{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428129"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428129","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νεφρική δυσλειτουργία στον διαβητικό-υπερτασικό ασθενή. Οφείλεται πάντα στον ΣΔ2;","abstract":"Ο Σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί την κυριότερη αιτία ΧΝΝ παγκοσμίως. Για την περιγραφική της νεφρικής νόσου που προκαλείται από τον σακχαρώδη διαβήτη, χρησιμοποιούνται οι όροι «διαβητική νεφρική νόσος» και «διαβητική νεφροπάθεια». Η διαβητική νεφρική νόσος μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων όπως μεταβολικών και αιμοδυναμικών. Οι παράγοντες κινδύνου που συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαβητικής νεφρικής νόσου είναι η χρόνια υπεργλυκαιμία, η αρτηριακή πίεση και η δυσλιπιδαιμία. Η διαβητική νεφροπάθεια χαρακτηρίζεται κλινικά από σπειραματική υπερδιήθηση και αλβουμινουρία, ενώ η εξέλιξή της σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ΧΝΝΤΣ και καρδιαγγειακής νοσηρότητας. Ιστοπαθολογικά, χαρακτηρίζεται κυρίως από μεσαγγειακή διεύρυνση και πάχυνση της σπειραματικής βασικής μεμβράνης (GBM). Η διάγνωση βασίζεται στην αξιολόγηση της αλβουμινουρίας και της νεφρικής λειτουργίας, ενώ η νεφρική βιοψία ενδείκνυται κυρίως όταν η κλινική εικόνα ή η πορεία της νόσου αποκλίνει από το τυπικό πρότυπο της διαβητικής νεφροπάθειας. Η μη διαβητική νεφρική νόσος παρουσιάζει σημαντική ιστοπαθολογική και γεωγραφική ετερογένεια, με την IgA νεφροπάθεια να επικρατεί στις ασιατικές χώρες. Παράλληλα, η παχυσαρκία αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα ανάπτυξης σπειραματοπάθειας σχετιζόμενης με παχυσαρκία (obesity-related glomerulopathy, ORG).","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί την κυριότερη αιτία ΧΝΝ παγκοσμίως. Για την περιγραφική της νεφρικής νόσου που προκαλείται από τον σακχαρώδη διαβήτη, χρησιμοποιούνται οι όροι «διαβητική νεφρική νόσος» και «διαβητική νεφροπάθεια». Η διαβητική νεφρική νόσος μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων όπως μεταβολικών και αιμοδυναμικών. Οι παράγοντες κινδύνου που συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαβητικής νεφρικής νόσου είναι η χρόνια υπεργλυκαιμία, η αρτηριακή πίεση και η δυσλιπιδαιμία. Η διαβητική νεφροπάθεια χαρακτηρίζεται κλινικά από σπειραματική υπερδιήθηση και αλβουμινουρία, ενώ η εξέλιξή της σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ΧΝΝΤΣ και καρδιαγγειακής νοσηρότητας. Ιστοπαθολογικά, χαρακτηρίζεται κυρίως από μεσαγγειακή διεύρυνση και πάχυνση της σπειραματικής βασικής μεμβράνης (GBM). Η διάγνωση βασίζεται στην αξιολόγηση της αλβουμινουρίας και της νεφρικής λειτουργίας, ενώ η νεφρική βιοψία ενδείκνυται κυρίως όταν η κλινική εικόνα ή η πορεία της νόσου αποκλίνει από το τυπικό πρότυπο της διαβητικής νεφροπάθειας. Η μη διαβητική νεφρική νόσος παρουσιάζει σημαντική ιστοπαθολογική και γεωγραφική ετερογένεια, με την IgA νεφροπάθεια να επικρατεί στις ασιατικές χώρες. Παράλληλα, η παχυσαρκία αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα ανάπτυξης σπειραματοπάθειας σχετιζόμενης με παχυσαρκία (obesity-related glomerulopathy, ORG).","abstract_has_math":false,"creators":["Κουρκουνάκης Ανδρέας","Kourkounakis Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428129"],"render_values":[{"text":"uoadl:5428129","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428129","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428129","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5428129","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουρκουνάκης Ανδρέας","Kourkounakis Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428129","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428129"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί την κυριότερη αιτία ΧΝΝ παγκοσμίως. Για την περιγραφική της νεφρικής νόσου που προκαλείται από τον σακχαρώδη διαβήτη, χρησιμοποιούνται οι όροι «διαβητική νεφρική νόσος» και «διαβητική νεφροπάθεια». Η διαβητική νεφρική νόσος μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων όπως μεταβολικών και αιμοδυναμικών. Οι παράγοντες κινδύνου που συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαβητικής νεφρικής νόσου είναι η χρόνια υπεργλυκαιμία, η αρτηριακή πίεση και η δυσλιπιδαιμία. Η διαβητική νεφροπάθεια χαρακτηρίζεται κλινικά από σπειραματική υπερδιήθηση και αλβουμινουρία, ενώ η εξέλιξή της σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ΧΝΝΤΣ και καρδιαγγειακής νοσηρότητας. Ιστοπαθολογικά, χαρακτηρίζεται κυρίως από μεσαγγειακή διεύρυνση και πάχυνση της σπειραματικής βασικής μεμβράνης (GBM). Η διάγνωση βασίζεται στην αξιολόγηση της αλβουμινουρίας και της νεφρικής λειτουργίας, ενώ η νεφρική βιοψία ενδείκνυται κυρίως όταν η κλινική εικόνα ή η πορεία της νόσου αποκλίνει από το τυπικό πρότυπο της διαβητικής νεφροπάθειας. Η μη διαβητική νεφρική νόσος παρουσιάζει σημαντική ιστοπαθολογική και γεωγραφική ετερογένεια, με την IgA νεφροπάθεια να επικρατεί στις ασιατικές χώρες. Παράλληλα, η παχυσαρκία αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα ανάπτυξης σπειραματοπάθειας σχετιζόμενης με παχυσαρκία (obesity-related glomerulopathy, ORG).","Diabetes mellitus is the leading cause of chronic kidney disease (CKD) worldwide. The terms \"diabetic kidney disease\" and \"diabetic nephropathy\" are used to describe kidney injury associated with diabetes mellitus. The development and progression of diabetic kidney disease involve multiple pathophysiological mechanisms, including metabolic and hemodynamic alterations. Major risk factors contributing to its development include chronic hyperglycemia, arterial hypertension, and dyslipidemia. Clinically, diabetic nephropathy is characterized by glomerular hyperfiltration and albuminuria, while its progression is associated with an increased risk of end-stage kidney disease (ESKD) and cardiovascular morbidity. Histopathologically, it is primarily characterized by mesangial expansion and thickening of the glomerular basement membrane (GBM). Diagnosis is based on the assessment of albuminuria and kidney function, whereas kidney biopsy is primarily indicated when the clinical presentation or disease course deviates from the typical pattern of diabetic nephropathy. Non-diabetic kidney disease exhibits considerable histopathological and geographical heterogeneity, with IgA nephropathy being the predominant form in Asian countries. Additionally, obesity represents an independent risk factor for the development of obesity-related glomerulopathy (ORG)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νεφρική δυσλειτουργία στον διαβητικό-υπερτασικό ασθενή. Οφείλεται πάντα στον ΣΔ2;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουρκουνάκης Ανδρέας","Kourkounakis Andreas"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί την κυριότερη αιτία ΧΝΝ παγκοσμίως. Για την περιγραφική της νεφρικής νόσου που προκαλείται από τον σακχαρώδη διαβήτη, χρησιμοποιούνται οι όροι «διαβητική νεφρική νόσος» και «διαβητική νεφροπάθεια». Η διαβητική νεφρική νόσος μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων όπως μεταβολικών και αιμοδυναμικών. Οι παράγοντες κινδύνου που συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαβητικής νεφρικής νόσου είναι η χρόνια υπεργλυκαιμία, η αρτηριακή πίεση και η δυσλιπιδαιμία. Η διαβητική νεφροπάθεια χαρακτηρίζεται κλινικά από σπειραματική υπερδιήθηση και αλβουμινουρία, ενώ η εξέλιξή της σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ΧΝΝΤΣ και καρδιαγγειακής νοσηρότητας. Ιστοπαθολογικά, χαρακτηρίζεται κυρίως από μεσαγγειακή διεύρυνση και πάχυνση της σπειραματικής βασικής μεμβράνης (GBM). Η διάγνωση βασίζεται στην αξιολόγηση της αλβουμινουρίας και της νεφρικής λειτουργίας, ενώ η νεφρική βιοψία ενδείκνυται κυρίως όταν η κλινική εικόνα ή η πορεία της νόσου αποκλίνει από το τυπικό πρότυπο της διαβητικής νεφροπάθειας. Η μη διαβητική νεφρική νόσος παρουσιάζει σημαντική ιστοπαθολογική και γεωγραφική ετερογένεια, με την IgA νεφροπάθεια να επικρατεί στις ασιατικές χώρες. Παράλληλα, η παχυσαρκία αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα ανάπτυξης σπειραματοπάθειας σχετιζόμενης με παχυσαρκία (obesity-related glomerulopathy, ORG).","Diabetes mellitus is the leading cause of chronic kidney disease (CKD) worldwide. The terms \"diabetic kidney disease\" and \"diabetic nephropathy\" are used to describe kidney injury associated with diabetes mellitus. The development and progression of diabetic kidney disease involve multiple pathophysiological mechanisms, including metabolic and hemodynamic alterations. Major risk factors contributing to its development include chronic hyperglycemia, arterial hypertension, and dyslipidemia. Clinically, diabetic nephropathy is characterized by glomerular hyperfiltration and albuminuria, while its progression is associated with an increased risk of end-stage kidney disease (ESKD) and cardiovascular morbidity. Histopathologically, it is primarily characterized by mesangial expansion and thickening of the glomerular basement membrane (GBM). Diagnosis is based on the assessment of albuminuria and kidney function, whereas kidney biopsy is primarily indicated when the clinical presentation or disease course deviates from the typical pattern of diabetic nephropathy. Non-diabetic kidney disease exhibits considerable histopathological and geographical heterogeneity, with IgA nephropathy being the predominant form in Asian countries. Additionally, obesity represents an independent risk factor for the development of obesity-related glomerulopathy (ORG)."],"dc:identifier":["uoadl:5428129","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428129"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νεφρική δυσλειτουργία στον διαβητικό-υπερτασικό ασθενή. Οφείλεται πάντα στον ΣΔ2;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z"}