{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429616"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429616","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της καρδιαγγειακής απεικόνισης στην εκτίμηση της μικροαγγειακής δυσλειτουργίας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και μη αποφρακτική στεφανιαία νόσο","abstract":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως ένας από τους μείζονες παράγοντες καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Παραδοσιακά, η καρδιακή εμπλοκή στους ασθενείς με ΣΔ2 αποδιδόταν πρωτίστως στην αποφρακτική νόσο των επικαρδιακών στεφανιαίων αρτηριών. Ωστόσο, είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι ο διαβήτης πλήττει το μυοκάρδιο μέσω μιας ανεξάρτητης, προοδευτικής παθολογικής οντότητας, γνωστής ως διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. Ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ασθενών βιώνει πραγματική μυοκαρδιακή ισχαιμία παρά την απουσία σημαντικών στενώσεων, μια κλινική κατάσταση που αναγνωρίζεται πλέον ως σύνδρομο INOCA (Ischemia and No Obstructive Coronary Artery Disease). Στον πυρήνα της παθοφυσιολογίας της διαβητικής μυοκαρδιοπάθειας βρίσκεται η στεφανιαία μικροαγγειακή δυσλειτουργία (Coronary Microvascular Dysfunction - CMD). Πρόκειται για μια σιωπηλή διεργασία που προηγείται κατά πολύ της κλινικής συμπτωματολογίας, χαρακτηριζόμενη από περίπλοκες λειτουργικές και δομικές διαταραχές στο δίκτυο των τριχοειδών αγγείων του μυοκαρδίου. Η εξέλιξη αυτής της δυσλειτουργίας συνδέεται άρρηκτα, σε ιστικό επίπεδο, με τη συσσώρευση διάμεσου οιδήματος, τη σταδιακή ανάπτυξη διάχυτης μυοκαρδιακής ίνωσης και τέλος με τη τριχοειδική αραίωση. Η μη επεμβατική αξιολόγηση αυτών των υποκλινικών αλλοιώσεων έχει καταστεί εφικτή χάρη στις σύγχρονες τεχνικές της καρδιαγγειακής απεικόνισης. Οι μέθοδοι αυτές επιτρέπουν την in vivo ποσοτικοποίηση δύο κρίσιμων δεικτών: αφενός της Στεφανιαίας Εφεδρείας Ροής (Coronary Flow Reserve - CFR), η οποία, απουσία σημαντικών στενώσεων στα επικάρδια αγγεία, αντανακλά τη λειτουργική και αγγειοδιασταλτική ικανότητα της μικροκυκλοφορίας, και αφετέρου του Εξωκυτταρίου Όγκου (Extracellular Volume - ECV), ο οποίος αποτυπώνει τις δομικές αλλοιώσεις και την διάμεση ίνωση του μυοκαρδίου. Τα τελευταία χρόνια, το θεραπευτικό τοπίο του ΣΔ2 έχει αναδιαμορφωθεί ριζικά με την εισαγωγή των νεότερων αντιδιαβητικών αγωγών, και συγκεκριμένα των αναστολέων των συμμεταφορέων νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2i) και των αγωνιστών των υποδοχέων του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1 RAs). Μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές έχουν καταδείξει την εντυπωσιακή ικανότητα αυτών των παραγόντων να μειώνουν τη θνητότητα και τις νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια. Παρά το αδιαμφισβήτητο κλινικό τους όφελος, οι ακριβείς παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων ασκούν την καρδιοπροστατευτική τους δράση σε επίπεδο μυοκαρδίου παραμένουν αντικείμενο εντατικής επιστημονικής διερεύνησης. Καθίσταται, συνεπώς, επιτακτική η ανάγκη για μια συστηματική σύνθεση των διαθέσιμων ερευνητικών δεδομένων. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει ποσοτικά την επίδραση της θεραπείας με νεότερους αντιδιαβητικούς παράγοντες (SGLT2i και GLP-1RAs) στη λειτουργική και δομική ακεραιότητα της στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας σε μη στεφανιαιούς ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Για τον λόγο αυτό, η ανάλυση επικεντρώνεται στη μεταβολή της στεφανιαίας εφεδρείας ροής ως βασικού δείκτη μικροαγγειακής λειτουργίας, με παράλληλη διερεύνηση του εξωκυττάριου όγκου για την αποτύπωση των δομικών μυοκαρδιακών αλλοιώσεων. Τέλος, διερευνά τη δυνατότητα αυτών των φαρμακευτικών παραγόντων να αναστρέψουν απεικονιστικά τη Στεφανιαία Μικροαγγειακή Δυσλειτουργία, προσφέροντας μια τεκμηριωμένη λύση για τη βελτίωση της πρόγνωσης και της ποιότητας ζωής των ασθενών αυτών.","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως ένας από τους μείζονες παράγοντες καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Παραδοσιακά, η καρδιακή εμπλοκή στους ασθενείς με ΣΔ2 αποδιδόταν πρωτίστως στην αποφρακτική νόσο των επικαρδιακών στεφανιαίων αρτηριών. Ωστόσο, είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι ο διαβήτης πλήττει το μυοκάρδιο μέσω μιας ανεξάρτητης, προοδευτικής παθολογικής οντότητας, γνωστής ως διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. Ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ασθενών βιώνει πραγματική μυοκαρδιακή ισχαιμία παρά την απουσία σημαντικών στενώσεων, μια κλινική κατάσταση που αναγνωρίζεται πλέον ως σύνδρομο INOCA (Ischemia and No Obstructive Coronary Artery Disease). Στον πυρήνα της παθοφυσιολογίας της διαβητικής μυοκαρδιοπάθειας βρίσκεται η στεφανιαία μικροαγγειακή δυσλειτουργία (Coronary Microvascular Dysfunction - CMD). Πρόκειται για μια σιωπηλή διεργασία που προηγείται κατά πολύ της κλινικής συμπτωματολογίας, χαρακτηριζόμενη από περίπλοκες λειτουργικές και δομικές διαταραχές στο δίκτυο των τριχοειδών αγγείων του μυοκαρδίου. Η εξέλιξη αυτής της δυσλειτουργίας συνδέεται άρρηκτα, σε ιστικό επίπεδο, με τη συσσώρευση διάμεσου οιδήματος, τη σταδιακή ανάπτυξη διάχυτης μυοκαρδιακής ίνωσης και τέλος με τη τριχοειδική αραίωση. Η μη επεμβατική αξιολόγηση αυτών των υποκλινικών αλλοιώσεων έχει καταστεί εφικτή χάρη στις σύγχρονες τεχνικές της καρδιαγγειακής απεικόνισης. Οι μέθοδοι αυτές επιτρέπουν την in vivo ποσοτικοποίηση δύο κρίσιμων δεικτών: αφενός της Στεφανιαίας Εφεδρείας Ροής (Coronary Flow Reserve - CFR), η οποία, απουσία σημαντικών στενώσεων στα επικάρδια αγγεία, αντανακλά τη λειτουργική και αγγειοδιασταλτική ικανότητα της μικροκυκλοφορίας, και αφετέρου του Εξωκυτταρίου Όγκου (Extracellular Volume - ECV), ο οποίος αποτυπώνει τις δομικές αλλοιώσεις και την διάμεση ίνωση του μυοκαρδίου. Τα τελευταία χρόνια, το θεραπευτικό τοπίο του ΣΔ2 έχει αναδιαμορφωθεί ριζικά με την εισαγωγή των νεότερων αντιδιαβητικών αγωγών, και συγκεκριμένα των αναστολέων των συμμεταφορέων νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2i) και των αγωνιστών των υποδοχέων του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1 RAs). Μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές έχουν καταδείξει την εντυπωσιακή ικανότητα αυτών των παραγόντων να μειώνουν τη θνητότητα και τις νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια. Παρά το αδιαμφισβήτητο κλινικό τους όφελος, οι ακριβείς παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων ασκούν την καρδιοπροστατευτική τους δράση σε επίπεδο μυοκαρδίου παραμένουν αντικείμενο εντατικής επιστημονικής διερεύνησης. Καθίσταται, συνεπώς, επιτακτική η ανάγκη για μια συστηματική σύνθεση των διαθέσιμων ερευνητικών δεδομένων. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει ποσοτικά την επίδραση της θεραπείας με νεότερους αντιδιαβητικούς παράγοντες (SGLT2i και GLP-1RAs) στη λειτουργική και δομική ακεραιότητα της στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας σε μη στεφανιαιούς ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Για τον λόγο αυτό, η ανάλυση επικεντρώνεται στη μεταβολή της στεφανιαίας εφεδρείας ροής ως βασικού δείκτη μικροαγγειακής λειτουργίας, με παράλληλη διερεύνηση του εξωκυττάριου όγκου για την αποτύπωση των δομικών μυοκαρδιακών αλλοιώσεων. Τέλος, διερευνά τη δυνατότητα αυτών των φαρμακευτικών παραγόντων να αναστρέψουν απεικονιστικά τη Στεφανιαία Μικροαγγειακή Δυσλειτουργία, προσφέροντας μια τεκμηριωμένη λύση για τη βελτίωση της πρόγνωσης και της ποιότητας ζωής των ασθενών αυτών.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπουτσάνη Ταξιαρχούλα Συμεώνη","Papoutsani Taxiarchoula Symeoni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429616"],"render_values":[{"text":"uoadl:5429616","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429616","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429616","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5429616","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπουτσάνη Ταξιαρχούλα Συμεώνη","Papoutsani Taxiarchoula Symeoni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429616","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429616"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως ένας από τους μείζονες παράγοντες καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Παραδοσιακά, η καρδιακή εμπλοκή στους ασθενείς με ΣΔ2 αποδιδόταν πρωτίστως στην αποφρακτική νόσο των επικαρδιακών στεφανιαίων αρτηριών. Ωστόσο, είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι ο διαβήτης πλήττει το μυοκάρδιο μέσω μιας ανεξάρτητης, προοδευτικής παθολογικής οντότητας, γνωστής ως διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. Ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ασθενών βιώνει πραγματική μυοκαρδιακή ισχαιμία παρά την απουσία σημαντικών στενώσεων, μια κλινική κατάσταση που αναγνωρίζεται πλέον ως σύνδρομο INOCA (Ischemia and No Obstructive Coronary Artery Disease). Στον πυρήνα της παθοφυσιολογίας της διαβητικής μυοκαρδιοπάθειας βρίσκεται η στεφανιαία μικροαγγειακή δυσλειτουργία (Coronary Microvascular Dysfunction - CMD). Πρόκειται για μια σιωπηλή διεργασία που προηγείται κατά πολύ της κλινικής συμπτωματολογίας, χαρακτηριζόμενη από περίπλοκες λειτουργικές και δομικές διαταραχές στο δίκτυο των τριχοειδών αγγείων του μυοκαρδίου. Η εξέλιξη αυτής της δυσλειτουργίας συνδέεται άρρηκτα, σε ιστικό επίπεδο, με τη συσσώρευση διάμεσου οιδήματος, τη σταδιακή ανάπτυξη διάχυτης μυοκαρδιακής ίνωσης και τέλος με τη τριχοειδική αραίωση. Η μη επεμβατική αξιολόγηση αυτών των υποκλινικών αλλοιώσεων έχει καταστεί εφικτή χάρη στις σύγχρονες τεχνικές της καρδιαγγειακής απεικόνισης. Οι μέθοδοι αυτές επιτρέπουν την in vivo ποσοτικοποίηση δύο κρίσιμων δεικτών: αφενός της Στεφανιαίας Εφεδρείας Ροής (Coronary Flow Reserve - CFR), η οποία, απουσία σημαντικών στενώσεων στα επικάρδια αγγεία, αντανακλά τη λειτουργική και αγγειοδιασταλτική ικανότητα της μικροκυκλοφορίας, και αφετέρου του Εξωκυτταρίου Όγκου (Extracellular Volume - ECV), ο οποίος αποτυπώνει τις δομικές αλλοιώσεις και την διάμεση ίνωση του μυοκαρδίου. Τα τελευταία χρόνια, το θεραπευτικό τοπίο του ΣΔ2 έχει αναδιαμορφωθεί ριζικά με την εισαγωγή των νεότερων αντιδιαβητικών αγωγών, και συγκεκριμένα των αναστολέων των συμμεταφορέων νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2i) και των αγωνιστών των υποδοχέων του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1 RAs). Μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές έχουν καταδείξει την εντυπωσιακή ικανότητα αυτών των παραγόντων να μειώνουν τη θνητότητα και τις νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια. Παρά το αδιαμφισβήτητο κλινικό τους όφελος, οι ακριβείς παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων ασκούν την καρδιοπροστατευτική τους δράση σε επίπεδο μυοκαρδίου παραμένουν αντικείμενο εντατικής επιστημονικής διερεύνησης. Καθίσταται, συνεπώς, επιτακτική η ανάγκη για μια συστηματική σύνθεση των διαθέσιμων ερευνητικών δεδομένων. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει ποσοτικά την επίδραση της θεραπείας με νεότερους αντιδιαβητικούς παράγοντες (SGLT2i και GLP-1RAs) στη λειτουργική και δομική ακεραιότητα της στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας σε μη στεφανιαιούς ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Για τον λόγο αυτό, η ανάλυση επικεντρώνεται στη μεταβολή της στεφανιαίας εφεδρείας ροής ως βασικού δείκτη μικροαγγειακής λειτουργίας, με παράλληλη διερεύνηση του εξωκυττάριου όγκου για την αποτύπωση των δομικών μυοκαρδιακών αλλοιώσεων. Τέλος, διερευνά τη δυνατότητα αυτών των φαρμακευτικών παραγόντων να αναστρέψουν απεικονιστικά τη Στεφανιαία Μικροαγγειακή Δυσλειτουργία, προσφέροντας μια τεκμηριωμένη λύση για τη βελτίωση της πρόγνωσης και της ποιότητας ζωής των ασθενών αυτών.","Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is globally recognized as a major contributor to cardiovascular morbidity and mortality. Traditionally, cardiac involvement in patients with T2DM was primarily attributed to obstructive coronary artery disease. However, it is now widely accepted that diabetes affects the myocardium through an independent, progressive pathological entity known as diabetic cardiomyopathy. A significant proportion of these patients experience symptomatic myocardial ische-mia despite the absence of obstructive lesions, a clinical state now identified as INOCA (Ischemia with Non-Obstructive Coronary Arteries). At the core of the pathophysiology of diabetic cardiomyo-pathy lies Coronary Microvascular Dysfunction (CMD). This is a silent process that precedes clinical symptoms, characterized by complex functional and structural abnormalities within the myocardial microcirculation. The progression of this dysfunction is intrinsically linked, at the tissue level, to interstitial edema accumulation, the gradual development of diffuse myocardial fibrosis, and eventu-ally, capillary rarefaction. Non-invasive assessment of these subclinical alterations has become feasible through modern car-diovascular imaging techniques. These methods allow the in vivo quantification of two critical pa-rameters: Coronary Flow Reserve (CFR), which—in the absence of significant epicardial stenoses—reflects the functional and vasodilatory capacity of the microcirculation; and Extracellular Volume (ECV), which reflects structural myocardial alterations and fibrosis. In recent years, the therapeutic landscape of T2DM has been fundamentally reshaped by the intro-duction of newer antidiabetic agents, specifically Sodium-Glucose Cotransporter-2 inhibitors (SGLT2i) and Glucagon-Like Peptide-1 receptor agonists (GLP-1 RAs). Large randomized clinical trials have demonstrated the remarkable capacity of these agents to reduce mortality and hospitaliza-tions for heart failure. Despite their undisputed clinical benefit, the precise pathophysiological mech-anisms by which they exert their cardioprotective effects at the myocardial level remain the subject of intensive scientific investigation. Consequently, there is an urgent need for a systematic synthesis of available research data. The purpose of the present systematic review and meta-analysis is to quantitatively evaluate the effect of treatment with newer antidiabetic agents (SGLT2i and GLP-1 RAs) on the functional and structural integrity of the coronary microcirculation in non-coronary patients with Type 2 Diabetes Mellitus. To this end, the analysis focuses on the change in Coronary Flow Reserve as a primary indicator of microvascular function, while simultaneously investigating Extracellular Volume to iden-tify structural myocardial changes. Finally, the study explores the potential of these pharmacological agents to reverse Coronary Microvascular Dysfunction, as demonstrated by non-invasive imaging, thereby offering evidence-based insights for improving the prognosis and quality of life of these patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της καρδιαγγειακής απεικόνισης στην εκτίμηση της μικροαγγειακής δυσλειτουργίας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και μη αποφρακτική στεφανιαία νόσο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπουτσάνη Ταξιαρχούλα Συμεώνη","Papoutsani Taxiarchoula Symeoni"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως ένας από τους μείζονες παράγοντες καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Παραδοσιακά, η καρδιακή εμπλοκή στους ασθενείς με ΣΔ2 αποδιδόταν πρωτίστως στην αποφρακτική νόσο των επικαρδιακών στεφανιαίων αρτηριών. Ωστόσο, είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι ο διαβήτης πλήττει το μυοκάρδιο μέσω μιας ανεξάρτητης, προοδευτικής παθολογικής οντότητας, γνωστής ως διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. Ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ασθενών βιώνει πραγματική μυοκαρδιακή ισχαιμία παρά την απουσία σημαντικών στενώσεων, μια κλινική κατάσταση που αναγνωρίζεται πλέον ως σύνδρομο INOCA (Ischemia and No Obstructive Coronary Artery Disease). Στον πυρήνα της παθοφυσιολογίας της διαβητικής μυοκαρδιοπάθειας βρίσκεται η στεφανιαία μικροαγγειακή δυσλειτουργία (Coronary Microvascular Dysfunction - CMD). Πρόκειται για μια σιωπηλή διεργασία που προηγείται κατά πολύ της κλινικής συμπτωματολογίας, χαρακτηριζόμενη από περίπλοκες λειτουργικές και δομικές διαταραχές στο δίκτυο των τριχοειδών αγγείων του μυοκαρδίου. Η εξέλιξη αυτής της δυσλειτουργίας συνδέεται άρρηκτα, σε ιστικό επίπεδο, με τη συσσώρευση διάμεσου οιδήματος, τη σταδιακή ανάπτυξη διάχυτης μυοκαρδιακής ίνωσης και τέλος με τη τριχοειδική αραίωση. Η μη επεμβατική αξιολόγηση αυτών των υποκλινικών αλλοιώσεων έχει καταστεί εφικτή χάρη στις σύγχρονες τεχνικές της καρδιαγγειακής απεικόνισης. Οι μέθοδοι αυτές επιτρέπουν την in vivo ποσοτικοποίηση δύο κρίσιμων δεικτών: αφενός της Στεφανιαίας Εφεδρείας Ροής (Coronary Flow Reserve - CFR), η οποία, απουσία σημαντικών στενώσεων στα επικάρδια αγγεία, αντανακλά τη λειτουργική και αγγειοδιασταλτική ικανότητα της μικροκυκλοφορίας, και αφετέρου του Εξωκυτταρίου Όγκου (Extracellular Volume - ECV), ο οποίος αποτυπώνει τις δομικές αλλοιώσεις και την διάμεση ίνωση του μυοκαρδίου. Τα τελευταία χρόνια, το θεραπευτικό τοπίο του ΣΔ2 έχει αναδιαμορφωθεί ριζικά με την εισαγωγή των νεότερων αντιδιαβητικών αγωγών, και συγκεκριμένα των αναστολέων των συμμεταφορέων νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2i) και των αγωνιστών των υποδοχέων του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1 RAs). Μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές έχουν καταδείξει την εντυπωσιακή ικανότητα αυτών των παραγόντων να μειώνουν τη θνητότητα και τις νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια. Παρά το αδιαμφισβήτητο κλινικό τους όφελος, οι ακριβείς παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων ασκούν την καρδιοπροστατευτική τους δράση σε επίπεδο μυοκαρδίου παραμένουν αντικείμενο εντατικής επιστημονικής διερεύνησης. Καθίσταται, συνεπώς, επιτακτική η ανάγκη για μια συστηματική σύνθεση των διαθέσιμων ερευνητικών δεδομένων. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει ποσοτικά την επίδραση της θεραπείας με νεότερους αντιδιαβητικούς παράγοντες (SGLT2i και GLP-1RAs) στη λειτουργική και δομική ακεραιότητα της στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας σε μη στεφανιαιούς ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Για τον λόγο αυτό, η ανάλυση επικεντρώνεται στη μεταβολή της στεφανιαίας εφεδρείας ροής ως βασικού δείκτη μικροαγγειακής λειτουργίας, με παράλληλη διερεύνηση του εξωκυττάριου όγκου για την αποτύπωση των δομικών μυοκαρδιακών αλλοιώσεων. Τέλος, διερευνά τη δυνατότητα αυτών των φαρμακευτικών παραγόντων να αναστρέψουν απεικονιστικά τη Στεφανιαία Μικροαγγειακή Δυσλειτουργία, προσφέροντας μια τεκμηριωμένη λύση για τη βελτίωση της πρόγνωσης και της ποιότητας ζωής των ασθενών αυτών.","Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is globally recognized as a major contributor to cardiovascular morbidity and mortality. Traditionally, cardiac involvement in patients with T2DM was primarily attributed to obstructive coronary artery disease. However, it is now widely accepted that diabetes affects the myocardium through an independent, progressive pathological entity known as diabetic cardiomyopathy. A significant proportion of these patients experience symptomatic myocardial ische-mia despite the absence of obstructive lesions, a clinical state now identified as INOCA (Ischemia with Non-Obstructive Coronary Arteries). At the core of the pathophysiology of diabetic cardiomyo-pathy lies Coronary Microvascular Dysfunction (CMD). This is a silent process that precedes clinical symptoms, characterized by complex functional and structural abnormalities within the myocardial microcirculation. The progression of this dysfunction is intrinsically linked, at the tissue level, to interstitial edema accumulation, the gradual development of diffuse myocardial fibrosis, and eventu-ally, capillary rarefaction. Non-invasive assessment of these subclinical alterations has become feasible through modern car-diovascular imaging techniques. These methods allow the in vivo quantification of two critical pa-rameters: Coronary Flow Reserve (CFR), which—in the absence of significant epicardial stenoses—reflects the functional and vasodilatory capacity of the microcirculation; and Extracellular Volume (ECV), which reflects structural myocardial alterations and fibrosis. In recent years, the therapeutic landscape of T2DM has been fundamentally reshaped by the intro-duction of newer antidiabetic agents, specifically Sodium-Glucose Cotransporter-2 inhibitors (SGLT2i) and Glucagon-Like Peptide-1 receptor agonists (GLP-1 RAs). Large randomized clinical trials have demonstrated the remarkable capacity of these agents to reduce mortality and hospitaliza-tions for heart failure. Despite their undisputed clinical benefit, the precise pathophysiological mech-anisms by which they exert their cardioprotective effects at the myocardial level remain the subject of intensive scientific investigation. Consequently, there is an urgent need for a systematic synthesis of available research data. The purpose of the present systematic review and meta-analysis is to quantitatively evaluate the effect of treatment with newer antidiabetic agents (SGLT2i and GLP-1 RAs) on the functional and structural integrity of the coronary microcirculation in non-coronary patients with Type 2 Diabetes Mellitus. To this end, the analysis focuses on the change in Coronary Flow Reserve as a primary indicator of microvascular function, while simultaneously investigating Extracellular Volume to iden-tify structural myocardial changes. Finally, the study explores the potential of these pharmacological agents to reverse Coronary Microvascular Dysfunction, as demonstrated by non-invasive imaging, thereby offering evidence-based insights for improving the prognosis and quality of life of these patients."],"dc:identifier":["uoadl:5429616","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429616"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της καρδιαγγειακής απεικόνισης στην εκτίμηση της μικροαγγειακής δυσλειτουργίας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και μη αποφρακτική στεφανιαία νόσο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z"}