{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5432952"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5432952","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της σχέσης των αυτοτραυματικών συμπεριφορών με την έκθεση σε τραυματικά γεγονότα σε έφηβους 12 – 16 ετών: Προκαταρκτικά ευρήματα του 2ου κύματος της διακρατικής μελέτης GCAMHS","abstract":"Θεωρητικό Υπόβαθρο: Ο αυτοτραυματισμός στην εφηβεία αποτελεί σημαντικό ζήτημα ψυχικής υγείας, με επιπτώσεις στην ψυχική ευημερία και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των νέων. Παράλληλα, η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα έχει αναγνωριστεί ως παράγοντας που σχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης αυτοτραυματικών συμπεριφορών. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ αυτοτραυματικών συμπεριφορών και τραυματικών εμπειριών που έχουν βιώσει έφηβοι ηλικίας 12–16 ετών αποτέλεσε τον σκοπό της παρούσας συγχρονικής μελέτης. Μεθοδολογία: Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Διακρατικής Μελέτης Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS) με τη συμμετοχή 1.651 εφήβων από σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (54.9% κορίτσια και 43.1% αγόρια και 2% άλλο), μέσης ηλικίας 13,57 ± 1,11 έτη. Για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Τραύματος Παιδιών και Εφήβων (Child and Adolescent Trauma Screen–2, CATS-2) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire, SDQ) Η αυτοτραυματική συμπεριφορά των εφήβων αξιολογήθηκε με μία ερώτηση αυτοαναφοράς. Αποτελέσματα: Οι έφηβοι που είχαν εκτεθεί σε τραυματικά γεγονότα παρουσίασαν υψηλότερο μέσο όρο στις δυσκολίες υπερκινητικότητας (Μ.Ο.=4,76, Τ.Α.=2,47) σε σύγκριση με τους μη εκτεθέντες (Μ.Ο.=4,01, Τ.Α.=2,42), παράλληλα στις δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους εμφάνισαν υψηλότερο μέσο όρο (MΟ= 1.89, ΤΑ = 1.78) έναντι των μη εκτεθέντων (MΟ= 1.44, ΤΑ= 1.50). Η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα δεν συσχετίστηκε με τα περισσότερα δημογραφικά χαρακτηριστικά, με εξαίρεση ορισμένες μορφές οικογενειακής σύστασης. Τέλος, σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες της αυτοτραυματικής συμπεριφοράς αναδείχθηκαν το φύλο (OR=0,57, 95% ΔΕ: 0,45–0,71), η διαβίωση με δύο γονείς του ίδιου φύλου (OR=4,57, 95% ΔΕ: 1,29–16,25) και η ελληνική ως μητρική γλώσσα (OR=0,48, 95% ΔΕ: 0,26–0,88). Συμπεράσματα : Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι ο αυτοτραυματισμός αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, στο οποίο αλληλεπιδρούν η βαρύτητα των μετατραυματικών συμπτωμάτων, οι συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, καθώς και άλλοι ατομικοί και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες.","abstract_html":"Θεωρητικό Υπόβαθρο: Ο αυτοτραυματισμός στην εφηβεία αποτελεί σημαντικό ζήτημα ψυχικής υγείας, με επιπτώσεις στην ψυχική ευημερία και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των νέων. Παράλληλα, η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα έχει αναγνωριστεί ως παράγοντας που σχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης αυτοτραυματικών συμπεριφορών. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ αυτοτραυματικών συμπεριφορών και τραυματικών εμπειριών που έχουν βιώσει έφηβοι ηλικίας 12–16 ετών αποτέλεσε τον σκοπό της παρούσας συγχρονικής μελέτης. Μεθοδολογία: Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Διακρατικής Μελέτης Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS) με τη συμμετοχή 1.651 εφήβων από σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (54.9% κορίτσια και 43.1% αγόρια και 2% άλλο), μέσης ηλικίας 13,57 ± 1,11 έτη. Για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Τραύματος Παιδιών και Εφήβων (Child and Adolescent Trauma Screen–2, CATS-2) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire, SDQ) Η αυτοτραυματική συμπεριφορά των εφήβων αξιολογήθηκε με μία ερώτηση αυτοαναφοράς. Αποτελέσματα: Οι έφηβοι που είχαν εκτεθεί σε τραυματικά γεγονότα παρουσίασαν υψηλότερο μέσο όρο στις δυσκολίες υπερκινητικότητας (Μ.Ο.=4,76, Τ.Α.=2,47) σε σύγκριση με τους μη εκτεθέντες (Μ.Ο.=4,01, Τ.Α.=2,42), παράλληλα στις δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους εμφάνισαν υψηλότερο μέσο όρο (MΟ= 1.89, ΤΑ = 1.78) έναντι των μη εκτεθέντων (MΟ= 1.44, ΤΑ= 1.50). Η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα δεν συσχετίστηκε με τα περισσότερα δημογραφικά χαρακτηριστικά, με εξαίρεση ορισμένες μορφές οικογενειακής σύστασης. Τέλος, σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες της αυτοτραυματικής συμπεριφοράς αναδείχθηκαν το φύλο (OR=0,57, 95% ΔΕ: 0,45–0,71), η διαβίωση με δύο γονείς του ίδιου φύλου (OR=4,57, 95% ΔΕ: 1,29–16,25) και η ελληνική ως μητρική γλώσσα (OR=0,48, 95% ΔΕ: 0,26–0,88). Συμπεράσματα : Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι ο αυτοτραυματισμός αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, στο οποίο αλληλεπιδρούν η βαρύτητα των μετατραυματικών συμπτωμάτων, οι συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, καθώς και άλλοι ατομικοί και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες.","abstract_has_math":false,"creators":["Βενετσάνου Ελευθερία","Venetsanou Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5432952"],"render_values":[{"text":"uoadl:5432952","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432952","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432952","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5432952","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βενετσάνου Ελευθερία","Venetsanou Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5432952","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432952"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Θεωρητικό Υπόβαθρο: Ο αυτοτραυματισμός στην εφηβεία αποτελεί σημαντικό ζήτημα ψυχικής υγείας, με επιπτώσεις στην ψυχική ευημερία και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των νέων. Παράλληλα, η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα έχει αναγνωριστεί ως παράγοντας που σχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης αυτοτραυματικών συμπεριφορών. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ αυτοτραυματικών συμπεριφορών και τραυματικών εμπειριών που έχουν βιώσει έφηβοι ηλικίας 12–16 ετών αποτέλεσε τον σκοπό της παρούσας συγχρονικής μελέτης. Μεθοδολογία: Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Διακρατικής Μελέτης Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS) με τη συμμετοχή 1.651 εφήβων από σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (54.9% κορίτσια και 43.1% αγόρια και 2% άλλο), μέσης ηλικίας 13,57 ± 1,11 έτη. Για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Τραύματος Παιδιών και Εφήβων (Child and Adolescent Trauma Screen–2, CATS-2) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire, SDQ) Η αυτοτραυματική συμπεριφορά των εφήβων αξιολογήθηκε με μία ερώτηση αυτοαναφοράς. Αποτελέσματα: Οι έφηβοι που είχαν εκτεθεί σε τραυματικά γεγονότα παρουσίασαν υψηλότερο μέσο όρο στις δυσκολίες υπερκινητικότητας (Μ.Ο.=4,76, Τ.Α.=2,47) σε σύγκριση με τους μη εκτεθέντες (Μ.Ο.=4,01, Τ.Α.=2,42), παράλληλα στις δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους εμφάνισαν υψηλότερο μέσο όρο (MΟ= 1.89, ΤΑ = 1.78) έναντι των μη εκτεθέντων (MΟ= 1.44, ΤΑ= 1.50). Η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα δεν συσχετίστηκε με τα περισσότερα δημογραφικά χαρακτηριστικά, με εξαίρεση ορισμένες μορφές οικογενειακής σύστασης. Τέλος, σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες της αυτοτραυματικής συμπεριφοράς αναδείχθηκαν το φύλο (OR=0,57, 95% ΔΕ: 0,45–0,71), η διαβίωση με δύο γονείς του ίδιου φύλου (OR=4,57, 95% ΔΕ: 1,29–16,25) και η ελληνική ως μητρική γλώσσα (OR=0,48, 95% ΔΕ: 0,26–0,88). Συμπεράσματα : Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι ο αυτοτραυματισμός αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, στο οποίο αλληλεπιδρούν η βαρύτητα των μετατραυματικών συμπτωμάτων, οι συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, καθώς και άλλοι ατομικοί και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες.","Background: Non-suicidal self-injury (NSSI) during adolescence constitutes a significant mental health issue, with implications for young people’s psychological well-being and psychosocial development. At the same time, exposure to traumatic events has been identified as a factor associated with an increased likelihood of engaging in NSSI. Objective: The aim of the present cross-sectional study was to investigate the relationship between non-suicidal self-injury and traumatic experiences among adolescents aged 12–16 years. Methods: The study was conducted within the framework of the cross-national Child and Adolescent Mental Health Study (GCAMHS), with the participation of 1,651 adolescents from secondary education schools (54.9% girls, 43.1% boys, and 2.0% other), with a mean age of 13.57 ± 1.11 years. Data were collected using the Child and Adolescent Trauma Screen–2 (CATS-2) and the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ). Results: Adolescents who had been exposed to traumatic events showed a higher mean score on hyperactivity difficulties (M = 4.76, SD = 2.47) compared to non-exposed adolescents (M = 4.01, SD = 2.42). Likewise, they showed a higher mean score on peer relationship difficulties (M = 1.89, SD = 1.78) compared to non-exposed adolescents (M = 1.44, SD = 1.50). Exposure to traumatic events was not associated with most demographic characteristics, with the exception of certain family structure categories. Finally, significant predictors of NSSI were gender (OR = 0.57, 95% CI: 0.45–0.71), living with two same-sex parents (OR = 4.57, 95% CI: 1.29–16.25), and Greek as a mother tongue (OR = 0.48, 95% CI: 0.26–0.88). Conclusions: The findings support the view that self-injury is a multifactorial phenomenon, involving the interplay of post-traumatic symptom severity, emotional and behavioral difficulties, as well as other individual and psychosocial factors."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της σχέσης των αυτοτραυματικών συμπεριφορών με την έκθεση σε τραυματικά γεγονότα σε έφηβους 12 – 16 ετών: Προκαταρκτικά ευρήματα του 2ου κύματος της διακρατικής μελέτης GCAMHS"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βενετσάνου Ελευθερία","Venetsanou Eleftheria"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Θεωρητικό Υπόβαθρο: Ο αυτοτραυματισμός στην εφηβεία αποτελεί σημαντικό ζήτημα ψυχικής υγείας, με επιπτώσεις στην ψυχική ευημερία και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των νέων. Παράλληλα, η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα έχει αναγνωριστεί ως παράγοντας που σχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης αυτοτραυματικών συμπεριφορών. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ αυτοτραυματικών συμπεριφορών και τραυματικών εμπειριών που έχουν βιώσει έφηβοι ηλικίας 12–16 ετών αποτέλεσε τον σκοπό της παρούσας συγχρονικής μελέτης. Μεθοδολογία: Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Διακρατικής Μελέτης Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS) με τη συμμετοχή 1.651 εφήβων από σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (54.9% κορίτσια και 43.1% αγόρια και 2% άλλο), μέσης ηλικίας 13,57 ± 1,11 έτη. Για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν η Κλίμακα Τραύματος Παιδιών και Εφήβων (Child and Adolescent Trauma Screen–2, CATS-2) και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (Strengths and Difficulties Questionnaire, SDQ) Η αυτοτραυματική συμπεριφορά των εφήβων αξιολογήθηκε με μία ερώτηση αυτοαναφοράς. Αποτελέσματα: Οι έφηβοι που είχαν εκτεθεί σε τραυματικά γεγονότα παρουσίασαν υψηλότερο μέσο όρο στις δυσκολίες υπερκινητικότητας (Μ.Ο.=4,76, Τ.Α.=2,47) σε σύγκριση με τους μη εκτεθέντες (Μ.Ο.=4,01, Τ.Α.=2,42), παράλληλα στις δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους εμφάνισαν υψηλότερο μέσο όρο (MΟ= 1.89, ΤΑ = 1.78) έναντι των μη εκτεθέντων (MΟ= 1.44, ΤΑ= 1.50). Η έκθεση σε τραυματικά γεγονότα δεν συσχετίστηκε με τα περισσότερα δημογραφικά χαρακτηριστικά, με εξαίρεση ορισμένες μορφές οικογενειακής σύστασης. Τέλος, σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες της αυτοτραυματικής συμπεριφοράς αναδείχθηκαν το φύλο (OR=0,57, 95% ΔΕ: 0,45–0,71), η διαβίωση με δύο γονείς του ίδιου φύλου (OR=4,57, 95% ΔΕ: 1,29–16,25) και η ελληνική ως μητρική γλώσσα (OR=0,48, 95% ΔΕ: 0,26–0,88). Συμπεράσματα : Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι ο αυτοτραυματισμός αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, στο οποίο αλληλεπιδρούν η βαρύτητα των μετατραυματικών συμπτωμάτων, οι συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, καθώς και άλλοι ατομικοί και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες.","Background: Non-suicidal self-injury (NSSI) during adolescence constitutes a significant mental health issue, with implications for young people’s psychological well-being and psychosocial development. At the same time, exposure to traumatic events has been identified as a factor associated with an increased likelihood of engaging in NSSI. Objective: The aim of the present cross-sectional study was to investigate the relationship between non-suicidal self-injury and traumatic experiences among adolescents aged 12–16 years. Methods: The study was conducted within the framework of the cross-national Child and Adolescent Mental Health Study (GCAMHS), with the participation of 1,651 adolescents from secondary education schools (54.9% girls, 43.1% boys, and 2.0% other), with a mean age of 13.57 ± 1.11 years. Data were collected using the Child and Adolescent Trauma Screen–2 (CATS-2) and the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ). Results: Adolescents who had been exposed to traumatic events showed a higher mean score on hyperactivity difficulties (M = 4.76, SD = 2.47) compared to non-exposed adolescents (M = 4.01, SD = 2.42). Likewise, they showed a higher mean score on peer relationship difficulties (M = 1.89, SD = 1.78) compared to non-exposed adolescents (M = 1.44, SD = 1.50). Exposure to traumatic events was not associated with most demographic characteristics, with the exception of certain family structure categories. Finally, significant predictors of NSSI were gender (OR = 0.57, 95% CI: 0.45–0.71), living with two same-sex parents (OR = 4.57, 95% CI: 1.29–16.25), and Greek as a mother tongue (OR = 0.48, 95% CI: 0.26–0.88). Conclusions: The findings support the view that self-injury is a multifactorial phenomenon, involving the interplay of post-traumatic symptom severity, emotional and behavioral difficulties, as well as other individual and psychosocial factors."],"dc:identifier":["uoadl:5432952","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5432952"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της σχέσης των αυτοτραυματικών συμπεριφορών με την έκθεση σε τραυματικά γεγονότα σε έφηβους 12 – 16 ετών: Προκαταρκτικά ευρήματα του 2ου κύματος της διακρατικής μελέτης GCAMHS"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:35Z"}