{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428351"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428351","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση ρομποτικής και λαπαροσκοπικής παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής για όγκους της κεφαλής του παγκρέατος και της περιληκυθικής περιοχής: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με επίκεντρο το μετεγχειρητικό παγκρεατικό συρίγγιο","abstract":"Εισαγωγή: Η ελάχιστα επεμβατική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή εφαρμόζεται ολοένα και ευρύτερα, λόγω των πιθανών πλεονεκτημάτων της στη μετεγχειρητική ανάρρωση· ωστόσο, η επίδραση της ρομποτικής παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής σε σύγκριση με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή στο μετεγχειρητικό παγκρεατικό συρίγγιο, τη σημαντικότερη αιτία νοσηρότητας, παραμένει ασαφής. Ο προσδιορισμός του κατά πόσον η ρομποτική προσέγγιση μειώνει την επίπτωση του μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου είναι κρίσιμος για τη λήψη χειρουργικών αποφάσεων. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση μελετών που δημοσιεύθηκαν έως το 2025 και συνέκριναν τη ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή σε ασθενείς με κακοήθειες της κεφαλής του παγκρέατος ή της περιληκυθικής περιοχής. Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 12 μελέτες, οι οποίες περιλάμβαναν πολυκεντρικές μελέτες κοόρτης, μονοκεντρικές μελέτες και αναδρομικές αναλύσεις. Τα κύρια καταληκτικά σημεία ήταν το συνολικό ποσοστό εμφάνισης μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου και το ποσοστό εμφάνισης κλινικά σημαντικού μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν το χειρουργικό χρόνο, την απώλεια αίματος/μεταγγίσεις, τη μετατροπή σε ανοιχτή επέμβαση, την καθυστερημένη γαστρική κένωση, τη διάρκεια νοσηλείας, τον αριθμό αφαιρεθέντων λεμφαδένων, τα όρια εκτομής και τη θνητότητα. Η ποιότητα των μελετών αξιολογήθηκε με τα εργαλεία MINORS και ROBINS-I. Αποτελέσματα: Τα ποσοστά του συνολικού και του βαθμού B/C μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου ήταν παρόμοια μεταξύ της ρομποτικής και της λαπαροσκοπικής προσέγγισης, χωρίς σταθερό πλεονέκτημα για καμία τεχνική. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα εμφάνισαν μεγαλύτερη μεταβλητότητα. Ενώ η ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή συσχετίστηκε με μικρότερη απώλεια αίματος, χαμηλότερα ποσοστά μετατροπής σε ανοιχτή επέμβαση και μικρότερη διάρκεια νοσηλείας, ο χειρουργικός χρόνος ήταν μεγαλύτερος για τις ρομποτικές επεμβάσεις. Τα ογκολογικά αποτελέσματα ήταν ισοδύναμα μεταξύ των ομάδων. Η ποιότητα των δεδομένων περιοριζόταν από τον αναδρομικό σχεδιασμό, την ετερογένεια των ορισμών και τον μέτριο έως σοβαρό κίνδυνο συστηματικού σφάλματος. Συμπέρασμα: Τόσο η ρομποτική όσο και η λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή αποδίδουν συγκρίσιμα περιεγχειρητικά και ογκολογικά αποτελέσματα σε έμπειρα κέντρα, αν και παρατηρήθηκαν μεμονωμένα τεχνικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση. Η ετερογενής και κατά κύριο λόγο αναδρομική φύση των δεδομένων αναδεικνύει την ανάγκη για προοπτικές, τυχαιοποιημένες συγκριτικές μελέτες, ώστε να καθοριστεί καλύτερα ο βέλτιστος ρόλος κάθε μεθόδου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ελάχιστα επεμβατική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή εφαρμόζεται ολοένα και ευρύτερα, λόγω των πιθανών πλεονεκτημάτων της στη μετεγχειρητική ανάρρωση· ωστόσο, η επίδραση της ρομποτικής παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής σε σύγκριση με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή στο μετεγχειρητικό παγκρεατικό συρίγγιο, τη σημαντικότερη αιτία νοσηρότητας, παραμένει ασαφής. Ο προσδιορισμός του κατά πόσον η ρομποτική προσέγγιση μειώνει την επίπτωση του μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου είναι κρίσιμος για τη λήψη χειρουργικών αποφάσεων. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση μελετών που δημοσιεύθηκαν έως το 2025 και συνέκριναν τη ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή σε ασθενείς με κακοήθειες της κεφαλής του παγκρέατος ή της περιληκυθικής περιοχής. Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 12 μελέτες, οι οποίες περιλάμβαναν πολυκεντρικές μελέτες κοόρτης, μονοκεντρικές μελέτες και αναδρομικές αναλύσεις. Τα κύρια καταληκτικά σημεία ήταν το συνολικό ποσοστό εμφάνισης μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου και το ποσοστό εμφάνισης κλινικά σημαντικού μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν το χειρουργικό χρόνο, την απώλεια αίματος/μεταγγίσεις, τη μετατροπή σε ανοιχτή επέμβαση, την καθυστερημένη γαστρική κένωση, τη διάρκεια νοσηλείας, τον αριθμό αφαιρεθέντων λεμφαδένων, τα όρια εκτομής και τη θνητότητα. Η ποιότητα των μελετών αξιολογήθηκε με τα εργαλεία MINORS και ROBINS-I. Αποτελέσματα: Τα ποσοστά του συνολικού και του βαθμού B/C μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου ήταν παρόμοια μεταξύ της ρομποτικής και της λαπαροσκοπικής προσέγγισης, χωρίς σταθερό πλεονέκτημα για καμία τεχνική. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα εμφάνισαν μεγαλύτερη μεταβλητότητα. Ενώ η ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή συσχετίστηκε με μικρότερη απώλεια αίματος, χαμηλότερα ποσοστά μετατροπής σε ανοιχτή επέμβαση και μικρότερη διάρκεια νοσηλείας, ο χειρουργικός χρόνος ήταν μεγαλύτερος για τις ρομποτικές επεμβάσεις. Τα ογκολογικά αποτελέσματα ήταν ισοδύναμα μεταξύ των ομάδων. Η ποιότητα των δεδομένων περιοριζόταν από τον αναδρομικό σχεδιασμό, την ετερογένεια των ορισμών και τον μέτριο έως σοβαρό κίνδυνο συστηματικού σφάλματος. Συμπέρασμα: Τόσο η ρομποτική όσο και η λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή αποδίδουν συγκρίσιμα περιεγχειρητικά και ογκολογικά αποτελέσματα σε έμπειρα κέντρα, αν και παρατηρήθηκαν μεμονωμένα τεχνικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση. Η ετερογενής και κατά κύριο λόγο αναδρομική φύση των δεδομένων αναδεικνύει την ανάγκη για προοπτικές, τυχαιοποιημένες συγκριτικές μελέτες, ώστε να καθοριστεί καλύτερα ο βέλτιστος ρόλος κάθε μεθόδου.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουρτίδης Λάζαρος","Kourtidis Lazaros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428351"],"render_values":[{"text":"uoadl:5428351","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428351","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428351","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5428351","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουρτίδης Λάζαρος","Kourtidis Lazaros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428351","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428351"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ελάχιστα επεμβατική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή εφαρμόζεται ολοένα και ευρύτερα, λόγω των πιθανών πλεονεκτημάτων της στη μετεγχειρητική ανάρρωση· ωστόσο, η επίδραση της ρομποτικής παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής σε σύγκριση με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή στο μετεγχειρητικό παγκρεατικό συρίγγιο, τη σημαντικότερη αιτία νοσηρότητας, παραμένει ασαφής. Ο προσδιορισμός του κατά πόσον η ρομποτική προσέγγιση μειώνει την επίπτωση του μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου είναι κρίσιμος για τη λήψη χειρουργικών αποφάσεων. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση μελετών που δημοσιεύθηκαν έως το 2025 και συνέκριναν τη ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή σε ασθενείς με κακοήθειες της κεφαλής του παγκρέατος ή της περιληκυθικής περιοχής. Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 12 μελέτες, οι οποίες περιλάμβαναν πολυκεντρικές μελέτες κοόρτης, μονοκεντρικές μελέτες και αναδρομικές αναλύσεις. Τα κύρια καταληκτικά σημεία ήταν το συνολικό ποσοστό εμφάνισης μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου και το ποσοστό εμφάνισης κλινικά σημαντικού μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν το χειρουργικό χρόνο, την απώλεια αίματος/μεταγγίσεις, τη μετατροπή σε ανοιχτή επέμβαση, την καθυστερημένη γαστρική κένωση, τη διάρκεια νοσηλείας, τον αριθμό αφαιρεθέντων λεμφαδένων, τα όρια εκτομής και τη θνητότητα. Η ποιότητα των μελετών αξιολογήθηκε με τα εργαλεία MINORS και ROBINS-I. Αποτελέσματα: Τα ποσοστά του συνολικού και του βαθμού B/C μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου ήταν παρόμοια μεταξύ της ρομποτικής και της λαπαροσκοπικής προσέγγισης, χωρίς σταθερό πλεονέκτημα για καμία τεχνική. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα εμφάνισαν μεγαλύτερη μεταβλητότητα. Ενώ η ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή συσχετίστηκε με μικρότερη απώλεια αίματος, χαμηλότερα ποσοστά μετατροπής σε ανοιχτή επέμβαση και μικρότερη διάρκεια νοσηλείας, ο χειρουργικός χρόνος ήταν μεγαλύτερος για τις ρομποτικές επεμβάσεις. Τα ογκολογικά αποτελέσματα ήταν ισοδύναμα μεταξύ των ομάδων. Η ποιότητα των δεδομένων περιοριζόταν από τον αναδρομικό σχεδιασμό, την ετερογένεια των ορισμών και τον μέτριο έως σοβαρό κίνδυνο συστηματικού σφάλματος. Συμπέρασμα: Τόσο η ρομποτική όσο και η λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή αποδίδουν συγκρίσιμα περιεγχειρητικά και ογκολογικά αποτελέσματα σε έμπειρα κέντρα, αν και παρατηρήθηκαν μεμονωμένα τεχνικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση. Η ετερογενής και κατά κύριο λόγο αναδρομική φύση των δεδομένων αναδεικνύει την ανάγκη για προοπτικές, τυχαιοποιημένες συγκριτικές μελέτες, ώστε να καθοριστεί καλύτερα ο βέλτιστος ρόλος κάθε μεθόδου.","Background: Minimally invasive pancreatoduodenectomy has seen growing implementation owing to its potential benefits in postoperative recovery; however, the impact of robotic pancreatoduodenectomy (RPD) compared with laparoscopic pancreatoduodenectomy (LPD) on postoperative pancreatic fistula (POPF), the most significant source of morbidity, remains unclear. Determining whether the robotic approach reduces POPF incidence is critical for surgical decision-making. Methods: A systematic review was conducted of studies published up to 2025 that compared RPD and LPD in patients with pancreatic head or periampullary malignancies. In total, 12 studies were included, encompassing multicenter propensity-matched cohorts, single-center series, and retrospective analyses. Primary outcomes were overall and clinically relevant POPF. Secondary outcomes included operative time, blood loss/transfusion, conversion, delayed gastric emptying, length of stay, lymph node yield, resection margins, and mortality. Study quality was assessed using MINORS and ROBINS-I tools. Results: Overall and grade B/C POPF rates were similar between robotic and laparoscopic approaches, with no consistent advantage for either technique. Secondary outcomes showed greater variability. Whereas RPD was associated with lower blood loss, reduced conversion rates, and shorter length of stay, operative time was longer for robotic procedures. Oncologic outcomes were equivalent between groups. The quality of evidence was limited by retrospective design, heterogeneity of definitions, and moderate-to-serious risk of bias. Conclusion: Both RPD and LPD yield comparable perioperative and oncologic outcomes in experienced centers, although isolated technical advantages were observed for each approach. The heterogeneous and predominantly retrospective nature of the evidence highlights the need for prospective, randomized comparative studies to better define the optimal role of each modality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση ρομποτικής και λαπαροσκοπικής παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής για όγκους της κεφαλής του παγκρέατος και της περιληκυθικής περιοχής: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με επίκεντρο το μετεγχειρητικό παγκρεατικό συρίγγιο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουρτίδης Λάζαρος","Kourtidis Lazaros"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ελάχιστα επεμβατική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή εφαρμόζεται ολοένα και ευρύτερα, λόγω των πιθανών πλεονεκτημάτων της στη μετεγχειρητική ανάρρωση· ωστόσο, η επίδραση της ρομποτικής παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής σε σύγκριση με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή στο μετεγχειρητικό παγκρεατικό συρίγγιο, τη σημαντικότερη αιτία νοσηρότητας, παραμένει ασαφής. Ο προσδιορισμός του κατά πόσον η ρομποτική προσέγγιση μειώνει την επίπτωση του μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου είναι κρίσιμος για τη λήψη χειρουργικών αποφάσεων. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση μελετών που δημοσιεύθηκαν έως το 2025 και συνέκριναν τη ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή με τη λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή σε ασθενείς με κακοήθειες της κεφαλής του παγκρέατος ή της περιληκυθικής περιοχής. Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 12 μελέτες, οι οποίες περιλάμβαναν πολυκεντρικές μελέτες κοόρτης, μονοκεντρικές μελέτες και αναδρομικές αναλύσεις. Τα κύρια καταληκτικά σημεία ήταν το συνολικό ποσοστό εμφάνισης μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου και το ποσοστό εμφάνισης κλινικά σημαντικού μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν το χειρουργικό χρόνο, την απώλεια αίματος/μεταγγίσεις, τη μετατροπή σε ανοιχτή επέμβαση, την καθυστερημένη γαστρική κένωση, τη διάρκεια νοσηλείας, τον αριθμό αφαιρεθέντων λεμφαδένων, τα όρια εκτομής και τη θνητότητα. Η ποιότητα των μελετών αξιολογήθηκε με τα εργαλεία MINORS και ROBINS-I. Αποτελέσματα: Τα ποσοστά του συνολικού και του βαθμού B/C μετεγχειρητικού παγκρεατικού συριγγίου ήταν παρόμοια μεταξύ της ρομποτικής και της λαπαροσκοπικής προσέγγισης, χωρίς σταθερό πλεονέκτημα για καμία τεχνική. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα εμφάνισαν μεγαλύτερη μεταβλητότητα. Ενώ η ρομποτική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή συσχετίστηκε με μικρότερη απώλεια αίματος, χαμηλότερα ποσοστά μετατροπής σε ανοιχτή επέμβαση και μικρότερη διάρκεια νοσηλείας, ο χειρουργικός χρόνος ήταν μεγαλύτερος για τις ρομποτικές επεμβάσεις. Τα ογκολογικά αποτελέσματα ήταν ισοδύναμα μεταξύ των ομάδων. Η ποιότητα των δεδομένων περιοριζόταν από τον αναδρομικό σχεδιασμό, την ετερογένεια των ορισμών και τον μέτριο έως σοβαρό κίνδυνο συστηματικού σφάλματος. Συμπέρασμα: Τόσο η ρομποτική όσο και η λαπαροσκοπική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή αποδίδουν συγκρίσιμα περιεγχειρητικά και ογκολογικά αποτελέσματα σε έμπειρα κέντρα, αν και παρατηρήθηκαν μεμονωμένα τεχνικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση. Η ετερογενής και κατά κύριο λόγο αναδρομική φύση των δεδομένων αναδεικνύει την ανάγκη για προοπτικές, τυχαιοποιημένες συγκριτικές μελέτες, ώστε να καθοριστεί καλύτερα ο βέλτιστος ρόλος κάθε μεθόδου.","Background: Minimally invasive pancreatoduodenectomy has seen growing implementation owing to its potential benefits in postoperative recovery; however, the impact of robotic pancreatoduodenectomy (RPD) compared with laparoscopic pancreatoduodenectomy (LPD) on postoperative pancreatic fistula (POPF), the most significant source of morbidity, remains unclear. Determining whether the robotic approach reduces POPF incidence is critical for surgical decision-making. Methods: A systematic review was conducted of studies published up to 2025 that compared RPD and LPD in patients with pancreatic head or periampullary malignancies. In total, 12 studies were included, encompassing multicenter propensity-matched cohorts, single-center series, and retrospective analyses. Primary outcomes were overall and clinically relevant POPF. Secondary outcomes included operative time, blood loss/transfusion, conversion, delayed gastric emptying, length of stay, lymph node yield, resection margins, and mortality. Study quality was assessed using MINORS and ROBINS-I tools. Results: Overall and grade B/C POPF rates were similar between robotic and laparoscopic approaches, with no consistent advantage for either technique. Secondary outcomes showed greater variability. Whereas RPD was associated with lower blood loss, reduced conversion rates, and shorter length of stay, operative time was longer for robotic procedures. Oncologic outcomes were equivalent between groups. The quality of evidence was limited by retrospective design, heterogeneity of definitions, and moderate-to-serious risk of bias. Conclusion: Both RPD and LPD yield comparable perioperative and oncologic outcomes in experienced centers, although isolated technical advantages were observed for each approach. The heterogeneous and predominantly retrospective nature of the evidence highlights the need for prospective, randomized comparative studies to better define the optimal role of each modality."],"dc:identifier":["uoadl:5428351","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428351"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση ρομποτικής και λαπαροσκοπικής παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής για όγκους της κεφαλής του παγκρέατος και της περιληκυθικής περιοχής: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με επίκεντρο το μετεγχειρητικό παγκρεατικό συρίγγιο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z"}