{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429672"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5429672","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Άγχος, κατάθλιψη και διαφορές φύλου σε γονείς μετά από απειλητικό για τη ζωή παιδικό τραύμα: μια συστηματική ανασκόπηση","abstract":"Σκοπός: Η βιβλιογραφία αναδεικνύει ότι η έκθεση ενός παιδιού σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία επηρεάζει τη ψυχική υγεία των γονέων, με σημαντικές επιπτώσεις για την ανάρρωση του παιδιού. Η παρούσα ανασκόπηση σκοπεύει να συνθέσει τα ποσοτικά δεδομένα που διερευνούν την αγχώδη και καταθλιπτική συμπτωματολογία σε αυτούς τους γονείς καθώς και των πιθανών διαφορών φύλου μεταξύ μητέρων και πατέρων. Μεθοδολογία: Η διεξαγωγή της ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA, στις ηλεκτρονικές βάσεις Pubmed και Scopus. Συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς ποσοτικές μελέτες που αξιολογούσαν άγχος και κατάθλιψη σε γονείς παιδιών έως 18 ετών, μετά την έκθεσή τους σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία. Η αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας έγινε με τη χρήση της κλίμακας Newcastle-Ottawa Scale (NOS). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 20 μελέτες, με δείγμα που κυμαινόταν από 16 έως 232 γονείς. Η πλειονότητα είχε συγχρονικό σχεδιασμό και οι χρονικές στιγμές αξιολόγησης κυμάνθηκαν από την οξεία περίοδο έως και χρόνια μετά το συμβάν. Η πλειοψηφία αφορούσε σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας παιδιών και νεογνών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αγχώδης και καταθλιπτική συμπτωματολογία είναι αυξημένη σε αυτόν τον πληθυσμό, ειδικά κατά την άμεση περίοδο μετά το συμβάν, με ενδείξεις διατήρησης και σε μεταγενέστερους χρόνους. Δεν προέκυψε σταθερή υπεροχή της μίας εκ των δύο εκβάσεων, ούτε σαφή συμπεράσματα ως προς την ύπαρξη κοινών μοτίβων μεταξύ των διαφορετικών τύπων τραυματικών εμπειριών. Τέλος, παρατηρήθηκε τάση υψηλότερης επιβάρυνσης στις μητέρες, χωρίς σταθερή επιβεβαίωση από όλες τις μελέτες. Συζήτηση: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία χαρακτηρίζεται από σημαντική ετερογένεια ως προς τα εργαλεία μέτρησης, τα χρονικά σημεία αξιολόγησης και τα είδη τραυματικών εμπειριών. Ωστόσο, αναδεικνύεται η ανάγκη για συστηματική αξιολόγηση των γονέων στα πλαίσια του παιδικού τραύματος, καθώς και για τον σχεδιασμό οικογενειοκεντρικών παρεμβάσεων.","abstract_html":"Σκοπός: Η βιβλιογραφία αναδεικνύει ότι η έκθεση ενός παιδιού σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία επηρεάζει τη ψυχική υγεία των γονέων, με σημαντικές επιπτώσεις για την ανάρρωση του παιδιού. Η παρούσα ανασκόπηση σκοπεύει να συνθέσει τα ποσοτικά δεδομένα που διερευνούν την αγχώδη και καταθλιπτική συμπτωματολογία σε αυτούς τους γονείς καθώς και των πιθανών διαφορών φύλου μεταξύ μητέρων και πατέρων. Μεθοδολογία: Η διεξαγωγή της ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA, στις ηλεκτρονικές βάσεις Pubmed και Scopus. Συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς ποσοτικές μελέτες που αξιολογούσαν άγχος και κατάθλιψη σε γονείς παιδιών έως 18 ετών, μετά την έκθεσή τους σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία. Η αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας έγινε με τη χρήση της κλίμακας Newcastle-Ottawa Scale (NOS). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 20 μελέτες, με δείγμα που κυμαινόταν από 16 έως 232 γονείς. Η πλειονότητα είχε συγχρονικό σχεδιασμό και οι χρονικές στιγμές αξιολόγησης κυμάνθηκαν από την οξεία περίοδο έως και χρόνια μετά το συμβάν. Η πλειοψηφία αφορούσε σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας παιδιών και νεογνών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αγχώδης και καταθλιπτική συμπτωματολογία είναι αυξημένη σε αυτόν τον πληθυσμό, ειδικά κατά την άμεση περίοδο μετά το συμβάν, με ενδείξεις διατήρησης και σε μεταγενέστερους χρόνους. Δεν προέκυψε σταθερή υπεροχή της μίας εκ των δύο εκβάσεων, ούτε σαφή συμπεράσματα ως προς την ύπαρξη κοινών μοτίβων μεταξύ των διαφορετικών τύπων τραυματικών εμπειριών. Τέλος, παρατηρήθηκε τάση υψηλότερης επιβάρυνσης στις μητέρες, χωρίς σταθερή επιβεβαίωση από όλες τις μελέτες. Συζήτηση: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία χαρακτηρίζεται από σημαντική ετερογένεια ως προς τα εργαλεία μέτρησης, τα χρονικά σημεία αξιολόγησης και τα είδη τραυματικών εμπειριών. Ωστόσο, αναδεικνύεται η ανάγκη για συστηματική αξιολόγηση των γονέων στα πλαίσια του παιδικού τραύματος, καθώς και για τον σχεδιασμό οικογενειοκεντρικών παρεμβάσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδάκη Παναγιώτα","Papadaki Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429672"],"render_values":[{"text":"uoadl:5429672","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429672","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429672","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5429672","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδάκη Παναγιώτα","Papadaki Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5429672","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429672"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η βιβλιογραφία αναδεικνύει ότι η έκθεση ενός παιδιού σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία επηρεάζει τη ψυχική υγεία των γονέων, με σημαντικές επιπτώσεις για την ανάρρωση του παιδιού. Η παρούσα ανασκόπηση σκοπεύει να συνθέσει τα ποσοτικά δεδομένα που διερευνούν την αγχώδη και καταθλιπτική συμπτωματολογία σε αυτούς τους γονείς καθώς και των πιθανών διαφορών φύλου μεταξύ μητέρων και πατέρων. Μεθοδολογία: Η διεξαγωγή της ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA, στις ηλεκτρονικές βάσεις Pubmed και Scopus. Συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς ποσοτικές μελέτες που αξιολογούσαν άγχος και κατάθλιψη σε γονείς παιδιών έως 18 ετών, μετά την έκθεσή τους σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία. Η αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας έγινε με τη χρήση της κλίμακας Newcastle-Ottawa Scale (NOS). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 20 μελέτες, με δείγμα που κυμαινόταν από 16 έως 232 γονείς. Η πλειονότητα είχε συγχρονικό σχεδιασμό και οι χρονικές στιγμές αξιολόγησης κυμάνθηκαν από την οξεία περίοδο έως και χρόνια μετά το συμβάν. Η πλειοψηφία αφορούσε σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας παιδιών και νεογνών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αγχώδης και καταθλιπτική συμπτωματολογία είναι αυξημένη σε αυτόν τον πληθυσμό, ειδικά κατά την άμεση περίοδο μετά το συμβάν, με ενδείξεις διατήρησης και σε μεταγενέστερους χρόνους. Δεν προέκυψε σταθερή υπεροχή της μίας εκ των δύο εκβάσεων, ούτε σαφή συμπεράσματα ως προς την ύπαρξη κοινών μοτίβων μεταξύ των διαφορετικών τύπων τραυματικών εμπειριών. Τέλος, παρατηρήθηκε τάση υψηλότερης επιβάρυνσης στις μητέρες, χωρίς σταθερή επιβεβαίωση από όλες τις μελέτες. Συζήτηση: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία χαρακτηρίζεται από σημαντική ετερογένεια ως προς τα εργαλεία μέτρησης, τα χρονικά σημεία αξιολόγησης και τα είδη τραυματικών εμπειριών. Ωστόσο, αναδεικνύεται η ανάγκη για συστηματική αξιολόγηση των γονέων στα πλαίσια του παιδικού τραύματος, καθώς και για τον σχεδιασμό οικογενειοκεντρικών παρεμβάσεων.","Purpose: Research consistently shows that when a child experiences a life-threatening traumatic event, the psychological impact often extends to the parents, affecting the child’s recovery. This review combines quantitative research on anxiety and depressive symptoms among parents in these circumstances and examines potential differences between mothers and fathers. Methodology: The review was carried out in accordance with PRISMA guidelines, using the PubMed and Scopus electronic databases. Primary quantitative studies examining anxiety and depression in parents of children up to 18 years old, following the child’s exposure to a life-threatening traumatic event, were included. The risk of bias was evaluated using the Newcastle–Ottawa Scale (NOS). Results: Twenty studies met the inclusion criteria, with sample sizes ranging from 16 to 232 parents. Most used a cross-sectional design, and assessment time points varied widely—from the acute phase to several years after the event. A substantial portion of the research focused on pediatric and neonatal intensive care units. Overall, parents showed elevated anxiety and depressive symptoms, particularly in the immediate aftermath of the event, with indications that these difficulties may persist over time. No consistent pattern emerged regarding which symptom type was more prominent, nor were clear similarities identified across different categories of traumatic experiences. A trend toward higher symptom burden among mothers was observed, although this was not consistently confirmed across all studies. Discussion: The existing literature shows considerable variation in measurement tools, timing of assessments, and the types of traumatic events examined. Nonetheless, the findings highlight the importance of systematically assessing parents in the context of childhood trauma and underscore the need for developing family-centered interventions when appropriate."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Άγχος, κατάθλιψη και διαφορές φύλου σε γονείς μετά από απειλητικό για τη ζωή παιδικό τραύμα: μια συστηματική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδάκη Παναγιώτα","Papadaki Panagiota"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Η βιβλιογραφία αναδεικνύει ότι η έκθεση ενός παιδιού σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία επηρεάζει τη ψυχική υγεία των γονέων, με σημαντικές επιπτώσεις για την ανάρρωση του παιδιού. Η παρούσα ανασκόπηση σκοπεύει να συνθέσει τα ποσοτικά δεδομένα που διερευνούν την αγχώδη και καταθλιπτική συμπτωματολογία σε αυτούς τους γονείς καθώς και των πιθανών διαφορών φύλου μεταξύ μητέρων και πατέρων. Μεθοδολογία: Η διεξαγωγή της ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA, στις ηλεκτρονικές βάσεις Pubmed και Scopus. Συμπεριλήφθηκαν πρωτογενείς ποσοτικές μελέτες που αξιολογούσαν άγχος και κατάθλιψη σε γονείς παιδιών έως 18 ετών, μετά την έκθεσή τους σε απειλητική για τη ζωή τραυματική εμπειρία. Η αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας έγινε με τη χρήση της κλίμακας Newcastle-Ottawa Scale (NOS). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 20 μελέτες, με δείγμα που κυμαινόταν από 16 έως 232 γονείς. Η πλειονότητα είχε συγχρονικό σχεδιασμό και οι χρονικές στιγμές αξιολόγησης κυμάνθηκαν από την οξεία περίοδο έως και χρόνια μετά το συμβάν. Η πλειοψηφία αφορούσε σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας παιδιών και νεογνών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αγχώδης και καταθλιπτική συμπτωματολογία είναι αυξημένη σε αυτόν τον πληθυσμό, ειδικά κατά την άμεση περίοδο μετά το συμβάν, με ενδείξεις διατήρησης και σε μεταγενέστερους χρόνους. Δεν προέκυψε σταθερή υπεροχή της μίας εκ των δύο εκβάσεων, ούτε σαφή συμπεράσματα ως προς την ύπαρξη κοινών μοτίβων μεταξύ των διαφορετικών τύπων τραυματικών εμπειριών. Τέλος, παρατηρήθηκε τάση υψηλότερης επιβάρυνσης στις μητέρες, χωρίς σταθερή επιβεβαίωση από όλες τις μελέτες. Συζήτηση: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία χαρακτηρίζεται από σημαντική ετερογένεια ως προς τα εργαλεία μέτρησης, τα χρονικά σημεία αξιολόγησης και τα είδη τραυματικών εμπειριών. Ωστόσο, αναδεικνύεται η ανάγκη για συστηματική αξιολόγηση των γονέων στα πλαίσια του παιδικού τραύματος, καθώς και για τον σχεδιασμό οικογενειοκεντρικών παρεμβάσεων.","Purpose: Research consistently shows that when a child experiences a life-threatening traumatic event, the psychological impact often extends to the parents, affecting the child’s recovery. This review combines quantitative research on anxiety and depressive symptoms among parents in these circumstances and examines potential differences between mothers and fathers. Methodology: The review was carried out in accordance with PRISMA guidelines, using the PubMed and Scopus electronic databases. Primary quantitative studies examining anxiety and depression in parents of children up to 18 years old, following the child’s exposure to a life-threatening traumatic event, were included. The risk of bias was evaluated using the Newcastle–Ottawa Scale (NOS). Results: Twenty studies met the inclusion criteria, with sample sizes ranging from 16 to 232 parents. Most used a cross-sectional design, and assessment time points varied widely—from the acute phase to several years after the event. A substantial portion of the research focused on pediatric and neonatal intensive care units. Overall, parents showed elevated anxiety and depressive symptoms, particularly in the immediate aftermath of the event, with indications that these difficulties may persist over time. No consistent pattern emerged regarding which symptom type was more prominent, nor were clear similarities identified across different categories of traumatic experiences. A trend toward higher symptom burden among mothers was observed, although this was not consistently confirmed across all studies. Discussion: The existing literature shows considerable variation in measurement tools, timing of assessments, and the types of traumatic events examined. Nonetheless, the findings highlight the importance of systematically assessing parents in the context of childhood trauma and underscore the need for developing family-centered interventions when appropriate."],"dc:identifier":["uoadl:5429672","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429672"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Άγχος, κατάθλιψη και διαφορές φύλου σε γονείς μετά από απειλητικό για τη ζωή παιδικό τραύμα: μια συστηματική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z"}