{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5432879"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5432879","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Rethinking the kinematic chain concept in health sciences","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία συντάχθηκε στα αγγλικά, ώστε να είναι άμεσα προσβάσιμη σε διεθνές αναγνωστικό κοινό και, παράλληλα, να διευκολυνθεί η αυτούσια υποβολή της σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Η επιλογή αυτή ευθυγραμμίζεται με την προτροπή του μεταπτυχιακού προγράμματος για δημοσίευση των διπλωματικών εργασιών σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Οι όροι open «kinetic» chain και closed «kinetic» chain που εμφανίζονται στις επιστήμες υγείας φαίνεται να προέρχονται ιστορικά από τις μηχανολογικές έννοιες των open και closed kinematic chains αλλά να μην περιγράφουν την ίδια ιδέα. Η εργασία δεν εξετάζει τη χρησιμότητα ή μη των όρων όπως χρησιμοποιούνται στις επιστήμες υγείας αλλά εστιάζει στο αν ο, αρχικός, μηχανολογικός ορισμός των κινηματικών αλυσίδων μπορεί να έχει χρησιμότητα στη μελέτη της ανθρώπινης κίνησης και, ειδικότερα, στον σχεδιασμό και την ερμηνεία δραστηριοτήτων αξιολόγησης και άσκησης. Η συμβολή των μηχανολογικών ορισμών είναι η αποκάλυψη της ιδιότητας ενός αρθρωμένου συστήματος να έχει μία μοναδική ή άπειρες λύσεις αντίστροφης δυναμικής για καθαρές αρθρικές ροπές. Με άλλα λόγια, μπορεί να συμβαίνει το εξής κρίσιμο: η ίδια κίνηση, με ίδια εξωτερικά φορτία, να επιτρέπει είτε έναν προσδιορισμό των καθαρών ροπών στις αρθρώσεις, είτε άπειρες εναλλακτικές κατανομές ροπών που είναι συμβατές με την ίδια εξωτερική εικόνα. Η διάκριση αυτή έχει πρακτικό νόημα, επειδή συνδέεται άμεσα με το πόση «σιγουριά» έχουμε ότι μια δραστηριότητα επιβάλλει πράγματι συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, αντί να αφήνει περιθώριο στο σύστημα να «μοιράσει» την απαίτηση με πολλούς τρόπους. Στις open kinematic chains, οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές είναι μοναδικές—οι φυσικές ιδιότητες του συστήματος, η κινηματική και τα εξωτερικά φορτία αρκούν για να καθορίσουν τις καθαρές ροπές που απαιτούνται σε κάθε άρθρωση. Η μοναδικότητα των λύσεων αντίστροφης δυναμικής δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα των open kinematic chains. Μπορεί να εμφανίζεται και σε closed-loop kinematic chains, όταν δεν είναι over-actuated—δηλαδή όταν το mobility του μηχανισμού είναι ίσο με το actuation. Όταν ένα κλειστό κινηματικό σύστημα είναι over-actuated (περισσότερη ανεξάρτητη «ενεργοποίηση» από όση απαιτεί η κινηματική του ελευθερία), τότε οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές γίνονται μη-μοναδικές. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια: σημαίνει ότι η ίδια εξωτερική εικόνα (κίνηση/στάση/φορτία) δεν εγγυάται ένα συγκεκριμένο προφίλ αρθρικής φόρτισης. Άρα, αν ο στόχος ενός τεστ αξιολόγησης ή μιας άσκησης είναι να «στοχεύσει» με αξιοπιστία συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, η μη-μοναδικότητα εισάγει μια θεμελιώδη αβεβαιότητα: το σύστημα μπορεί να ικανοποιεί την ίδια κίνηση με διαφορετικές εσωτερικές κατανομές ροπών. Κρίσιμο σημείο της εργασίας είναι ότι το παραπάνω αφορά τις καθαρές αρθρικές ροπές και όχι την ανακατασκευή δυνάμεων μεμονωμένων μυών. Η μυϊκή πλεοναστικότητα καθιστά τις μυϊκές δυνάμεις, στις περισσότερες περιπτώσεις, μη-μοναδικές ακόμη και όταν οι καθαρές αρθρικές ροπές έχουν μοναδική λύση. Επομένως, το πλαίσιο που αναπτύσσεται εδώ είναι εργαλείο στο αρθρικό επίπεδο: τι απαιτείται ως καθαρή ροπή ανά άρθρωση για να συμβεί η κίνηση. Όταν, λόγω ορθοπαιδικών ή νευρολογικών καταστάσεων, δεν μπορούμε να υποθέτουμε με ασφάλεια ότι θα εμφανιστεί η «φυσιολογική» μυϊκή στρατηγική, τότε η αξία μιας άσκησης δεν μπορεί να στηρίζεται στο «συνήθως έτσι δουλεύει στους υγιείς», αλλά ωφελεί να στηρίζεται σε δομικές ιδιότητες του μηχανισμού που περιορίζουν τις δυνατές λύσεις έστω και αν αυτό είναι μόνο στο επίπεδο των καθαρών αρθρικών ροπών. Η εργασία εισάγει επιπλέον την έννοια των «open configurations» για closed-loop kinematic chains. Η ιδέα είναι ότι σε μια closed-loop kinematic chain υπάρχουν configurations όπου, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μπορεί να χαθεί η κινηματική σύζευξη μεταξύ ορισμένων αρθρώσεων—και τότε προκύπτει πρακτικά η επιθυμητή ιδιότητα της μοναδικότητας της λύσης για καθαρές αρθρικές ροπές σε αυτές τις αρθρώσεις. Η εισαγωγή αυτής της έννοιας σκοπεύει στην αναγνώριση του πότε ένα κλειστό σύστημα συμπεριφέρεται, ως προς τη μοναδικότητα των καθαρών αρθρικών ροπών, σε συγκεκριμένο επίπεδο, σαν να ήταν «ανοιχτό» στο κομμάτι που μας ενδιαφέρει. Η εργασία αναγνωρίζει ότι τα συμπεράσματά της είναι θεωρητικά και πρέπει να διερευνηθεί και εμπειρικά κατά πόσο η επιλογή δραστηριοτήτων με μοναδικές λύσεις αντίστροφης δυναμικής για αρθρώσεις-στόχους οδηγεί σε πιο προβλέψιμη φόρτιση—ειδικά σε πληθυσμούς όπου η «φυσιολογική» κινητική στρατηγική δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία συντάχθηκε στα αγγλικά, ώστε να είναι άμεσα προσβάσιμη σε διεθνές αναγνωστικό κοινό και, παράλληλα, να διευκολυνθεί η αυτούσια υποβολή της σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Η επιλογή αυτή ευθυγραμμίζεται με την προτροπή του μεταπτυχιακού προγράμματος για δημοσίευση των διπλωματικών εργασιών σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Οι όροι open «kinetic» chain και closed «kinetic» chain που εμφανίζονται στις επιστήμες υγείας φαίνεται να προέρχονται ιστορικά από τις μηχανολογικές έννοιες των open και closed kinematic chains αλλά να μην περιγράφουν την ίδια ιδέα. Η εργασία δεν εξετάζει τη χρησιμότητα ή μη των όρων όπως χρησιμοποιούνται στις επιστήμες υγείας αλλά εστιάζει στο αν ο, αρχικός, μηχανολογικός ορισμός των κινηματικών αλυσίδων μπορεί να έχει χρησιμότητα στη μελέτη της ανθρώπινης κίνησης και, ειδικότερα, στον σχεδιασμό και την ερμηνεία δραστηριοτήτων αξιολόγησης και άσκησης. Η συμβολή των μηχανολογικών ορισμών είναι η αποκάλυψη της ιδιότητας ενός αρθρωμένου συστήματος να έχει μία μοναδική ή άπειρες λύσεις αντίστροφης δυναμικής για καθαρές αρθρικές ροπές. Με άλλα λόγια, μπορεί να συμβαίνει το εξής κρίσιμο: η ίδια κίνηση, με ίδια εξωτερικά φορτία, να επιτρέπει είτε έναν προσδιορισμό των καθαρών ροπών στις αρθρώσεις, είτε άπειρες εναλλακτικές κατανομές ροπών που είναι συμβατές με την ίδια εξωτερική εικόνα. Η διάκριση αυτή έχει πρακτικό νόημα, επειδή συνδέεται άμεσα με το πόση «σιγουριά» έχουμε ότι μια δραστηριότητα επιβάλλει πράγματι συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, αντί να αφήνει περιθώριο στο σύστημα να «μοιράσει» την απαίτηση με πολλούς τρόπους. Στις open kinematic chains, οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές είναι μοναδικές—οι φυσικές ιδιότητες του συστήματος, η κινηματική και τα εξωτερικά φορτία αρκούν για να καθορίσουν τις καθαρές ροπές που απαιτούνται σε κάθε άρθρωση. Η μοναδικότητα των λύσεων αντίστροφης δυναμικής δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα των open kinematic chains. Μπορεί να εμφανίζεται και σε closed-loop kinematic chains, όταν δεν είναι over-actuated—δηλαδή όταν το mobility του μηχανισμού είναι ίσο με το actuation. Όταν ένα κλειστό κινηματικό σύστημα είναι over-actuated (περισσότερη ανεξάρτητη «ενεργοποίηση» από όση απαιτεί η κινηματική του ελευθερία), τότε οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές γίνονται μη-μοναδικές. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια: σημαίνει ότι η ίδια εξωτερική εικόνα (κίνηση/στάση/φορτία) δεν εγγυάται ένα συγκεκριμένο προφίλ αρθρικής φόρτισης. Άρα, αν ο στόχος ενός τεστ αξιολόγησης ή μιας άσκησης είναι να «στοχεύσει» με αξιοπιστία συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, η μη-μοναδικότητα εισάγει μια θεμελιώδη αβεβαιότητα: το σύστημα μπορεί να ικανοποιεί την ίδια κίνηση με διαφορετικές εσωτερικές κατανομές ροπών. Κρίσιμο σημείο της εργασίας είναι ότι το παραπάνω αφορά τις καθαρές αρθρικές ροπές και όχι την ανακατασκευή δυνάμεων μεμονωμένων μυών. Η μυϊκή πλεοναστικότητα καθιστά τις μυϊκές δυνάμεις, στις περισσότερες περιπτώσεις, μη-μοναδικές ακόμη και όταν οι καθαρές αρθρικές ροπές έχουν μοναδική λύση. Επομένως, το πλαίσιο που αναπτύσσεται εδώ είναι εργαλείο στο αρθρικό επίπεδο: τι απαιτείται ως καθαρή ροπή ανά άρθρωση για να συμβεί η κίνηση. Όταν, λόγω ορθοπαιδικών ή νευρολογικών καταστάσεων, δεν μπορούμε να υποθέτουμε με ασφάλεια ότι θα εμφανιστεί η «φυσιολογική» μυϊκή στρατηγική, τότε η αξία μιας άσκησης δεν μπορεί να στηρίζεται στο «συνήθως έτσι δουλεύει στους υγιείς», αλλά ωφελεί να στηρίζεται σε δομικές ιδιότητες του μηχανισμού που περιορίζουν τις δυνατές λύσεις έστω και αν αυτό είναι μόνο στο επίπεδο των καθαρών αρθρικών ροπών. Η εργασία εισάγει επιπλέον την έννοια των «open configurations» για closed-loop kinematic chains. Η ιδέα είναι ότι σε μια closed-loop kinematic chain υπάρχουν configurations όπου, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μπορεί να χαθεί η κινηματική σύζευξη μεταξύ ορισμένων αρθρώσεων—και τότε προκύπτει πρακτικά η επιθυμητή ιδιότητα της μοναδικότητας της λύσης για καθαρές αρθρικές ροπές σε αυτές τις αρθρώσεις. Η εισαγωγή αυτής της έννοιας σκοπεύει στην αναγνώριση του πότε ένα κλειστό σύστημα συμπεριφέρεται, ως προς τη μοναδικότητα των καθαρών αρθρικών ροπών, σε συγκεκριμένο επίπεδο, σαν να ήταν «ανοιχτό» στο κομμάτι που μας ενδιαφέρει. Η εργασία αναγνωρίζει ότι τα συμπεράσματά της είναι θεωρητικά και πρέπει να διερευνηθεί και εμπειρικά κατά πόσο η επιλογή δραστηριοτήτων με μοναδικές λύσεις αντίστροφης δυναμικής για αρθρώσεις-στόχους οδηγεί σε πιο προβλέψιμη φόρτιση—ειδικά σε πληθυσμούς όπου η «φυσιολογική» κινητική στρατηγική δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη.","abstract_has_math":false,"creators":["Διπλάρος Φανούριος","Diplaros Fanourios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5432879"],"render_values":[{"text":"uoadl:5432879","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432879","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432879","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5432879","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Διπλάρος Φανούριος","Diplaros Fanourios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5432879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432879"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία συντάχθηκε στα αγγλικά, ώστε να είναι άμεσα προσβάσιμη σε διεθνές αναγνωστικό κοινό και, παράλληλα, να διευκολυνθεί η αυτούσια υποβολή της σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Η επιλογή αυτή ευθυγραμμίζεται με την προτροπή του μεταπτυχιακού προγράμματος για δημοσίευση των διπλωματικών εργασιών σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Οι όροι open «kinetic» chain και closed «kinetic» chain που εμφανίζονται στις επιστήμες υγείας φαίνεται να προέρχονται ιστορικά από τις μηχανολογικές έννοιες των open και closed kinematic chains αλλά να μην περιγράφουν την ίδια ιδέα. Η εργασία δεν εξετάζει τη χρησιμότητα ή μη των όρων όπως χρησιμοποιούνται στις επιστήμες υγείας αλλά εστιάζει στο αν ο, αρχικός, μηχανολογικός ορισμός των κινηματικών αλυσίδων μπορεί να έχει χρησιμότητα στη μελέτη της ανθρώπινης κίνησης και, ειδικότερα, στον σχεδιασμό και την ερμηνεία δραστηριοτήτων αξιολόγησης και άσκησης. Η συμβολή των μηχανολογικών ορισμών είναι η αποκάλυψη της ιδιότητας ενός αρθρωμένου συστήματος να έχει μία μοναδική ή άπειρες λύσεις αντίστροφης δυναμικής για καθαρές αρθρικές ροπές. Με άλλα λόγια, μπορεί να συμβαίνει το εξής κρίσιμο: η ίδια κίνηση, με ίδια εξωτερικά φορτία, να επιτρέπει είτε έναν προσδιορισμό των καθαρών ροπών στις αρθρώσεις, είτε άπειρες εναλλακτικές κατανομές ροπών που είναι συμβατές με την ίδια εξωτερική εικόνα. Η διάκριση αυτή έχει πρακτικό νόημα, επειδή συνδέεται άμεσα με το πόση «σιγουριά» έχουμε ότι μια δραστηριότητα επιβάλλει πράγματι συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, αντί να αφήνει περιθώριο στο σύστημα να «μοιράσει» την απαίτηση με πολλούς τρόπους. Στις open kinematic chains, οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές είναι μοναδικές—οι φυσικές ιδιότητες του συστήματος, η κινηματική και τα εξωτερικά φορτία αρκούν για να καθορίσουν τις καθαρές ροπές που απαιτούνται σε κάθε άρθρωση. Η μοναδικότητα των λύσεων αντίστροφης δυναμικής δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα των open kinematic chains. Μπορεί να εμφανίζεται και σε closed-loop kinematic chains, όταν δεν είναι over-actuated—δηλαδή όταν το mobility του μηχανισμού είναι ίσο με το actuation. Όταν ένα κλειστό κινηματικό σύστημα είναι over-actuated (περισσότερη ανεξάρτητη «ενεργοποίηση» από όση απαιτεί η κινηματική του ελευθερία), τότε οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές γίνονται μη-μοναδικές. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια: σημαίνει ότι η ίδια εξωτερική εικόνα (κίνηση/στάση/φορτία) δεν εγγυάται ένα συγκεκριμένο προφίλ αρθρικής φόρτισης. Άρα, αν ο στόχος ενός τεστ αξιολόγησης ή μιας άσκησης είναι να «στοχεύσει» με αξιοπιστία συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, η μη-μοναδικότητα εισάγει μια θεμελιώδη αβεβαιότητα: το σύστημα μπορεί να ικανοποιεί την ίδια κίνηση με διαφορετικές εσωτερικές κατανομές ροπών. Κρίσιμο σημείο της εργασίας είναι ότι το παραπάνω αφορά τις καθαρές αρθρικές ροπές και όχι την ανακατασκευή δυνάμεων μεμονωμένων μυών. Η μυϊκή πλεοναστικότητα καθιστά τις μυϊκές δυνάμεις, στις περισσότερες περιπτώσεις, μη-μοναδικές ακόμη και όταν οι καθαρές αρθρικές ροπές έχουν μοναδική λύση. Επομένως, το πλαίσιο που αναπτύσσεται εδώ είναι εργαλείο στο αρθρικό επίπεδο: τι απαιτείται ως καθαρή ροπή ανά άρθρωση για να συμβεί η κίνηση. Όταν, λόγω ορθοπαιδικών ή νευρολογικών καταστάσεων, δεν μπορούμε να υποθέτουμε με ασφάλεια ότι θα εμφανιστεί η «φυσιολογική» μυϊκή στρατηγική, τότε η αξία μιας άσκησης δεν μπορεί να στηρίζεται στο «συνήθως έτσι δουλεύει στους υγιείς», αλλά ωφελεί να στηρίζεται σε δομικές ιδιότητες του μηχανισμού που περιορίζουν τις δυνατές λύσεις έστω και αν αυτό είναι μόνο στο επίπεδο των καθαρών αρθρικών ροπών. Η εργασία εισάγει επιπλέον την έννοια των «open configurations» για closed-loop kinematic chains. Η ιδέα είναι ότι σε μια closed-loop kinematic chain υπάρχουν configurations όπου, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μπορεί να χαθεί η κινηματική σύζευξη μεταξύ ορισμένων αρθρώσεων—και τότε προκύπτει πρακτικά η επιθυμητή ιδιότητα της μοναδικότητας της λύσης για καθαρές αρθρικές ροπές σε αυτές τις αρθρώσεις. Η εισαγωγή αυτής της έννοιας σκοπεύει στην αναγνώριση του πότε ένα κλειστό σύστημα συμπεριφέρεται, ως προς τη μοναδικότητα των καθαρών αρθρικών ροπών, σε συγκεκριμένο επίπεδο, σαν να ήταν «ανοιχτό» στο κομμάτι που μας ενδιαφέρει. Η εργασία αναγνωρίζει ότι τα συμπεράσματά της είναι θεωρητικά και πρέπει να διερευνηθεί και εμπειρικά κατά πόσο η επιλογή δραστηριοτήτων με μοναδικές λύσεις αντίστροφης δυναμικής για αρθρώσεις-στόχους οδηγεί σε πιο προβλέψιμη φόρτιση—ειδικά σε πληθυσμούς όπου η «φυσιολογική» κινητική στρατηγική δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη.","The definition of the terms “open kinetic chain” and “closed kinetic chain”, which appear in hundreds of papers in physiotherapy, orthopaedics, and exercise, has been argued to be imprecise, paradoxical, and to hold little resemblance to the engineering concept of open and closed kinematic chains from which they appear to originate. Whether or not the current definitions of the terms open and closed “kinetic” chains hold any value to the study of human motion is to be argued by the authors who use them, and it is not in the scope of this thesis to investigate it. The original engineering definitions of open and closed kinematic chains help us to identify a property of linkages that the current definition of open and closed “kinetic” chains in health sciences cannot. This is the property of a linkage to have either a unique or an infinite number of inverse-dynamics solutions for net joint moments. This is critical in the design and interpretation of functional assessment tests (as already argued by Butler and Major in 2003) and, as I will argue, may be of importance in exercise design for individuals for whom, due to orthopaedic or neurologic conditions, normal muscle action is not to be expected during certain exercises. I also propose the notion of “open” and “closed configurations” of closed-loop kinematic chains. A closed-loop kinematic chain can lose the kinematic coupling between some joints when the chain is configured in certain ways and certain conditions apply. Identifying what I name “open configurations” will allow us to extend the list of exercises in which net joint moments in the joints of interest have a unique solution."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Rethinking the kinematic chain concept in health sciences"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Διπλάρος Φανούριος","Diplaros Fanourios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία συντάχθηκε στα αγγλικά, ώστε να είναι άμεσα προσβάσιμη σε διεθνές αναγνωστικό κοινό και, παράλληλα, να διευκολυνθεί η αυτούσια υποβολή της σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Η επιλογή αυτή ευθυγραμμίζεται με την προτροπή του μεταπτυχιακού προγράμματος για δημοσίευση των διπλωματικών εργασιών σε διεθνή peer-reviewed περιοδικά. Οι όροι open «kinetic» chain και closed «kinetic» chain που εμφανίζονται στις επιστήμες υγείας φαίνεται να προέρχονται ιστορικά από τις μηχανολογικές έννοιες των open και closed kinematic chains αλλά να μην περιγράφουν την ίδια ιδέα. Η εργασία δεν εξετάζει τη χρησιμότητα ή μη των όρων όπως χρησιμοποιούνται στις επιστήμες υγείας αλλά εστιάζει στο αν ο, αρχικός, μηχανολογικός ορισμός των κινηματικών αλυσίδων μπορεί να έχει χρησιμότητα στη μελέτη της ανθρώπινης κίνησης και, ειδικότερα, στον σχεδιασμό και την ερμηνεία δραστηριοτήτων αξιολόγησης και άσκησης. Η συμβολή των μηχανολογικών ορισμών είναι η αποκάλυψη της ιδιότητας ενός αρθρωμένου συστήματος να έχει μία μοναδική ή άπειρες λύσεις αντίστροφης δυναμικής για καθαρές αρθρικές ροπές. Με άλλα λόγια, μπορεί να συμβαίνει το εξής κρίσιμο: η ίδια κίνηση, με ίδια εξωτερικά φορτία, να επιτρέπει είτε έναν προσδιορισμό των καθαρών ροπών στις αρθρώσεις, είτε άπειρες εναλλακτικές κατανομές ροπών που είναι συμβατές με την ίδια εξωτερική εικόνα. Η διάκριση αυτή έχει πρακτικό νόημα, επειδή συνδέεται άμεσα με το πόση «σιγουριά» έχουμε ότι μια δραστηριότητα επιβάλλει πράγματι συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, αντί να αφήνει περιθώριο στο σύστημα να «μοιράσει» την απαίτηση με πολλούς τρόπους. Στις open kinematic chains, οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές είναι μοναδικές—οι φυσικές ιδιότητες του συστήματος, η κινηματική και τα εξωτερικά φορτία αρκούν για να καθορίσουν τις καθαρές ροπές που απαιτούνται σε κάθε άρθρωση. Η μοναδικότητα των λύσεων αντίστροφης δυναμικής δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα των open kinematic chains. Μπορεί να εμφανίζεται και σε closed-loop kinematic chains, όταν δεν είναι over-actuated—δηλαδή όταν το mobility του μηχανισμού είναι ίσο με το actuation. Όταν ένα κλειστό κινηματικό σύστημα είναι over-actuated (περισσότερη ανεξάρτητη «ενεργοποίηση» από όση απαιτεί η κινηματική του ελευθερία), τότε οι λύσεις αντίστροφης δυναμικής για τις καθαρές αρθρικές ροπές γίνονται μη-μοναδικές. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια: σημαίνει ότι η ίδια εξωτερική εικόνα (κίνηση/στάση/φορτία) δεν εγγυάται ένα συγκεκριμένο προφίλ αρθρικής φόρτισης. Άρα, αν ο στόχος ενός τεστ αξιολόγησης ή μιας άσκησης είναι να «στοχεύσει» με αξιοπιστία συγκεκριμένες αρθρικές απαιτήσεις, η μη-μοναδικότητα εισάγει μια θεμελιώδη αβεβαιότητα: το σύστημα μπορεί να ικανοποιεί την ίδια κίνηση με διαφορετικές εσωτερικές κατανομές ροπών. Κρίσιμο σημείο της εργασίας είναι ότι το παραπάνω αφορά τις καθαρές αρθρικές ροπές και όχι την ανακατασκευή δυνάμεων μεμονωμένων μυών. Η μυϊκή πλεοναστικότητα καθιστά τις μυϊκές δυνάμεις, στις περισσότερες περιπτώσεις, μη-μοναδικές ακόμη και όταν οι καθαρές αρθρικές ροπές έχουν μοναδική λύση. Επομένως, το πλαίσιο που αναπτύσσεται εδώ είναι εργαλείο στο αρθρικό επίπεδο: τι απαιτείται ως καθαρή ροπή ανά άρθρωση για να συμβεί η κίνηση. Όταν, λόγω ορθοπαιδικών ή νευρολογικών καταστάσεων, δεν μπορούμε να υποθέτουμε με ασφάλεια ότι θα εμφανιστεί η «φυσιολογική» μυϊκή στρατηγική, τότε η αξία μιας άσκησης δεν μπορεί να στηρίζεται στο «συνήθως έτσι δουλεύει στους υγιείς», αλλά ωφελεί να στηρίζεται σε δομικές ιδιότητες του μηχανισμού που περιορίζουν τις δυνατές λύσεις έστω και αν αυτό είναι μόνο στο επίπεδο των καθαρών αρθρικών ροπών. Η εργασία εισάγει επιπλέον την έννοια των «open configurations» για closed-loop kinematic chains. Η ιδέα είναι ότι σε μια closed-loop kinematic chain υπάρχουν configurations όπου, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μπορεί να χαθεί η κινηματική σύζευξη μεταξύ ορισμένων αρθρώσεων—και τότε προκύπτει πρακτικά η επιθυμητή ιδιότητα της μοναδικότητας της λύσης για καθαρές αρθρικές ροπές σε αυτές τις αρθρώσεις. Η εισαγωγή αυτής της έννοιας σκοπεύει στην αναγνώριση του πότε ένα κλειστό σύστημα συμπεριφέρεται, ως προς τη μοναδικότητα των καθαρών αρθρικών ροπών, σε συγκεκριμένο επίπεδο, σαν να ήταν «ανοιχτό» στο κομμάτι που μας ενδιαφέρει. Η εργασία αναγνωρίζει ότι τα συμπεράσματά της είναι θεωρητικά και πρέπει να διερευνηθεί και εμπειρικά κατά πόσο η επιλογή δραστηριοτήτων με μοναδικές λύσεις αντίστροφης δυναμικής για αρθρώσεις-στόχους οδηγεί σε πιο προβλέψιμη φόρτιση—ειδικά σε πληθυσμούς όπου η «φυσιολογική» κινητική στρατηγική δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη.","The definition of the terms “open kinetic chain” and “closed kinetic chain”, which appear in hundreds of papers in physiotherapy, orthopaedics, and exercise, has been argued to be imprecise, paradoxical, and to hold little resemblance to the engineering concept of open and closed kinematic chains from which they appear to originate. Whether or not the current definitions of the terms open and closed “kinetic” chains hold any value to the study of human motion is to be argued by the authors who use them, and it is not in the scope of this thesis to investigate it. The original engineering definitions of open and closed kinematic chains help us to identify a property of linkages that the current definition of open and closed “kinetic” chains in health sciences cannot. This is the property of a linkage to have either a unique or an infinite number of inverse-dynamics solutions for net joint moments. This is critical in the design and interpretation of functional assessment tests (as already argued by Butler and Major in 2003) and, as I will argue, may be of importance in exercise design for individuals for whom, due to orthopaedic or neurologic conditions, normal muscle action is not to be expected during certain exercises. I also propose the notion of “open” and “closed configurations” of closed-loop kinematic chains. A closed-loop kinematic chain can lose the kinematic coupling between some joints when the chain is configured in certain ways and certain conditions apply. Identifying what I name “open configurations” will allow us to extend the list of exercises in which net joint moments in the joints of interest have a unique solution."],"dc:identifier":["uoadl:5432879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432879"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Rethinking the kinematic chain concept in health sciences"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:35Z"}