{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5431683"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5431683","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νεότερα φάρμακα αναστολής της Αλδοστερόνης στο πεδίο των καρδιονεφρικών παθήσεων / New aldosterone inhibitors in the field of cardiovascular and renal diseases","abstract":"Σκοπός: Η παρούσα εργασία εστιάζει στη συστηματική αποτίμηση και στον καθορισμό της ακριβούς θεραπευτικής θέσης που κατέχουν τα νεότερα φάρμακα αναστολής της αλδοστερόνης στο πεδίο των καρδιονεφρικών παθήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, προσεγγίζεται διεξοδικά ο παθοφυσιολογικός ρόλος της ορμόνης στο καρδιονεφρικό συνεχές. Παράλληλα, εξετάζεται η σημασία της στοχευμένης αναστολής της στην καθημερινή κλινική πράξη, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα από την υπέρταση και τη χρόνια νεφρική νόσο μέχρι την καρδιακή ανεπάρκεια και το καρδιονεφρικό σύνδρομο. Τέλος, η μελέτη προχωρά σε μια συγκριτική αξιολόγηση ανάμεσα στους κλασικούς ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (Mineralocorticoid receptors antagonists, MRAs), τους μη στεροειδικούς MRAs και τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, ώστε να αποσαφηνιστεί η πραγματική τους συμβολή στη σύγχρονη θεραπευτική. Μεθοδολογία: Η εργασία βασίστηκε στη δομή μιας συστηματικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Για τον σκοπό αυτό, συγκεντρώθηκε και συντέθηκε η σύγχρονη διεθνής βιβλιογραφία γύρω από το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και τον ρόλο της αλδοστερόνης στις καρδιονεφρικές παθήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις νεότερες θεραπευτικές παρεμβάσεις που στοχεύουν είτε τον ίδιο τον υποδοχέα αλατοκορτικοειδών είτε τη βιοσύνθεση της ορμόνης. Η τελική ανάλυση στηρίχθηκε σε κλινικές μελέτες και έγκυρα κείμενα τεκμηρίωσης. Ως κριτήρια σύγκρισης χρησιμοποιήθηκαν η αποτελεσματικότητα στην αρτηριακή πίεση, η καρδιοπροστασία, η νεφροπροστασία, αλλά και το συνολικό προφίλ ασφάλειας και η ευκολία κλινικής εφαρμογής των φαρμάκων. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα της ανασκόπησης έδειξαν ότι η αλδοστερόνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόκληση φλεγμονής, ίνωσης, αγγειακής δυσλειτουργίας, μυοκαρδιακής αναδιαμόρφωσης και προοδευτικής νεφρικής βλάβης. Οι κλασικοί ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (MRAs), με κύριο εκπρόσωπο τη σπιρονολακτόνη, παραμένουν εξαιρετικά αποτελεσματικοί στην ανθεκτική υπέρταση και την καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, η χρήση τους συχνά περιορίζεται στην πράξη λόγω της υπερκαλιαιμίας και των ενδοκρινικών παρενεργειών. Στο σημείο αυτό, η επλερενόνη προσφέρει μια εναλλακτική με καλύτερη εκλεκτικότητα και μεγαλύτερη ανοχή από τους ασθενείς. Την ίδια στιγμή, η φινερενόνη ξεχωρίζει ως ο πιο ώριμος μη στεροειδικός MRA, πετυχαίνοντας ισχυρή καρδιονεφρική προστασία και μείωση της λευκωματουρίας με ένα πολύ ισορροπημένο προφίλ ασφάλειας. Όσον αφορά τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, όπως η Μπαξδροστάτη (Baxdrostat), η Λορουνδροστάτη (Lorundrostat) και η Βικανδροστάτη (vicadrostat), τα πρώτα δείγματα στην ανθεκτική υπέρταση είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα, αν και τα διαθέσιμα δεδομένα χρειάζονται ακόμη χρόνο για να ωριμάσουν. Συμπεράσματα: Η αναστολή της αλδοστερόνης αποτελεί πλέον έναν στρατηγικό θεραπευτικό άξονα για τη σύγχρονη καρδιονεφρική ιατρική. Μέσα από την παρούσα εργασία γίνεται σαφές ότι οι νεότεροι παράγοντες προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή φαρμακολογική αναβάθμιση των παλαιότερων επιλογών. Στην πραγματικότητα, αλλάζουν ριζικά το τοπίο, στρέφοντας την κλινική πράξη προς μια σαφώς πιο εκλεκτική, εξατομικευμένη και ολιστική προσέγγιση. Αυτή τη στιγμή, οι μη στεροειδικοί MRAs κερδίζουν μια ολοένα και πιο ξεκάθαρη κλινική θέση. Από την άλλη πλευρά, οι αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης διαμορφώνουν μια εξαιρετικά υποσχόμενη μελλοντική προοπτική. Η ουσιαστική αξία αυτών των σύγχρονων όπλων κρύβεται στην ικανότητά τους να περιορίζουν τον συνολικό καρδιονεφρικό κίνδυνο. Παράλληλα, η ενσωμάτωσή τους στα θεραπευτικά πρωτόκολλα εγγυάται μια πιο στοχευμένη και βιώσιμη μακροχρόνια φροντίδα για ασθενείς με ιδιαίτερα σύνθετο κλινικό προφίλ.","abstract_html":"Σκοπός: Η παρούσα εργασία εστιάζει στη συστηματική αποτίμηση και στον καθορισμό της ακριβούς θεραπευτικής θέσης που κατέχουν τα νεότερα φάρμακα αναστολής της αλδοστερόνης στο πεδίο των καρδιονεφρικών παθήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, προσεγγίζεται διεξοδικά ο παθοφυσιολογικός ρόλος της ορμόνης στο καρδιονεφρικό συνεχές. Παράλληλα, εξετάζεται η σημασία της στοχευμένης αναστολής της στην καθημερινή κλινική πράξη, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα από την υπέρταση και τη χρόνια νεφρική νόσο μέχρι την καρδιακή ανεπάρκεια και το καρδιονεφρικό σύνδρομο. Τέλος, η μελέτη προχωρά σε μια συγκριτική αξιολόγηση ανάμεσα στους κλασικούς ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (Mineralocorticoid receptors antagonists, MRAs), τους μη στεροειδικούς MRAs και τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, ώστε να αποσαφηνιστεί η πραγματική τους συμβολή στη σύγχρονη θεραπευτική. Μεθοδολογία: Η εργασία βασίστηκε στη δομή μιας συστηματικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Για τον σκοπό αυτό, συγκεντρώθηκε και συντέθηκε η σύγχρονη διεθνής βιβλιογραφία γύρω από το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και τον ρόλο της αλδοστερόνης στις καρδιονεφρικές παθήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις νεότερες θεραπευτικές παρεμβάσεις που στοχεύουν είτε τον ίδιο τον υποδοχέα αλατοκορτικοειδών είτε τη βιοσύνθεση της ορμόνης. Η τελική ανάλυση στηρίχθηκε σε κλινικές μελέτες και έγκυρα κείμενα τεκμηρίωσης. Ως κριτήρια σύγκρισης χρησιμοποιήθηκαν η αποτελεσματικότητα στην αρτηριακή πίεση, η καρδιοπροστασία, η νεφροπροστασία, αλλά και το συνολικό προφίλ ασφάλειας και η ευκολία κλινικής εφαρμογής των φαρμάκων. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα της ανασκόπησης έδειξαν ότι η αλδοστερόνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόκληση φλεγμονής, ίνωσης, αγγειακής δυσλειτουργίας, μυοκαρδιακής αναδιαμόρφωσης και προοδευτικής νεφρικής βλάβης. Οι κλασικοί ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (MRAs), με κύριο εκπρόσωπο τη σπιρονολακτόνη, παραμένουν εξαιρετικά αποτελεσματικοί στην ανθεκτική υπέρταση και την καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, η χρήση τους συχνά περιορίζεται στην πράξη λόγω της υπερκαλιαιμίας και των ενδοκρινικών παρενεργειών. Στο σημείο αυτό, η επλερενόνη προσφέρει μια εναλλακτική με καλύτερη εκλεκτικότητα και μεγαλύτερη ανοχή από τους ασθενείς. Την ίδια στιγμή, η φινερενόνη ξεχωρίζει ως ο πιο ώριμος μη στεροειδικός MRA, πετυχαίνοντας ισχυρή καρδιονεφρική προστασία και μείωση της λευκωματουρίας με ένα πολύ ισορροπημένο προφίλ ασφάλειας. Όσον αφορά τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, όπως η Μπαξδροστάτη (Baxdrostat), η Λορουνδροστάτη (Lorundrostat) και η Βικανδροστάτη (vicadrostat), τα πρώτα δείγματα στην ανθεκτική υπέρταση είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα, αν και τα διαθέσιμα δεδομένα χρειάζονται ακόμη χρόνο για να ωριμάσουν. Συμπεράσματα: Η αναστολή της αλδοστερόνης αποτελεί πλέον έναν στρατηγικό θεραπευτικό άξονα για τη σύγχρονη καρδιονεφρική ιατρική. Μέσα από την παρούσα εργασία γίνεται σαφές ότι οι νεότεροι παράγοντες προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή φαρμακολογική αναβάθμιση των παλαιότερων επιλογών. Στην πραγματικότητα, αλλάζουν ριζικά το τοπίο, στρέφοντας την κλινική πράξη προς μια σαφώς πιο εκλεκτική, εξατομικευμένη και ολιστική προσέγγιση. Αυτή τη στιγμή, οι μη στεροειδικοί MRAs κερδίζουν μια ολοένα και πιο ξεκάθαρη κλινική θέση. Από την άλλη πλευρά, οι αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης διαμορφώνουν μια εξαιρετικά υποσχόμενη μελλοντική προοπτική. Η ουσιαστική αξία αυτών των σύγχρονων όπλων κρύβεται στην ικανότητά τους να περιορίζουν τον συνολικό καρδιονεφρικό κίνδυνο. Παράλληλα, η ενσωμάτωσή τους στα θεραπευτικά πρωτόκολλα εγγυάται μια πιο στοχευμένη και βιώσιμη μακροχρόνια φροντίδα για ασθενείς με ιδιαίτερα σύνθετο κλινικό προφίλ.","abstract_has_math":false,"creators":["Τιρλιλή Αικατερίνη","Tirlili Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5431683"],"render_values":[{"text":"uoadl:5431683","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431683","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431683","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5431683","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τιρλιλή Αικατερίνη","Tirlili Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5431683","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431683"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η παρούσα εργασία εστιάζει στη συστηματική αποτίμηση και στον καθορισμό της ακριβούς θεραπευτικής θέσης που κατέχουν τα νεότερα φάρμακα αναστολής της αλδοστερόνης στο πεδίο των καρδιονεφρικών παθήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, προσεγγίζεται διεξοδικά ο παθοφυσιολογικός ρόλος της ορμόνης στο καρδιονεφρικό συνεχές. Παράλληλα, εξετάζεται η σημασία της στοχευμένης αναστολής της στην καθημερινή κλινική πράξη, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα από την υπέρταση και τη χρόνια νεφρική νόσο μέχρι την καρδιακή ανεπάρκεια και το καρδιονεφρικό σύνδρομο. Τέλος, η μελέτη προχωρά σε μια συγκριτική αξιολόγηση ανάμεσα στους κλασικούς ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (Mineralocorticoid receptors antagonists, MRAs), τους μη στεροειδικούς MRAs και τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, ώστε να αποσαφηνιστεί η πραγματική τους συμβολή στη σύγχρονη θεραπευτική. Μεθοδολογία: Η εργασία βασίστηκε στη δομή μιας συστηματικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Για τον σκοπό αυτό, συγκεντρώθηκε και συντέθηκε η σύγχρονη διεθνής βιβλιογραφία γύρω από το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και τον ρόλο της αλδοστερόνης στις καρδιονεφρικές παθήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις νεότερες θεραπευτικές παρεμβάσεις που στοχεύουν είτε τον ίδιο τον υποδοχέα αλατοκορτικοειδών είτε τη βιοσύνθεση της ορμόνης. Η τελική ανάλυση στηρίχθηκε σε κλινικές μελέτες και έγκυρα κείμενα τεκμηρίωσης. Ως κριτήρια σύγκρισης χρησιμοποιήθηκαν η αποτελεσματικότητα στην αρτηριακή πίεση, η καρδιοπροστασία, η νεφροπροστασία, αλλά και το συνολικό προφίλ ασφάλειας και η ευκολία κλινικής εφαρμογής των φαρμάκων. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα της ανασκόπησης έδειξαν ότι η αλδοστερόνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόκληση φλεγμονής, ίνωσης, αγγειακής δυσλειτουργίας, μυοκαρδιακής αναδιαμόρφωσης και προοδευτικής νεφρικής βλάβης. Οι κλασικοί ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (MRAs), με κύριο εκπρόσωπο τη σπιρονολακτόνη, παραμένουν εξαιρετικά αποτελεσματικοί στην ανθεκτική υπέρταση και την καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, η χρήση τους συχνά περιορίζεται στην πράξη λόγω της υπερκαλιαιμίας και των ενδοκρινικών παρενεργειών. Στο σημείο αυτό, η επλερενόνη προσφέρει μια εναλλακτική με καλύτερη εκλεκτικότητα και μεγαλύτερη ανοχή από τους ασθενείς. Την ίδια στιγμή, η φινερενόνη ξεχωρίζει ως ο πιο ώριμος μη στεροειδικός MRA, πετυχαίνοντας ισχυρή καρδιονεφρική προστασία και μείωση της λευκωματουρίας με ένα πολύ ισορροπημένο προφίλ ασφάλειας. Όσον αφορά τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, όπως η Μπαξδροστάτη (Baxdrostat), η Λορουνδροστάτη (Lorundrostat) και η Βικανδροστάτη (vicadrostat), τα πρώτα δείγματα στην ανθεκτική υπέρταση είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα, αν και τα διαθέσιμα δεδομένα χρειάζονται ακόμη χρόνο για να ωριμάσουν. Συμπεράσματα: Η αναστολή της αλδοστερόνης αποτελεί πλέον έναν στρατηγικό θεραπευτικό άξονα για τη σύγχρονη καρδιονεφρική ιατρική. Μέσα από την παρούσα εργασία γίνεται σαφές ότι οι νεότεροι παράγοντες προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή φαρμακολογική αναβάθμιση των παλαιότερων επιλογών. Στην πραγματικότητα, αλλάζουν ριζικά το τοπίο, στρέφοντας την κλινική πράξη προς μια σαφώς πιο εκλεκτική, εξατομικευμένη και ολιστική προσέγγιση. Αυτή τη στιγμή, οι μη στεροειδικοί MRAs κερδίζουν μια ολοένα και πιο ξεκάθαρη κλινική θέση. Από την άλλη πλευρά, οι αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης διαμορφώνουν μια εξαιρετικά υποσχόμενη μελλοντική προοπτική. Η ουσιαστική αξία αυτών των σύγχρονων όπλων κρύβεται στην ικανότητά τους να περιορίζουν τον συνολικό καρδιονεφρικό κίνδυνο. Παράλληλα, η ενσωμάτωσή τους στα θεραπευτικά πρωτόκολλα εγγυάται μια πιο στοχευμένη και βιώσιμη μακροχρόνια φροντίδα για ασθενείς με ιδιαίτερα σύνθετο κλινικό προφίλ.","Aim: This study centers on evaluating the exact therapeutic place of newer aldosterone-targeting agents within the cardiorenal landscape. To establish a clear framework, the paper first dissects the pathophysiological impact of aldosterone across the cardiorenal continuum. It then shifts focus to the clinical reality of targeted inhibition, examining its utility in managing hypertension, chronic kidney disease, heart failure, and cardiorenal syndrome. Ultimately, the work delivers a structural comparison between conventional mineralocorticoid receptor antagonists (MRAs), non-steroidal MRAs, and aldosterone synthase inhibitors to clarify how each class reshapes current medical practice. Methodology: The project was executed through a structured literature review. To build a solid foundation, recent international data on the renin–angiotensin–aldosterone system and its role in cardiorenal pathology were gathered and synthesized. The core analysis prioritizes emerging interventions that disrupt either the mineralocorticoid receptor itself or the biosynthesis of the hormone. This evaluation draws directly from published clinical trials and authoritative consensus guidelines. To weight each drug class fairly, the comparison utilizes specific benchmarks: blood pressure reduction, cardioprotection, nephroprotection, safety profiles, and overall feasibility in everyday clinical setting. Results: The compiled data underscores that aldosterone drives inflammation, fibrosis, and vascular dysfunction, ultimately triggering myocardial remodeling and progressive renal decline. Conventional MRAs, such as spironolactones, remain highly effective tools against resistant hypertension and heart failure. However, their use in everyday practice is often limited by hyperkalemia and endocrine adverse effects. Eplerenone addresses some of these challenges by offering a more selective profile and better patient compliance. Meanwhile, finerenone stands out as the most clinically mature non-steroidal MRA, combining strong cardiorenal protection and albuminuria reduction with a very balanced safety profile. Regarding aldosterone synthase inhibitors (such as baxdrostat, lorundrostat, and vicadrostat), early data in resistant hypertension looks highly promising. Nevertheless, their clinical adoption requires more long-term validation. Conclusions: Aldosterone inhibition has firmly established itself as a cornerstone strategy in contemporary cardiorenal medicine. The insights from this review indicate that newer compounds do not only offer minor pharmacological upgrades over traditional choices. Instead, they drive a fundamental shift toward more selective, tailored, and holistic patient care. Currently, non-steroidal MRAs are cementing a distinct clinical role, whereas aldosterone synthase inhibitors represent a compelling avenue for future developments. In the grander scheme, the true value of these emerging therapies lies in their capacity to blunt overall cardiorenal risk, paving the way for sustainable, long-term management in patients with highly complex clinical profiles."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νεότερα φάρμακα αναστολής της Αλδοστερόνης στο πεδίο των καρδιονεφρικών παθήσεων / New aldosterone inhibitors in the field of cardiovascular and renal diseases"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τιρλιλή Αικατερίνη","Tirlili Aikaterini"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Η παρούσα εργασία εστιάζει στη συστηματική αποτίμηση και στον καθορισμό της ακριβούς θεραπευτικής θέσης που κατέχουν τα νεότερα φάρμακα αναστολής της αλδοστερόνης στο πεδίο των καρδιονεφρικών παθήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, προσεγγίζεται διεξοδικά ο παθοφυσιολογικός ρόλος της ορμόνης στο καρδιονεφρικό συνεχές. Παράλληλα, εξετάζεται η σημασία της στοχευμένης αναστολής της στην καθημερινή κλινική πράξη, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα από την υπέρταση και τη χρόνια νεφρική νόσο μέχρι την καρδιακή ανεπάρκεια και το καρδιονεφρικό σύνδρομο. Τέλος, η μελέτη προχωρά σε μια συγκριτική αξιολόγηση ανάμεσα στους κλασικούς ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (Mineralocorticoid receptors antagonists, MRAs), τους μη στεροειδικούς MRAs και τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, ώστε να αποσαφηνιστεί η πραγματική τους συμβολή στη σύγχρονη θεραπευτική. Μεθοδολογία: Η εργασία βασίστηκε στη δομή μιας συστηματικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Για τον σκοπό αυτό, συγκεντρώθηκε και συντέθηκε η σύγχρονη διεθνής βιβλιογραφία γύρω από το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και τον ρόλο της αλδοστερόνης στις καρδιονεφρικές παθήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις νεότερες θεραπευτικές παρεμβάσεις που στοχεύουν είτε τον ίδιο τον υποδοχέα αλατοκορτικοειδών είτε τη βιοσύνθεση της ορμόνης. Η τελική ανάλυση στηρίχθηκε σε κλινικές μελέτες και έγκυρα κείμενα τεκμηρίωσης. Ως κριτήρια σύγκρισης χρησιμοποιήθηκαν η αποτελεσματικότητα στην αρτηριακή πίεση, η καρδιοπροστασία, η νεφροπροστασία, αλλά και το συνολικό προφίλ ασφάλειας και η ευκολία κλινικής εφαρμογής των φαρμάκων. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα της ανασκόπησης έδειξαν ότι η αλδοστερόνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόκληση φλεγμονής, ίνωσης, αγγειακής δυσλειτουργίας, μυοκαρδιακής αναδιαμόρφωσης και προοδευτικής νεφρικής βλάβης. Οι κλασικοί ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (MRAs), με κύριο εκπρόσωπο τη σπιρονολακτόνη, παραμένουν εξαιρετικά αποτελεσματικοί στην ανθεκτική υπέρταση και την καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, η χρήση τους συχνά περιορίζεται στην πράξη λόγω της υπερκαλιαιμίας και των ενδοκρινικών παρενεργειών. Στο σημείο αυτό, η επλερενόνη προσφέρει μια εναλλακτική με καλύτερη εκλεκτικότητα και μεγαλύτερη ανοχή από τους ασθενείς. Την ίδια στιγμή, η φινερενόνη ξεχωρίζει ως ο πιο ώριμος μη στεροειδικός MRA, πετυχαίνοντας ισχυρή καρδιονεφρική προστασία και μείωση της λευκωματουρίας με ένα πολύ ισορροπημένο προφίλ ασφάλειας. Όσον αφορά τους αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης, όπως η Μπαξδροστάτη (Baxdrostat), η Λορουνδροστάτη (Lorundrostat) και η Βικανδροστάτη (vicadrostat), τα πρώτα δείγματα στην ανθεκτική υπέρταση είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα, αν και τα διαθέσιμα δεδομένα χρειάζονται ακόμη χρόνο για να ωριμάσουν. Συμπεράσματα: Η αναστολή της αλδοστερόνης αποτελεί πλέον έναν στρατηγικό θεραπευτικό άξονα για τη σύγχρονη καρδιονεφρική ιατρική. Μέσα από την παρούσα εργασία γίνεται σαφές ότι οι νεότεροι παράγοντες προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή φαρμακολογική αναβάθμιση των παλαιότερων επιλογών. Στην πραγματικότητα, αλλάζουν ριζικά το τοπίο, στρέφοντας την κλινική πράξη προς μια σαφώς πιο εκλεκτική, εξατομικευμένη και ολιστική προσέγγιση. Αυτή τη στιγμή, οι μη στεροειδικοί MRAs κερδίζουν μια ολοένα και πιο ξεκάθαρη κλινική θέση. Από την άλλη πλευρά, οι αναστολείς σύνθεσης αλδοστερόνης διαμορφώνουν μια εξαιρετικά υποσχόμενη μελλοντική προοπτική. Η ουσιαστική αξία αυτών των σύγχρονων όπλων κρύβεται στην ικανότητά τους να περιορίζουν τον συνολικό καρδιονεφρικό κίνδυνο. Παράλληλα, η ενσωμάτωσή τους στα θεραπευτικά πρωτόκολλα εγγυάται μια πιο στοχευμένη και βιώσιμη μακροχρόνια φροντίδα για ασθενείς με ιδιαίτερα σύνθετο κλινικό προφίλ.","Aim: This study centers on evaluating the exact therapeutic place of newer aldosterone-targeting agents within the cardiorenal landscape. To establish a clear framework, the paper first dissects the pathophysiological impact of aldosterone across the cardiorenal continuum. It then shifts focus to the clinical reality of targeted inhibition, examining its utility in managing hypertension, chronic kidney disease, heart failure, and cardiorenal syndrome. Ultimately, the work delivers a structural comparison between conventional mineralocorticoid receptor antagonists (MRAs), non-steroidal MRAs, and aldosterone synthase inhibitors to clarify how each class reshapes current medical practice. Methodology: The project was executed through a structured literature review. To build a solid foundation, recent international data on the renin–angiotensin–aldosterone system and its role in cardiorenal pathology were gathered and synthesized. The core analysis prioritizes emerging interventions that disrupt either the mineralocorticoid receptor itself or the biosynthesis of the hormone. This evaluation draws directly from published clinical trials and authoritative consensus guidelines. To weight each drug class fairly, the comparison utilizes specific benchmarks: blood pressure reduction, cardioprotection, nephroprotection, safety profiles, and overall feasibility in everyday clinical setting. Results: The compiled data underscores that aldosterone drives inflammation, fibrosis, and vascular dysfunction, ultimately triggering myocardial remodeling and progressive renal decline. Conventional MRAs, such as spironolactones, remain highly effective tools against resistant hypertension and heart failure. However, their use in everyday practice is often limited by hyperkalemia and endocrine adverse effects. Eplerenone addresses some of these challenges by offering a more selective profile and better patient compliance. Meanwhile, finerenone stands out as the most clinically mature non-steroidal MRA, combining strong cardiorenal protection and albuminuria reduction with a very balanced safety profile. Regarding aldosterone synthase inhibitors (such as baxdrostat, lorundrostat, and vicadrostat), early data in resistant hypertension looks highly promising. Nevertheless, their clinical adoption requires more long-term validation. Conclusions: Aldosterone inhibition has firmly established itself as a cornerstone strategy in contemporary cardiorenal medicine. The insights from this review indicate that newer compounds do not only offer minor pharmacological upgrades over traditional choices. Instead, they drive a fundamental shift toward more selective, tailored, and holistic patient care. Currently, non-steroidal MRAs are cementing a distinct clinical role, whereas aldosterone synthase inhibitors represent a compelling avenue for future developments. In the grander scheme, the true value of these emerging therapies lies in their capacity to blunt overall cardiorenal risk, paving the way for sustainable, long-term management in patients with highly complex clinical profiles."],"dc:identifier":["uoadl:5431683","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5431683"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νεότερα φάρμακα αναστολής της Αλδοστερόνης στο πεδίο των καρδιονεφρικών παθήσεων / New aldosterone inhibitors in the field of cardiovascular and renal diseases"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:32Z"}