{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5431614"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5431614","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Why is nanomedicine difficult to translate into clinical practice? Challenges and perspectives","abstract":"Η νανοϊατρική έχει μετασχηματίσει το εννοιολογικό τοπίο της σύγχρονης χορήγησης φαρμάκων, της διαγνωστικής και της ιατρικής ακριβείας, επιτρέποντας τον σχεδιασμό θεραπευτικών και διαγνωστικών λειτουργιών σε νανοκλίμακα. Ωστόσο, ο αριθμός των εννοιών της νανοϊατρικής που μεταβαίνουν επιτυχώς από την εργαστηριακή έρευνα στην κλινική πρακτική ρουτίνας παραμένει σημαντικά μικρότερος από ό,τι θα υποδήλωνε ο όγκος της ακαδημαϊκής καινοτομίας. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τους λόγους για τους οποίους η μετάβαση των νανοφαρμάκων από το εργαστήριο στην κλινική πράξη είναι δύσκολη και προσδιορίζει τους επιστημονικούς, τεχνολογικούς, κατασκευαστικούς, ρυθμιστικούς, κλινικούς και οικονομικούς παράγοντες που δημιουργούν το χάσμα μετάβασης (translational gap). Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, δίνοντας προτεραιότητα σε πρόσφατες ανασκοπήσεις με αξιολόγηση από ομότιμους (peer-reviewed) και σε πρωτογενή βιβλιογραφία σχετικά με τη μεταφραστική έρευνα, καθώς και σε ρυθμιστικά έγγραφα από σημαντικούς οργανισμούς. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη βιβλιογραφία της περιόδου 2021–2026 και σε κλινικά επικυρωμένα παραδείγματα, όπως τα λιποσωμικά σκευάσματα, η χορήγηση νουκλεϊκών οξέων μέσω νανοσωματιδίων λιπιδίων και οι θεραπείες με siRNA. Η σύνθεση των δεδομένων υποδεικνύει ότι το πρόβλημα της μετάβασης δεν οφείλεται σε ένα μεμονωμένο σημείο αποτυχίας. Αντιθέτως, προκύπτει από αλληλεπιδράσεις μεταξύ της φυσικοχημικής πολυπλοκότητας των νανοσωματιδίων, της βιολογικής μεταβλητότητας, της περιορισμένης προγνωστικής αξίας ορισμένων προκλινικών μοντέλων, των περιορισμών στην κατασκευή και την κλιμάκωση της παραγωγής, της ελλιπούς κατανόησης των κρίσιμων χαρακτηριστικών ποιότητας, της ρυθμιστικής αβεβαιότητας, του σχεδιασμού κλινικών δοκιμών και της οικονομικής βιωσιμότητας. Η βιβλιογραφία υποστηρίζει όλο και περισσότερο ότι οι παράγοντες που αφορούν τη μετάβαση στην κλινική πράξη πρέπει να ενσωματώνονται στα αρχικά στάδια του σχεδιασμού της νανοϊατρικής, αντί να προστίθενται μετά τις μελέτες απόδειξης της αρχής λειτουργίας (proof-of-concept). Τα επιτυχημένα νανοϋλικά συνδυάζουν συχνά μια σαφώς καθορισμένη κλινική ανάγκη με ένα σκεύασμα του οποίου η σύνθεση, η διαδικασία παραγωγής, η φαρμακολογία και τα χαρακτηριστικά ποιότητας μπορούν να ελεγχθούν και να αναπαραχθούν. Συνεπώς, η διατριβή υποστηρίζει τη στροφή από την ανάπτυξη που εστιάζει στην καινοτομία προς τον σχεδιασμό που προσανατολίζεται στη μεταφορά στην κλινική πράξη. Αυτό περιλαμβάνει τον έγκαιρο καθορισμό κλινικά σημαντικών κριτηρίων απόδοσης, την ποσοτική φυσικοχημική και βιολογική χαρακτηριοποίηση, την παραγωγή με δυνατότητα κλιμάκωσης, τα κατάλληλα για τον επιδιωκόμενο σκοπό προκλινικά μοντέλα, την έγκαιρη αλληλεπίδραση με τις ρυθμιστικές αρχές, την κλινική ανάπτυξη με επίκεντρο τον ασθενή και τη διεπιστημονική συνεργασία.","abstract_html":"Η νανοϊατρική έχει μετασχηματίσει το εννοιολογικό τοπίο της σύγχρονης χορήγησης φαρμάκων, της διαγνωστικής και της ιατρικής ακριβείας, επιτρέποντας τον σχεδιασμό θεραπευτικών και διαγνωστικών λειτουργιών σε νανοκλίμακα. Ωστόσο, ο αριθμός των εννοιών της νανοϊατρικής που μεταβαίνουν επιτυχώς από την εργαστηριακή έρευνα στην κλινική πρακτική ρουτίνας παραμένει σημαντικά μικρότερος από ό,τι θα υποδήλωνε ο όγκος της ακαδημαϊκής καινοτομίας. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τους λόγους για τους οποίους η μετάβαση των νανοφαρμάκων από το εργαστήριο στην κλινική πράξη είναι δύσκολη και προσδιορίζει τους επιστημονικούς, τεχνολογικούς, κατασκευαστικούς, ρυθμιστικούς, κλινικούς και οικονομικούς παράγοντες που δημιουργούν το χάσμα μετάβασης (translational gap). Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, δίνοντας προτεραιότητα σε πρόσφατες ανασκοπήσεις με αξιολόγηση από ομότιμους (peer-reviewed) και σε πρωτογενή βιβλιογραφία σχετικά με τη μεταφραστική έρευνα, καθώς και σε ρυθμιστικά έγγραφα από σημαντικούς οργανισμούς. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη βιβλιογραφία της περιόδου 2021–2026 και σε κλινικά επικυρωμένα παραδείγματα, όπως τα λιποσωμικά σκευάσματα, η χορήγηση νουκλεϊκών οξέων μέσω νανοσωματιδίων λιπιδίων και οι θεραπείες με siRNA. Η σύνθεση των δεδομένων υποδεικνύει ότι το πρόβλημα της μετάβασης δεν οφείλεται σε ένα μεμονωμένο σημείο αποτυχίας. Αντιθέτως, προκύπτει από αλληλεπιδράσεις μεταξύ της φυσικοχημικής πολυπλοκότητας των νανοσωματιδίων, της βιολογικής μεταβλητότητας, της περιορισμένης προγνωστικής αξίας ορισμένων προκλινικών μοντέλων, των περιορισμών στην κατασκευή και την κλιμάκωση της παραγωγής, της ελλιπούς κατανόησης των κρίσιμων χαρακτηριστικών ποιότητας, της ρυθμιστικής αβεβαιότητας, του σχεδιασμού κλινικών δοκιμών και της οικονομικής βιωσιμότητας. Η βιβλιογραφία υποστηρίζει όλο και περισσότερο ότι οι παράγοντες που αφορούν τη μετάβαση στην κλινική πράξη πρέπει να ενσωματώνονται στα αρχικά στάδια του σχεδιασμού της νανοϊατρικής, αντί να προστίθενται μετά τις μελέτες απόδειξης της αρχής λειτουργίας (proof-of-concept). Τα επιτυχημένα νανοϋλικά συνδυάζουν συχνά μια σαφώς καθορισμένη κλινική ανάγκη με ένα σκεύασμα του οποίου η σύνθεση, η διαδικασία παραγωγής, η φαρμακολογία και τα χαρακτηριστικά ποιότητας μπορούν να ελεγχθούν και να αναπαραχθούν. Συνεπώς, η διατριβή υποστηρίζει τη στροφή από την ανάπτυξη που εστιάζει στην καινοτομία προς τον σχεδιασμό που προσανατολίζεται στη μεταφορά στην κλινική πράξη. Αυτό περιλαμβάνει τον έγκαιρο καθορισμό κλινικά σημαντικών κριτηρίων απόδοσης, την ποσοτική φυσικοχημική και βιολογική χαρακτηριοποίηση, την παραγωγή με δυνατότητα κλιμάκωσης, τα κατάλληλα για τον επιδιωκόμενο σκοπό προκλινικά μοντέλα, την έγκαιρη αλληλεπίδραση με τις ρυθμιστικές αρχές, την κλινική ανάπτυξη με επίκεντρο τον ασθενή και τη διεπιστημονική συνεργασία.","abstract_has_math":false,"creators":["Mπότσας Κυριάκος","Mpotsas Kyriakos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5431614"],"render_values":[{"text":"uoadl:5431614","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431614","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431614","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5431614","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Mπότσας Κυριάκος","Mpotsas Kyriakos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5431614","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431614"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νανοϊατρική έχει μετασχηματίσει το εννοιολογικό τοπίο της σύγχρονης χορήγησης φαρμάκων, της διαγνωστικής και της ιατρικής ακριβείας, επιτρέποντας τον σχεδιασμό θεραπευτικών και διαγνωστικών λειτουργιών σε νανοκλίμακα. Ωστόσο, ο αριθμός των εννοιών της νανοϊατρικής που μεταβαίνουν επιτυχώς από την εργαστηριακή έρευνα στην κλινική πρακτική ρουτίνας παραμένει σημαντικά μικρότερος από ό,τι θα υποδήλωνε ο όγκος της ακαδημαϊκής καινοτομίας. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τους λόγους για τους οποίους η μετάβαση των νανοφαρμάκων από το εργαστήριο στην κλινική πράξη είναι δύσκολη και προσδιορίζει τους επιστημονικούς, τεχνολογικούς, κατασκευαστικούς, ρυθμιστικούς, κλινικούς και οικονομικούς παράγοντες που δημιουργούν το χάσμα μετάβασης (translational gap). Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, δίνοντας προτεραιότητα σε πρόσφατες ανασκοπήσεις με αξιολόγηση από ομότιμους (peer-reviewed) και σε πρωτογενή βιβλιογραφία σχετικά με τη μεταφραστική έρευνα, καθώς και σε ρυθμιστικά έγγραφα από σημαντικούς οργανισμούς. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη βιβλιογραφία της περιόδου 2021–2026 και σε κλινικά επικυρωμένα παραδείγματα, όπως τα λιποσωμικά σκευάσματα, η χορήγηση νουκλεϊκών οξέων μέσω νανοσωματιδίων λιπιδίων και οι θεραπείες με siRNA. Η σύνθεση των δεδομένων υποδεικνύει ότι το πρόβλημα της μετάβασης δεν οφείλεται σε ένα μεμονωμένο σημείο αποτυχίας. Αντιθέτως, προκύπτει από αλληλεπιδράσεις μεταξύ της φυσικοχημικής πολυπλοκότητας των νανοσωματιδίων, της βιολογικής μεταβλητότητας, της περιορισμένης προγνωστικής αξίας ορισμένων προκλινικών μοντέλων, των περιορισμών στην κατασκευή και την κλιμάκωση της παραγωγής, της ελλιπούς κατανόησης των κρίσιμων χαρακτηριστικών ποιότητας, της ρυθμιστικής αβεβαιότητας, του σχεδιασμού κλινικών δοκιμών και της οικονομικής βιωσιμότητας. Η βιβλιογραφία υποστηρίζει όλο και περισσότερο ότι οι παράγοντες που αφορούν τη μετάβαση στην κλινική πράξη πρέπει να ενσωματώνονται στα αρχικά στάδια του σχεδιασμού της νανοϊατρικής, αντί να προστίθενται μετά τις μελέτες απόδειξης της αρχής λειτουργίας (proof-of-concept). Τα επιτυχημένα νανοϋλικά συνδυάζουν συχνά μια σαφώς καθορισμένη κλινική ανάγκη με ένα σκεύασμα του οποίου η σύνθεση, η διαδικασία παραγωγής, η φαρμακολογία και τα χαρακτηριστικά ποιότητας μπορούν να ελεγχθούν και να αναπαραχθούν. Συνεπώς, η διατριβή υποστηρίζει τη στροφή από την ανάπτυξη που εστιάζει στην καινοτομία προς τον σχεδιασμό που προσανατολίζεται στη μεταφορά στην κλινική πράξη. Αυτό περιλαμβάνει τον έγκαιρο καθορισμό κλινικά σημαντικών κριτηρίων απόδοσης, την ποσοτική φυσικοχημική και βιολογική χαρακτηριοποίηση, την παραγωγή με δυνατότητα κλιμάκωσης, τα κατάλληλα για τον επιδιωκόμενο σκοπό προκλινικά μοντέλα, την έγκαιρη αλληλεπίδραση με τις ρυθμιστικές αρχές, την κλινική ανάπτυξη με επίκεντρο τον ασθενή και τη διεπιστημονική συνεργασία.","Nanomedicine has transformed the conceptual landscape of modern drug delivery, diagnostics and precision medicine by enabling therapeutic and diagnostic functions to be engineered at the nanoscale. Nevertheless, the number of nanomedicine concepts that progress successfully from laboratory research to routine clinical practice remains substantially smaller than the volume of academic innovation might suggest. This thesis examines why the translation of nanomedicines from bench to bedside is difficult and identifies the scientific, technological, manufacturing, regulatory, clinical and economic factors that create the translational gap. A structured narrative literature review was undertaken, prioritising recent peer-reviewed reviews and primary translational literature together with regulatory documents from major agencies. Particular attention was given to the 2021–2026 literature and to clinically validated examples such as liposomal formulations, lipid nanoparticle-based nucleic-acid delivery and siRNA therapeutics. The synthesis indicates that the translational problem is not caused by a single failure point. Instead, it emerges from interactions between nanoparticle physicochemical complexity, biological variability, limited predictive value of some preclinical models, manufacturing and scale-up constraints, incomplete understanding of critical quality attributes, regulatory uncertainty, clinical trial design and economic feasibility. The literature increasingly argues that translational considerations should be integrated at the earliest stages of nanomedicine design rather than added after proof-of-concept studies. Successful nanomaterials often combine a clearly defined clinical need with a formulation whose composition, manufacturing process, pharmacology and quality attributes can be controlled and reproduced. The thesis therefore argues for a shift from innovation-centred development toward translation-oriented design. This includes early definition of clinically meaningful performance criteria, quantitative physicochemical and biological characterisation, scalable manufacturing, fit-for-purpose preclinical models, early regulatory interaction, patient-centred clinical development and multidisciplinary collaboration. The future of nanomedicine is likely to depend less on producing increasingly sophisticated nanoparticles and more on making nanomedicines predictable, reproducible, manufacturable and clinically relevant."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Why is nanomedicine difficult to translate into clinical practice? Challenges and perspectives"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Mπότσας Κυριάκος","Mpotsas Kyriakos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η νανοϊατρική έχει μετασχηματίσει το εννοιολογικό τοπίο της σύγχρονης χορήγησης φαρμάκων, της διαγνωστικής και της ιατρικής ακριβείας, επιτρέποντας τον σχεδιασμό θεραπευτικών και διαγνωστικών λειτουργιών σε νανοκλίμακα. Ωστόσο, ο αριθμός των εννοιών της νανοϊατρικής που μεταβαίνουν επιτυχώς από την εργαστηριακή έρευνα στην κλινική πρακτική ρουτίνας παραμένει σημαντικά μικρότερος από ό,τι θα υποδήλωνε ο όγκος της ακαδημαϊκής καινοτομίας. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τους λόγους για τους οποίους η μετάβαση των νανοφαρμάκων από το εργαστήριο στην κλινική πράξη είναι δύσκολη και προσδιορίζει τους επιστημονικούς, τεχνολογικούς, κατασκευαστικούς, ρυθμιστικούς, κλινικούς και οικονομικούς παράγοντες που δημιουργούν το χάσμα μετάβασης (translational gap). Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, δίνοντας προτεραιότητα σε πρόσφατες ανασκοπήσεις με αξιολόγηση από ομότιμους (peer-reviewed) και σε πρωτογενή βιβλιογραφία σχετικά με τη μεταφραστική έρευνα, καθώς και σε ρυθμιστικά έγγραφα από σημαντικούς οργανισμούς. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη βιβλιογραφία της περιόδου 2021–2026 και σε κλινικά επικυρωμένα παραδείγματα, όπως τα λιποσωμικά σκευάσματα, η χορήγηση νουκλεϊκών οξέων μέσω νανοσωματιδίων λιπιδίων και οι θεραπείες με siRNA. Η σύνθεση των δεδομένων υποδεικνύει ότι το πρόβλημα της μετάβασης δεν οφείλεται σε ένα μεμονωμένο σημείο αποτυχίας. Αντιθέτως, προκύπτει από αλληλεπιδράσεις μεταξύ της φυσικοχημικής πολυπλοκότητας των νανοσωματιδίων, της βιολογικής μεταβλητότητας, της περιορισμένης προγνωστικής αξίας ορισμένων προκλινικών μοντέλων, των περιορισμών στην κατασκευή και την κλιμάκωση της παραγωγής, της ελλιπούς κατανόησης των κρίσιμων χαρακτηριστικών ποιότητας, της ρυθμιστικής αβεβαιότητας, του σχεδιασμού κλινικών δοκιμών και της οικονομικής βιωσιμότητας. Η βιβλιογραφία υποστηρίζει όλο και περισσότερο ότι οι παράγοντες που αφορούν τη μετάβαση στην κλινική πράξη πρέπει να ενσωματώνονται στα αρχικά στάδια του σχεδιασμού της νανοϊατρικής, αντί να προστίθενται μετά τις μελέτες απόδειξης της αρχής λειτουργίας (proof-of-concept). Τα επιτυχημένα νανοϋλικά συνδυάζουν συχνά μια σαφώς καθορισμένη κλινική ανάγκη με ένα σκεύασμα του οποίου η σύνθεση, η διαδικασία παραγωγής, η φαρμακολογία και τα χαρακτηριστικά ποιότητας μπορούν να ελεγχθούν και να αναπαραχθούν. Συνεπώς, η διατριβή υποστηρίζει τη στροφή από την ανάπτυξη που εστιάζει στην καινοτομία προς τον σχεδιασμό που προσανατολίζεται στη μεταφορά στην κλινική πράξη. Αυτό περιλαμβάνει τον έγκαιρο καθορισμό κλινικά σημαντικών κριτηρίων απόδοσης, την ποσοτική φυσικοχημική και βιολογική χαρακτηριοποίηση, την παραγωγή με δυνατότητα κλιμάκωσης, τα κατάλληλα για τον επιδιωκόμενο σκοπό προκλινικά μοντέλα, την έγκαιρη αλληλεπίδραση με τις ρυθμιστικές αρχές, την κλινική ανάπτυξη με επίκεντρο τον ασθενή και τη διεπιστημονική συνεργασία.","Nanomedicine has transformed the conceptual landscape of modern drug delivery, diagnostics and precision medicine by enabling therapeutic and diagnostic functions to be engineered at the nanoscale. Nevertheless, the number of nanomedicine concepts that progress successfully from laboratory research to routine clinical practice remains substantially smaller than the volume of academic innovation might suggest. This thesis examines why the translation of nanomedicines from bench to bedside is difficult and identifies the scientific, technological, manufacturing, regulatory, clinical and economic factors that create the translational gap. A structured narrative literature review was undertaken, prioritising recent peer-reviewed reviews and primary translational literature together with regulatory documents from major agencies. Particular attention was given to the 2021–2026 literature and to clinically validated examples such as liposomal formulations, lipid nanoparticle-based nucleic-acid delivery and siRNA therapeutics. The synthesis indicates that the translational problem is not caused by a single failure point. Instead, it emerges from interactions between nanoparticle physicochemical complexity, biological variability, limited predictive value of some preclinical models, manufacturing and scale-up constraints, incomplete understanding of critical quality attributes, regulatory uncertainty, clinical trial design and economic feasibility. The literature increasingly argues that translational considerations should be integrated at the earliest stages of nanomedicine design rather than added after proof-of-concept studies. Successful nanomaterials often combine a clearly defined clinical need with a formulation whose composition, manufacturing process, pharmacology and quality attributes can be controlled and reproduced. The thesis therefore argues for a shift from innovation-centred development toward translation-oriented design. This includes early definition of clinically meaningful performance criteria, quantitative physicochemical and biological characterisation, scalable manufacturing, fit-for-purpose preclinical models, early regulatory interaction, patient-centred clinical development and multidisciplinary collaboration. The future of nanomedicine is likely to depend less on producing increasingly sophisticated nanoparticles and more on making nanomedicines predictable, reproducible, manufacturable and clinically relevant."],"dc:identifier":["uoadl:5431614","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431614"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Why is nanomedicine difficult to translate into clinical practice? Challenges and perspectives"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:32Z"}