό αναπτυξιακό παράγοντα κινδύνου για τη μετέπειτα συναισθηματική και κοινωνική λειτουργικότητα.","Introduction: Tactile contact accounts for 55%–90% of the communication time between infant and mother during the first year of life. Tactile contact is not merely a form of caregiving but a fundamental developmental mechanism that influences the formation of attachment, stress regulation, neurobiological maturation, and the socio-emotional development of the individual. The aim of the present literature review is to investigate the role of tactile contact during the first year of life and its contribution to the biopsychosocial development of the individual in later years, with an attempt to focus on adolescence. Methods: The present study is a literature review of international scientific literature from databases such as PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, covering the period April–June 2026. Keywords used included “tactile contact,” “skin-to-skin,” “attachment,” “infant development,” and “emotional regulation.” Results: Findings show that early tactile contact is associated with better physiological stability, reduced cortisol levels, enhanced mother–infant bonding, and improved emotional and behavioral development. In contrast, inadequate or inconsistent tactile care is associated with insecure attachment and increased developmental risk. Conclusions: Overall, the literature supports a coherent biopsychosocial model, according to which early tactile experience is a fundamental regulatory factor of development. High-quality tactile contact enhances secure attachment and psychological resilience, whereas its absence constitutes a significant developmental risk factor for later emotional and social functioning."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σημασία της απτικής επαφής κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και η επίδρασή της στη διαμόρφωση του δεσμού προσκόλλησης και της συναισθηματικής ανάπτυξης στη μετέπειτα ζωή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπάρδου Καλλιόπη Τσαμπίκα","Bardou Kalliopi Tsampika"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η απτική επαφή αποτελεί το 55% - 90% του χρόνου επικοινωνίας μεταξύ βρέφους και μητέρας κατά τον πρώτο χρόνο ζωής. Η απτική επαφή, δεν αποτελεί απλώς μορφή φροντίδας, αλλά βασικό αναπτυξιακό μηχανισμό που επηρεάζει τη διαμόρφωση του δεσμού προσκόλλησης, τη ρύθμιση του στρες και τη νευροβιολογική ωρίμανση και την κοινωνικό - συναισθηματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να διερευνήσει τον ρόλο της απτικής επαφής κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και τη συμβολή της στη βιοψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου στα μετέπειτα χρόνια με μια προσπάθεια επικέντρωσης στην εφηβική περίοδο. Μέθοδος: Η παρούσα εργασία αποτελεί βιβλιογραφική ανασκόπηση διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας από βάσεις δεδομένων όπως PubMed, Scopus, Web of Science και Google Scholar κατά τη χρονική περίοδο Απρίλιου - Ιουνίου 2026. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις-κλειδιά όπως «απτική επαφή», «skin-to-skin», «δεσμός προσκόλλησης», «βρεφική ανάπτυξη» και «συναισθηματική ρύθμιση». Αποτελέσματα: Τα ευρήματα δείχνουν ότι η πρώιμη απτική επαφή συνδέεται με καλύτερη φυσιολογική σταθερότητα, μειωμένα επίπεδα κορτιζόλης, ενισχυμένο δεσμό μητέρας–βρέφους και βελτιωμένη συναισθηματική και συμπεριφορική ανάπτυξη. Αντίθετα, η ανεπαρκής ή ασυνεπής απτική φροντίδα, συνδέεται με ανασφαλή προσκόλληση και αυξημένο αναπτυξιακό κίνδυνο. Συμπεράσματα: Συνολικά, η βιβλιογραφία υποστηρίζει ένα συνεκτικό βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η πρώιμη απτική εμπειρία αποτελεί θεμελιώδη ρυθμιστικό παράγοντα της ανάπτυξης. Η ποιοτική απτική επαφή ενισχύει την ασφαλή προσκόλληση και την ψυχολογική ανθεκτικότητα, ενώ η έλλειψή της συνιστά σημαντικό αναπτυξιακό παράγοντα κινδύνου για τη μετέπειτα συναισθηματική και κοινωνική λειτουργικότητα.","Introduction: Tactile contact accounts for 55%–90% of the communication time between infant and mother during the first year of life. Tactile contact is not merely a form of caregiving but a fundamental developmental mechanism that influences the formation of attachment, stress regulation, neurobiological maturation, and the socio-emotional development of the individual. The aim of the present literature review is to investigate the role of tactile contact during the first year of life and its contribution to the biopsychosocial development of the individual in later years, with an attempt to focus on adolescence. Methods: The present study is a literature review of international scientific literature from databases such as PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, covering the period April–June 2026. Keywords used included “tactile contact,” “skin-to-skin,” “attachment,” “infant development,” and “emotional regulation.” Results: Findings show that early tactile contact is associated with better physiological stability, reduced cortisol levels, enhanced mother–infant bonding, and improved emotional and behavioral development. In contrast, inadequate or inconsistent tactile care is associated with insecure attachment and increased developmental risk. Conclusions: Overall, the literature supports a coherent biopsychosocial model, according to which early tactile experience is a fundamental regulatory factor of development. High-quality tactile contact enhances secure attachment and psychological resilience, whereas its absence constitutes a significant developmental risk factor for later emotional and social functioning."],"dc:identifier":["uoadl:5427613","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427613"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η σημασία της απτικής επαφής κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και η επίδρασή της στη διαμόρφωση του δεσμού προσκόλλησης και της συναισθηματικής ανάπτυξης στη μετέπειτα ζωή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:23Z"}