{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428466"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428466","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων σε ασθενείς με πνευμονική εμβολή μετά την οξεία φάση","abstract":"Εισαγωγή: Η πνευμονική εμβολή αποτελεί συχνή και δυνητικά σοβαρή εκδήλωση της φλεβικής θρομβοεμβολικής νόσου. Παρά την κατάλληλη αντιπηκτική αγωγή, η πλήρης αποκατάσταση της πνευμονικής αιμάτωσης δεν επιτυγχάνεται σε όλους τους ασθενείς, με αποτέλεσμα να ενδέχεται να παραμένουν υπολειμματικά ελλείμματα αιμάτωσης και συμπτώματα, όπως η δύσπνοια. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της συχνότητας των παθολογικών ευρημάτων στο σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων 9–12 μήνες μετά από οξεία πνευμονική εμβολή και η διερεύνηση της σχέσης τους με δημογραφικά, κλινικά, θεραπευτικά και υπερηχοκαρδιογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε παρατηρητική, αναδρομική μελέτη 56 ασθενών με τεκμηριωμένο ιστορικό πνευμονικής εμβολής, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν στο Ιατρείο Πνευμονικής Εμβολής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και υποβλήθηκαν σε σπινθηρογράφημα αιμάτωσης 9–12 μήνες μετά το οξύ επεισόδιο. Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, συμπτώματα, ιστορικό καπνίσματος, στοιχεία της αντιπηκτικής αγωγής και υπερηχοκαρδιογραφικές παράμετροι. Οι ασθενείς διακρίθηκαν σε δύο ομάδες, ανάλογα με το φυσιολογικό ή παθολογικό αποτέλεσμα του σπινθηρογραφήματος. Πραγματοποιήθηκαν συγκρίσεις μεταξύ των ομάδων, αναλύσεις συσχέτισης και λογιστική παλινδρόμηση. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 61,8 ± 15,7 έτη και το 60,7% ήταν γυναίκες. Παθολογικά σπινθηρογραφικά ευρήματα καταγράφηκαν σε 34 ασθενείς (60,7%), ενώ 22 ασθενείς (39,3%) είχαν φυσιολογικό αποτέλεσμα. Οι ασθενείς με παθολογικό σπινθηρογράφημα παρουσίαζαν σημαντικά μεγαλύτερη καπνιστική επιβάρυνση, με διάμεση τιμή 30 έναντι 8 pack-years (p=0,002), καθώς και συχνότερη δύσπνοια (61,8% έναντι 22,7%, p=0,006). Είχαν επίσης υψηλότερη συστολική πίεση πνευμονικής αρτηρίας (PASP) τόσο κατά τη διάγνωση (35,5 έναντι 24,0 mmHg, p=0,012) όσο και κατά την επανεκτίμηση (29,0 έναντι 24,0 mmHg, p=0,033). Δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές ως προς την ηλικία, το φύλο, το TAPSE, το ιστορικό θρόμβωσης, τη συνύπαρξη εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης, την αντιπηκτική αγωγή ή την υποτροπή της νόσου. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η δύσπνοια παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την παρουσία παθολογικού σπινθηρογραφήματος (προσαρμοσμένο OR=4,18, 95% CI: 1,12–15,65, p=0,034). Συμπεράσματα: Οι υπολειμματικές διαταραχές της πνευμονικής αιμάτωσης ήταν συχνές 9–12 μήνες μετά την πνευμονική εμβολή. Η εμμένουσα δύσπνοια αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος ανεξάρτητος κλινικός δείκτης παθολογικού σπινθηρογραφήματος, ενώ η αυξημένη καπνιστική επιβάρυνση και οι υψηλότερες τιμές PASP σχετίστηκαν επίσης με παθολογικά ευρήματα. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ανάγκη οργανωμένης και στοχευμένης παρακολούθησης, ιδιαίτερα των συμπτωματικών ασθενών, και αναδεικνύουν τη χρησιμότητα του σπινθηρογραφήματος αιμάτωσης στην ανίχνευση υπολειμματικών διαταραχών μετά την οξεία φάση της νόσου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η πνευμονική εμβολή αποτελεί συχνή και δυνητικά σοβαρή εκδήλωση της φλεβικής θρομβοεμβολικής νόσου. Παρά την κατάλληλη αντιπηκτική αγωγή, η πλήρης αποκατάσταση της πνευμονικής αιμάτωσης δεν επιτυγχάνεται σε όλους τους ασθενείς, με αποτέλεσμα να ενδέχεται να παραμένουν υπολειμματικά ελλείμματα αιμάτωσης και συμπτώματα, όπως η δύσπνοια. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της συχνότητας των παθολογικών ευρημάτων στο σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων 9–12 μήνες μετά από οξεία πνευμονική εμβολή και η διερεύνηση της σχέσης τους με δημογραφικά, κλινικά, θεραπευτικά και υπερηχοκαρδιογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε παρατηρητική, αναδρομική μελέτη 56 ασθενών με τεκμηριωμένο ιστορικό πνευμονικής εμβολής, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν στο Ιατρείο Πνευμονικής Εμβολής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και υποβλήθηκαν σε σπινθηρογράφημα αιμάτωσης 9–12 μήνες μετά το οξύ επεισόδιο. Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, συμπτώματα, ιστορικό καπνίσματος, στοιχεία της αντιπηκτικής αγωγής και υπερηχοκαρδιογραφικές παράμετροι. Οι ασθενείς διακρίθηκαν σε δύο ομάδες, ανάλογα με το φυσιολογικό ή παθολογικό αποτέλεσμα του σπινθηρογραφήματος. Πραγματοποιήθηκαν συγκρίσεις μεταξύ των ομάδων, αναλύσεις συσχέτισης και λογιστική παλινδρόμηση. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 61,8 ± 15,7 έτη και το 60,7% ήταν γυναίκες. Παθολογικά σπινθηρογραφικά ευρήματα καταγράφηκαν σε 34 ασθενείς (60,7%), ενώ 22 ασθενείς (39,3%) είχαν φυσιολογικό αποτέλεσμα. Οι ασθενείς με παθολογικό σπινθηρογράφημα παρουσίαζαν σημαντικά μεγαλύτερη καπνιστική επιβάρυνση, με διάμεση τιμή 30 έναντι 8 pack-years (p=0,002), καθώς και συχνότερη δύσπνοια (61,8% έναντι 22,7%, p=0,006). Είχαν επίσης υψηλότερη συστολική πίεση πνευμονικής αρτηρίας (PASP) τόσο κατά τη διάγνωση (35,5 έναντι 24,0 mmHg, p=0,012) όσο και κατά την επανεκτίμηση (29,0 έναντι 24,0 mmHg, p=0,033). Δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές ως προς την ηλικία, το φύλο, το TAPSE, το ιστορικό θρόμβωσης, τη συνύπαρξη εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης, την αντιπηκτική αγωγή ή την υποτροπή της νόσου. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η δύσπνοια παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την παρουσία παθολογικού σπινθηρογραφήματος (προσαρμοσμένο OR=4,18, 95% CI: 1,12–15,65, p=0,034). Συμπεράσματα: Οι υπολειμματικές διαταραχές της πνευμονικής αιμάτωσης ήταν συχνές 9–12 μήνες μετά την πνευμονική εμβολή. Η εμμένουσα δύσπνοια αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος ανεξάρτητος κλινικός δείκτης παθολογικού σπινθηρογραφήματος, ενώ η αυξημένη καπνιστική επιβάρυνση και οι υψηλότερες τιμές PASP σχετίστηκαν επίσης με παθολογικά ευρήματα. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ανάγκη οργανωμένης και στοχευμένης παρακολούθησης, ιδιαίτερα των συμπτωματικών ασθενών, και αναδεικνύουν τη χρησιμότητα του σπινθηρογραφήματος αιμάτωσης στην ανίχνευση υπολειμματικών διαταραχών μετά την οξεία φάση της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ράπτης Δημήτριος","Raptis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428466"],"render_values":[{"text":"uoadl:5428466","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428466","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428466","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5428466","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ράπτης Δημήτριος","Raptis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428466","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428466"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η πνευμονική εμβολή αποτελεί συχνή και δυνητικά σοβαρή εκδήλωση της φλεβικής θρομβοεμβολικής νόσου. Παρά την κατάλληλη αντιπηκτική αγωγή, η πλήρης αποκατάσταση της πνευμονικής αιμάτωσης δεν επιτυγχάνεται σε όλους τους ασθενείς, με αποτέλεσμα να ενδέχεται να παραμένουν υπολειμματικά ελλείμματα αιμάτωσης και συμπτώματα, όπως η δύσπνοια. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της συχνότητας των παθολογικών ευρημάτων στο σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων 9–12 μήνες μετά από οξεία πνευμονική εμβολή και η διερεύνηση της σχέσης τους με δημογραφικά, κλινικά, θεραπευτικά και υπερηχοκαρδιογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε παρατηρητική, αναδρομική μελέτη 56 ασθενών με τεκμηριωμένο ιστορικό πνευμονικής εμβολής, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν στο Ιατρείο Πνευμονικής Εμβολής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και υποβλήθηκαν σε σπινθηρογράφημα αιμάτωσης 9–12 μήνες μετά το οξύ επεισόδιο. Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, συμπτώματα, ιστορικό καπνίσματος, στοιχεία της αντιπηκτικής αγωγής και υπερηχοκαρδιογραφικές παράμετροι. Οι ασθενείς διακρίθηκαν σε δύο ομάδες, ανάλογα με το φυσιολογικό ή παθολογικό αποτέλεσμα του σπινθηρογραφήματος. Πραγματοποιήθηκαν συγκρίσεις μεταξύ των ομάδων, αναλύσεις συσχέτισης και λογιστική παλινδρόμηση. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 61,8 ± 15,7 έτη και το 60,7% ήταν γυναίκες. Παθολογικά σπινθηρογραφικά ευρήματα καταγράφηκαν σε 34 ασθενείς (60,7%), ενώ 22 ασθενείς (39,3%) είχαν φυσιολογικό αποτέλεσμα. Οι ασθενείς με παθολογικό σπινθηρογράφημα παρουσίαζαν σημαντικά μεγαλύτερη καπνιστική επιβάρυνση, με διάμεση τιμή 30 έναντι 8 pack-years (p=0,002), καθώς και συχνότερη δύσπνοια (61,8% έναντι 22,7%, p=0,006). Είχαν επίσης υψηλότερη συστολική πίεση πνευμονικής αρτηρίας (PASP) τόσο κατά τη διάγνωση (35,5 έναντι 24,0 mmHg, p=0,012) όσο και κατά την επανεκτίμηση (29,0 έναντι 24,0 mmHg, p=0,033). Δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές ως προς την ηλικία, το φύλο, το TAPSE, το ιστορικό θρόμβωσης, τη συνύπαρξη εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης, την αντιπηκτική αγωγή ή την υποτροπή της νόσου. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η δύσπνοια παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την παρουσία παθολογικού σπινθηρογραφήματος (προσαρμοσμένο OR=4,18, 95% CI: 1,12–15,65, p=0,034). Συμπεράσματα: Οι υπολειμματικές διαταραχές της πνευμονικής αιμάτωσης ήταν συχνές 9–12 μήνες μετά την πνευμονική εμβολή. Η εμμένουσα δύσπνοια αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος ανεξάρτητος κλινικός δείκτης παθολογικού σπινθηρογραφήματος, ενώ η αυξημένη καπνιστική επιβάρυνση και οι υψηλότερες τιμές PASP σχετίστηκαν επίσης με παθολογικά ευρήματα. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ανάγκη οργανωμένης και στοχευμένης παρακολούθησης, ιδιαίτερα των συμπτωματικών ασθενών, και αναδεικνύουν τη χρησιμότητα του σπινθηρογραφήματος αιμάτωσης στην ανίχνευση υπολειμματικών διαταραχών μετά την οξεία φάση της νόσου.","Introduction: Pulmonary embolism is a common and potentially serious manifestation of venous thromboembolic disease. Despite appropriate anticoagulant therapy, complete restoration of pulmonary perfusion is not achieved in all patients, and residual perfusion defects and symptoms such as dyspnea may persist. Objective: The aim of the present study was to assess the prevalence of abnormal lung perfusion scintigraphy findings 9–12 months after acute pulmonary embolism and to investigate their association with patients’ demographic, clinical, therapeutic, and echocardiographic characteristics. Methods: This observational retrospective study included 56 patients with a documented history of pulmonary embolism who were followed at the Pulmonary Embolism Outpatient Clinic of the Department of Respiratory Medicine, University of Thessaly, and underwent lung perfusion scintigraphy 9–12 months after the acute event. Demographic and clinical characteristics, symptoms, smoking history, anticoagulant treatment, and echocardiographic parameters were recorded. Patients were divided into two groups according to whether their scintigraphy findings were normal or abnormal. Between-group comparisons, correlation analyses, and logistic regression analyses were performed. Results: The mean age of the patients was 61.8 ± 15.7 years, and 60.7% were women. Abnormal scintigraphy findings were observed in 34 patients (60.7%), whereas 22 patients (39.3%) had normal findings. Patients with abnormal scintigraphy had a significantly greater smoking burden, with a median of 30 versus 8 pack-years (p=0.002), and a higher prevalence of dyspnea (61.8% versus 22.7%, p=0.006). They also had higher pulmonary artery systolic pressure (PASP) both at diagnosis (35.5 versus 24.0 mmHg, p=0.012) and at follow-up (29.0 versus 24.0 mmHg, p=0.033). No significant differences were observed in terms of age, sex, tricuspid annular plane systolic excursion (TAPSE), history of thrombosis, concomitant deep vein thrombosis, anticoagulant treatment, or disease recurrence. In multivariable analysis, dyspnea remained independently associated with abnormal perfusion scintigraphy (adjusted OR=4.18, 95% CI: 1.12–15.65, p=0.034). Conclusions: Residual pulmonary perfusion abnormalities were common 9–12 months after pulmonary embolism. Persistent dyspnea emerged as the most important independent clinical indicator of abnormal perfusion scintigraphy, while a greater smoking burden and higher PASP values were also associated with abnormal findings. These results support the need for structured and targeted follow-up, particularly in symptomatic patients, and highlight the usefulness of lung perfusion scintigraphy in detecting residual abnormalities after the acute phase of pulmonary embolism."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων σε ασθενείς με πνευμονική εμβολή μετά την οξεία φάση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ράπτης Δημήτριος","Raptis Dimitrios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η πνευμονική εμβολή αποτελεί συχνή και δυνητικά σοβαρή εκδήλωση της φλεβικής θρομβοεμβολικής νόσου. Παρά την κατάλληλη αντιπηκτική αγωγή, η πλήρης αποκατάσταση της πνευμονικής αιμάτωσης δεν επιτυγχάνεται σε όλους τους ασθενείς, με αποτέλεσμα να ενδέχεται να παραμένουν υπολειμματικά ελλείμματα αιμάτωσης και συμπτώματα, όπως η δύσπνοια. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της συχνότητας των παθολογικών ευρημάτων στο σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων 9–12 μήνες μετά από οξεία πνευμονική εμβολή και η διερεύνηση της σχέσης τους με δημογραφικά, κλινικά, θεραπευτικά και υπερηχοκαρδιογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε παρατηρητική, αναδρομική μελέτη 56 ασθενών με τεκμηριωμένο ιστορικό πνευμονικής εμβολής, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν στο Ιατρείο Πνευμονικής Εμβολής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και υποβλήθηκαν σε σπινθηρογράφημα αιμάτωσης 9–12 μήνες μετά το οξύ επεισόδιο. Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, συμπτώματα, ιστορικό καπνίσματος, στοιχεία της αντιπηκτικής αγωγής και υπερηχοκαρδιογραφικές παράμετροι. Οι ασθενείς διακρίθηκαν σε δύο ομάδες, ανάλογα με το φυσιολογικό ή παθολογικό αποτέλεσμα του σπινθηρογραφήματος. Πραγματοποιήθηκαν συγκρίσεις μεταξύ των ομάδων, αναλύσεις συσχέτισης και λογιστική παλινδρόμηση. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 61,8 ± 15,7 έτη και το 60,7% ήταν γυναίκες. Παθολογικά σπινθηρογραφικά ευρήματα καταγράφηκαν σε 34 ασθενείς (60,7%), ενώ 22 ασθενείς (39,3%) είχαν φυσιολογικό αποτέλεσμα. Οι ασθενείς με παθολογικό σπινθηρογράφημα παρουσίαζαν σημαντικά μεγαλύτερη καπνιστική επιβάρυνση, με διάμεση τιμή 30 έναντι 8 pack-years (p=0,002), καθώς και συχνότερη δύσπνοια (61,8% έναντι 22,7%, p=0,006). Είχαν επίσης υψηλότερη συστολική πίεση πνευμονικής αρτηρίας (PASP) τόσο κατά τη διάγνωση (35,5 έναντι 24,0 mmHg, p=0,012) όσο και κατά την επανεκτίμηση (29,0 έναντι 24,0 mmHg, p=0,033). Δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές ως προς την ηλικία, το φύλο, το TAPSE, το ιστορικό θρόμβωσης, τη συνύπαρξη εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης, την αντιπηκτική αγωγή ή την υποτροπή της νόσου. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η δύσπνοια παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την παρουσία παθολογικού σπινθηρογραφήματος (προσαρμοσμένο OR=4,18, 95% CI: 1,12–15,65, p=0,034). Συμπεράσματα: Οι υπολειμματικές διαταραχές της πνευμονικής αιμάτωσης ήταν συχνές 9–12 μήνες μετά την πνευμονική εμβολή. Η εμμένουσα δύσπνοια αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος ανεξάρτητος κλινικός δείκτης παθολογικού σπινθηρογραφήματος, ενώ η αυξημένη καπνιστική επιβάρυνση και οι υψηλότερες τιμές PASP σχετίστηκαν επίσης με παθολογικά ευρήματα. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ανάγκη οργανωμένης και στοχευμένης παρακολούθησης, ιδιαίτερα των συμπτωματικών ασθενών, και αναδεικνύουν τη χρησιμότητα του σπινθηρογραφήματος αιμάτωσης στην ανίχνευση υπολειμματικών διαταραχών μετά την οξεία φάση της νόσου.","Introduction: Pulmonary embolism is a common and potentially serious manifestation of venous thromboembolic disease. Despite appropriate anticoagulant therapy, complete restoration of pulmonary perfusion is not achieved in all patients, and residual perfusion defects and symptoms such as dyspnea may persist. Objective: The aim of the present study was to assess the prevalence of abnormal lung perfusion scintigraphy findings 9–12 months after acute pulmonary embolism and to investigate their association with patients’ demographic, clinical, therapeutic, and echocardiographic characteristics. Methods: This observational retrospective study included 56 patients with a documented history of pulmonary embolism who were followed at the Pulmonary Embolism Outpatient Clinic of the Department of Respiratory Medicine, University of Thessaly, and underwent lung perfusion scintigraphy 9–12 months after the acute event. Demographic and clinical characteristics, symptoms, smoking history, anticoagulant treatment, and echocardiographic parameters were recorded. Patients were divided into two groups according to whether their scintigraphy findings were normal or abnormal. Between-group comparisons, correlation analyses, and logistic regression analyses were performed. Results: The mean age of the patients was 61.8 ± 15.7 years, and 60.7% were women. Abnormal scintigraphy findings were observed in 34 patients (60.7%), whereas 22 patients (39.3%) had normal findings. Patients with abnormal scintigraphy had a significantly greater smoking burden, with a median of 30 versus 8 pack-years (p=0.002), and a higher prevalence of dyspnea (61.8% versus 22.7%, p=0.006). They also had higher pulmonary artery systolic pressure (PASP) both at diagnosis (35.5 versus 24.0 mmHg, p=0.012) and at follow-up (29.0 versus 24.0 mmHg, p=0.033). No significant differences were observed in terms of age, sex, tricuspid annular plane systolic excursion (TAPSE), history of thrombosis, concomitant deep vein thrombosis, anticoagulant treatment, or disease recurrence. In multivariable analysis, dyspnea remained independently associated with abnormal perfusion scintigraphy (adjusted OR=4.18, 95% CI: 1.12–15.65, p=0.034). Conclusions: Residual pulmonary perfusion abnormalities were common 9–12 months after pulmonary embolism. Persistent dyspnea emerged as the most important independent clinical indicator of abnormal perfusion scintigraphy, while a greater smoking burden and higher PASP values were also associated with abnormal findings. These results support the need for structured and targeted follow-up, particularly in symptomatic patients, and highlight the usefulness of lung perfusion scintigraphy in detecting residual abnormalities after the acute phase of pulmonary embolism."],"dc:identifier":["uoadl:5428466","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428466"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων σε ασθενείς με πνευμονική εμβολή μετά την οξεία φάση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z"}