{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5427866"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5427866","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προοπτική μελέτη παρελθόντος για την επίδραση του συλλογικού τραύματος σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 6-18 ετών στην Ελλάδα μέσω γονεϊκής αναφοράς : Διερεύνηση του ρόλου της ψυχικής ανθεκτικότητας των γονέων και του στυλ γονεϊκής φροντίδας τους στην διαχείριση τραυματικών εμπειριών","abstract":"Θεωρητικό Υπόβαθρο: Τα μαζικά τραυματικά γεγονότα επηρεάζουν σημαντικά την ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων. Η διεθνής βιβλιογραφία αναδεικνύει τον προστατευτικό ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ φροντίδας στην ψυχολογική προσαρμογή των παιδιών μετά από τραυματικές εμπειρίες. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της έκθεσης σε μαζικά τραυματικά γεγονότα και της ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων, με έμφαση στον ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και του γονεϊκού στυλ φροντίδας. Μεθοδολογία: Στην έρευνα συμμετείχαν 80 γονείς παιδιών και εφήβων, τα οποία ήταν ηλικίας 6–18 ετών κατά τον χρόνο έκθεσής τους στο κάποιο μαζικό τραυματικό γεγονός κατά την περίοδο 2018–2025. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων ήταν μητέρες (82,5%). Ως προς τα χαρακτηριστικά των παιδιών, η κατανομή του φύλου ήταν σχετικά ισορροπημένη, με 44 κορίτσια (55,0%) και 36 αγόρια (45,0%). Για την αξιολόγηση της ψυχικής υγείας των παιδιών χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Διερεύνησης Τραύματος σε Παιδιά και Εφήβους (Child and Adolescent Trauma Screen –CATS-2), το Ερωτηματολόγιο Για Παιδικές Αγχώδεις (Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders –SCARED-P) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire –SDQ-P). Για την αξιολόγηση της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Ψυχικής Ανθεκτικότητας Connor–Davidson (Connor–Davidson Resilience Scale, CD-RISC-25) και το Ερωτηματολόγιο Γονεϊκών Στυλ και Διαστάσεων – Σύντομη Έκδοση (Parenting Styles and Dimensions Questionnaire -PSDQ). Αποτελέσματα: Η πανδημία COVID-19 αποτέλεσε το συχνότερα αναφερόμενο τραυματικό γεγονός (63,7%), ενώ περισσότερα από τα μισά παιδιά είχαν άμεση έκθεση σε τραυματικά γεγονότα. Η υψηλότερη γονεϊκή ψυχική ανθεκτικότητα συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα μετατραυματικών συμπτωμάτων (r = -.40, p < .001), αγχωδών συμπτωμάτων (r = -.44, p < .001) και συναισθηματικών συμπτωμάτων (r = -.49, p < .001) των παιδιών. Αντίστοιχα, το δημοκρατικό γονεϊκό στυλ συσχετίστηκε αρνητικά με τα μετατραυματικά συμπτώματα (r = -.45, p < .001), τα αγχώδη συμπτώματα (r = -.44, p < .001) και τα συναισθηματικά συμπτώματα (r = -.46, p < .001). Ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκε στατιστικά σημαντικός ρυθμιστικός ρόλος της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας στη σχέση μεταξύ της έκθεσης σε τραυματικά γεγονότα και της ψυχοπαθολογικής συμπτωματολογίας των παιδιών. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της γονεϊκής ανθεκτικότητας και του υποστηρικτικού γονεϊκού στυλ ως προστατευτικών παραγόντων για την ψυχική υγεία των παιδιών σε συνθήκες τραυματικών εμπειριών.","abstract_html":"Θεωρητικό Υπόβαθρο: Τα μαζικά τραυματικά γεγονότα επηρεάζουν σημαντικά την ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων. Η διεθνής βιβλιογραφία αναδεικνύει τον προστατευτικό ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ φροντίδας στην ψυχολογική προσαρμογή των παιδιών μετά από τραυματικές εμπειρίες. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της έκθεσης σε μαζικά τραυματικά γεγονότα και της ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων, με έμφαση στον ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και του γονεϊκού στυλ φροντίδας. Μεθοδολογία: Στην έρευνα συμμετείχαν 80 γονείς παιδιών και εφήβων, τα οποία ήταν ηλικίας 6–18 ετών κατά τον χρόνο έκθεσής τους στο κάποιο μαζικό τραυματικό γεγονός κατά την περίοδο 2018–2025. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων ήταν μητέρες (82,5%). Ως προς τα χαρακτηριστικά των παιδιών, η κατανομή του φύλου ήταν σχετικά ισορροπημένη, με 44 κορίτσια (55,0%) και 36 αγόρια (45,0%). Για την αξιολόγηση της ψυχικής υγείας των παιδιών χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Διερεύνησης Τραύματος σε Παιδιά και Εφήβους (Child and Adolescent Trauma Screen –CATS-2), το Ερωτηματολόγιο Για Παιδικές Αγχώδεις (Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders –SCARED-P) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire –SDQ-P). Για την αξιολόγηση της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Ψυχικής Ανθεκτικότητας Connor–Davidson (Connor–Davidson Resilience Scale, CD-RISC-25) και το Ερωτηματολόγιο Γονεϊκών Στυλ και Διαστάσεων – Σύντομη Έκδοση (Parenting Styles and Dimensions Questionnaire -PSDQ). Αποτελέσματα: Η πανδημία COVID-19 αποτέλεσε το συχνότερα αναφερόμενο τραυματικό γεγονός (63,7%), ενώ περισσότερα από τα μισά παιδιά είχαν άμεση έκθεση σε τραυματικά γεγονότα. Η υψηλότερη γονεϊκή ψυχική ανθεκτικότητα συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα μετατραυματικών συμπτωμάτων (r = -.40, p &lt; .001), αγχωδών συμπτωμάτων (r = -.44, p &lt; .001) και συναισθηματικών συμπτωμάτων (r = -.49, p &lt; .001) των παιδιών. Αντίστοιχα, το δημοκρατικό γονεϊκό στυλ συσχετίστηκε αρνητικά με τα μετατραυματικά συμπτώματα (r = -.45, p &lt; .001), τα αγχώδη συμπτώματα (r = -.44, p &lt; .001) και τα συναισθηματικά συμπτώματα (r = -.46, p &lt; .001). Ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκε στατιστικά σημαντικός ρυθμιστικός ρόλος της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας στη σχέση μεταξύ της έκθεσης σε τραυματικά γεγονότα και της ψυχοπαθολογικής συμπτωματολογίας των παιδιών. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της γονεϊκής ανθεκτικότητας και του υποστηρικτικού γονεϊκού στυλ ως προστατευτικών παραγόντων για την ψυχική υγεία των παιδιών σε συνθήκες τραυματικών εμπειριών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπάμπαλη Ζωή","Bampali Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5427866"],"render_values":[{"text":"uoadl:5427866","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427866","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427866","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5427866","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπάμπαλη Ζωή","Bampali Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5427866","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427866"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Θεωρητικό Υπόβαθρο: Τα μαζικά τραυματικά γεγονότα επηρεάζουν σημαντικά την ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων. Η διεθνής βιβλιογραφία αναδεικνύει τον προστατευτικό ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ φροντίδας στην ψυχολογική προσαρμογή των παιδιών μετά από τραυματικές εμπειρίες. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της έκθεσης σε μαζικά τραυματικά γεγονότα και της ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων, με έμφαση στον ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και του γονεϊκού στυλ φροντίδας. Μεθοδολογία: Στην έρευνα συμμετείχαν 80 γονείς παιδιών και εφήβων, τα οποία ήταν ηλικίας 6–18 ετών κατά τον χρόνο έκθεσής τους στο κάποιο μαζικό τραυματικό γεγονός κατά την περίοδο 2018–2025. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων ήταν μητέρες (82,5%). Ως προς τα χαρακτηριστικά των παιδιών, η κατανομή του φύλου ήταν σχετικά ισορροπημένη, με 44 κορίτσια (55,0%) και 36 αγόρια (45,0%). Για την αξιολόγηση της ψυχικής υγείας των παιδιών χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Διερεύνησης Τραύματος σε Παιδιά και Εφήβους (Child and Adolescent Trauma Screen –CATS-2), το Ερωτηματολόγιο Για Παιδικές Αγχώδεις (Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders –SCARED-P) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire –SDQ-P). Για την αξιολόγηση της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Ψυχικής Ανθεκτικότητας Connor–Davidson (Connor–Davidson Resilience Scale, CD-RISC-25) και το Ερωτηματολόγιο Γονεϊκών Στυλ και Διαστάσεων – Σύντομη Έκδοση (Parenting Styles and Dimensions Questionnaire -PSDQ). Αποτελέσματα: Η πανδημία COVID-19 αποτέλεσε το συχνότερα αναφερόμενο τραυματικό γεγονός (63,7%), ενώ περισσότερα από τα μισά παιδιά είχαν άμεση έκθεση σε τραυματικά γεγονότα. Η υψηλότερη γονεϊκή ψυχική ανθεκτικότητα συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα μετατραυματικών συμπτωμάτων (r = -.40, p < .001), αγχωδών συμπτωμάτων (r = -.44, p < .001) και συναισθηματικών συμπτωμάτων (r = -.49, p < .001) των παιδιών. Αντίστοιχα, το δημοκρατικό γονεϊκό στυλ συσχετίστηκε αρνητικά με τα μετατραυματικά συμπτώματα (r = -.45, p < .001), τα αγχώδη συμπτώματα (r = -.44, p < .001) και τα συναισθηματικά συμπτώματα (r = -.46, p < .001). Ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκε στατιστικά σημαντικός ρυθμιστικός ρόλος της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας στη σχέση μεταξύ της έκθεσης σε τραυματικά γεγονότα και της ψυχοπαθολογικής συμπτωματολογίας των παιδιών. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της γονεϊκής ανθεκτικότητας και του υποστηρικτικού γονεϊκού στυλ ως προστατευτικών παραγόντων για την ψυχική υγεία των παιδιών σε συνθήκες τραυματικών εμπειριών.","Background: Mass traumatic events significantly affect the mental health of children and adolescents. International literature highlights the protective role of parental psychological resilience and parenting styles in children’s psychological adjustment following traumatic experiences. Aim: To investigate the relationship between exposure to mass traumatic events and the mental health of children and adolescents, with emphasis on the role of parental psychological resilience and parenting style. Methods: The study included 80 parents of children and adolescents who were between 6 and 18 years old at the time of their exposure to a mass traumatic event occurring during the period 2018–2025. The majority of participants were mothers (82.5%). Regarding the children's characteristics, the gender distribution was relatively balanced, with 44 girls (55.0%) and 36 boys (45.0%). Children's mental health was assessed using the Child and Adolescent Trauma Screen – Caregiver Report (CATS-2), the Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders – Parent Version (SCARED-P), and the Strengths and Difficulties Questionnaire – Parent Version (SDQ-P). Parental resilience and parenting styles were assessed using the Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC-25) and the Parenting Styles and Dimensions Questionnaire – Short Version (PSDQ). Results: The COVID-19 pandemic was the most frequently reported traumatic event (63.7%), while more than half of the children had experienced direct exposure to traumatic events. Higher parental resilience was associated with lower levels of children's post-traumatic symptoms (r = −.40, p < .001), anxiety symptoms (r = −.44, p < .001), and emotional symptoms (r = −.49, p < .001). Similarly, the authoritative parenting style was negatively associated with children's post-traumatic symptoms (r = −.45, p < .001), anxiety symptoms (r = −.44, p < .001), and emotional symptoms (r = −.46, p < .001). However, the moderating role of parental resilience in the relationship between exposure to traumatic events and children's psychopathological symptoms was not statistically significant. Conclusions: The findings underscore the importance of parental resilience and an authoritative parenting style as protective factors for children's mental health following traumatic experiences."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προοπτική μελέτη παρελθόντος για την επίδραση του συλλογικού τραύματος σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 6-18 ετών στην Ελλάδα μέσω γονεϊκής αναφοράς : Διερεύνηση του ρόλου της ψυχικής ανθεκτικότητας των γονέων και του στυλ γονεϊκής φροντίδας τους στην διαχείριση τραυματικών εμπειριών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπάμπαλη Ζωή","Bampali Zoi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Θεωρητικό Υπόβαθρο: Τα μαζικά τραυματικά γεγονότα επηρεάζουν σημαντικά την ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων. Η διεθνής βιβλιογραφία αναδεικνύει τον προστατευτικό ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ φροντίδας στην ψυχολογική προσαρμογή των παιδιών μετά από τραυματικές εμπειρίες. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της έκθεσης σε μαζικά τραυματικά γεγονότα και της ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων, με έμφαση στον ρόλο της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και του γονεϊκού στυλ φροντίδας. Μεθοδολογία: Στην έρευνα συμμετείχαν 80 γονείς παιδιών και εφήβων, τα οποία ήταν ηλικίας 6–18 ετών κατά τον χρόνο έκθεσής τους στο κάποιο μαζικό τραυματικό γεγονός κατά την περίοδο 2018–2025. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων ήταν μητέρες (82,5%). Ως προς τα χαρακτηριστικά των παιδιών, η κατανομή του φύλου ήταν σχετικά ισορροπημένη, με 44 κορίτσια (55,0%) και 36 αγόρια (45,0%). Για την αξιολόγηση της ψυχικής υγείας των παιδιών χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Διερεύνησης Τραύματος σε Παιδιά και Εφήβους (Child and Adolescent Trauma Screen –CATS-2), το Ερωτηματολόγιο Για Παιδικές Αγχώδεις (Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders –SCARED-P) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire –SDQ-P). Για την αξιολόγηση της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας και των γονεϊκών στυλ χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Ψυχικής Ανθεκτικότητας Connor–Davidson (Connor–Davidson Resilience Scale, CD-RISC-25) και το Ερωτηματολόγιο Γονεϊκών Στυλ και Διαστάσεων – Σύντομη Έκδοση (Parenting Styles and Dimensions Questionnaire -PSDQ). Αποτελέσματα: Η πανδημία COVID-19 αποτέλεσε το συχνότερα αναφερόμενο τραυματικό γεγονός (63,7%), ενώ περισσότερα από τα μισά παιδιά είχαν άμεση έκθεση σε τραυματικά γεγονότα. Η υψηλότερη γονεϊκή ψυχική ανθεκτικότητα συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα μετατραυματικών συμπτωμάτων (r = -.40, p < .001), αγχωδών συμπτωμάτων (r = -.44, p < .001) και συναισθηματικών συμπτωμάτων (r = -.49, p < .001) των παιδιών. Αντίστοιχα, το δημοκρατικό γονεϊκό στυλ συσχετίστηκε αρνητικά με τα μετατραυματικά συμπτώματα (r = -.45, p < .001), τα αγχώδη συμπτώματα (r = -.44, p < .001) και τα συναισθηματικά συμπτώματα (r = -.46, p < .001). Ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκε στατιστικά σημαντικός ρυθμιστικός ρόλος της γονεϊκής ψυχικής ανθεκτικότητας στη σχέση μεταξύ της έκθεσης σε τραυματικά γεγονότα και της ψυχοπαθολογικής συμπτωματολογίας των παιδιών. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της γονεϊκής ανθεκτικότητας και του υποστηρικτικού γονεϊκού στυλ ως προστατευτικών παραγόντων για την ψυχική υγεία των παιδιών σε συνθήκες τραυματικών εμπειριών.","Background: Mass traumatic events significantly affect the mental health of children and adolescents. International literature highlights the protective role of parental psychological resilience and parenting styles in children’s psychological adjustment following traumatic experiences. Aim: To investigate the relationship between exposure to mass traumatic events and the mental health of children and adolescents, with emphasis on the role of parental psychological resilience and parenting style. Methods: The study included 80 parents of children and adolescents who were between 6 and 18 years old at the time of their exposure to a mass traumatic event occurring during the period 2018–2025. The majority of participants were mothers (82.5%). Regarding the children's characteristics, the gender distribution was relatively balanced, with 44 girls (55.0%) and 36 boys (45.0%). Children's mental health was assessed using the Child and Adolescent Trauma Screen – Caregiver Report (CATS-2), the Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders – Parent Version (SCARED-P), and the Strengths and Difficulties Questionnaire – Parent Version (SDQ-P). Parental resilience and parenting styles were assessed using the Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC-25) and the Parenting Styles and Dimensions Questionnaire – Short Version (PSDQ). Results: The COVID-19 pandemic was the most frequently reported traumatic event (63.7%), while more than half of the children had experienced direct exposure to traumatic events. Higher parental resilience was associated with lower levels of children's post-traumatic symptoms (r = −.40, p < .001), anxiety symptoms (r = −.44, p < .001), and emotional symptoms (r = −.49, p < .001). Similarly, the authoritative parenting style was negatively associated with children's post-traumatic symptoms (r = −.45, p < .001), anxiety symptoms (r = −.44, p < .001), and emotional symptoms (r = −.46, p < .001). However, the moderating role of parental resilience in the relationship between exposure to traumatic events and children's psychopathological symptoms was not statistically significant. Conclusions: The findings underscore the importance of parental resilience and an authoritative parenting style as protective factors for children's mental health following traumatic experiences."],"dc:identifier":["uoadl:5427866","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427866"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Προοπτική μελέτη παρελθόντος για την επίδραση του συλλογικού τραύματος σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 6-18 ετών στην Ελλάδα μέσω γονεϊκής αναφοράς : Διερεύνηση του ρόλου της ψυχικής ανθεκτικότητας των γονέων και του στυλ γονεϊκής φροντίδας τους στην διαχείριση τραυματικών εμπειριών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z"}