{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5432717"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5432717","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Open iliac conduits enabling the new era of endovascular aortic repair in hostile iliofemoral anatomy: A single-center retrospective study","abstract":"Εισαγωγή και Σκοπός: Η δυσμενής λαγονομηριαία ανατομία (Hostile Iliac Anatomy - HIA) περιορίζει την πρόσβαση μεγάλου διαμετρήματος θωρακικών, κλαδωτών ή θυριδωτών ενδομοσχευμάτων κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση παθήσεων της θωρακικής ή/και θωρακοκοιλιακής αορτής (t/b/fEVAR). Το οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit (Retroperitoneal Open Iliac Conduit - ROIC) επιτρέπει ασφαλή προσπέλαση, ωστόσο τα δεδομένα σε σύνθετα t/b/fEVAR παραμένουν περιορισμένα. Υλικό και Μέθοδος: Πρόκειται για αναδρομική μονοκεντρική μελέτη παρατήρησης (2017–2025) σε 80 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε t/b/fEVAR, σύμφωνα με τις οδηγίες STROBE. Σε οκτώ ασθενείς (10%) απαιτήθηκε προγραμματισμένη τοποθέτηση ROIC λόγω HIA (διάμετρος λαγόνιας αρτηρίας <7 mm ή αποφρακτική νόσος). Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με 23 περιπτώσεις σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης χωρίς conduit. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ROIC [50% γυναίκες, 87,5% καπνιστές] παρουσίαζαν υψηλότερο ποσοστό περιφερικής αρτηριοπάθειας (Peripheral Artery Disease-PAD) [62,5% έναντι 17,4%, p=0,015]. Όλες οι τοποθετήσεις ROIC ήταν προγραμματισμένες [έναντι 69,5% στην ομάδα χωρίς conduit, p=0,076], οι ενδείξεις περιελάμβαναν: τύπο V TAAA [50%], σύγχρονα ανευρύσματα (25%), τύπο II TAAA [12,5%] και ανεύρυσμα αορτικού τόξου [12,5%]. Ο διάμεσος χρόνος επέμβασης [365 έναντι 200 λεπτά, p=0,002], η απώλεια αίματος [1190 έναντι 600 cc, p<0,001] και η ποσότητα σκιαγραφικού [420 έναντι 300 cc, p=0,004] ήταν υψηλότερα. Η τεχνική επιτυχία ανήλθε σε 100% [8/8] έναντι 86,9% [20/23] (p=0,28), και η κλινική επιτυχία σε 87,5% έναντι 78,2% (p=0,569). Η διάμεση παραμονή στη ΜΕΘ [3 ημέρες έναντι 2 ημερών, p=0,817] και η διάρκεια νοσηλείας [12 ημέρες έναντι 9 ημερών, p=0,404] ήταν παρατεταμένες, χωρίς όμως στατιστικά σημαντική διαφορά. Η ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων (12,5% έναντι 17,4%, p=0,746). Σε έναν ασθενή με ROIC παρουσιάστηκε διεγχειρητική καρδιακή ανακοπή [λόγω μετατόπισης του θηκαριού], ενώ σε έναν άλλο απαιτήθηκε τοποθέτηση επικαλυμμένου stent λόγω ρήξης της αναστόμωσης. Στη 12μηνη παρακολούθηση, μία διαφυγή τύπου ΙΙΙ απαίτησε relining. Συμπεράσματα: Το προγραμματισμένο οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit παρουσίασε 100% τεχνική επιτυχία σε ασθενείς με δυσμενή λαγονομηριαία ανατομία, χωρίς ισχαιμικές επιπλοκές, παρά τον μεγαλύτερο χρόνο επέμβασης και την αυξημένη απώλεια αίματος. Το ROIC παραμένει μια ασφαλής και απαραίτητη τεχνική που επεκτείνει τη δυνατότητα σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης της αορτής σε αυτούς τους ασθενείς.","abstract_html":"Εισαγωγή και Σκοπός: Η δυσμενής λαγονομηριαία ανατομία (Hostile Iliac Anatomy - HIA) περιορίζει την πρόσβαση μεγάλου διαμετρήματος θωρακικών, κλαδωτών ή θυριδωτών ενδομοσχευμάτων κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση παθήσεων της θωρακικής ή/και θωρακοκοιλιακής αορτής (t/b/fEVAR). Το οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit (Retroperitoneal Open Iliac Conduit - ROIC) επιτρέπει ασφαλή προσπέλαση, ωστόσο τα δεδομένα σε σύνθετα t/b/fEVAR παραμένουν περιορισμένα. Υλικό και Μέθοδος: Πρόκειται για αναδρομική μονοκεντρική μελέτη παρατήρησης (2017–2025) σε 80 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε t/b/fEVAR, σύμφωνα με τις οδηγίες STROBE. Σε οκτώ ασθενείς (10%) απαιτήθηκε προγραμματισμένη τοποθέτηση ROIC λόγω HIA (διάμετρος λαγόνιας αρτηρίας &lt;7 mm ή αποφρακτική νόσος). Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με 23 περιπτώσεις σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης χωρίς conduit. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ROIC [50% γυναίκες, 87,5% καπνιστές] παρουσίαζαν υψηλότερο ποσοστό περιφερικής αρτηριοπάθειας (Peripheral Artery Disease-PAD) [62,5% έναντι 17,4%, p=0,015]. Όλες οι τοποθετήσεις ROIC ήταν προγραμματισμένες [έναντι 69,5% στην ομάδα χωρίς conduit, p=0,076], οι ενδείξεις περιελάμβαναν: τύπο V TAAA [50%], σύγχρονα ανευρύσματα (25%), τύπο II TAAA [12,5%] και ανεύρυσμα αορτικού τόξου [12,5%]. Ο διάμεσος χρόνος επέμβασης [365 έναντι 200 λεπτά, p=0,002], η απώλεια αίματος [1190 έναντι 600 cc, p&lt;0,001] και η ποσότητα σκιαγραφικού [420 έναντι 300 cc, p=0,004] ήταν υψηλότερα. Η τεχνική επιτυχία ανήλθε σε 100% [8/8] έναντι 86,9% [20/23] (p=0,28), και η κλινική επιτυχία σε 87,5% έναντι 78,2% (p=0,569). Η διάμεση παραμονή στη ΜΕΘ [3 ημέρες έναντι 2 ημερών, p=0,817] και η διάρκεια νοσηλείας [12 ημέρες έναντι 9 ημερών, p=0,404] ήταν παρατεταμένες, χωρίς όμως στατιστικά σημαντική διαφορά. Η ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων (12,5% έναντι 17,4%, p=0,746). Σε έναν ασθενή με ROIC παρουσιάστηκε διεγχειρητική καρδιακή ανακοπή [λόγω μετατόπισης του θηκαριού], ενώ σε έναν άλλο απαιτήθηκε τοποθέτηση επικαλυμμένου stent λόγω ρήξης της αναστόμωσης. Στη 12μηνη παρακολούθηση, μία διαφυγή τύπου ΙΙΙ απαίτησε relining. Συμπεράσματα: Το προγραμματισμένο οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit παρουσίασε 100% τεχνική επιτυχία σε ασθενείς με δυσμενή λαγονομηριαία ανατομία, χωρίς ισχαιμικές επιπλοκές, παρά τον μεγαλύτερο χρόνο επέμβασης και την αυξημένη απώλεια αίματος. Το ROIC παραμένει μια ασφαλής και απαραίτητη τεχνική που επεκτείνει τη δυνατότητα σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης της αορτής σε αυτούς τους ασθενείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Λίτινας Κωνσταντίνος","Litinas Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:33Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5432717"],"render_values":[{"text":"uoadl:5432717","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432717","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432717","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5432717","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λίτινας Κωνσταντίνος","Litinas Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5432717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432717"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή και Σκοπός: Η δυσμενής λαγονομηριαία ανατομία (Hostile Iliac Anatomy - HIA) περιορίζει την πρόσβαση μεγάλου διαμετρήματος θωρακικών, κλαδωτών ή θυριδωτών ενδομοσχευμάτων κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση παθήσεων της θωρακικής ή/και θωρακοκοιλιακής αορτής (t/b/fEVAR). Το οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit (Retroperitoneal Open Iliac Conduit - ROIC) επιτρέπει ασφαλή προσπέλαση, ωστόσο τα δεδομένα σε σύνθετα t/b/fEVAR παραμένουν περιορισμένα. Υλικό και Μέθοδος: Πρόκειται για αναδρομική μονοκεντρική μελέτη παρατήρησης (2017–2025) σε 80 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε t/b/fEVAR, σύμφωνα με τις οδηγίες STROBE. Σε οκτώ ασθενείς (10%) απαιτήθηκε προγραμματισμένη τοποθέτηση ROIC λόγω HIA (διάμετρος λαγόνιας αρτηρίας <7 mm ή αποφρακτική νόσος). Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με 23 περιπτώσεις σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης χωρίς conduit. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ROIC [50% γυναίκες, 87,5% καπνιστές] παρουσίαζαν υψηλότερο ποσοστό περιφερικής αρτηριοπάθειας (Peripheral Artery Disease-PAD) [62,5% έναντι 17,4%, p=0,015]. Όλες οι τοποθετήσεις ROIC ήταν προγραμματισμένες [έναντι 69,5% στην ομάδα χωρίς conduit, p=0,076], οι ενδείξεις περιελάμβαναν: τύπο V TAAA [50%], σύγχρονα ανευρύσματα (25%), τύπο II TAAA [12,5%] και ανεύρυσμα αορτικού τόξου [12,5%]. Ο διάμεσος χρόνος επέμβασης [365 έναντι 200 λεπτά, p=0,002], η απώλεια αίματος [1190 έναντι 600 cc, p<0,001] και η ποσότητα σκιαγραφικού [420 έναντι 300 cc, p=0,004] ήταν υψηλότερα. Η τεχνική επιτυχία ανήλθε σε 100% [8/8] έναντι 86,9% [20/23] (p=0,28), και η κλινική επιτυχία σε 87,5% έναντι 78,2% (p=0,569). Η διάμεση παραμονή στη ΜΕΘ [3 ημέρες έναντι 2 ημερών, p=0,817] και η διάρκεια νοσηλείας [12 ημέρες έναντι 9 ημερών, p=0,404] ήταν παρατεταμένες, χωρίς όμως στατιστικά σημαντική διαφορά. Η ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων (12,5% έναντι 17,4%, p=0,746). Σε έναν ασθενή με ROIC παρουσιάστηκε διεγχειρητική καρδιακή ανακοπή [λόγω μετατόπισης του θηκαριού], ενώ σε έναν άλλο απαιτήθηκε τοποθέτηση επικαλυμμένου stent λόγω ρήξης της αναστόμωσης. Στη 12μηνη παρακολούθηση, μία διαφυγή τύπου ΙΙΙ απαίτησε relining. Συμπεράσματα: Το προγραμματισμένο οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit παρουσίασε 100% τεχνική επιτυχία σε ασθενείς με δυσμενή λαγονομηριαία ανατομία, χωρίς ισχαιμικές επιπλοκές, παρά τον μεγαλύτερο χρόνο επέμβασης και την αυξημένη απώλεια αίματος. Το ROIC παραμένει μια ασφαλής και απαραίτητη τεχνική που επεκτείνει τη δυνατότητα σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης της αορτής σε αυτούς τους ασθενείς.","Background and Objectives: Hostile iliofemoral anatomy [HIA] challenges large-bore access in thoracic, branched, or fenestrated endovascular aortic repair [t/b/fEVAR]. Retroperitoneal open iliac conduit [ROIC] enables safe delivery, but data in complex t/b/fEVAR are scarce. Materials and Methods: This retrospective single-center cohort study (2017–2025) of 80 t/b/fEVAR patients followed STROBE guidelines. Eight (10%) required elective ROIC for HIA (small iliac diameter < 7 mm or occlusive disease). Outcomes were compared to 23 no-conduit complex endovascular aortic repair cases. Results: ROIC patients [50% female, 87.5% smokers] had higher PAD [62.5% vs. 17.4%, p-value = 0.015]. All ROICs were elective [vs. 69.5% no-conduit, p-value = 0.076], indications: Type V TAAA [50%], synchronous aneurysms (25%), Type II TAAA [12.5%] and arch aneurysm [12.5%]. Median operative time [365 vs. 200 min, p-value = 0.002], blood loss [1190 vs. 600 cc, p-value < 0.001], and contrast [420 vs. 300 cc, p-value = 0.004] were higher. Technical success was 100% [8/8] vs. 86.9% [20/23] (p-value = 0.28), and clinical success was 87.5% vs. 78.2% (p-value = 0.569). Median ICU stay [3 d vs. 2 d, p-value = 0.817] and hospital stay [12 d vs. 9 d, p-value = 0.404] were prolonged, albeit without statistically significant differences. In-hospital mortality was similar (12.5% vs. 17.4%, p-value = 0.746) between groups. One ROIC patient had intraoperative cardiac arrest [sheath dislodgement], another required a covered stent for anastomotic rupture. At 12-month follow-up, one Type III endoleak required relining. Conclusions: Planned retroperitoneal open iliac conduits achieved 100% technical success in patients with hostile iliofemoral anatomy, without ischemic complications, despite longer operative times and higher blood loss. ROIC remains a safe and indispensable technique that extends complex endovascular aortic repair to otherwise ineligible patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Open iliac conduits enabling the new era of endovascular aortic repair in hostile iliofemoral anatomy: A single-center retrospective study"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λίτινας Κωνσταντίνος","Litinas Konstantinos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή και Σκοπός: Η δυσμενής λαγονομηριαία ανατομία (Hostile Iliac Anatomy - HIA) περιορίζει την πρόσβαση μεγάλου διαμετρήματος θωρακικών, κλαδωτών ή θυριδωτών ενδομοσχευμάτων κατά την ενδαγγειακή αποκατάσταση παθήσεων της θωρακικής ή/και θωρακοκοιλιακής αορτής (t/b/fEVAR). Το οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit (Retroperitoneal Open Iliac Conduit - ROIC) επιτρέπει ασφαλή προσπέλαση, ωστόσο τα δεδομένα σε σύνθετα t/b/fEVAR παραμένουν περιορισμένα. Υλικό και Μέθοδος: Πρόκειται για αναδρομική μονοκεντρική μελέτη παρατήρησης (2017–2025) σε 80 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε t/b/fEVAR, σύμφωνα με τις οδηγίες STROBE. Σε οκτώ ασθενείς (10%) απαιτήθηκε προγραμματισμένη τοποθέτηση ROIC λόγω HIA (διάμετρος λαγόνιας αρτηρίας <7 mm ή αποφρακτική νόσος). Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με 23 περιπτώσεις σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης χωρίς conduit. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ROIC [50% γυναίκες, 87,5% καπνιστές] παρουσίαζαν υψηλότερο ποσοστό περιφερικής αρτηριοπάθειας (Peripheral Artery Disease-PAD) [62,5% έναντι 17,4%, p=0,015]. Όλες οι τοποθετήσεις ROIC ήταν προγραμματισμένες [έναντι 69,5% στην ομάδα χωρίς conduit, p=0,076], οι ενδείξεις περιελάμβαναν: τύπο V TAAA [50%], σύγχρονα ανευρύσματα (25%), τύπο II TAAA [12,5%] και ανεύρυσμα αορτικού τόξου [12,5%]. Ο διάμεσος χρόνος επέμβασης [365 έναντι 200 λεπτά, p=0,002], η απώλεια αίματος [1190 έναντι 600 cc, p<0,001] και η ποσότητα σκιαγραφικού [420 έναντι 300 cc, p=0,004] ήταν υψηλότερα. Η τεχνική επιτυχία ανήλθε σε 100% [8/8] έναντι 86,9% [20/23] (p=0,28), και η κλινική επιτυχία σε 87,5% έναντι 78,2% (p=0,569). Η διάμεση παραμονή στη ΜΕΘ [3 ημέρες έναντι 2 ημερών, p=0,817] και η διάρκεια νοσηλείας [12 ημέρες έναντι 9 ημερών, p=0,404] ήταν παρατεταμένες, χωρίς όμως στατιστικά σημαντική διαφορά. Η ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων (12,5% έναντι 17,4%, p=0,746). Σε έναν ασθενή με ROIC παρουσιάστηκε διεγχειρητική καρδιακή ανακοπή [λόγω μετατόπισης του θηκαριού], ενώ σε έναν άλλο απαιτήθηκε τοποθέτηση επικαλυμμένου stent λόγω ρήξης της αναστόμωσης. Στη 12μηνη παρακολούθηση, μία διαφυγή τύπου ΙΙΙ απαίτησε relining. Συμπεράσματα: Το προγραμματισμένο οπισθοπεριτοναϊκό ανοιχτό λαγόνιο conduit παρουσίασε 100% τεχνική επιτυχία σε ασθενείς με δυσμενή λαγονομηριαία ανατομία, χωρίς ισχαιμικές επιπλοκές, παρά τον μεγαλύτερο χρόνο επέμβασης και την αυξημένη απώλεια αίματος. Το ROIC παραμένει μια ασφαλής και απαραίτητη τεχνική που επεκτείνει τη δυνατότητα σύνθετης ενδαγγειακής αποκατάστασης της αορτής σε αυτούς τους ασθενείς.","Background and Objectives: Hostile iliofemoral anatomy [HIA] challenges large-bore access in thoracic, branched, or fenestrated endovascular aortic repair [t/b/fEVAR]. Retroperitoneal open iliac conduit [ROIC] enables safe delivery, but data in complex t/b/fEVAR are scarce. Materials and Methods: This retrospective single-center cohort study (2017–2025) of 80 t/b/fEVAR patients followed STROBE guidelines. Eight (10%) required elective ROIC for HIA (small iliac diameter < 7 mm or occlusive disease). Outcomes were compared to 23 no-conduit complex endovascular aortic repair cases. Results: ROIC patients [50% female, 87.5% smokers] had higher PAD [62.5% vs. 17.4%, p-value = 0.015]. All ROICs were elective [vs. 69.5% no-conduit, p-value = 0.076], indications: Type V TAAA [50%], synchronous aneurysms (25%), Type II TAAA [12.5%] and arch aneurysm [12.5%]. Median operative time [365 vs. 200 min, p-value = 0.002], blood loss [1190 vs. 600 cc, p-value < 0.001], and contrast [420 vs. 300 cc, p-value = 0.004] were higher. Technical success was 100% [8/8] vs. 86.9% [20/23] (p-value = 0.28), and clinical success was 87.5% vs. 78.2% (p-value = 0.569). Median ICU stay [3 d vs. 2 d, p-value = 0.817] and hospital stay [12 d vs. 9 d, p-value = 0.404] were prolonged, albeit without statistically significant differences. In-hospital mortality was similar (12.5% vs. 17.4%, p-value = 0.746) between groups. One ROIC patient had intraoperative cardiac arrest [sheath dislodgement], another required a covered stent for anastomotic rupture. At 12-month follow-up, one Type III endoleak required relining. Conclusions: Planned retroperitoneal open iliac conduits achieved 100% technical success in patients with hostile iliofemoral anatomy, without ischemic complications, despite longer operative times and higher blood loss. ROIC remains a safe and indispensable technique that extends complex endovascular aortic repair to otherwise ineligible patients."],"dc:identifier":["uoadl:5432717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432717"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Open iliac conduits enabling the new era of endovascular aortic repair in hostile iliofemoral anatomy: A single-center retrospective study"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:33Z"}