{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5430011"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5430011","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιδράσεις του ασκησιογενούς μυϊκού μικροτραυματισμού των εκτεινόντων του γόνατος στην ροπή, τη μυϊκή οξυγόνωση και τη νευρομυϊκή λειτουργία","abstract":"Η παρούσα εργασία διερευνά τις επιδράσεις του ασκησιογενούς μυϊκού μικροτραυματισμού (EIMD) προκληθέντος από έκκεντρη άσκηση στη μυϊκή ροπή, την οξυγόνωση και τις ηλεκτρομυογραφικές ιδιότητες των εκτεινόντων του γόνατος. Η μελέτη βασίζεται στη σύγχρονη θεωρία της «απώλειας της πολυπλοκότητας», η οποία υποστηρίζει ότι οι διακυμάνσεις των φυσιολογικών σημάτων δεν αποτελούν τυχαίο θόρυβο, αλλά δείκτη υγείας και προσαρμοστικότητας του νευρομυϊκού συστήματος. Σήματα με πολύπλοκη δομή αντανακλούν μια ευέλικτη ρύθμιση, ενώ η μείωση αυτής της πολυπλοκότητας συνδέεται με συστημική ακαμψία και μειωμένη ικανότητα απόκρισης σε εξωτερικά ερεθίσματα. Στην έρευνα συμμετείχαν έντεκα υγιείς άνδρες (N=11, ηλικίας 27.8 ± 2.5 ετών). Κατά την πρώτη επίσκεψη, αξιολογήθηκαν τα σωματομετρικά τους χαρακτηριστικά και η μέγιστη εθελούσια ισομετρική ροπή (MVC). Η βασική δοκιμασία περιλάμβανε μια υπομέγιστη παρατεταμένη ισομετρική σύσπαση (50% MVC) διάρκειας 60 δευτερολέπτων, κατά την οποία συλλέχθηκαν δεδομένα για την παραγόμενη ροπή, την μυϊκή οξυγόνωση και την ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα του έξω πλατύ μυ. Στη συνέχεια, εκτελέστηκε πρωτόκολλο πρόκλησης μυϊκού μικροτραυματισμού αποτελούμενο από 5 σειρές των 15 μέγιστων έκκεντρων συσπάσεων σε ταχύτητα ίση με 60°/sec. Οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν 48 ώρες μετά την παρέμβαση, για την επανεκτίμηση των ίδιων παραμέτρων. Η επεξεργασία των δεδομένων έγινε στο πρόγραμμα MATLAB, με το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας να ορίζεται στο p < .05. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την πρόκληση μικροτραυματισμού, καθώς η MVC μειώθηκε σημαντικά κατά 12.3%, ο μυϊκός πόνος (DOMS) αυξήθηκε και το ανώδυνο εύρος κίνησης (ROM) περιορίστηκε κατά 36.6° ± 16°. Το κυριότερο εύρημα ήταν η παρατεταμένη μείωση της πολυπλοκότητας της ροπής, με την Εντροπία Δείγματος (SampEn) να μειώνεται και τον εκθέτη DFA α να αυξάνεται, υποδηλώνοντας μια μετατόπιση προς πιο περιοδικά και προβλέψιμα πρότυπα. Αυτή η «απλοποίηση» του κινητικού ελέγχου συνοδεύτηκε από σημαντική πτώση της νευρομυϊκής αποδοτικότητας (NME), που σημαίνει ότι για το ίδιο μηχανικό αποτέλεσμα, απαιτήθηκε μεγαλύτερη νευρική διέγερση. Η μεταβολή αυτή αποδίδεται στην αυξημένη κοινή συναπτική διέγερση (common synaptic input) και τον επακόλουθο συγχρονισμό των κινητικών μονάδων, ως μηχανισμό αντιστάθμισης της βλάβης των σαρκομερίων. Παράλληλα, καταγράφηκε αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου (HHb), αντικατοπτρίζοντας το υψηλότερο μεταβολικό φορτίο στις εναπομείνασες λειτουργικές ίνες. Συμπερασματικά, ο μυϊκός μικροτραυματισμός δεν μειώνει μόνο δεν μειώνει μόνο την ικανότητα παραγωγής δύναμης του μυός, αλλά αλλοιώνει θεμελιωδώς τη δυναμική προσαρμοστικότητα του νευρομυϊκού συστήματος. Η διατήρηση των γραμμικών δεικτών μεταβλητότητας (SD, CV) σε σταθερά επίπεδα αναδεικνύει τις μη γραμμικές αναλύσεις ως ανώτερα και πιο ευαίσθητα εργαλεία για την αξιολόγηση της μυϊκής λειτουργικότητας και της αποκατάστασης.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία διερευνά τις επιδράσεις του ασκησιογενούς μυϊκού μικροτραυματισμού (EIMD) προκληθέντος από έκκεντρη άσκηση στη μυϊκή ροπή, την οξυγόνωση και τις ηλεκτρομυογραφικές ιδιότητες των εκτεινόντων του γόνατος. Η μελέτη βασίζεται στη σύγχρονη θεωρία της «απώλειας της πολυπλοκότητας», η οποία υποστηρίζει ότι οι διακυμάνσεις των φυσιολογικών σημάτων δεν αποτελούν τυχαίο θόρυβο, αλλά δείκτη υγείας και προσαρμοστικότητας του νευρομυϊκού συστήματος. Σήματα με πολύπλοκη δομή αντανακλούν μια ευέλικτη ρύθμιση, ενώ η μείωση αυτής της πολυπλοκότητας συνδέεται με συστημική ακαμψία και μειωμένη ικανότητα απόκρισης σε εξωτερικά ερεθίσματα. Στην έρευνα συμμετείχαν έντεκα υγιείς άνδρες (N=11, ηλικίας 27.8 ± 2.5 ετών). Κατά την πρώτη επίσκεψη, αξιολογήθηκαν τα σωματομετρικά τους χαρακτηριστικά και η μέγιστη εθελούσια ισομετρική ροπή (MVC). Η βασική δοκιμασία περιλάμβανε μια υπομέγιστη παρατεταμένη ισομετρική σύσπαση (50% MVC) διάρκειας 60 δευτερολέπτων, κατά την οποία συλλέχθηκαν δεδομένα για την παραγόμενη ροπή, την μυϊκή οξυγόνωση και την ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα του έξω πλατύ μυ. Στη συνέχεια, εκτελέστηκε πρωτόκολλο πρόκλησης μυϊκού μικροτραυματισμού αποτελούμενο από 5 σειρές των 15 μέγιστων έκκεντρων συσπάσεων σε ταχύτητα ίση με 60°/sec. Οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν 48 ώρες μετά την παρέμβαση, για την επανεκτίμηση των ίδιων παραμέτρων. Η επεξεργασία των δεδομένων έγινε στο πρόγραμμα MATLAB, με το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας να ορίζεται στο p &lt; .05. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την πρόκληση μικροτραυματισμού, καθώς η MVC μειώθηκε σημαντικά κατά 12.3%, ο μυϊκός πόνος (DOMS) αυξήθηκε και το ανώδυνο εύρος κίνησης (ROM) περιορίστηκε κατά 36.6° ± 16°. Το κυριότερο εύρημα ήταν η παρατεταμένη μείωση της πολυπλοκότητας της ροπής, με την Εντροπία Δείγματος (SampEn) να μειώνεται και τον εκθέτη DFA α να αυξάνεται, υποδηλώνοντας μια μετατόπιση προς πιο περιοδικά και προβλέψιμα πρότυπα. Αυτή η «απλοποίηση» του κινητικού ελέγχου συνοδεύτηκε από σημαντική πτώση της νευρομυϊκής αποδοτικότητας (NME), που σημαίνει ότι για το ίδιο μηχανικό αποτέλεσμα, απαιτήθηκε μεγαλύτερη νευρική διέγερση. Η μεταβολή αυτή αποδίδεται στην αυξημένη κοινή συναπτική διέγερση (common synaptic input) και τον επακόλουθο συγχρονισμό των κινητικών μονάδων, ως μηχανισμό αντιστάθμισης της βλάβης των σαρκομερίων. Παράλληλα, καταγράφηκε αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου (HHb), αντικατοπτρίζοντας το υψηλότερο μεταβολικό φορτίο στις εναπομείνασες λειτουργικές ίνες. Συμπερασματικά, ο μυϊκός μικροτραυματισμός δεν μειώνει μόνο δεν μειώνει μόνο την ικανότητα παραγωγής δύναμης του μυός, αλλά αλλοιώνει θεμελιωδώς τη δυναμική προσαρμοστικότητα του νευρομυϊκού συστήματος. Η διατήρηση των γραμμικών δεικτών μεταβλητότητας (SD, CV) σε σταθερά επίπεδα αναδεικνύει τις μη γραμμικές αναλύσεις ως ανώτερα και πιο ευαίσθητα εργαλεία για την αξιολόγηση της μυϊκής λειτουργικότητας και της αποκατάστασης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΔΟΙΚΑ ΕΛΕΝΗ","DOIKA ELENI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5430011"],"render_values":[{"text":"uoadl:5430011","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5430011","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5430011","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5430011","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΔΟΙΚΑ ΕΛΕΝΗ","DOIKA ELENI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5430011","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5430011"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία διερευνά τις επιδράσεις του ασκησιογενούς μυϊκού μικροτραυματισμού (EIMD) προκληθέντος από έκκεντρη άσκηση στη μυϊκή ροπή, την οξυγόνωση και τις ηλεκτρομυογραφικές ιδιότητες των εκτεινόντων του γόνατος. Η μελέτη βασίζεται στη σύγχρονη θεωρία της «απώλειας της πολυπλοκότητας», η οποία υποστηρίζει ότι οι διακυμάνσεις των φυσιολογικών σημάτων δεν αποτελούν τυχαίο θόρυβο, αλλά δείκτη υγείας και προσαρμοστικότητας του νευρομυϊκού συστήματος. Σήματα με πολύπλοκη δομή αντανακλούν μια ευέλικτη ρύθμιση, ενώ η μείωση αυτής της πολυπλοκότητας συνδέεται με συστημική ακαμψία και μειωμένη ικανότητα απόκρισης σε εξωτερικά ερεθίσματα. Στην έρευνα συμμετείχαν έντεκα υγιείς άνδρες (N=11, ηλικίας 27.8 ± 2.5 ετών). Κατά την πρώτη επίσκεψη, αξιολογήθηκαν τα σωματομετρικά τους χαρακτηριστικά και η μέγιστη εθελούσια ισομετρική ροπή (MVC). Η βασική δοκιμασία περιλάμβανε μια υπομέγιστη παρατεταμένη ισομετρική σύσπαση (50% MVC) διάρκειας 60 δευτερολέπτων, κατά την οποία συλλέχθηκαν δεδομένα για την παραγόμενη ροπή, την μυϊκή οξυγόνωση και την ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα του έξω πλατύ μυ. Στη συνέχεια, εκτελέστηκε πρωτόκολλο πρόκλησης μυϊκού μικροτραυματισμού αποτελούμενο από 5 σειρές των 15 μέγιστων έκκεντρων συσπάσεων σε ταχύτητα ίση με 60°/sec. Οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν 48 ώρες μετά την παρέμβαση, για την επανεκτίμηση των ίδιων παραμέτρων. Η επεξεργασία των δεδομένων έγινε στο πρόγραμμα MATLAB, με το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας να ορίζεται στο p < .05. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την πρόκληση μικροτραυματισμού, καθώς η MVC μειώθηκε σημαντικά κατά 12.3%, ο μυϊκός πόνος (DOMS) αυξήθηκε και το ανώδυνο εύρος κίνησης (ROM) περιορίστηκε κατά 36.6° ± 16°. Το κυριότερο εύρημα ήταν η παρατεταμένη μείωση της πολυπλοκότητας της ροπής, με την Εντροπία Δείγματος (SampEn) να μειώνεται και τον εκθέτη DFA α να αυξάνεται, υποδηλώνοντας μια μετατόπιση προς πιο περιοδικά και προβλέψιμα πρότυπα. Αυτή η «απλοποίηση» του κινητικού ελέγχου συνοδεύτηκε από σημαντική πτώση της νευρομυϊκής αποδοτικότητας (NME), που σημαίνει ότι για το ίδιο μηχανικό αποτέλεσμα, απαιτήθηκε μεγαλύτερη νευρική διέγερση. Η μεταβολή αυτή αποδίδεται στην αυξημένη κοινή συναπτική διέγερση (common synaptic input) και τον επακόλουθο συγχρονισμό των κινητικών μονάδων, ως μηχανισμό αντιστάθμισης της βλάβης των σαρκομερίων. Παράλληλα, καταγράφηκε αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου (HHb), αντικατοπτρίζοντας το υψηλότερο μεταβολικό φορτίο στις εναπομείνασες λειτουργικές ίνες. Συμπερασματικά, ο μυϊκός μικροτραυματισμός δεν μειώνει μόνο δεν μειώνει μόνο την ικανότητα παραγωγής δύναμης του μυός, αλλά αλλοιώνει θεμελιωδώς τη δυναμική προσαρμοστικότητα του νευρομυϊκού συστήματος. Η διατήρηση των γραμμικών δεικτών μεταβλητότητας (SD, CV) σε σταθερά επίπεδα αναδεικνύει τις μη γραμμικές αναλύσεις ως ανώτερα και πιο ευαίσθητα εργαλεία για την αξιολόγηση της μυϊκής λειτουργικότητας και της αποκατάστασης.","The present study investigated the effects of exercise-induced muscle damage (EIMD), caused by eccentric exercise, on torque production, muscle oxygenation, and electromyographic properties of the knee extensors. The study is based on the contemporary “loss of complexity” theory, which suggests that fluctuations in physiological signals are not random noise but rather indicators of the health and adaptability of the neuromuscular system. Signals with complex structures reflect flexible regulation, whereas reduced complexity is associated with reduced adaptability and a limited capacity to respond to external perturbations. Eleven healthy males (N = 11, age 27.8 ± 2.5 years) participated in the study. During the initial experimental session, anthropometric characteristics and maximal voluntary isometric contraction (MVC) were assessed. The main experimental measurement consisted of a prolonged submaximal isometric contraction at 50% MVC lasting 60 seconds, during which torque output, muscle oxygenation, and electromyographic activity of the vastus lateralis were recorded. Subsequently, a muscle damage protocol consisting of five sets of fifteen maximal eccentric contractions at an angular velocity of 60°/s was performed. Measurements were repeated 48 hours after the intervention to reassess the same parameters. Data processing was performed in MATLAB, with the level of statistical significance set at p < .05. The results confirmed the induction of muscle damage, as MVC decreased significantly by 12.3%, delayed onset muscle soreness (DOMS) increased, and pain-free range of motion (ROM) decreased by 36.6° ± 16°. The main finding was a sustained reduction in torque complexity, with Sample Entropy (SampEn) decreasing and DFA α increasing, indicating a shift towards more periodic and predictable patterns. This simplification of motor control was accompanied by a significant decline in neuromuscular efficiency (NME), meaning that greater neural drive was required to produce the same mechanical output. This change is attributed to increased common synaptic input and the subsequent synchronization of motor units, as a compensatory mechanism for sarcomere disruption. Additionally, increased oxygen extraction (HHb) was observed, reflecting higher metabolic demand in the remaining functional fibers. In conclusion, exercise-induced muscle damage not only reduces force production capacity but also fundamentally alters the adaptive dynamics of the neuromuscular system. The stability of linear variability indices (SD, CV) highlights nonlinear analyses as superior and more sensitive tools for evaluating muscle function and recovery."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιδράσεις του ασκησιογενούς μυϊκού μικροτραυματισμού των εκτεινόντων του γόνατος στην ροπή, τη μυϊκή οξυγόνωση και τη νευρομυϊκή λειτουργία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΔΟΙΚΑ ΕΛΕΝΗ","DOIKA ELENI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία διερευνά τις επιδράσεις του ασκησιογενούς μυϊκού μικροτραυματισμού (EIMD) προκληθέντος από έκκεντρη άσκηση στη μυϊκή ροπή, την οξυγόνωση και τις ηλεκτρομυογραφικές ιδιότητες των εκτεινόντων του γόνατος. Η μελέτη βασίζεται στη σύγχρονη θεωρία της «απώλειας της πολυπλοκότητας», η οποία υποστηρίζει ότι οι διακυμάνσεις των φυσιολογικών σημάτων δεν αποτελούν τυχαίο θόρυβο, αλλά δείκτη υγείας και προσαρμοστικότητας του νευρομυϊκού συστήματος. Σήματα με πολύπλοκη δομή αντανακλούν μια ευέλικτη ρύθμιση, ενώ η μείωση αυτής της πολυπλοκότητας συνδέεται με συστημική ακαμψία και μειωμένη ικανότητα απόκρισης σε εξωτερικά ερεθίσματα. Στην έρευνα συμμετείχαν έντεκα υγιείς άνδρες (N=11, ηλικίας 27.8 ± 2.5 ετών). Κατά την πρώτη επίσκεψη, αξιολογήθηκαν τα σωματομετρικά τους χαρακτηριστικά και η μέγιστη εθελούσια ισομετρική ροπή (MVC). Η βασική δοκιμασία περιλάμβανε μια υπομέγιστη παρατεταμένη ισομετρική σύσπαση (50% MVC) διάρκειας 60 δευτερολέπτων, κατά την οποία συλλέχθηκαν δεδομένα για την παραγόμενη ροπή, την μυϊκή οξυγόνωση και την ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα του έξω πλατύ μυ. Στη συνέχεια, εκτελέστηκε πρωτόκολλο πρόκλησης μυϊκού μικροτραυματισμού αποτελούμενο από 5 σειρές των 15 μέγιστων έκκεντρων συσπάσεων σε ταχύτητα ίση με 60°/sec. Οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν 48 ώρες μετά την παρέμβαση, για την επανεκτίμηση των ίδιων παραμέτρων. Η επεξεργασία των δεδομένων έγινε στο πρόγραμμα MATLAB, με το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας να ορίζεται στο p < .05. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την πρόκληση μικροτραυματισμού, καθώς η MVC μειώθηκε σημαντικά κατά 12.3%, ο μυϊκός πόνος (DOMS) αυξήθηκε και το ανώδυνο εύρος κίνησης (ROM) περιορίστηκε κατά 36.6° ± 16°. Το κυριότερο εύρημα ήταν η παρατεταμένη μείωση της πολυπλοκότητας της ροπής, με την Εντροπία Δείγματος (SampEn) να μειώνεται και τον εκθέτη DFA α να αυξάνεται, υποδηλώνοντας μια μετατόπιση προς πιο περιοδικά και προβλέψιμα πρότυπα. Αυτή η «απλοποίηση» του κινητικού ελέγχου συνοδεύτηκε από σημαντική πτώση της νευρομυϊκής αποδοτικότητας (NME), που σημαίνει ότι για το ίδιο μηχανικό αποτέλεσμα, απαιτήθηκε μεγαλύτερη νευρική διέγερση. Η μεταβολή αυτή αποδίδεται στην αυξημένη κοινή συναπτική διέγερση (common synaptic input) και τον επακόλουθο συγχρονισμό των κινητικών μονάδων, ως μηχανισμό αντιστάθμισης της βλάβης των σαρκομερίων. Παράλληλα, καταγράφηκε αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου (HHb), αντικατοπτρίζοντας το υψηλότερο μεταβολικό φορτίο στις εναπομείνασες λειτουργικές ίνες. Συμπερασματικά, ο μυϊκός μικροτραυματισμός δεν μειώνει μόνο δεν μειώνει μόνο την ικανότητα παραγωγής δύναμης του μυός, αλλά αλλοιώνει θεμελιωδώς τη δυναμική προσαρμοστικότητα του νευρομυϊκού συστήματος. Η διατήρηση των γραμμικών δεικτών μεταβλητότητας (SD, CV) σε σταθερά επίπεδα αναδεικνύει τις μη γραμμικές αναλύσεις ως ανώτερα και πιο ευαίσθητα εργαλεία για την αξιολόγηση της μυϊκής λειτουργικότητας και της αποκατάστασης.","The present study investigated the effects of exercise-induced muscle damage (EIMD), caused by eccentric exercise, on torque production, muscle oxygenation, and electromyographic properties of the knee extensors. The study is based on the contemporary “loss of complexity” theory, which suggests that fluctuations in physiological signals are not random noise but rather indicators of the health and adaptability of the neuromuscular system. Signals with complex structures reflect flexible regulation, whereas reduced complexity is associated with reduced adaptability and a limited capacity to respond to external perturbations. Eleven healthy males (N = 11, age 27.8 ± 2.5 years) participated in the study. During the initial experimental session, anthropometric characteristics and maximal voluntary isometric contraction (MVC) were assessed. The main experimental measurement consisted of a prolonged submaximal isometric contraction at 50% MVC lasting 60 seconds, during which torque output, muscle oxygenation, and electromyographic activity of the vastus lateralis were recorded. Subsequently, a muscle damage protocol consisting of five sets of fifteen maximal eccentric contractions at an angular velocity of 60°/s was performed. Measurements were repeated 48 hours after the intervention to reassess the same parameters. Data processing was performed in MATLAB, with the level of statistical significance set at p < .05. The results confirmed the induction of muscle damage, as MVC decreased significantly by 12.3%, delayed onset muscle soreness (DOMS) increased, and pain-free range of motion (ROM) decreased by 36.6° ± 16°. The main finding was a sustained reduction in torque complexity, with Sample Entropy (SampEn) decreasing and DFA α increasing, indicating a shift towards more periodic and predictable patterns. This simplification of motor control was accompanied by a significant decline in neuromuscular efficiency (NME), meaning that greater neural drive was required to produce the same mechanical output. This change is attributed to increased common synaptic input and the subsequent synchronization of motor units, as a compensatory mechanism for sarcomere disruption. Additionally, increased oxygen extraction (HHb) was observed, reflecting higher metabolic demand in the remaining functional fibers. In conclusion, exercise-induced muscle damage not only reduces force production capacity but also fundamentally alters the adaptive dynamics of the neuromuscular system. The stability of linear variability indices (SD, CV) highlights nonlinear analyses as superior and more sensitive tools for evaluating muscle function and recovery."],"dc:identifier":["uoadl:5430011","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5430011"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Επιδράσεις του ασκησιογενούς μυϊκού μικροτραυματισμού των εκτεινόντων του γόνατος στην ροπή, τη μυϊκή οξυγόνωση και τη νευρομυϊκή λειτουργία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:26Z"}