{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428620"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428620","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Aντιλήψεις των πολιτών και των ιατρών σχετικά με τον εμβολιασμό έναντι του HPV","abstract":"Οι ιοί των ανθρωπίνων θηλωμάτων (Human Papillomaviruses, HPV) αποτελούν μια εκτεταμένη οικογένεια μικρών ιών DNA διπλής έλικας, οι οποίοι μολύνουν κυρίως τα πλακώδη επιθήλια του δέρματος και των βλεννογόνων. Μέχρι σήμερα έχουν ταυτοποιηθεί περισσότεροι από 200 διαφορετικοί γονότυποι HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε τύπους χαμηλού και υψηλού ογκογόνου κινδύνου, ανάλογα με τη δυνατότητά τους να προκαλέσουν κακοήθη εξαλλαγή. Η λοίμωξη από ορισμένους τύπους HPV, ιδιαίτερα εκείνους που χαρακτηρίζονται ως υψηλού ογκογόνου κινδύνου, έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως του τραχήλου της μήτρας, του αιδοίου, του κόλπου, του πρωκτού, του πέους, καθώς και κακοηθειών της κεφαλής και του τραχήλου. Υπολογίζεται ότι περίπου το 4% όλων των περιστατικών καρκίνου παγκοσμίως σχετίζεται με τη λοίμωξη από HPV. Η HPV λοίμωξη αποτελεί τον σημαντικότερο αιτιολογικό παράγοντα για την ανάπτυξη καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ενώ ευθύνεται επίσης για την εμφάνιση των κονδυλωμάτων των γεννητικών οργάνων, τα οποία προκαλούνται κυρίως από τους τύπους χαμηλού κινδύνου HPV 6 και HPV 11. Η μετάδοση πραγματοποιείται κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής, συμπεριλαμβανομένης της κολπικής, πρωκτικής και στοματικής επαφής, ενώ σπανιότερα μπορεί να συμβεί και κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο νεογνό. Οι λοιμώξεις είναι ιδιαίτερα συχνές στις ηλικίες 18–30 ετών, δηλαδή κατά την περίοδο της μεγαλύτερης σεξουαλικής δραστηριότητας. Παρότι η πλειονότητα των λοιμώξεων υποχωρεί αυτόματα μέσα σε ένα έως δύο έτη χάρη στην αποτελεσματική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού, σε ποσοστό περίπου 10–20% των γυναικών η λοίμωξη επιμένει. Η εμμένουσα λοίμωξη αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης τραχηλικής ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας (Cervical Intraepithelial Neoplasia, CIN) βαθμού 2 ή 3, η οποία μπορεί, εάν δεν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα, να εξελιχθεί σε διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (Invasive Cervical Cancer, ICC). Οι ενδοεπιθηλιακές αλλοιώσεις του τραχήλου χαρακτηρίζονται από γενετική αστάθεια και ακολουθούν μια προοδευτική πορεία από ήπιες αλλοιώσεις (CIN1), οι οποίες συχνά υποστρέφουν αυτόματα, έως σοβαρές προκαρκινικές βλάβες (CIN2 και CIN3), οι οποίες εμφανίζουν αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε διηθητικό καρκίνο. Οι υψηλού βαθμού αλλοιώσεις σχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με τύπους HPV υψηλού κινδύνου, κυρίως τους HPV 16 και HPV 18, οι οποίοι ευθύνονται για περίπου το 70% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας παγκοσμίως. Η εγκατάσταση της HPV λοίμωξης προϋποθέτει συνήθως την ύπαρξη μικροτραυματισμών στο επιθήλιο των γεννητικών οργάνων, μέσω των οποίων ο ιός αποκτά πρόσβαση στα βασικά επιθηλιακά κύτταρα. Ο κύκλος ζωής του HPV είναι στενά συνδεδεμένος με τη διαφοροποίηση των επιθηλιακών κυττάρων. Στους τύπους υψηλού ογκογόνου κινδύνου, η ογκογόνος δράση αποδίδεται κυρίως στις πρωτεΐνες E6 και E7, οι οποίες αδρανοποιούν τις ογκοκατασταλτικές πρωτεΐνες p53 και pRb αντίστοιχα. Η διαταραχή αυτών των μηχανισμών οδηγεί σε ανεξέλεγκτο κυτταρικό πολλαπλασιασμό, αναστολή της απόπτωσης, γενετική αστάθεια και διαταραχή της φυσιολογικής κυτταρικής διαφοροποίησης, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη προκαρκινικών και καρκινικών αλλοιώσεων. Τα τελευταία χρόνια, η ανίχνευση του DNA του HPV έχει αναδειχθεί ως ιδιαίτερα αξιόπιστη μέθοδος προσυμπτωματικού ελέγχου, παρουσιάζοντας υψηλότερη ευαισθησία και μεγαλύτερη αρνητική προγνωστική αξία σε σύγκριση με την κυτταρολογική εξέταση (τεστ Παπανικολάου). Επιπλέον, επιτρέπει την ταυτοποίηση των γονότυπων υψηλού ογκογόνου κινδύνου πριν ακόμη εμφανιστούν κυτταρολογικές αλλοιώσεις, συμβάλλοντας στην έγκαιρη διάγνωση και στην αποτελεσματικότερη διαχείριση των γυναικών που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο. Για τον λόγο αυτό, η εξέταση HPV DNA αναμένεται να αποτελέσει βασικό εργαλείο για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες χώρες, σε συνδυασμό με τα προγράμματα εμβολιασμού έναντι του HPV και τις οργανωμένες δράσεις προσυμπτωματικού ελέγχου","abstract_html":"Οι ιοί των ανθρωπίνων θηλωμάτων (Human Papillomaviruses, HPV) αποτελούν μια εκτεταμένη οικογένεια μικρών ιών DNA διπλής έλικας, οι οποίοι μολύνουν κυρίως τα πλακώδη επιθήλια του δέρματος και των βλεννογόνων. Μέχρι σήμερα έχουν ταυτοποιηθεί περισσότεροι από 200 διαφορετικοί γονότυποι HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε τύπους χαμηλού και υψηλού ογκογόνου κινδύνου, ανάλογα με τη δυνατότητά τους να προκαλέσουν κακοήθη εξαλλαγή. Η λοίμωξη από ορισμένους τύπους HPV, ιδιαίτερα εκείνους που χαρακτηρίζονται ως υψηλού ογκογόνου κινδύνου, έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως του τραχήλου της μήτρας, του αιδοίου, του κόλπου, του πρωκτού, του πέους, καθώς και κακοηθειών της κεφαλής και του τραχήλου. Υπολογίζεται ότι περίπου το 4% όλων των περιστατικών καρκίνου παγκοσμίως σχετίζεται με τη λοίμωξη από HPV. Η HPV λοίμωξη αποτελεί τον σημαντικότερο αιτιολογικό παράγοντα για την ανάπτυξη καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ενώ ευθύνεται επίσης για την εμφάνιση των κονδυλωμάτων των γεννητικών οργάνων, τα οποία προκαλούνται κυρίως από τους τύπους χαμηλού κινδύνου HPV 6 και HPV 11. Η μετάδοση πραγματοποιείται κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής, συμπεριλαμβανομένης της κολπικής, πρωκτικής και στοματικής επαφής, ενώ σπανιότερα μπορεί να συμβεί και κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο νεογνό. Οι λοιμώξεις είναι ιδιαίτερα συχνές στις ηλικίες 18–30 ετών, δηλαδή κατά την περίοδο της μεγαλύτερης σεξουαλικής δραστηριότητας. Παρότι η πλειονότητα των λοιμώξεων υποχωρεί αυτόματα μέσα σε ένα έως δύο έτη χάρη στην αποτελεσματική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού, σε ποσοστό περίπου 10–20% των γυναικών η λοίμωξη επιμένει. Η εμμένουσα λοίμωξη αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης τραχηλικής ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας (Cervical Intraepithelial Neoplasia, CIN) βαθμού 2 ή 3, η οποία μπορεί, εάν δεν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα, να εξελιχθεί σε διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (Invasive Cervical Cancer, ICC). Οι ενδοεπιθηλιακές αλλοιώσεις του τραχήλου χαρακτηρίζονται από γενετική αστάθεια και ακολουθούν μια προοδευτική πορεία από ήπιες αλλοιώσεις (CIN1), οι οποίες συχνά υποστρέφουν αυτόματα, έως σοβαρές προκαρκινικές βλάβες (CIN2 και CIN3), οι οποίες εμφανίζουν αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε διηθητικό καρκίνο. Οι υψηλού βαθμού αλλοιώσεις σχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με τύπους HPV υψηλού κινδύνου, κυρίως τους HPV 16 και HPV 18, οι οποίοι ευθύνονται για περίπου το 70% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας παγκοσμίως. Η εγκατάσταση της HPV λοίμωξης προϋποθέτει συνήθως την ύπαρξη μικροτραυματισμών στο επιθήλιο των γεννητικών οργάνων, μέσω των οποίων ο ιός αποκτά πρόσβαση στα βασικά επιθηλιακά κύτταρα. Ο κύκλος ζωής του HPV είναι στενά συνδεδεμένος με τη διαφοροποίηση των επιθηλιακών κυττάρων. Στους τύπους υψηλού ογκογόνου κινδύνου, η ογκογόνος δράση αποδίδεται κυρίως στις πρωτεΐνες E6 και E7, οι οποίες αδρανοποιούν τις ογκοκατασταλτικές πρωτεΐνες p53 και pRb αντίστοιχα. Η διαταραχή αυτών των μηχανισμών οδηγεί σε ανεξέλεγκτο κυτταρικό πολλαπλασιασμό, αναστολή της απόπτωσης, γενετική αστάθεια και διαταραχή της φυσιολογικής κυτταρικής διαφοροποίησης, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη προκαρκινικών και καρκινικών αλλοιώσεων. Τα τελευταία χρόνια, η ανίχνευση του DNA του HPV έχει αναδειχθεί ως ιδιαίτερα αξιόπιστη μέθοδος προσυμπτωματικού ελέγχου, παρουσιάζοντας υψηλότερη ευαισθησία και μεγαλύτερη αρνητική προγνωστική αξία σε σύγκριση με την κυτταρολογική εξέταση (τεστ Παπανικολάου). Επιπλέον, επιτρέπει την ταυτοποίηση των γονότυπων υψηλού ογκογόνου κινδύνου πριν ακόμη εμφανιστούν κυτταρολογικές αλλοιώσεις, συμβάλλοντας στην έγκαιρη διάγνωση και στην αποτελεσματικότερη διαχείριση των γυναικών που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο. Για τον λόγο αυτό, η εξέταση HPV DNA αναμένεται να αποτελέσει βασικό εργαλείο για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες χώρες, σε συνδυασμό με τα προγράμματα εμβολιασμού έναντι του HPV και τις οργανωμένες δράσεις προσυμπτωματικού ελέγχου","abstract_has_math":false,"creators":["Λαμπαθάκη Μιχαέλα- Στέλλα","Lampathaki Michaela Stella"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428620"],"render_values":[{"text":"uoadl:5428620","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428620","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428620","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5428620","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαμπαθάκη Μιχαέλα- Στέλλα","Lampathaki Michaela Stella"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428620","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428620"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ιοί των ανθρωπίνων θηλωμάτων (Human Papillomaviruses, HPV) αποτελούν μια εκτεταμένη οικογένεια μικρών ιών DNA διπλής έλικας, οι οποίοι μολύνουν κυρίως τα πλακώδη επιθήλια του δέρματος και των βλεννογόνων. Μέχρι σήμερα έχουν ταυτοποιηθεί περισσότεροι από 200 διαφορετικοί γονότυποι HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε τύπους χαμηλού και υψηλού ογκογόνου κινδύνου, ανάλογα με τη δυνατότητά τους να προκαλέσουν κακοήθη εξαλλαγή. Η λοίμωξη από ορισμένους τύπους HPV, ιδιαίτερα εκείνους που χαρακτηρίζονται ως υψηλού ογκογόνου κινδύνου, έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως του τραχήλου της μήτρας, του αιδοίου, του κόλπου, του πρωκτού, του πέους, καθώς και κακοηθειών της κεφαλής και του τραχήλου. Υπολογίζεται ότι περίπου το 4% όλων των περιστατικών καρκίνου παγκοσμίως σχετίζεται με τη λοίμωξη από HPV. Η HPV λοίμωξη αποτελεί τον σημαντικότερο αιτιολογικό παράγοντα για την ανάπτυξη καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ενώ ευθύνεται επίσης για την εμφάνιση των κονδυλωμάτων των γεννητικών οργάνων, τα οποία προκαλούνται κυρίως από τους τύπους χαμηλού κινδύνου HPV 6 και HPV 11. Η μετάδοση πραγματοποιείται κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής, συμπεριλαμβανομένης της κολπικής, πρωκτικής και στοματικής επαφής, ενώ σπανιότερα μπορεί να συμβεί και κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο νεογνό. Οι λοιμώξεις είναι ιδιαίτερα συχνές στις ηλικίες 18–30 ετών, δηλαδή κατά την περίοδο της μεγαλύτερης σεξουαλικής δραστηριότητας. Παρότι η πλειονότητα των λοιμώξεων υποχωρεί αυτόματα μέσα σε ένα έως δύο έτη χάρη στην αποτελεσματική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού, σε ποσοστό περίπου 10–20% των γυναικών η λοίμωξη επιμένει. Η εμμένουσα λοίμωξη αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης τραχηλικής ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας (Cervical Intraepithelial Neoplasia, CIN) βαθμού 2 ή 3, η οποία μπορεί, εάν δεν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα, να εξελιχθεί σε διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (Invasive Cervical Cancer, ICC). Οι ενδοεπιθηλιακές αλλοιώσεις του τραχήλου χαρακτηρίζονται από γενετική αστάθεια και ακολουθούν μια προοδευτική πορεία από ήπιες αλλοιώσεις (CIN1), οι οποίες συχνά υποστρέφουν αυτόματα, έως σοβαρές προκαρκινικές βλάβες (CIN2 και CIN3), οι οποίες εμφανίζουν αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε διηθητικό καρκίνο. Οι υψηλού βαθμού αλλοιώσεις σχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με τύπους HPV υψηλού κινδύνου, κυρίως τους HPV 16 και HPV 18, οι οποίοι ευθύνονται για περίπου το 70% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας παγκοσμίως. Η εγκατάσταση της HPV λοίμωξης προϋποθέτει συνήθως την ύπαρξη μικροτραυματισμών στο επιθήλιο των γεννητικών οργάνων, μέσω των οποίων ο ιός αποκτά πρόσβαση στα βασικά επιθηλιακά κύτταρα. Ο κύκλος ζωής του HPV είναι στενά συνδεδεμένος με τη διαφοροποίηση των επιθηλιακών κυττάρων. Στους τύπους υψηλού ογκογόνου κινδύνου, η ογκογόνος δράση αποδίδεται κυρίως στις πρωτεΐνες E6 και E7, οι οποίες αδρανοποιούν τις ογκοκατασταλτικές πρωτεΐνες p53 και pRb αντίστοιχα. Η διαταραχή αυτών των μηχανισμών οδηγεί σε ανεξέλεγκτο κυτταρικό πολλαπλασιασμό, αναστολή της απόπτωσης, γενετική αστάθεια και διαταραχή της φυσιολογικής κυτταρικής διαφοροποίησης, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη προκαρκινικών και καρκινικών αλλοιώσεων. Τα τελευταία χρόνια, η ανίχνευση του DNA του HPV έχει αναδειχθεί ως ιδιαίτερα αξιόπιστη μέθοδος προσυμπτωματικού ελέγχου, παρουσιάζοντας υψηλότερη ευαισθησία και μεγαλύτερη αρνητική προγνωστική αξία σε σύγκριση με την κυτταρολογική εξέταση (τεστ Παπανικολάου). Επιπλέον, επιτρέπει την ταυτοποίηση των γονότυπων υψηλού ογκογόνου κινδύνου πριν ακόμη εμφανιστούν κυτταρολογικές αλλοιώσεις, συμβάλλοντας στην έγκαιρη διάγνωση και στην αποτελεσματικότερη διαχείριση των γυναικών που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο. Για τον λόγο αυτό, η εξέταση HPV DNA αναμένεται να αποτελέσει βασικό εργαλείο για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες χώρες, σε συνδυασμό με τα προγράμματα εμβολιασμού έναντι του HPV και τις οργανωμένες δράσεις προσυμπτωματικού ελέγχου","Human papillomaviruses (HPVs) comprise a large family of small double-stranded DNA viruses that primarily infect the stratified squamous epithelium of the skin and mucosal surfaces. To date, more than 200 HPV genotypes have been identified and are classified into low-risk and high-risk types according to their oncogenic potential. Infection with certain HPV types, particularly those classified as high-risk, has been associated with the development of several malignancies, including cervical, vulvar, vaginal, anal, penile, and head and neck cancers. It is estimated that approximately 4% of all cancer cases worldwide are attributable to HPV infection. HPV infection is the most important etiological factor for the development of cervical cancer and is also responsible for the occurrence of genital warts, which are primarily caused by the low-risk HPV types 6 and 11. Transmission occurs predominantly through sexual contact, including vaginal, anal, and oral intercourse, although vertical transmission from mother to newborn may occur in rare cases. HPV infections are particularly common among individuals aged 18–30 years, corresponding to the period of highest sexual activity. Although the majority of HPV infections are spontaneously cleared within one to two years by the host immune response, persistent infection develops in approximately 10–20% of women. Persistent infection significantly increases the risk of developing cervical intraepithelial neoplasia (CIN) grades 2 and 3, which, if left undiagnosed and untreated, may progress to invasive cervical cancer (ICC). Cervical intraepithelial lesions are characterized by genetic instability and follow a progressive sequence from mild dysplastic lesions (CIN1), which frequently regress spontaneously, to high-grade precancerous lesions (CIN2 and CIN3), which carry a substantially higher risk of progression to invasive cancer. High-grade lesions are almost exclusively associated with high-risk HPV types, particularly HPV16 and HPV18, which together account for approximately 70% of cervical cancer cases worldwide. The establishment of HPV infection generally requires the presence of microabrasions in the genital epithelium, allowing the virus to gain access to the basal epithelial cells. The HPV life cycle is closely linked to the differentiation of epithelial cells. In high-risk HPV types, oncogenic activity is primarily mediated by the viral oncoproteins E6 and E7, which inactivate the tumor suppressor proteins p53 and retinoblastoma protein (pRb), respectively. Disruption of these critical regulatory pathways results in uncontrolled cellular proliferation, inhibition of apoptosis, genomic instability, and abnormal cellular differentiation, thereby promoting the development of precancerous and malignant lesions. In recent years, HPV DNA testing has emerged as a highly reliable method for cervical cancer screening, demonstrating higher sensitivity and greater negative predictive value than conventional cytological examination (Papanicolaou smear or Pap test). Furthermore, HPV DNA testing enables the identification of high-risk HPV genotypes before cytological abnormalities become apparent, thereby facilitating earlier diagnosis and more effective clinical management of women at increased risk. Consequently, HPV DNA testing is expected to play a central role in the prevention and early detection of cervical cancer, particularly in developed countries, when implemented alongside HPV vaccination programs and organized cervical cancer screening strategies"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Aντιλήψεις των πολιτών και των ιατρών σχετικά με τον εμβολιασμό έναντι του HPV"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαμπαθάκη Μιχαέλα- Στέλλα","Lampathaki Michaela Stella"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Οι ιοί των ανθρωπίνων θηλωμάτων (Human Papillomaviruses, HPV) αποτελούν μια εκτεταμένη οικογένεια μικρών ιών DNA διπλής έλικας, οι οποίοι μολύνουν κυρίως τα πλακώδη επιθήλια του δέρματος και των βλεννογόνων. Μέχρι σήμερα έχουν ταυτοποιηθεί περισσότεροι από 200 διαφορετικοί γονότυποι HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε τύπους χαμηλού και υψηλού ογκογόνου κινδύνου, ανάλογα με τη δυνατότητά τους να προκαλέσουν κακοήθη εξαλλαγή. Η λοίμωξη από ορισμένους τύπους HPV, ιδιαίτερα εκείνους που χαρακτηρίζονται ως υψηλού ογκογόνου κινδύνου, έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως του τραχήλου της μήτρας, του αιδοίου, του κόλπου, του πρωκτού, του πέους, καθώς και κακοηθειών της κεφαλής και του τραχήλου. Υπολογίζεται ότι περίπου το 4% όλων των περιστατικών καρκίνου παγκοσμίως σχετίζεται με τη λοίμωξη από HPV. Η HPV λοίμωξη αποτελεί τον σημαντικότερο αιτιολογικό παράγοντα για την ανάπτυξη καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ενώ ευθύνεται επίσης για την εμφάνιση των κονδυλωμάτων των γεννητικών οργάνων, τα οποία προκαλούνται κυρίως από τους τύπους χαμηλού κινδύνου HPV 6 και HPV 11. Η μετάδοση πραγματοποιείται κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής, συμπεριλαμβανομένης της κολπικής, πρωκτικής και στοματικής επαφής, ενώ σπανιότερα μπορεί να συμβεί και κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο νεογνό. Οι λοιμώξεις είναι ιδιαίτερα συχνές στις ηλικίες 18–30 ετών, δηλαδή κατά την περίοδο της μεγαλύτερης σεξουαλικής δραστηριότητας. Παρότι η πλειονότητα των λοιμώξεων υποχωρεί αυτόματα μέσα σε ένα έως δύο έτη χάρη στην αποτελεσματική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού, σε ποσοστό περίπου 10–20% των γυναικών η λοίμωξη επιμένει. Η εμμένουσα λοίμωξη αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης τραχηλικής ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας (Cervical Intraepithelial Neoplasia, CIN) βαθμού 2 ή 3, η οποία μπορεί, εάν δεν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα, να εξελιχθεί σε διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (Invasive Cervical Cancer, ICC). Οι ενδοεπιθηλιακές αλλοιώσεις του τραχήλου χαρακτηρίζονται από γενετική αστάθεια και ακολουθούν μια προοδευτική πορεία από ήπιες αλλοιώσεις (CIN1), οι οποίες συχνά υποστρέφουν αυτόματα, έως σοβαρές προκαρκινικές βλάβες (CIN2 και CIN3), οι οποίες εμφανίζουν αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε διηθητικό καρκίνο. Οι υψηλού βαθμού αλλοιώσεις σχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με τύπους HPV υψηλού κινδύνου, κυρίως τους HPV 16 και HPV 18, οι οποίοι ευθύνονται για περίπου το 70% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας παγκοσμίως. Η εγκατάσταση της HPV λοίμωξης προϋποθέτει συνήθως την ύπαρξη μικροτραυματισμών στο επιθήλιο των γεννητικών οργάνων, μέσω των οποίων ο ιός αποκτά πρόσβαση στα βασικά επιθηλιακά κύτταρα. Ο κύκλος ζωής του HPV είναι στενά συνδεδεμένος με τη διαφοροποίηση των επιθηλιακών κυττάρων. Στους τύπους υψηλού ογκογόνου κινδύνου, η ογκογόνος δράση αποδίδεται κυρίως στις πρωτεΐνες E6 και E7, οι οποίες αδρανοποιούν τις ογκοκατασταλτικές πρωτεΐνες p53 και pRb αντίστοιχα. Η διαταραχή αυτών των μηχανισμών οδηγεί σε ανεξέλεγκτο κυτταρικό πολλαπλασιασμό, αναστολή της απόπτωσης, γενετική αστάθεια και διαταραχή της φυσιολογικής κυτταρικής διαφοροποίησης, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη προκαρκινικών και καρκινικών αλλοιώσεων. Τα τελευταία χρόνια, η ανίχνευση του DNA του HPV έχει αναδειχθεί ως ιδιαίτερα αξιόπιστη μέθοδος προσυμπτωματικού ελέγχου, παρουσιάζοντας υψηλότερη ευαισθησία και μεγαλύτερη αρνητική προγνωστική αξία σε σύγκριση με την κυτταρολογική εξέταση (τεστ Παπανικολάου). Επιπλέον, επιτρέπει την ταυτοποίηση των γονότυπων υψηλού ογκογόνου κινδύνου πριν ακόμη εμφανιστούν κυτταρολογικές αλλοιώσεις, συμβάλλοντας στην έγκαιρη διάγνωση και στην αποτελεσματικότερη διαχείριση των γυναικών που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο. Για τον λόγο αυτό, η εξέταση HPV DNA αναμένεται να αποτελέσει βασικό εργαλείο για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες χώρες, σε συνδυασμό με τα προγράμματα εμβολιασμού έναντι του HPV και τις οργανωμένες δράσεις προσυμπτωματικού ελέγχου","Human papillomaviruses (HPVs) comprise a large family of small double-stranded DNA viruses that primarily infect the stratified squamous epithelium of the skin and mucosal surfaces. To date, more than 200 HPV genotypes have been identified and are classified into low-risk and high-risk types according to their oncogenic potential. Infection with certain HPV types, particularly those classified as high-risk, has been associated with the development of several malignancies, including cervical, vulvar, vaginal, anal, penile, and head and neck cancers. It is estimated that approximately 4% of all cancer cases worldwide are attributable to HPV infection. HPV infection is the most important etiological factor for the development of cervical cancer and is also responsible for the occurrence of genital warts, which are primarily caused by the low-risk HPV types 6 and 11. Transmission occurs predominantly through sexual contact, including vaginal, anal, and oral intercourse, although vertical transmission from mother to newborn may occur in rare cases. HPV infections are particularly common among individuals aged 18–30 years, corresponding to the period of highest sexual activity. Although the majority of HPV infections are spontaneously cleared within one to two years by the host immune response, persistent infection develops in approximately 10–20% of women. Persistent infection significantly increases the risk of developing cervical intraepithelial neoplasia (CIN) grades 2 and 3, which, if left undiagnosed and untreated, may progress to invasive cervical cancer (ICC). Cervical intraepithelial lesions are characterized by genetic instability and follow a progressive sequence from mild dysplastic lesions (CIN1), which frequently regress spontaneously, to high-grade precancerous lesions (CIN2 and CIN3), which carry a substantially higher risk of progression to invasive cancer. High-grade lesions are almost exclusively associated with high-risk HPV types, particularly HPV16 and HPV18, which together account for approximately 70% of cervical cancer cases worldwide. The establishment of HPV infection generally requires the presence of microabrasions in the genital epithelium, allowing the virus to gain access to the basal epithelial cells. The HPV life cycle is closely linked to the differentiation of epithelial cells. In high-risk HPV types, oncogenic activity is primarily mediated by the viral oncoproteins E6 and E7, which inactivate the tumor suppressor proteins p53 and retinoblastoma protein (pRb), respectively. Disruption of these critical regulatory pathways results in uncontrolled cellular proliferation, inhibition of apoptosis, genomic instability, and abnormal cellular differentiation, thereby promoting the development of precancerous and malignant lesions. In recent years, HPV DNA testing has emerged as a highly reliable method for cervical cancer screening, demonstrating higher sensitivity and greater negative predictive value than conventional cytological examination (Papanicolaou smear or Pap test). Furthermore, HPV DNA testing enables the identification of high-risk HPV genotypes before cytological abnormalities become apparent, thereby facilitating earlier diagnosis and more effective clinical management of women at increased risk. Consequently, HPV DNA testing is expected to play a central role in the prevention and early detection of cervical cancer, particularly in developed countries, when implemented alongside HPV vaccination programs and organized cervical cancer screening strategies"],"dc:identifier":["uoadl:5428620","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428620"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Aντιλήψεις των πολιτών και των ιατρών σχετικά με τον εμβολιασμό έναντι του HPV"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:24Z"}