{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429585"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429585","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φυσιολογικές προσαρμογές ασθενών με ψυχικά νοσήματα μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση","abstract":"Εισαγωγή: Η ψύχωση αποτελεί σοβαρή ψυχική διαταραχή με μείζονες επιπτώσεις στη συμπεριφορά, την αντίληψη, την συναισθηματική ισορροπία και τη σωματική (φυσική) κατάσταση των ασθενών. Συχνή και σοβαρή μορφή της, μεταξύ άλλων, είναι η σχιζοφρένεια με ευρύ φάσμα ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Τα περιστατικά σχιζοφρένειας είναι αρκετά υψηλά σε παγκόσμιο επίπεδο και μεγάλο ποσοστό αυτών δεν αντιμετωπίζεται πρόωρα. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι κατά 15 – 20 χρόνια λιγότερο σχετικά με τον υγιή πληθυσμό, ενώ η καθημερινότητά τους είναι ως επί το πλείστον καθιστική και μη παραγωγική. Συνήθης τρόπος αντιμετώπισής της είναι η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και η κατάλληλη αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή. Τόσο η νόσος όσο και τα φάρμακα έχουν επιπτώσεις, σε καρδιομεταβολικούς και λειτουργικούς παράγοντες, δημιουργώντας αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και καρδιομεταβολικών νοσημάτων. Η άσκηση ως συμπληρωματική θεραπεία φαίνεται να δρα συνεργατικά με τους υπόλοιπους τρόπους αντιμετώπισης, επιφέροντας ευεργετικά αποτελέσματα σε γνωστικές αλλά και σωματικές παραμέτρους. Πολλαπλά είδη άσκησης έχουν φανεί αποτελεσματικά για τη βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας, του σωματικού βάρους, της μυϊκής δύναμης και της ισορροπίας των συγκεκριμένων ασθενών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max), της καρδιακής συχνότητας (HR), της αντοχής, της απόδοσης και της λειτουργικότητας (δύναμη και ισορροπία) σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές και κυρίως σχιζοφρένεια, μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση υψηλής ταχύτητας και χαμηλής έντασης. Μεθοδολογία: 36 ασθενείς επιλέχθηκαν από το Κέντρο Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και ομαδοποιήθηκαν τυχαία σε πειραματική ομάδα (20 άτομα) και ομάδα ελέγχου (16 άτομα). Η πειραματική ομάδα εκτέλεσε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής ταχύτητας - χαμηλής έντασης σε στατικό ποδήλατο, με 3 προπονητικές συνεδρίες ανά εβδομάδα, συνολικής διάρκειας 11 εβδομάδων. Πριν και μετά από την παρέμβαση αυτή υποβλήθηκε στις τρεις λειτουργικές δοκιμασίες, Hand grip (HG) , Sit to Stand (STS) και Timed up and Go (TUG) και σε μια δοκιμασία αντοχής, κατά την οποία αξιολογήθηκε η VO2max, η HRmax και η απόδοση στην δοκιμασία. Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων αξιολογήθηκε η απόδοση των ασκουμένων και η οξεία απόκρισή τους στις προαναφερθείσες λειτουργικές δοκιμασίες. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics Version 30.0.0.0 172. Αποτελέσματα: Μετά την παρέμβαση συστηματικής άσκησης αναδείχθηκε σημαντική διαφορά της VO2max (p = 0,047) στην πειραματική ομάδα συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, ενώ δεν υπήρξαν αντίστοιχα σημαντικά αποτελέσματα στην απόδοση της δοκιμασίας κοπώσεως (WATTmax), στην HRmax και στις λειτουργικές δοκιμασίες HG, STS, TUG. Το βάρος σώματος, ο δείκτης μάζας σώματος και η περιφέρεια μέσης δεν φάνηκε να επηρεάζονται σημαντικά από την παρέμβαση. Οι τιμές της συστολικής αρτηριακής πίεσης δε μεταβλήθηκαν σημαντικά, ενώ οι τιμές της διαστολικής πίεσης παρουσίασαν αύξηση και στις δύο ομάδες ωστόσο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές (p = 0,005 στην ομάδα ελέγχου στην ηρεμία και p = 0,023 στην πειραματική ομάδα 1 λεπτό μετά το τεστ αντοχής). Η απόδοση σε περιστροφές ανά λεπτό (RPM) κατά τη διάρκεια των συνεδριών άσκησης είχε σημαντική αύξηση στην ομάδα άσκησης, τόσο στο μέσον όσο και στο τέλος της παρέμβασης συγκριτικά με την αρχική (πρώτη) συνεδρία (p < 0,001). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση επίσης μειώθηκε σημαντικά στο μέσον της προπονητικής περιόδου (p = 0,006). Η μεμονωμένη συνεδρία άσκησης δεν είχε οξεία (acute) επίδραση στις δοκιμασίες HG, STS, TUG κατά τη διάρκεια της περιόδου συστηματικής άσκησης (προπόνησης). Τα άτομα με καλύτερη συμμόρφωση στην εκτέλεση του προγράμματος συστηματικής άσκησης είχαν σημαντικά καλύτερες τιμές VO2max και WATTmax από την αρχή έως το πέρας του προγράμματος. Συμπέρασμα: Η συστηματική άσκηση αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση για τη βελτίωση καρδιομεταβολικών, σωματομετρικών και λειτουργικών παραγόντων σε άτομα με ψυχικές διαταραχές. Περισσότερες μελέτες απαιτούνται για τον ακριβή προσδιορισμό των χαρακτηριστικών της βέλτιστης άσκησης για την κλινική αυτή ομάδα.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ψύχωση αποτελεί σοβαρή ψυχική διαταραχή με μείζονες επιπτώσεις στη συμπεριφορά, την αντίληψη, την συναισθηματική ισορροπία και τη σωματική (φυσική) κατάσταση των ασθενών. Συχνή και σοβαρή μορφή της, μεταξύ άλλων, είναι η σχιζοφρένεια με ευρύ φάσμα ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Τα περιστατικά σχιζοφρένειας είναι αρκετά υψηλά σε παγκόσμιο επίπεδο και μεγάλο ποσοστό αυτών δεν αντιμετωπίζεται πρόωρα. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι κατά 15 – 20 χρόνια λιγότερο σχετικά με τον υγιή πληθυσμό, ενώ η καθημερινότητά τους είναι ως επί το πλείστον καθιστική και μη παραγωγική. Συνήθης τρόπος αντιμετώπισής της είναι η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και η κατάλληλη αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή. Τόσο η νόσος όσο και τα φάρμακα έχουν επιπτώσεις, σε καρδιομεταβολικούς και λειτουργικούς παράγοντες, δημιουργώντας αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και καρδιομεταβολικών νοσημάτων. Η άσκηση ως συμπληρωματική θεραπεία φαίνεται να δρα συνεργατικά με τους υπόλοιπους τρόπους αντιμετώπισης, επιφέροντας ευεργετικά αποτελέσματα σε γνωστικές αλλά και σωματικές παραμέτρους. Πολλαπλά είδη άσκησης έχουν φανεί αποτελεσματικά για τη βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας, του σωματικού βάρους, της μυϊκής δύναμης και της ισορροπίας των συγκεκριμένων ασθενών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max), της καρδιακής συχνότητας (HR), της αντοχής, της απόδοσης και της λειτουργικότητας (δύναμη και ισορροπία) σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές και κυρίως σχιζοφρένεια, μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση υψηλής ταχύτητας και χαμηλής έντασης. Μεθοδολογία: 36 ασθενείς επιλέχθηκαν από το Κέντρο Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και ομαδοποιήθηκαν τυχαία σε πειραματική ομάδα (20 άτομα) και ομάδα ελέγχου (16 άτομα). Η πειραματική ομάδα εκτέλεσε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής ταχύτητας - χαμηλής έντασης σε στατικό ποδήλατο, με 3 προπονητικές συνεδρίες ανά εβδομάδα, συνολικής διάρκειας 11 εβδομάδων. Πριν και μετά από την παρέμβαση αυτή υποβλήθηκε στις τρεις λειτουργικές δοκιμασίες, Hand grip (HG) , Sit to Stand (STS) και Timed up and Go (TUG) και σε μια δοκιμασία αντοχής, κατά την οποία αξιολογήθηκε η VO2max, η HRmax και η απόδοση στην δοκιμασία. Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων αξιολογήθηκε η απόδοση των ασκουμένων και η οξεία απόκρισή τους στις προαναφερθείσες λειτουργικές δοκιμασίες. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics Version 30.0.0.0 172. Αποτελέσματα: Μετά την παρέμβαση συστηματικής άσκησης αναδείχθηκε σημαντική διαφορά της VO2max (p = 0,047) στην πειραματική ομάδα συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, ενώ δεν υπήρξαν αντίστοιχα σημαντικά αποτελέσματα στην απόδοση της δοκιμασίας κοπώσεως (WATTmax), στην HRmax και στις λειτουργικές δοκιμασίες HG, STS, TUG. Το βάρος σώματος, ο δείκτης μάζας σώματος και η περιφέρεια μέσης δεν φάνηκε να επηρεάζονται σημαντικά από την παρέμβαση. Οι τιμές της συστολικής αρτηριακής πίεσης δε μεταβλήθηκαν σημαντικά, ενώ οι τιμές της διαστολικής πίεσης παρουσίασαν αύξηση και στις δύο ομάδες ωστόσο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές (p = 0,005 στην ομάδα ελέγχου στην ηρεμία και p = 0,023 στην πειραματική ομάδα 1 λεπτό μετά το τεστ αντοχής). Η απόδοση σε περιστροφές ανά λεπτό (RPM) κατά τη διάρκεια των συνεδριών άσκησης είχε σημαντική αύξηση στην ομάδα άσκησης, τόσο στο μέσον όσο και στο τέλος της παρέμβασης συγκριτικά με την αρχική (πρώτη) συνεδρία (p &lt; 0,001). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση επίσης μειώθηκε σημαντικά στο μέσον της προπονητικής περιόδου (p = 0,006). Η μεμονωμένη συνεδρία άσκησης δεν είχε οξεία (acute) επίδραση στις δοκιμασίες HG, STS, TUG κατά τη διάρκεια της περιόδου συστηματικής άσκησης (προπόνησης). Τα άτομα με καλύτερη συμμόρφωση στην εκτέλεση του προγράμματος συστηματικής άσκησης είχαν σημαντικά καλύτερες τιμές VO2max και WATTmax από την αρχή έως το πέρας του προγράμματος. Συμπέρασμα: Η συστηματική άσκηση αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση για τη βελτίωση καρδιομεταβολικών, σωματομετρικών και λειτουργικών παραγόντων σε άτομα με ψυχικές διαταραχές. Περισσότερες μελέτες απαιτούνται για τον ακριβή προσδιορισμό των χαρακτηριστικών της βέλτιστης άσκησης για την κλινική αυτή ομάδα.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζαβέλλα Αθηνά","Tzavella Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429585"],"render_values":[{"text":"uoadl:5429585","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429585","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429585","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5429585","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζαβέλλα Αθηνά","Tzavella Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429585","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429585"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ψύχωση αποτελεί σοβαρή ψυχική διαταραχή με μείζονες επιπτώσεις στη συμπεριφορά, την αντίληψη, την συναισθηματική ισορροπία και τη σωματική (φυσική) κατάσταση των ασθενών. Συχνή και σοβαρή μορφή της, μεταξύ άλλων, είναι η σχιζοφρένεια με ευρύ φάσμα ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Τα περιστατικά σχιζοφρένειας είναι αρκετά υψηλά σε παγκόσμιο επίπεδο και μεγάλο ποσοστό αυτών δεν αντιμετωπίζεται πρόωρα. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι κατά 15 – 20 χρόνια λιγότερο σχετικά με τον υγιή πληθυσμό, ενώ η καθημερινότητά τους είναι ως επί το πλείστον καθιστική και μη παραγωγική. Συνήθης τρόπος αντιμετώπισής της είναι η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και η κατάλληλη αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή. Τόσο η νόσος όσο και τα φάρμακα έχουν επιπτώσεις, σε καρδιομεταβολικούς και λειτουργικούς παράγοντες, δημιουργώντας αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και καρδιομεταβολικών νοσημάτων. Η άσκηση ως συμπληρωματική θεραπεία φαίνεται να δρα συνεργατικά με τους υπόλοιπους τρόπους αντιμετώπισης, επιφέροντας ευεργετικά αποτελέσματα σε γνωστικές αλλά και σωματικές παραμέτρους. Πολλαπλά είδη άσκησης έχουν φανεί αποτελεσματικά για τη βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας, του σωματικού βάρους, της μυϊκής δύναμης και της ισορροπίας των συγκεκριμένων ασθενών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max), της καρδιακής συχνότητας (HR), της αντοχής, της απόδοσης και της λειτουργικότητας (δύναμη και ισορροπία) σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές και κυρίως σχιζοφρένεια, μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση υψηλής ταχύτητας και χαμηλής έντασης. Μεθοδολογία: 36 ασθενείς επιλέχθηκαν από το Κέντρο Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και ομαδοποιήθηκαν τυχαία σε πειραματική ομάδα (20 άτομα) και ομάδα ελέγχου (16 άτομα). Η πειραματική ομάδα εκτέλεσε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής ταχύτητας - χαμηλής έντασης σε στατικό ποδήλατο, με 3 προπονητικές συνεδρίες ανά εβδομάδα, συνολικής διάρκειας 11 εβδομάδων. Πριν και μετά από την παρέμβαση αυτή υποβλήθηκε στις τρεις λειτουργικές δοκιμασίες, Hand grip (HG) , Sit to Stand (STS) και Timed up and Go (TUG) και σε μια δοκιμασία αντοχής, κατά την οποία αξιολογήθηκε η VO2max, η HRmax και η απόδοση στην δοκιμασία. Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων αξιολογήθηκε η απόδοση των ασκουμένων και η οξεία απόκρισή τους στις προαναφερθείσες λειτουργικές δοκιμασίες. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics Version 30.0.0.0 172. Αποτελέσματα: Μετά την παρέμβαση συστηματικής άσκησης αναδείχθηκε σημαντική διαφορά της VO2max (p = 0,047) στην πειραματική ομάδα συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, ενώ δεν υπήρξαν αντίστοιχα σημαντικά αποτελέσματα στην απόδοση της δοκιμασίας κοπώσεως (WATTmax), στην HRmax και στις λειτουργικές δοκιμασίες HG, STS, TUG. Το βάρος σώματος, ο δείκτης μάζας σώματος και η περιφέρεια μέσης δεν φάνηκε να επηρεάζονται σημαντικά από την παρέμβαση. Οι τιμές της συστολικής αρτηριακής πίεσης δε μεταβλήθηκαν σημαντικά, ενώ οι τιμές της διαστολικής πίεσης παρουσίασαν αύξηση και στις δύο ομάδες ωστόσο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές (p = 0,005 στην ομάδα ελέγχου στην ηρεμία και p = 0,023 στην πειραματική ομάδα 1 λεπτό μετά το τεστ αντοχής). Η απόδοση σε περιστροφές ανά λεπτό (RPM) κατά τη διάρκεια των συνεδριών άσκησης είχε σημαντική αύξηση στην ομάδα άσκησης, τόσο στο μέσον όσο και στο τέλος της παρέμβασης συγκριτικά με την αρχική (πρώτη) συνεδρία (p < 0,001). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση επίσης μειώθηκε σημαντικά στο μέσον της προπονητικής περιόδου (p = 0,006). Η μεμονωμένη συνεδρία άσκησης δεν είχε οξεία (acute) επίδραση στις δοκιμασίες HG, STS, TUG κατά τη διάρκεια της περιόδου συστηματικής άσκησης (προπόνησης). Τα άτομα με καλύτερη συμμόρφωση στην εκτέλεση του προγράμματος συστηματικής άσκησης είχαν σημαντικά καλύτερες τιμές VO2max και WATTmax από την αρχή έως το πέρας του προγράμματος. Συμπέρασμα: Η συστηματική άσκηση αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση για τη βελτίωση καρδιομεταβολικών, σωματομετρικών και λειτουργικών παραγόντων σε άτομα με ψυχικές διαταραχές. Περισσότερες μελέτες απαιτούνται για τον ακριβή προσδιορισμό των χαρακτηριστικών της βέλτιστης άσκησης για την κλινική αυτή ομάδα.","Introduction: Psychosis is a severe mental disorder with major effects on patients' behavior, perception, emotional stability, and physical health. Schizophrenia is one of its most common and severe forms, characterized by a wide range of psychological and somatic symptoms. The global prevalence of schizophrenia is considerable, and a substantial proportion of cases remain untreated during the early stages of the disorder. Individuals with schizophrenia have a life expectancy that is 15–20 years shorter than that of the general population, while their daily lives are often characterized by sedentary behavior and reduced productivity. Standard treatment typically includes supportive psychotherapy and appropriate antipsychotic medication. Both the disorder itself and antipsychotic treatment adversely affect cardiometabolic and functional parameters, increasing the risk of obesity and cardiometabolic diseases. Exercise, as an adjunctive therapeutic intervention, appears to act synergistically with conventional treatment, improving both cognitive and physical outcomes. Various exercise modalities have been shown to enhance cardiorespiratory fitness, body weight management, muscle strength, and balance in individuals with schizophrenia. Purpose: The aim of the present study was to evaluate maximal oxygen uptake (VO₂max), heart rate (HR), endurance, exercise performance, and functional capacity (muscle strength and balance) in individuals with mental disorders, primarily schizophrenia, following a high-speed, low-intensity interval (HVI) exercise training program. Methods: Thirty-six patients were recruited from the Center for Vocational Preparation and Psychosocial Rehabilitation (KEP) of the First Department of Psychiatry, School of Medicine, National and Kapodistrian University of Athens (NKUA), and were randomly assigned to either the experimental group (n = 20) or the control group (n = 16). The experimental group participated in an 11-week high-speed/low-intensity interval cycling training program on a stationary bicycle, consisting of three training sessions per week. Before and after the exercise training intervention, participants completed the three functional tests, Hand Grip (HG), Sit-to-Stand (STS), and Timed Up and Go (TUG) as well as an incremental endurance test during which VO₂max, maximal heart rate (HRmax), and exercise performance were assessed. Throughout the exercise training intervention, physical performance and the acute responses to the aforementioned functional tests were also evaluated. Data were analyzed using IBM SPSS Statistics, Version 30.0. Results: Following the exercise training intervention, the experimental group demonstrated a significant improvement in VO₂max compared with the control group (p = 0.047). No significant differences were observed in physical performance during the incremental test (WATTmax), HRmax, or the functional tests (HG, STS, and TUG). Body weight, body mass index, and waist circumference were not significantly affected by the intervention (p>0.05). Systolic blood pressure remained relatively unchanged, whereas diastolic blood pressure showed an increase in both groups though at different time points (p = 0.005 in the control group at rest and p = 0.023 in the experimental group one minute after the incremental test). Cycling performance, expressed in revolutions per minute (RPM), increased significantly in the exercise group both at the midpoint and at the end of the training intervention compared with baseline (p < 0.001). Perceived exertion also decreased significantly during the middle phase of the exercise training program (p = 0.006). No acute effects of exercise were observed on the HG, STS, or TUG tests during individual exercise sessions. Participants with higher adherence to the training program exhibited significantly greater improvements in VO₂max and WATTmax from baseline to the completion of the intervention. Conclusion: Exercise training appears to be a promising adjunctive intervention for improving cardiometabolic, somatometric, and functional parameters in individuals with mental disorders. Further research is needed to determine the optimal exercise characteristics and prescription for this clinical population."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φυσιολογικές προσαρμογές ασθενών με ψυχικά νοσήματα μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζαβέλλα Αθηνά","Tzavella Athina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ψύχωση αποτελεί σοβαρή ψυχική διαταραχή με μείζονες επιπτώσεις στη συμπεριφορά, την αντίληψη, την συναισθηματική ισορροπία και τη σωματική (φυσική) κατάσταση των ασθενών. Συχνή και σοβαρή μορφή της, μεταξύ άλλων, είναι η σχιζοφρένεια με ευρύ φάσμα ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Τα περιστατικά σχιζοφρένειας είναι αρκετά υψηλά σε παγκόσμιο επίπεδο και μεγάλο ποσοστό αυτών δεν αντιμετωπίζεται πρόωρα. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι κατά 15 – 20 χρόνια λιγότερο σχετικά με τον υγιή πληθυσμό, ενώ η καθημερινότητά τους είναι ως επί το πλείστον καθιστική και μη παραγωγική. Συνήθης τρόπος αντιμετώπισής της είναι η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και η κατάλληλη αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή. Τόσο η νόσος όσο και τα φάρμακα έχουν επιπτώσεις, σε καρδιομεταβολικούς και λειτουργικούς παράγοντες, δημιουργώντας αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και καρδιομεταβολικών νοσημάτων. Η άσκηση ως συμπληρωματική θεραπεία φαίνεται να δρα συνεργατικά με τους υπόλοιπους τρόπους αντιμετώπισης, επιφέροντας ευεργετικά αποτελέσματα σε γνωστικές αλλά και σωματικές παραμέτρους. Πολλαπλά είδη άσκησης έχουν φανεί αποτελεσματικά για τη βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας, του σωματικού βάρους, της μυϊκής δύναμης και της ισορροπίας των συγκεκριμένων ασθενών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max), της καρδιακής συχνότητας (HR), της αντοχής, της απόδοσης και της λειτουργικότητας (δύναμη και ισορροπία) σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές και κυρίως σχιζοφρένεια, μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση υψηλής ταχύτητας και χαμηλής έντασης. Μεθοδολογία: 36 ασθενείς επιλέχθηκαν από το Κέντρο Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και ομαδοποιήθηκαν τυχαία σε πειραματική ομάδα (20 άτομα) και ομάδα ελέγχου (16 άτομα). Η πειραματική ομάδα εκτέλεσε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής ταχύτητας - χαμηλής έντασης σε στατικό ποδήλατο, με 3 προπονητικές συνεδρίες ανά εβδομάδα, συνολικής διάρκειας 11 εβδομάδων. Πριν και μετά από την παρέμβαση αυτή υποβλήθηκε στις τρεις λειτουργικές δοκιμασίες, Hand grip (HG) , Sit to Stand (STS) και Timed up and Go (TUG) και σε μια δοκιμασία αντοχής, κατά την οποία αξιολογήθηκε η VO2max, η HRmax και η απόδοση στην δοκιμασία. Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων αξιολογήθηκε η απόδοση των ασκουμένων και η οξεία απόκρισή τους στις προαναφερθείσες λειτουργικές δοκιμασίες. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics Version 30.0.0.0 172. Αποτελέσματα: Μετά την παρέμβαση συστηματικής άσκησης αναδείχθηκε σημαντική διαφορά της VO2max (p = 0,047) στην πειραματική ομάδα συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, ενώ δεν υπήρξαν αντίστοιχα σημαντικά αποτελέσματα στην απόδοση της δοκιμασίας κοπώσεως (WATTmax), στην HRmax και στις λειτουργικές δοκιμασίες HG, STS, TUG. Το βάρος σώματος, ο δείκτης μάζας σώματος και η περιφέρεια μέσης δεν φάνηκε να επηρεάζονται σημαντικά από την παρέμβαση. Οι τιμές της συστολικής αρτηριακής πίεσης δε μεταβλήθηκαν σημαντικά, ενώ οι τιμές της διαστολικής πίεσης παρουσίασαν αύξηση και στις δύο ομάδες ωστόσο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές (p = 0,005 στην ομάδα ελέγχου στην ηρεμία και p = 0,023 στην πειραματική ομάδα 1 λεπτό μετά το τεστ αντοχής). Η απόδοση σε περιστροφές ανά λεπτό (RPM) κατά τη διάρκεια των συνεδριών άσκησης είχε σημαντική αύξηση στην ομάδα άσκησης, τόσο στο μέσον όσο και στο τέλος της παρέμβασης συγκριτικά με την αρχική (πρώτη) συνεδρία (p < 0,001). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση επίσης μειώθηκε σημαντικά στο μέσον της προπονητικής περιόδου (p = 0,006). Η μεμονωμένη συνεδρία άσκησης δεν είχε οξεία (acute) επίδραση στις δοκιμασίες HG, STS, TUG κατά τη διάρκεια της περιόδου συστηματικής άσκησης (προπόνησης). Τα άτομα με καλύτερη συμμόρφωση στην εκτέλεση του προγράμματος συστηματικής άσκησης είχαν σημαντικά καλύτερες τιμές VO2max και WATTmax από την αρχή έως το πέρας του προγράμματος. Συμπέρασμα: Η συστηματική άσκηση αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση για τη βελτίωση καρδιομεταβολικών, σωματομετρικών και λειτουργικών παραγόντων σε άτομα με ψυχικές διαταραχές. Περισσότερες μελέτες απαιτούνται για τον ακριβή προσδιορισμό των χαρακτηριστικών της βέλτιστης άσκησης για την κλινική αυτή ομάδα.","Introduction: Psychosis is a severe mental disorder with major effects on patients' behavior, perception, emotional stability, and physical health. Schizophrenia is one of its most common and severe forms, characterized by a wide range of psychological and somatic symptoms. The global prevalence of schizophrenia is considerable, and a substantial proportion of cases remain untreated during the early stages of the disorder. Individuals with schizophrenia have a life expectancy that is 15–20 years shorter than that of the general population, while their daily lives are often characterized by sedentary behavior and reduced productivity. Standard treatment typically includes supportive psychotherapy and appropriate antipsychotic medication. Both the disorder itself and antipsychotic treatment adversely affect cardiometabolic and functional parameters, increasing the risk of obesity and cardiometabolic diseases. Exercise, as an adjunctive therapeutic intervention, appears to act synergistically with conventional treatment, improving both cognitive and physical outcomes. Various exercise modalities have been shown to enhance cardiorespiratory fitness, body weight management, muscle strength, and balance in individuals with schizophrenia. Purpose: The aim of the present study was to evaluate maximal oxygen uptake (VO₂max), heart rate (HR), endurance, exercise performance, and functional capacity (muscle strength and balance) in individuals with mental disorders, primarily schizophrenia, following a high-speed, low-intensity interval (HVI) exercise training program. Methods: Thirty-six patients were recruited from the Center for Vocational Preparation and Psychosocial Rehabilitation (KEP) of the First Department of Psychiatry, School of Medicine, National and Kapodistrian University of Athens (NKUA), and were randomly assigned to either the experimental group (n = 20) or the control group (n = 16). The experimental group participated in an 11-week high-speed/low-intensity interval cycling training program on a stationary bicycle, consisting of three training sessions per week. Before and after the exercise training intervention, participants completed the three functional tests, Hand Grip (HG), Sit-to-Stand (STS), and Timed Up and Go (TUG) as well as an incremental endurance test during which VO₂max, maximal heart rate (HRmax), and exercise performance were assessed. Throughout the exercise training intervention, physical performance and the acute responses to the aforementioned functional tests were also evaluated. Data were analyzed using IBM SPSS Statistics, Version 30.0. Results: Following the exercise training intervention, the experimental group demonstrated a significant improvement in VO₂max compared with the control group (p = 0.047). No significant differences were observed in physical performance during the incremental test (WATTmax), HRmax, or the functional tests (HG, STS, and TUG). Body weight, body mass index, and waist circumference were not significantly affected by the intervention (p>0.05). Systolic blood pressure remained relatively unchanged, whereas diastolic blood pressure showed an increase in both groups though at different time points (p = 0.005 in the control group at rest and p = 0.023 in the experimental group one minute after the incremental test). Cycling performance, expressed in revolutions per minute (RPM), increased significantly in the exercise group both at the midpoint and at the end of the training intervention compared with baseline (p < 0.001). Perceived exertion also decreased significantly during the middle phase of the exercise training program (p = 0.006). No acute effects of exercise were observed on the HG, STS, or TUG tests during individual exercise sessions. Participants with higher adherence to the training program exhibited significantly greater improvements in VO₂max and WATTmax from baseline to the completion of the intervention. Conclusion: Exercise training appears to be a promising adjunctive intervention for improving cardiometabolic, somatometric, and functional parameters in individuals with mental disorders. Further research is needed to determine the optimal exercise characteristics and prescription for this clinical population."],"dc:identifier":["uoadl:5429585","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429585"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Φυσιολογικές προσαρμογές ασθενών με ψυχικά νοσήματα μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z"}