{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5427947"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5427947","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κλινικά και ακτινολογικά πρότυπα αντίστασης στην ανοσοθεραπεία με Αναστολείς Σημείων ελέγχου μεταξύ ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα / Clinical and imaging-based patterns of resistance to immune-checkpoint inhibitors among patients with non small cell lung cancer","abstract":"Εισαγωγή: Η ανάπτυξη αντίστασης στους αναστολείς σημείων ανοσολογικού ελέγχου (immune checkpoint inhibitors, ICIs) στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) χαρακτηρίζεται από βιολογική ετερογένεια. Η αξιολόγηση της ανταπόκρισης και ανάπτυξης αντίστασης με βάση τα απεικονιστικά κριτήρια RECIST ενδέχεται να μην αποτυπώνει επαρκώς κλινικά σημαντικές διαφορές στην συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η μελέτη των ακτινολογικών προτύπων προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με βάση την ανοσοθεραπεία και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με την επιβίωση και την θεραπευτική αντιμετώπιση μετά την ανάπτυξη αντίστασης. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μονοκεντρική μελέτη σε ασθενείς με προχωρημένο ή μεταστατικό ΜΜΚΠ, οι οποίοι έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs μεταξύ Ιανουαρίου 2018 και Σεπτεμβρίου 2022 και παρουσίασαν ακτινολογικά επιβεβαιωμένη πρόοδο νόσου. Οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε ομάδες με ολιγοπρόοδο (≤3 εστίες με πρόοδο νόσου) ή συστηματική πρόοδο. Επιπλέον έγινε κατηγοριοποίηση σύμφωνα με την απλοποιημένη ταξινόμηση που πρότειναν ο Saal και συνεργάτες, σε χαμηλού, ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου πρόοδος νόσου. Η επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), η ολική επιβίωση μετά την πρόοδο της νόσου (PPS) και η ολική επιβίωση (OS) εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan-Meier και συγκρίθηκαν με τη δοκιμασία log-rank και πολυπαραγοντική ανάλυση Cox. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 101 ασθενείς. Σαράντα δύο (42%) εμφάνισαν ολιγοπρόοδο και 58 (57%) συστηματική πρόοδο. Οι ασθενείς με ολιγοπρόοδο είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη PPS (18,5 έναντι 6,6 μηνών, p=0,007) και OS (29,2 έναντι 11,5 μηνών, p=0,001) σε σύγκριση με τους ασθενείς με συστηματική πρόοδο. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η συστηματική πρόοδος παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας PPS (HR 1,74, 95% ΔΕ 1,02-2,95, p=0,041) και OS (HR 2,06, 95% ΔΕ 1,24-3,42, p=0,005). Σύμφωνα με την ταξινόμηση των Saal και συνεργατών, 29 ασθενείς (29%) εντάχθηκαν στην ομάδα χαμηλού κινδύνου, 25 (25%) στην ομάδα ενδιαμέσου κινδύνου και 47 (47%) στην ομάδα υψηλού κινδύνου. Η πρόοδος υψηλού κινδύνου συσχετίστηκε με σημαντικά μικρότερη PPS και OS και παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας OS (προσαρμοσμένο HR 2,78, 95% ΔΕ 1,52-5,11, p=0,001). Η χρήση τοπικής θεραπείας ήταν συχνότερη στους ασθενείς με ολιγοπρόοδο σε σύγκριση με συστηματική πρόοδο νόσου (50% έναντι 16%, p<0,001). Συμπεράσματα: Τα ακτινολογικά πρότυπα προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs έχουν προγνωστική αξία στον προχωρημένο ΜΜΚΠ. Η ολιγοπρόοδος σχετίζεται με αυξημένη επιβίωση και συχνότερη επιλογή τοπικής θεραπείας. Η ταξινόμηση των Saal και συνεργατών είχε εφαρμογή και σε δεδομένα πραγματικού κόσμου για ασθενείς που έλαβαν πρώτης γραμμής θεραπεία. Τα ευρήματα της μελέτης υποστηρίζουν την ενσωμάτωση των προτύπων προόδου της νόσου στην εκτίμηση της πρόγνωσης και στη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων μετά την ανάπτυξη αντοχής στην ανοσοθεραπεία.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ανάπτυξη αντίστασης στους αναστολείς σημείων ανοσολογικού ελέγχου (immune checkpoint inhibitors, ICIs) στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) χαρακτηρίζεται από βιολογική ετερογένεια. Η αξιολόγηση της ανταπόκρισης και ανάπτυξης αντίστασης με βάση τα απεικονιστικά κριτήρια RECIST ενδέχεται να μην αποτυπώνει επαρκώς κλινικά σημαντικές διαφορές στην συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η μελέτη των ακτινολογικών προτύπων προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με βάση την ανοσοθεραπεία και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με την επιβίωση και την θεραπευτική αντιμετώπιση μετά την ανάπτυξη αντίστασης. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μονοκεντρική μελέτη σε ασθενείς με προχωρημένο ή μεταστατικό ΜΜΚΠ, οι οποίοι έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs μεταξύ Ιανουαρίου 2018 και Σεπτεμβρίου 2022 και παρουσίασαν ακτινολογικά επιβεβαιωμένη πρόοδο νόσου. Οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε ομάδες με ολιγοπρόοδο (≤3 εστίες με πρόοδο νόσου) ή συστηματική πρόοδο. Επιπλέον έγινε κατηγοριοποίηση σύμφωνα με την απλοποιημένη ταξινόμηση που πρότειναν ο Saal και συνεργάτες, σε χαμηλού, ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου πρόοδος νόσου. Η επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), η ολική επιβίωση μετά την πρόοδο της νόσου (PPS) και η ολική επιβίωση (OS) εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan-Meier και συγκρίθηκαν με τη δοκιμασία log-rank και πολυπαραγοντική ανάλυση Cox. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 101 ασθενείς. Σαράντα δύο (42%) εμφάνισαν ολιγοπρόοδο και 58 (57%) συστηματική πρόοδο. Οι ασθενείς με ολιγοπρόοδο είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη PPS (18,5 έναντι 6,6 μηνών, p=0,007) και OS (29,2 έναντι 11,5 μηνών, p=0,001) σε σύγκριση με τους ασθενείς με συστηματική πρόοδο. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η συστηματική πρόοδος παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας PPS (HR 1,74, 95% ΔΕ 1,02-2,95, p=0,041) και OS (HR 2,06, 95% ΔΕ 1,24-3,42, p=0,005). Σύμφωνα με την ταξινόμηση των Saal και συνεργατών, 29 ασθενείς (29%) εντάχθηκαν στην ομάδα χαμηλού κινδύνου, 25 (25%) στην ομάδα ενδιαμέσου κινδύνου και 47 (47%) στην ομάδα υψηλού κινδύνου. Η πρόοδος υψηλού κινδύνου συσχετίστηκε με σημαντικά μικρότερη PPS και OS και παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας OS (προσαρμοσμένο HR 2,78, 95% ΔΕ 1,52-5,11, p=0,001). Η χρήση τοπικής θεραπείας ήταν συχνότερη στους ασθενείς με ολιγοπρόοδο σε σύγκριση με συστηματική πρόοδο νόσου (50% έναντι 16%, p&lt;0,001). Συμπεράσματα: Τα ακτινολογικά πρότυπα προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs έχουν προγνωστική αξία στον προχωρημένο ΜΜΚΠ. Η ολιγοπρόοδος σχετίζεται με αυξημένη επιβίωση και συχνότερη επιλογή τοπικής θεραπείας. Η ταξινόμηση των Saal και συνεργατών είχε εφαρμογή και σε δεδομένα πραγματικού κόσμου για ασθενείς που έλαβαν πρώτης γραμμής θεραπεία. Τα ευρήματα της μελέτης υποστηρίζουν την ενσωμάτωση των προτύπων προόδου της νόσου στην εκτίμηση της πρόγνωσης και στη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων μετά την ανάπτυξη αντοχής στην ανοσοθεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιβανού Μαρία Ευφροσύνη","Livanou Maria Effrosyni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5427947"],"render_values":[{"text":"uoadl:5427947","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427947","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427947","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5427947","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιβανού Μαρία Ευφροσύνη","Livanou Maria Effrosyni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5427947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427947"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ανάπτυξη αντίστασης στους αναστολείς σημείων ανοσολογικού ελέγχου (immune checkpoint inhibitors, ICIs) στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) χαρακτηρίζεται από βιολογική ετερογένεια. Η αξιολόγηση της ανταπόκρισης και ανάπτυξης αντίστασης με βάση τα απεικονιστικά κριτήρια RECIST ενδέχεται να μην αποτυπώνει επαρκώς κλινικά σημαντικές διαφορές στην συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η μελέτη των ακτινολογικών προτύπων προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με βάση την ανοσοθεραπεία και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με την επιβίωση και την θεραπευτική αντιμετώπιση μετά την ανάπτυξη αντίστασης. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μονοκεντρική μελέτη σε ασθενείς με προχωρημένο ή μεταστατικό ΜΜΚΠ, οι οποίοι έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs μεταξύ Ιανουαρίου 2018 και Σεπτεμβρίου 2022 και παρουσίασαν ακτινολογικά επιβεβαιωμένη πρόοδο νόσου. Οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε ομάδες με ολιγοπρόοδο (≤3 εστίες με πρόοδο νόσου) ή συστηματική πρόοδο. Επιπλέον έγινε κατηγοριοποίηση σύμφωνα με την απλοποιημένη ταξινόμηση που πρότειναν ο Saal και συνεργάτες, σε χαμηλού, ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου πρόοδος νόσου. Η επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), η ολική επιβίωση μετά την πρόοδο της νόσου (PPS) και η ολική επιβίωση (OS) εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan-Meier και συγκρίθηκαν με τη δοκιμασία log-rank και πολυπαραγοντική ανάλυση Cox. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 101 ασθενείς. Σαράντα δύο (42%) εμφάνισαν ολιγοπρόοδο και 58 (57%) συστηματική πρόοδο. Οι ασθενείς με ολιγοπρόοδο είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη PPS (18,5 έναντι 6,6 μηνών, p=0,007) και OS (29,2 έναντι 11,5 μηνών, p=0,001) σε σύγκριση με τους ασθενείς με συστηματική πρόοδο. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η συστηματική πρόοδος παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας PPS (HR 1,74, 95% ΔΕ 1,02-2,95, p=0,041) και OS (HR 2,06, 95% ΔΕ 1,24-3,42, p=0,005). Σύμφωνα με την ταξινόμηση των Saal και συνεργατών, 29 ασθενείς (29%) εντάχθηκαν στην ομάδα χαμηλού κινδύνου, 25 (25%) στην ομάδα ενδιαμέσου κινδύνου και 47 (47%) στην ομάδα υψηλού κινδύνου. Η πρόοδος υψηλού κινδύνου συσχετίστηκε με σημαντικά μικρότερη PPS και OS και παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας OS (προσαρμοσμένο HR 2,78, 95% ΔΕ 1,52-5,11, p=0,001). Η χρήση τοπικής θεραπείας ήταν συχνότερη στους ασθενείς με ολιγοπρόοδο σε σύγκριση με συστηματική πρόοδο νόσου (50% έναντι 16%, p<0,001). Συμπεράσματα: Τα ακτινολογικά πρότυπα προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs έχουν προγνωστική αξία στον προχωρημένο ΜΜΚΠ. Η ολιγοπρόοδος σχετίζεται με αυξημένη επιβίωση και συχνότερη επιλογή τοπικής θεραπείας. Η ταξινόμηση των Saal και συνεργατών είχε εφαρμογή και σε δεδομένα πραγματικού κόσμου για ασθενείς που έλαβαν πρώτης γραμμής θεραπεία. Τα ευρήματα της μελέτης υποστηρίζουν την ενσωμάτωση των προτύπων προόδου της νόσου στην εκτίμηση της πρόγνωσης και στη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων μετά την ανάπτυξη αντοχής στην ανοσοθεραπεία.","Background: Resistance to immune checkpoint inhibitors (ICIs) in advanced non-small cell lung cancer (NSCLC) is biologically heterogeneous, and conventional RECIST-defined progression may not entirely capture clinically meaningful differences in disease behavior. We aimed to characterize radiological patterns of progression after first-line ICI-based therapy and evaluate their association with survival outcomes and post-progression management. Methods: We conducted a retrospective single-center study including patients with advanced or metastatic NSCLC who received first-line ICI-based treatment between January 2018 and September 2022 and subsequently developed radiologically documented disease progression. Patients were classified according to progression pattern as oligoprogression (≤3 progressing lesions) or systemic progression. In addition, progression was categorized using the simplified classification proposed by Saal et al. into low-risk, intermediate-risk, and high-risk progression. Progression-free survival (PFS), post-progression survival (PPS), and overall survival (OS) were estimated using the Kaplan-Meier method and compared using log-rank tests and Cox regression analyses. Results: A total of 101 patients were included. Forty-two patients (42%) developed oligoprogression and 58 (57%) systemic progression. Patients with oligoprogression had significantly longer PPS (18.5 vs. 6.6 months, p=0.007), and OS (29.2 vs. 11.5 months, p=0.001) compared with systemic progressors. After adjustment for clinically relevant variables, systemic progression remained independently associated with inferior PPS (HR 1.74, 95% CI 1.02–2.95, p=0.041) and OS (HR 2.06, 95% CI 1.24–3.42, p=0.005). According to the classification proposed by Saal et al., 29 patients (29%) were classified as low-risk, 25 (25%) as intermediate-risk, and 47 (47%) as high-risk. high-risk progression was associated with significantly shorter PPS and OS and remained independently associated with inferior OS (adjusted HR 2.78, 95% CI 1.52–5.11, p=0.001). Local therapy was used more frequently in patients with oligoprogression than systemic progression (50% vs. 16%, p<0.001). Conclusions: Radiological progression patterns after first-line ICI-based therapy are clinically meaningful in advanced NSCLC. Oligoprogression is associated with favorable survival outcomes along with increased use of local treatment strategies. The classification proposed by Saal et al. was applicable in a real-world cohort of patients receiving first-line ICI-based treatment. These data support the incorporation of progression phenotype into post-progression risk stratification and therapeutic decision-making."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κλινικά και ακτινολογικά πρότυπα αντίστασης στην ανοσοθεραπεία με Αναστολείς Σημείων ελέγχου μεταξύ ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα / Clinical and imaging-based patterns of resistance to immune-checkpoint inhibitors among patients with non small cell lung cancer"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιβανού Μαρία Ευφροσύνη","Livanou Maria Effrosyni"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ανάπτυξη αντίστασης στους αναστολείς σημείων ανοσολογικού ελέγχου (immune checkpoint inhibitors, ICIs) στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) χαρακτηρίζεται από βιολογική ετερογένεια. Η αξιολόγηση της ανταπόκρισης και ανάπτυξης αντίστασης με βάση τα απεικονιστικά κριτήρια RECIST ενδέχεται να μην αποτυπώνει επαρκώς κλινικά σημαντικές διαφορές στην συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η μελέτη των ακτινολογικών προτύπων προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με βάση την ανοσοθεραπεία και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με την επιβίωση και την θεραπευτική αντιμετώπιση μετά την ανάπτυξη αντίστασης. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μονοκεντρική μελέτη σε ασθενείς με προχωρημένο ή μεταστατικό ΜΜΚΠ, οι οποίοι έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs μεταξύ Ιανουαρίου 2018 και Σεπτεμβρίου 2022 και παρουσίασαν ακτινολογικά επιβεβαιωμένη πρόοδο νόσου. Οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε ομάδες με ολιγοπρόοδο (≤3 εστίες με πρόοδο νόσου) ή συστηματική πρόοδο. Επιπλέον έγινε κατηγοριοποίηση σύμφωνα με την απλοποιημένη ταξινόμηση που πρότειναν ο Saal και συνεργάτες, σε χαμηλού, ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου πρόοδος νόσου. Η επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), η ολική επιβίωση μετά την πρόοδο της νόσου (PPS) και η ολική επιβίωση (OS) εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan-Meier και συγκρίθηκαν με τη δοκιμασία log-rank και πολυπαραγοντική ανάλυση Cox. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 101 ασθενείς. Σαράντα δύο (42%) εμφάνισαν ολιγοπρόοδο και 58 (57%) συστηματική πρόοδο. Οι ασθενείς με ολιγοπρόοδο είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη PPS (18,5 έναντι 6,6 μηνών, p=0,007) και OS (29,2 έναντι 11,5 μηνών, p=0,001) σε σύγκριση με τους ασθενείς με συστηματική πρόοδο. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η συστηματική πρόοδος παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας PPS (HR 1,74, 95% ΔΕ 1,02-2,95, p=0,041) και OS (HR 2,06, 95% ΔΕ 1,24-3,42, p=0,005). Σύμφωνα με την ταξινόμηση των Saal και συνεργατών, 29 ασθενείς (29%) εντάχθηκαν στην ομάδα χαμηλού κινδύνου, 25 (25%) στην ομάδα ενδιαμέσου κινδύνου και 47 (47%) στην ομάδα υψηλού κινδύνου. Η πρόοδος υψηλού κινδύνου συσχετίστηκε με σημαντικά μικρότερη PPS και OS και παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας OS (προσαρμοσμένο HR 2,78, 95% ΔΕ 1,52-5,11, p=0,001). Η χρήση τοπικής θεραπείας ήταν συχνότερη στους ασθενείς με ολιγοπρόοδο σε σύγκριση με συστηματική πρόοδο νόσου (50% έναντι 16%, p<0,001). Συμπεράσματα: Τα ακτινολογικά πρότυπα προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs έχουν προγνωστική αξία στον προχωρημένο ΜΜΚΠ. Η ολιγοπρόοδος σχετίζεται με αυξημένη επιβίωση και συχνότερη επιλογή τοπικής θεραπείας. Η ταξινόμηση των Saal και συνεργατών είχε εφαρμογή και σε δεδομένα πραγματικού κόσμου για ασθενείς που έλαβαν πρώτης γραμμής θεραπεία. Τα ευρήματα της μελέτης υποστηρίζουν την ενσωμάτωση των προτύπων προόδου της νόσου στην εκτίμηση της πρόγνωσης και στη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων μετά την ανάπτυξη αντοχής στην ανοσοθεραπεία.","Background: Resistance to immune checkpoint inhibitors (ICIs) in advanced non-small cell lung cancer (NSCLC) is biologically heterogeneous, and conventional RECIST-defined progression may not entirely capture clinically meaningful differences in disease behavior. We aimed to characterize radiological patterns of progression after first-line ICI-based therapy and evaluate their association with survival outcomes and post-progression management. Methods: We conducted a retrospective single-center study including patients with advanced or metastatic NSCLC who received first-line ICI-based treatment between January 2018 and September 2022 and subsequently developed radiologically documented disease progression. Patients were classified according to progression pattern as oligoprogression (≤3 progressing lesions) or systemic progression. In addition, progression was categorized using the simplified classification proposed by Saal et al. into low-risk, intermediate-risk, and high-risk progression. Progression-free survival (PFS), post-progression survival (PPS), and overall survival (OS) were estimated using the Kaplan-Meier method and compared using log-rank tests and Cox regression analyses. Results: A total of 101 patients were included. Forty-two patients (42%) developed oligoprogression and 58 (57%) systemic progression. Patients with oligoprogression had significantly longer PPS (18.5 vs. 6.6 months, p=0.007), and OS (29.2 vs. 11.5 months, p=0.001) compared with systemic progressors. After adjustment for clinically relevant variables, systemic progression remained independently associated with inferior PPS (HR 1.74, 95% CI 1.02–2.95, p=0.041) and OS (HR 2.06, 95% CI 1.24–3.42, p=0.005). According to the classification proposed by Saal et al., 29 patients (29%) were classified as low-risk, 25 (25%) as intermediate-risk, and 47 (47%) as high-risk. high-risk progression was associated with significantly shorter PPS and OS and remained independently associated with inferior OS (adjusted HR 2.78, 95% CI 1.52–5.11, p=0.001). Local therapy was used more frequently in patients with oligoprogression than systemic progression (50% vs. 16%, p<0.001). Conclusions: Radiological progression patterns after first-line ICI-based therapy are clinically meaningful in advanced NSCLC. Oligoprogression is associated with favorable survival outcomes along with increased use of local treatment strategies. The classification proposed by Saal et al. was applicable in a real-world cohort of patients receiving first-line ICI-based treatment. These data support the incorporation of progression phenotype into post-progression risk stratification and therapeutic decision-making."],"dc:identifier":["uoadl:5427947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5427947"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κλινικά και ακτινολογικά πρότυπα αντίστασης στην ανοσοθεραπεία με Αναστολείς Σημείων ελέγχου μεταξύ ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα / Clinical and imaging-based patterns of resistance to immune-checkpoint inhibitors among patients with non small cell lung cancer"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z"}