{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429628"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429628","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόψεις και εμπειρίες ενήλικων αναπήρων αναφορικά με ένα προνοιακό-ιδρυματικό πλαίσιο αναψυχής: εθελούσια επιλογή ή επιβαλλόμενος εγκλεισμός;","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις απόψεις και τις εμπειρίες ενήλικων αναπήρων αναφορικά με ένα προνοιακό-ιδρυματικό πλαίσιο αναψυχής, εστιάζοντας στο κατά πόσο η συμμετοχή τους συγκροτείται ως εθελούσια επιλογή ή ως μορφή επιβαλλόμενου εγκλεισμού. Η αναψυχή προσεγγίζεται όχι ως ουδέτερη δραστηριότητα ελεύθερου χρόνου, αλλά ως πεδίο κοινωνικής συμμετοχής, δικαιωμάτων, αυτοδιάθεσης και αναγνώρισης. Υπό αυτή την οπτική, ο ελεύθερος χρόνος των ενήλικων αναπήρων αναλύεται ως κοινωνικά και θεσμικά διαμορφωμένη εμπειρία, η οποία διαποτίζεται από σχέσεις φροντίδας, εξάρτησης, επιτήρησης, επιλογής και ελέγχου. Σκοπός της έρευνας είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιες/οι ίδιοι οι συμμετέχουσες/οντες νοηματοδοτούν τη συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο πλαίσιο, καθώς και να μελετηθούν οι όροι οργάνωσης της καθημερινότητάς τους. Η εργασία διερευνά τις δυνατότητες επιλογής και πληροφόρησης, τον ρόλο των ειδικών επαγγελματιών, τη διαχείριση χρόνου και χώρου, τη σχέση της δομής με την τοπική κοινωνία, τη δυνατότητα διακοπής της συμμετοχής και τον βαθμό ικανοποίησης από την εμπειρία. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Για τη συλλογή των δεδομένων αξιοποιήθηκαν συμμετοχική παρατήρηση, καταγραφές πεδίου, ερευνητικό ημερολόγιο και ημιδομημένες συνεντεύξεις. Το δείγμα αποτελείται από επτά ενήλικες ανάπηρες/ους, τέσσερις γυναίκες και τρεις άνδρες, που είχαν συμμετάσχει στο υπό μελέτη πλαίσιο. Η ανάλυση οργανώθηκε θεματικά, με στόχο την ανάδειξη επαναλαμβανόμενων αξόνων, αντιφάσεων, εντάσεων και διαφοροποιήσεων στις αφηγήσεις. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η συμμετοχή δεν εμφανίζεται ως πλήρως αυτόνομη και ενημερωμένη επιλογή. Συχνά διαμεσολαβείται από οικογένειες, συλλόγους, επαγγελματίες ή άλλα πρόσωπα του υποστηρικτικού δικτύου. Ταυτόχρονα, η περιορισμένη γνώση εναλλακτικών μορφών αναψυχής στενεύει τον ορίζοντα αυτοδιάθεσης. Η ομάδα προσφέρει κοινωνικότητα, οικειότητα και αίσθηση ανήκειν, ενώ παράλληλα μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός κανονικοποίησης της συμμετοχής σε ειδικά και διαχωρισμένα πλαίσια. Η καθημερινότητα στη δομή οργανώνεται μέσα από πρόγραμμα, κανόνες και επιτήρηση. Οι επαγγελματίες και οι συνοδοί περιγράφονται ως πρόσωπα φροντίδας, προστασίας και υποστήριξης, συγχρόνως όμως αναδεικνύονται ως φορείς ελέγχου, ρύθμισης και περιορισμού της αυτονομίας. Η διαρκής επίβλεψη, η παιδοποίηση της ενηλικότητας των αναπήρων και η περιορισμένη δυνατότητα πρωτοβουλίας φανερώνουν τον διττό χαρακτήρα της προνοιακής φροντίδας, η οποία μπορεί να φροντίζει και την ίδια στιγμή να περιορίζει. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η χωρική διάσταση της εμπειρίας. Το πλαίσιο βιώνεται ως τόπος ευχαρίστησης, ασφάλειας και κοινωνικότητας, αλλά και ως χώρος οριοθέτησης, περίκλεισης και αδύναμης σύνδεσης με την τοπική κοινωνία. Οι συμμετέχουσες/οντες αποτιμούν θετικά το φυσικό περιβάλλον, τις παρέες, το τραγούδι, το γέλιο και τις δραστηριότητες. Παράλληλα, αναφέρονται σε ελλείψεις, ανία, ανεπαρκείς υποδομές, περιορισμένες εξόδους, ανάγκη αλλαγών και, σε μία περίπτωση, απόρριψη της συμμετοχής. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει την προνοιακή αναψυχή ως αμφίσημη εμπειρία. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αποκλειστικά ως χώρος χαράς και ένταξης ούτε μόνο ως χώρος εγκλεισμού και καταναγκασμού. Αντίθετα, συγκροτείται ως πεδίο όπου η ευχαρίστηση συνυπάρχει με τον περιορισμό, η ασφάλεια με την επιτήρηση, η φροντίδα με την εξάρτηση και η κοινωνικότητα με τον διαχωρισμό. Κεντρικό συμπέρασμα είναι ότι η αναψυχή των αναπήρων χρειάζεται να προσεγγίζεται ως δικαίωμα και όχι ως προνοιακή παροχή. Η ουσιαστική συμμετοχή προϋποθέτει προσβάσιμη πληροφορία, πραγματικές επιλογές, σεβασμό στην άρνηση, ενίσχυση της αυτοδιάθεσης, σύνδεση με την κοινότητα και αναγνώριση των ενήλικων αναπήρων ως υποκειμένων επιθυμίας, εμπειρίας και δικαιωμάτων.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις απόψεις και τις εμπειρίες ενήλικων αναπήρων αναφορικά με ένα προνοιακό-ιδρυματικό πλαίσιο αναψυχής, εστιάζοντας στο κατά πόσο η συμμετοχή τους συγκροτείται ως εθελούσια επιλογή ή ως μορφή επιβαλλόμενου εγκλεισμού. Η αναψυχή προσεγγίζεται όχι ως ουδέτερη δραστηριότητα ελεύθερου χρόνου, αλλά ως πεδίο κοινωνικής συμμετοχής, δικαιωμάτων, αυτοδιάθεσης και αναγνώρισης. Υπό αυτή την οπτική, ο ελεύθερος χρόνος των ενήλικων αναπήρων αναλύεται ως κοινωνικά και θεσμικά διαμορφωμένη εμπειρία, η οποία διαποτίζεται από σχέσεις φροντίδας, εξάρτησης, επιτήρησης, επιλογής και ελέγχου. Σκοπός της έρευνας είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιες/οι ίδιοι οι συμμετέχουσες/οντες νοηματοδοτούν τη συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο πλαίσιο, καθώς και να μελετηθούν οι όροι οργάνωσης της καθημερινότητάς τους. Η εργασία διερευνά τις δυνατότητες επιλογής και πληροφόρησης, τον ρόλο των ειδικών επαγγελματιών, τη διαχείριση χρόνου και χώρου, τη σχέση της δομής με την τοπική κοινωνία, τη δυνατότητα διακοπής της συμμετοχής και τον βαθμό ικανοποίησης από την εμπειρία. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Για τη συλλογή των δεδομένων αξιοποιήθηκαν συμμετοχική παρατήρηση, καταγραφές πεδίου, ερευνητικό ημερολόγιο και ημιδομημένες συνεντεύξεις. Το δείγμα αποτελείται από επτά ενήλικες ανάπηρες/ους, τέσσερις γυναίκες και τρεις άνδρες, που είχαν συμμετάσχει στο υπό μελέτη πλαίσιο. Η ανάλυση οργανώθηκε θεματικά, με στόχο την ανάδειξη επαναλαμβανόμενων αξόνων, αντιφάσεων, εντάσεων και διαφοροποιήσεων στις αφηγήσεις. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η συμμετοχή δεν εμφανίζεται ως πλήρως αυτόνομη και ενημερωμένη επιλογή. Συχνά διαμεσολαβείται από οικογένειες, συλλόγους, επαγγελματίες ή άλλα πρόσωπα του υποστηρικτικού δικτύου. Ταυτόχρονα, η περιορισμένη γνώση εναλλακτικών μορφών αναψυχής στενεύει τον ορίζοντα αυτοδιάθεσης. Η ομάδα προσφέρει κοινωνικότητα, οικειότητα και αίσθηση ανήκειν, ενώ παράλληλα μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός κανονικοποίησης της συμμετοχής σε ειδικά και διαχωρισμένα πλαίσια. Η καθημερινότητα στη δομή οργανώνεται μέσα από πρόγραμμα, κανόνες και επιτήρηση. Οι επαγγελματίες και οι συνοδοί περιγράφονται ως πρόσωπα φροντίδας, προστασίας και υποστήριξης, συγχρόνως όμως αναδεικνύονται ως φορείς ελέγχου, ρύθμισης και περιορισμού της αυτονομίας. Η διαρκής επίβλεψη, η παιδοποίηση της ενηλικότητας των αναπήρων και η περιορισμένη δυνατότητα πρωτοβουλίας φανερώνουν τον διττό χαρακτήρα της προνοιακής φροντίδας, η οποία μπορεί να φροντίζει και την ίδια στιγμή να περιορίζει. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η χωρική διάσταση της εμπειρίας. Το πλαίσιο βιώνεται ως τόπος ευχαρίστησης, ασφάλειας και κοινωνικότητας, αλλά και ως χώρος οριοθέτησης, περίκλεισης και αδύναμης σύνδεσης με την τοπική κοινωνία. Οι συμμετέχουσες/οντες αποτιμούν θετικά το φυσικό περιβάλλον, τις παρέες, το τραγούδι, το γέλιο και τις δραστηριότητες. Παράλληλα, αναφέρονται σε ελλείψεις, ανία, ανεπαρκείς υποδομές, περιορισμένες εξόδους, ανάγκη αλλαγών και, σε μία περίπτωση, απόρριψη της συμμετοχής. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει την προνοιακή αναψυχή ως αμφίσημη εμπειρία. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αποκλειστικά ως χώρος χαράς και ένταξης ούτε μόνο ως χώρος εγκλεισμού και καταναγκασμού. Αντίθετα, συγκροτείται ως πεδίο όπου η ευχαρίστηση συνυπάρχει με τον περιορισμό, η ασφάλεια με την επιτήρηση, η φροντίδα με την εξάρτηση και η κοινωνικότητα με τον διαχωρισμό. Κεντρικό συμπέρασμα είναι ότι η αναψυχή των αναπήρων χρειάζεται να προσεγγίζεται ως δικαίωμα και όχι ως προνοιακή παροχή. Η ουσιαστική συμμετοχή προϋποθέτει προσβάσιμη πληροφορία, πραγματικές επιλογές, σεβασμό στην άρνηση, ενίσχυση της αυτοδιάθεσης, σύνδεση με την κοινότητα και αναγνώριση των ενήλικων αναπήρων ως υποκειμένων επιθυμίας, εμπειρίας και δικαιωμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΑ","ANTONIOU GARYFALLIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429628"],"render_values":[{"text":"uoadl:5429628","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429628","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429628","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5429628","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΑ","ANTONIOU GARYFALLIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429628","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429628"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις απόψεις και τις εμπειρίες ενήλικων αναπήρων αναφορικά με ένα προνοιακό-ιδρυματικό πλαίσιο αναψυχής, εστιάζοντας στο κατά πόσο η συμμετοχή τους συγκροτείται ως εθελούσια επιλογή ή ως μορφή επιβαλλόμενου εγκλεισμού. Η αναψυχή προσεγγίζεται όχι ως ουδέτερη δραστηριότητα ελεύθερου χρόνου, αλλά ως πεδίο κοινωνικής συμμετοχής, δικαιωμάτων, αυτοδιάθεσης και αναγνώρισης. Υπό αυτή την οπτική, ο ελεύθερος χρόνος των ενήλικων αναπήρων αναλύεται ως κοινωνικά και θεσμικά διαμορφωμένη εμπειρία, η οποία διαποτίζεται από σχέσεις φροντίδας, εξάρτησης, επιτήρησης, επιλογής και ελέγχου. Σκοπός της έρευνας είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιες/οι ίδιοι οι συμμετέχουσες/οντες νοηματοδοτούν τη συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο πλαίσιο, καθώς και να μελετηθούν οι όροι οργάνωσης της καθημερινότητάς τους. Η εργασία διερευνά τις δυνατότητες επιλογής και πληροφόρησης, τον ρόλο των ειδικών επαγγελματιών, τη διαχείριση χρόνου και χώρου, τη σχέση της δομής με την τοπική κοινωνία, τη δυνατότητα διακοπής της συμμετοχής και τον βαθμό ικανοποίησης από την εμπειρία. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Για τη συλλογή των δεδομένων αξιοποιήθηκαν συμμετοχική παρατήρηση, καταγραφές πεδίου, ερευνητικό ημερολόγιο και ημιδομημένες συνεντεύξεις. Το δείγμα αποτελείται από επτά ενήλικες ανάπηρες/ους, τέσσερις γυναίκες και τρεις άνδρες, που είχαν συμμετάσχει στο υπό μελέτη πλαίσιο. Η ανάλυση οργανώθηκε θεματικά, με στόχο την ανάδειξη επαναλαμβανόμενων αξόνων, αντιφάσεων, εντάσεων και διαφοροποιήσεων στις αφηγήσεις. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η συμμετοχή δεν εμφανίζεται ως πλήρως αυτόνομη και ενημερωμένη επιλογή. Συχνά διαμεσολαβείται από οικογένειες, συλλόγους, επαγγελματίες ή άλλα πρόσωπα του υποστηρικτικού δικτύου. Ταυτόχρονα, η περιορισμένη γνώση εναλλακτικών μορφών αναψυχής στενεύει τον ορίζοντα αυτοδιάθεσης. Η ομάδα προσφέρει κοινωνικότητα, οικειότητα και αίσθηση ανήκειν, ενώ παράλληλα μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός κανονικοποίησης της συμμετοχής σε ειδικά και διαχωρισμένα πλαίσια. Η καθημερινότητα στη δομή οργανώνεται μέσα από πρόγραμμα, κανόνες και επιτήρηση. Οι επαγγελματίες και οι συνοδοί περιγράφονται ως πρόσωπα φροντίδας, προστασίας και υποστήριξης, συγχρόνως όμως αναδεικνύονται ως φορείς ελέγχου, ρύθμισης και περιορισμού της αυτονομίας. Η διαρκής επίβλεψη, η παιδοποίηση της ενηλικότητας των αναπήρων και η περιορισμένη δυνατότητα πρωτοβουλίας φανερώνουν τον διττό χαρακτήρα της προνοιακής φροντίδας, η οποία μπορεί να φροντίζει και την ίδια στιγμή να περιορίζει. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η χωρική διάσταση της εμπειρίας. Το πλαίσιο βιώνεται ως τόπος ευχαρίστησης, ασφάλειας και κοινωνικότητας, αλλά και ως χώρος οριοθέτησης, περίκλεισης και αδύναμης σύνδεσης με την τοπική κοινωνία. Οι συμμετέχουσες/οντες αποτιμούν θετικά το φυσικό περιβάλλον, τις παρέες, το τραγούδι, το γέλιο και τις δραστηριότητες. Παράλληλα, αναφέρονται σε ελλείψεις, ανία, ανεπαρκείς υποδομές, περιορισμένες εξόδους, ανάγκη αλλαγών και, σε μία περίπτωση, απόρριψη της συμμετοχής. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει την προνοιακή αναψυχή ως αμφίσημη εμπειρία. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αποκλειστικά ως χώρος χαράς και ένταξης ούτε μόνο ως χώρος εγκλεισμού και καταναγκασμού. Αντίθετα, συγκροτείται ως πεδίο όπου η ευχαρίστηση συνυπάρχει με τον περιορισμό, η ασφάλεια με την επιτήρηση, η φροντίδα με την εξάρτηση και η κοινωνικότητα με τον διαχωρισμό. Κεντρικό συμπέρασμα είναι ότι η αναψυχή των αναπήρων χρειάζεται να προσεγγίζεται ως δικαίωμα και όχι ως προνοιακή παροχή. Η ουσιαστική συμμετοχή προϋποθέτει προσβάσιμη πληροφορία, πραγματικές επιλογές, σεβασμό στην άρνηση, ενίσχυση της αυτοδιάθεσης, σύνδεση με την κοινότητα και αναγνώριση των ενήλικων αναπήρων ως υποκειμένων επιθυμίας, εμπειρίας και δικαιωμάτων.","This thesis investigates the perspectives and experiences of disabled adults regarding recreation in institutionalized welfare settings, focusing on whether their participation is experienced as meaningful choice, institutional obligation, or constraint. Recreation is not viewed as a neutral leisure-time activity, but as a field of social participation, rights, self-determination, and recognition. Through this lens, the leisure time of disabled adults is analyzed as a socially and institutionally shaped experience that is permeated by relations of care, dependency, supervision, choice, and control. The aim of the study is to highlight the ways in which participants themselves give meaning to their participation within these specific settings, as well as to examine the conditions under which their everyday lives are organized. The thesis investigates access to information and opportunities for meaningful choice, the role of specialized professionals, time and space management, the relationship between the setting and the local community, the possibility of refusing or opting out of participation, and how participants evaluate their experience. This research adopts a qualitative, interpretive approach. Data were collected through participant observation, field notes, a research diary, and semi-structured interviews. The sample consists of seven disabled adults, four women and three men, who have participated in the settings under study. Data were analyzed thematically, aiming to highlight recurring analytical themes, contradictions, tensions, and differences within the participants’ accounts. Daily life in the institutional setting is organized through schedules, rules, and supervision. Professionals and support workers are described as figures of care, protection, and support. At the same time, however, they emerge as agents of control, regulation, and the restriction of autonomy. Constant supervision, the infantilization of disabled adults, and the limited opportunity for initiative reveal the dual character of welfare care, which can provide support while also restricting autonomy. The spatial dimension of the experience is particularly significant. The setting is experienced as a place of pleasure, safety, and sociability, but also as a space of boundary-setting, confinement, and weak connection with the local community. Participants positively evaluate the natural environment, their relationships with peers, singing, laughter, and the activities. At the same time, they refer to boredom, inadequate infrastructure, limited outings, the need for changes, and, in one case, the participant’s wish not to return to the setting. Overall, the thesis highlights welfare recreation as an ambiguous experience. It cannot be characterized exclusively as a space of joy and inclusion, nor only as a space of confinement and coercion. Instead, it is constituted as a field where pleasure coexists with restriction, safety with supervision, care with dependency, and sociability with segregation. A central conclusion of the thesis is that recreation for disabled people needs to be approached as a right rather than as a welfare provision. Meaningful participation presupposes accessible information, real choices, respect for refusal, strengthened self- determination, connection with the community, and the recognition of disabled adults as subjects of desire, experience, and rights."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόψεις και εμπειρίες ενήλικων αναπήρων αναφορικά με ένα προνοιακό-ιδρυματικό πλαίσιο αναψυχής: εθελούσια επιλογή ή επιβαλλόμενος εγκλεισμός;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΑ","ANTONIOU GARYFALLIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις απόψεις και τις εμπειρίες ενήλικων αναπήρων αναφορικά με ένα προνοιακό-ιδρυματικό πλαίσιο αναψυχής, εστιάζοντας στο κατά πόσο η συμμετοχή τους συγκροτείται ως εθελούσια επιλογή ή ως μορφή επιβαλλόμενου εγκλεισμού. Η αναψυχή προσεγγίζεται όχι ως ουδέτερη δραστηριότητα ελεύθερου χρόνου, αλλά ως πεδίο κοινωνικής συμμετοχής, δικαιωμάτων, αυτοδιάθεσης και αναγνώρισης. Υπό αυτή την οπτική, ο ελεύθερος χρόνος των ενήλικων αναπήρων αναλύεται ως κοινωνικά και θεσμικά διαμορφωμένη εμπειρία, η οποία διαποτίζεται από σχέσεις φροντίδας, εξάρτησης, επιτήρησης, επιλογής και ελέγχου. Σκοπός της έρευνας είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιες/οι ίδιοι οι συμμετέχουσες/οντες νοηματοδοτούν τη συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο πλαίσιο, καθώς και να μελετηθούν οι όροι οργάνωσης της καθημερινότητάς τους. Η εργασία διερευνά τις δυνατότητες επιλογής και πληροφόρησης, τον ρόλο των ειδικών επαγγελματιών, τη διαχείριση χρόνου και χώρου, τη σχέση της δομής με την τοπική κοινωνία, τη δυνατότητα διακοπής της συμμετοχής και τον βαθμό ικανοποίησης από την εμπειρία. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Για τη συλλογή των δεδομένων αξιοποιήθηκαν συμμετοχική παρατήρηση, καταγραφές πεδίου, ερευνητικό ημερολόγιο και ημιδομημένες συνεντεύξεις. Το δείγμα αποτελείται από επτά ενήλικες ανάπηρες/ους, τέσσερις γυναίκες και τρεις άνδρες, που είχαν συμμετάσχει στο υπό μελέτη πλαίσιο. Η ανάλυση οργανώθηκε θεματικά, με στόχο την ανάδειξη επαναλαμβανόμενων αξόνων, αντιφάσεων, εντάσεων και διαφοροποιήσεων στις αφηγήσεις. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η συμμετοχή δεν εμφανίζεται ως πλήρως αυτόνομη και ενημερωμένη επιλογή. Συχνά διαμεσολαβείται από οικογένειες, συλλόγους, επαγγελματίες ή άλλα πρόσωπα του υποστηρικτικού δικτύου. Ταυτόχρονα, η περιορισμένη γνώση εναλλακτικών μορφών αναψυχής στενεύει τον ορίζοντα αυτοδιάθεσης. Η ομάδα προσφέρει κοινωνικότητα, οικειότητα και αίσθηση ανήκειν, ενώ παράλληλα μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός κανονικοποίησης της συμμετοχής σε ειδικά και διαχωρισμένα πλαίσια. Η καθημερινότητα στη δομή οργανώνεται μέσα από πρόγραμμα, κανόνες και επιτήρηση. Οι επαγγελματίες και οι συνοδοί περιγράφονται ως πρόσωπα φροντίδας, προστασίας και υποστήριξης, συγχρόνως όμως αναδεικνύονται ως φορείς ελέγχου, ρύθμισης και περιορισμού της αυτονομίας. Η διαρκής επίβλεψη, η παιδοποίηση της ενηλικότητας των αναπήρων και η περιορισμένη δυνατότητα πρωτοβουλίας φανερώνουν τον διττό χαρακτήρα της προνοιακής φροντίδας, η οποία μπορεί να φροντίζει και την ίδια στιγμή να περιορίζει. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η χωρική διάσταση της εμπειρίας. Το πλαίσιο βιώνεται ως τόπος ευχαρίστησης, ασφάλειας και κοινωνικότητας, αλλά και ως χώρος οριοθέτησης, περίκλεισης και αδύναμης σύνδεσης με την τοπική κοινωνία. Οι συμμετέχουσες/οντες αποτιμούν θετικά το φυσικό περιβάλλον, τις παρέες, το τραγούδι, το γέλιο και τις δραστηριότητες. Παράλληλα, αναφέρονται σε ελλείψεις, ανία, ανεπαρκείς υποδομές, περιορισμένες εξόδους, ανάγκη αλλαγών και, σε μία περίπτωση, απόρριψη της συμμετοχής. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει την προνοιακή αναψυχή ως αμφίσημη εμπειρία. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αποκλειστικά ως χώρος χαράς και ένταξης ούτε μόνο ως χώρος εγκλεισμού και καταναγκασμού. Αντίθετα, συγκροτείται ως πεδίο όπου η ευχαρίστηση συνυπάρχει με τον περιορισμό, η ασφάλεια με την επιτήρηση, η φροντίδα με την εξάρτηση και η κοινωνικότητα με τον διαχωρισμό. Κεντρικό συμπέρασμα είναι ότι η αναψυχή των αναπήρων χρειάζεται να προσεγγίζεται ως δικαίωμα και όχι ως προνοιακή παροχή. Η ουσιαστική συμμετοχή προϋποθέτει προσβάσιμη πληροφορία, πραγματικές επιλογές, σεβασμό στην άρνηση, ενίσχυση της αυτοδιάθεσης, σύνδεση με την κοινότητα και αναγνώριση των ενήλικων αναπήρων ως υποκειμένων επιθυμίας, εμπειρίας και δικαιωμάτων.","This thesis investigates the perspectives and experiences of disabled adults regarding recreation in institutionalized welfare settings, focusing on whether their participation is experienced as meaningful choice, institutional obligation, or constraint. Recreation is not viewed as a neutral leisure-time activity, but as a field of social participation, rights, self-determination, and recognition. Through this lens, the leisure time of disabled adults is analyzed as a socially and institutionally shaped experience that is permeated by relations of care, dependency, supervision, choice, and control. The aim of the study is to highlight the ways in which participants themselves give meaning to their participation within these specific settings, as well as to examine the conditions under which their everyday lives are organized. The thesis investigates access to information and opportunities for meaningful choice, the role of specialized professionals, time and space management, the relationship between the setting and the local community, the possibility of refusing or opting out of participation, and how participants evaluate their experience. This research adopts a qualitative, interpretive approach. Data were collected through participant observation, field notes, a research diary, and semi-structured interviews. The sample consists of seven disabled adults, four women and three men, who have participated in the settings under study. Data were analyzed thematically, aiming to highlight recurring analytical themes, contradictions, tensions, and differences within the participants’ accounts. Daily life in the institutional setting is organized through schedules, rules, and supervision. Professionals and support workers are described as figures of care, protection, and support. At the same time, however, they emerge as agents of control, regulation, and the restriction of autonomy. Constant supervision, the infantilization of disabled adults, and the limited opportunity for initiative reveal the dual character of welfare care, which can provide support while also restricting autonomy. The spatial dimension of the experience is particularly significant. The setting is experienced as a place of pleasure, safety, and sociability, but also as a space of boundary-setting, confinement, and weak connection with the local community. Participants positively evaluate the natural environment, their relationships with peers, singing, laughter, and the activities. At the same time, they refer to boredom, inadequate infrastructure, limited outings, the need for changes, and, in one case, the participant’s wish not to return to the setting. Overall, the thesis highlights welfare recreation as an ambiguous experience. It cannot be characterized exclusively as a space of joy and inclusion, nor only as a space of confinement and coercion. Instead, it is constituted as a field where pleasure coexists with restriction, safety with supervision, care with dependency, and sociability with segregation. A central conclusion of the thesis is that recreation for disabled people needs to be approached as a right rather than as a welfare provision. Meaningful participation presupposes accessible information, real choices, respect for refusal, strengthened self- determination, connection with the community, and the recognition of disabled adults as subjects of desire, experience, and rights."],"dc:identifier":["uoadl:5429628","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429628"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Απόψεις και εμπειρίες ενήλικων αναπήρων αναφορικά με ένα προνοιακό-ιδρυματικό πλαίσιο αναψυχής: εθελούσια επιλογή ή επιβαλλόμενος εγκλεισμός;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z"}