{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428626"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5428626","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"In vitro αξιολόγηση νέων ενώσεων έναντι της δερματικής και καρδιακής ίνωσης","abstract":"Η ίνωση χαρακτηρίζεται από την επίμονη ενεργοποίηση των ινοβλαστών, την υπερβολική εναπόθεση της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας και την προοδευτική αναδιαμόρφωση των ιστών, η οποία τελικά οδηγεί σε διαταραχή της λειτουργίας των οργάνων. Ο μεταμορφωτικός αυξητικός παράγοντας-β1 (Transforming Growth Factor-β1, TGF-β1) αποτελεί βασικό παράγοντα αυτής της διαδικασίας, προάγοντας τη διαφοροποίηση των μυοϊνοβλαστών και την παραγωγή συστατικών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας. Παρά τη διαθεσιμότητα αντιϊνωτικών θεραπειών, οι υπάρχουσες θεραπευτικές επιλογές παραμένουν περιορισμένες, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών παραγόντων. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε τις κυτταροτοξικές και αντιϊνωτικές ιδιότητες οκτώ νέων ενώσεων που προέρχονται από την αμισουλπρίδη σε ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες (Human Dermal Fibroblasts, HDFs) και ανθρώπινους καρδιακούς ινοβλάστες (Human Cardiac Fibroblasts, HCFs). Τα κύτταρα διεγέρθηκαν με TGF-β1 και υποβλήθηκαν σε θεραπεία με τις ενώσεις σε διαφορετικές συγκεντρώσεις. Η κυτταροτοξικότητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία MTT, ενώ η αντιϊνωτική δράση αξιολογήθηκε μέσω της δοκιμασίας συστολής γέλης κολλαγόνου, της ανάλυσης ανοσοφθορισμού και της RT-qPCR. Οι ενώσεις παρουσίασαν διακριτές, εξαρτώμενες από τη συγκέντρωση επιδράσεις. Ορισμένες ενώσεις εμφάνισαν σημαντική κυτταροτοξικότητα, ενώ άλλες παρουσίασαν εξαιρετική ανεκτικότητα αλλά περιορισμένη αντιϊνωτική αποτελεσματικότητα. Μία από τις ενώσεις παρουσίασε σταθερά καλή απόδοση σε όλες τις δοκιμασίες, διατηρώντας παράλληλα ένα αποδεκτό προφίλ ασφάλειας τόσο στους HDFs όσο και στους HCFs. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν έναν πολλά υποσχόμενο υποψήφιο για περαιτέρω μηχανιστική και προκλινική αξιολόγηση ως πιθανό αντιϊνωτικό παράγοντα. Επιπλέον, η παρούσα μελέτη επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της διαδικασίας διαλογής αντιϊνωτικών ενώσεων, καθώς και οι δύο κυτταρικοί τύποι παρουσίασαν παρόμοιες αποκρίσεις και ανέδειξαν τον ίδιο κορυφαίο υποψήφιο αντιϊνωτικό παράγοντα. Τα ευρήματα αυτά καταδεικνύουν την επαναληψιμότητα της προσέγγισης και ενισχύουν την αξιοπιστία της ως ένα ισχυρό εργαλείο για την αντιϊνωτική έρευνα.","abstract_html":"Η ίνωση χαρακτηρίζεται από την επίμονη ενεργοποίηση των ινοβλαστών, την υπερβολική εναπόθεση της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας και την προοδευτική αναδιαμόρφωση των ιστών, η οποία τελικά οδηγεί σε διαταραχή της λειτουργίας των οργάνων. Ο μεταμορφωτικός αυξητικός παράγοντας-β1 (Transforming Growth Factor-β1, TGF-β1) αποτελεί βασικό παράγοντα αυτής της διαδικασίας, προάγοντας τη διαφοροποίηση των μυοϊνοβλαστών και την παραγωγή συστατικών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας. Παρά τη διαθεσιμότητα αντιϊνωτικών θεραπειών, οι υπάρχουσες θεραπευτικές επιλογές παραμένουν περιορισμένες, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών παραγόντων. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε τις κυτταροτοξικές και αντιϊνωτικές ιδιότητες οκτώ νέων ενώσεων που προέρχονται από την αμισουλπρίδη σε ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες (Human Dermal Fibroblasts, HDFs) και ανθρώπινους καρδιακούς ινοβλάστες (Human Cardiac Fibroblasts, HCFs). Τα κύτταρα διεγέρθηκαν με TGF-β1 και υποβλήθηκαν σε θεραπεία με τις ενώσεις σε διαφορετικές συγκεντρώσεις. Η κυτταροτοξικότητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία MTT, ενώ η αντιϊνωτική δράση αξιολογήθηκε μέσω της δοκιμασίας συστολής γέλης κολλαγόνου, της ανάλυσης ανοσοφθορισμού και της RT-qPCR. Οι ενώσεις παρουσίασαν διακριτές, εξαρτώμενες από τη συγκέντρωση επιδράσεις. Ορισμένες ενώσεις εμφάνισαν σημαντική κυτταροτοξικότητα, ενώ άλλες παρουσίασαν εξαιρετική ανεκτικότητα αλλά περιορισμένη αντιϊνωτική αποτελεσματικότητα. Μία από τις ενώσεις παρουσίασε σταθερά καλή απόδοση σε όλες τις δοκιμασίες, διατηρώντας παράλληλα ένα αποδεκτό προφίλ ασφάλειας τόσο στους HDFs όσο και στους HCFs. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν έναν πολλά υποσχόμενο υποψήφιο για περαιτέρω μηχανιστική και προκλινική αξιολόγηση ως πιθανό αντιϊνωτικό παράγοντα. Επιπλέον, η παρούσα μελέτη επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της διαδικασίας διαλογής αντιϊνωτικών ενώσεων, καθώς και οι δύο κυτταρικοί τύποι παρουσίασαν παρόμοιες αποκρίσεις και ανέδειξαν τον ίδιο κορυφαίο υποψήφιο αντιϊνωτικό παράγοντα. Τα ευρήματα αυτά καταδεικνύουν την επαναληψιμότητα της προσέγγισης και ενισχύουν την αξιοπιστία της ως ένα ισχυρό εργαλείο για την αντιϊνωτική έρευνα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μενεξής Γεώργιος","Menexis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428626"],"render_values":[{"text":"uoadl:5428626","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428626","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428626","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5428626","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μενεξής Γεώργιος","Menexis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5428626","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428626"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ίνωση χαρακτηρίζεται από την επίμονη ενεργοποίηση των ινοβλαστών, την υπερβολική εναπόθεση της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας και την προοδευτική αναδιαμόρφωση των ιστών, η οποία τελικά οδηγεί σε διαταραχή της λειτουργίας των οργάνων. Ο μεταμορφωτικός αυξητικός παράγοντας-β1 (Transforming Growth Factor-β1, TGF-β1) αποτελεί βασικό παράγοντα αυτής της διαδικασίας, προάγοντας τη διαφοροποίηση των μυοϊνοβλαστών και την παραγωγή συστατικών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας. Παρά τη διαθεσιμότητα αντιϊνωτικών θεραπειών, οι υπάρχουσες θεραπευτικές επιλογές παραμένουν περιορισμένες, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών παραγόντων. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε τις κυτταροτοξικές και αντιϊνωτικές ιδιότητες οκτώ νέων ενώσεων που προέρχονται από την αμισουλπρίδη σε ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες (Human Dermal Fibroblasts, HDFs) και ανθρώπινους καρδιακούς ινοβλάστες (Human Cardiac Fibroblasts, HCFs). Τα κύτταρα διεγέρθηκαν με TGF-β1 και υποβλήθηκαν σε θεραπεία με τις ενώσεις σε διαφορετικές συγκεντρώσεις. Η κυτταροτοξικότητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία MTT, ενώ η αντιϊνωτική δράση αξιολογήθηκε μέσω της δοκιμασίας συστολής γέλης κολλαγόνου, της ανάλυσης ανοσοφθορισμού και της RT-qPCR. Οι ενώσεις παρουσίασαν διακριτές, εξαρτώμενες από τη συγκέντρωση επιδράσεις. Ορισμένες ενώσεις εμφάνισαν σημαντική κυτταροτοξικότητα, ενώ άλλες παρουσίασαν εξαιρετική ανεκτικότητα αλλά περιορισμένη αντιϊνωτική αποτελεσματικότητα. Μία από τις ενώσεις παρουσίασε σταθερά καλή απόδοση σε όλες τις δοκιμασίες, διατηρώντας παράλληλα ένα αποδεκτό προφίλ ασφάλειας τόσο στους HDFs όσο και στους HCFs. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν έναν πολλά υποσχόμενο υποψήφιο για περαιτέρω μηχανιστική και προκλινική αξιολόγηση ως πιθανό αντιϊνωτικό παράγοντα. Επιπλέον, η παρούσα μελέτη επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της διαδικασίας διαλογής αντιϊνωτικών ενώσεων, καθώς και οι δύο κυτταρικοί τύποι παρουσίασαν παρόμοιες αποκρίσεις και ανέδειξαν τον ίδιο κορυφαίο υποψήφιο αντιϊνωτικό παράγοντα. Τα ευρήματα αυτά καταδεικνύουν την επαναληψιμότητα της προσέγγισης και ενισχύουν την αξιοπιστία της ως ένα ισχυρό εργαλείο για την αντιϊνωτική έρευνα.","Fibrosis is characterized by persistent fibroblast activation, excessive extracellular matrix deposition, and progressive tissue remodeling that ultimately impairs organ function. Transforming growth factor-β1 is a key driver of this process, promoting myofibroblast differentiation and extracellular matrix production. Despite the availability of antifibrotic therapies, current treatment options remain limited, highlighting the need for novel therapeutic agents. This study evaluated the cytotoxic and antifibrotic properties of eight novel amisulpride-derived compounds in Human Dermal Fibroblasts and Human Cardiac Fibroblasts. Cells were stimulated with TGF-β1 and treated with the compounds at different concentrations. Cytotoxicity was assessed using the MTT assay, while antifibrotic activity was evaluated by collagen gel contraction, immunofluorescence analysis, and RT-qPCR. The compounds exhibited distinct concentration-dependent effects. Some compounds showed marked cytotoxicity, whereas other demonstrated excellent tolerability but limited antifibrotic efficacy. One of the compounds consistently performed well throughout all the assays while maintaining an acceptable safety profile in both HDFs and HCFs. These findings identify a promising candidate for further mechanistic and preclinical evaluation as a potential antifibrotic agent. Furthermore, this study validates the reliability of the anti-fibrotic screening pipeline, as both cell types exhibit similar responses and identify the same leading anti-fibrotic candidate. These findings demonstrate the repeatability of the approach and support its credibility as a robust tool for anti-fibrotic research."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["In vitro αξιολόγηση νέων ενώσεων έναντι της δερματικής και καρδιακής ίνωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μενεξής Γεώργιος","Menexis Georgios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η ίνωση χαρακτηρίζεται από την επίμονη ενεργοποίηση των ινοβλαστών, την υπερβολική εναπόθεση της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας και την προοδευτική αναδιαμόρφωση των ιστών, η οποία τελικά οδηγεί σε διαταραχή της λειτουργίας των οργάνων. Ο μεταμορφωτικός αυξητικός παράγοντας-β1 (Transforming Growth Factor-β1, TGF-β1) αποτελεί βασικό παράγοντα αυτής της διαδικασίας, προάγοντας τη διαφοροποίηση των μυοϊνοβλαστών και την παραγωγή συστατικών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας. Παρά τη διαθεσιμότητα αντιϊνωτικών θεραπειών, οι υπάρχουσες θεραπευτικές επιλογές παραμένουν περιορισμένες, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών παραγόντων. Η παρούσα μελέτη αξιολόγησε τις κυτταροτοξικές και αντιϊνωτικές ιδιότητες οκτώ νέων ενώσεων που προέρχονται από την αμισουλπρίδη σε ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες (Human Dermal Fibroblasts, HDFs) και ανθρώπινους καρδιακούς ινοβλάστες (Human Cardiac Fibroblasts, HCFs). Τα κύτταρα διεγέρθηκαν με TGF-β1 και υποβλήθηκαν σε θεραπεία με τις ενώσεις σε διαφορετικές συγκεντρώσεις. Η κυτταροτοξικότητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία MTT, ενώ η αντιϊνωτική δράση αξιολογήθηκε μέσω της δοκιμασίας συστολής γέλης κολλαγόνου, της ανάλυσης ανοσοφθορισμού και της RT-qPCR. Οι ενώσεις παρουσίασαν διακριτές, εξαρτώμενες από τη συγκέντρωση επιδράσεις. Ορισμένες ενώσεις εμφάνισαν σημαντική κυτταροτοξικότητα, ενώ άλλες παρουσίασαν εξαιρετική ανεκτικότητα αλλά περιορισμένη αντιϊνωτική αποτελεσματικότητα. Μία από τις ενώσεις παρουσίασε σταθερά καλή απόδοση σε όλες τις δοκιμασίες, διατηρώντας παράλληλα ένα αποδεκτό προφίλ ασφάλειας τόσο στους HDFs όσο και στους HCFs. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν έναν πολλά υποσχόμενο υποψήφιο για περαιτέρω μηχανιστική και προκλινική αξιολόγηση ως πιθανό αντιϊνωτικό παράγοντα. Επιπλέον, η παρούσα μελέτη επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της διαδικασίας διαλογής αντιϊνωτικών ενώσεων, καθώς και οι δύο κυτταρικοί τύποι παρουσίασαν παρόμοιες αποκρίσεις και ανέδειξαν τον ίδιο κορυφαίο υποψήφιο αντιϊνωτικό παράγοντα. Τα ευρήματα αυτά καταδεικνύουν την επαναληψιμότητα της προσέγγισης και ενισχύουν την αξιοπιστία της ως ένα ισχυρό εργαλείο για την αντιϊνωτική έρευνα.","Fibrosis is characterized by persistent fibroblast activation, excessive extracellular matrix deposition, and progressive tissue remodeling that ultimately impairs organ function. Transforming growth factor-β1 is a key driver of this process, promoting myofibroblast differentiation and extracellular matrix production. Despite the availability of antifibrotic therapies, current treatment options remain limited, highlighting the need for novel therapeutic agents. This study evaluated the cytotoxic and antifibrotic properties of eight novel amisulpride-derived compounds in Human Dermal Fibroblasts and Human Cardiac Fibroblasts. Cells were stimulated with TGF-β1 and treated with the compounds at different concentrations. Cytotoxicity was assessed using the MTT assay, while antifibrotic activity was evaluated by collagen gel contraction, immunofluorescence analysis, and RT-qPCR. The compounds exhibited distinct concentration-dependent effects. Some compounds showed marked cytotoxicity, whereas other demonstrated excellent tolerability but limited antifibrotic efficacy. One of the compounds consistently performed well throughout all the assays while maintaining an acceptable safety profile in both HDFs and HCFs. These findings identify a promising candidate for further mechanistic and preclinical evaluation as a potential antifibrotic agent. Furthermore, this study validates the reliability of the anti-fibrotic screening pipeline, as both cell types exhibit similar responses and identify the same leading anti-fibrotic candidate. These findings demonstrate the repeatability of the approach and support its credibility as a robust tool for anti-fibrotic research."],"dc:identifier":["uoadl:5428626","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5428626"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["In vitro αξιολόγηση νέων ενώσεων έναντι της δερματικής και καρδιακής ίνωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z"}