{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433528"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433528","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική αξιολόγηση αναστολέων ΜΕΑ και σαρτανών ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση και τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς μετά από οξύ στεφανιαίο σύνδρομο: συστηματική ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή: Η αναστολή του συστήματος ρενίνης–αγγειοτενσίνης αποτελεί βασικό θεραπευτικό άξονα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, με στόχο τη βελτίωση της πρόγνωσης και τον περιορισμό της δυσμενούς καρδιακής αναδιαμόρφωσης. Ωστόσο, η συγκριτική αποτελεσματικότητα των αναστολέων ΜΕΑ (ACEi) έναντι των ανταγωνιστών των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (ARBs) παραμένει ατελώς αποσαφηνισμένη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση των ACEi και των ARBs ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση και τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με προκαθορισμένο PICO. Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε PubMed, Google Scholar και Cochrane Library, με συμπληρωματικό έλεγχο σε Scopus και ClinicalTrials.gov. Συμπεριλήφθηκαν ενήλικες ασθενείς μετά από STEMI ή NSTEMI, με σύγκριση ACEi έναντι ARBs. Η κύρια έκβαση ήταν η συνολική ή/και καρδιαγγειακή θνητότητα, ενώ οι δευτερεύουσες εκβάσεις περιλάμβαναν δείκτες καρδιακής αναδιαμόρφωσης, MACE, επανανοσηλείες, επανέμφραγμα/επαναγγείωση και ασφάλεια/ανεκτικότητα. Η σύνθεση ήταν ποιοτική λόγω κλινικής και μεθοδολογικής ετερογένειας. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 17 μελέτες, από τις οποίες 15 παρείχαν άμεση συγκριτική τεκμηρίωση και 2 υποστηρικτική/έμμεση τεκμηρίωση. Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν ανέδειξαν σαφή και σταθερή υπεροχή κάποιας θεραπευτικής κατηγορίας ως προς τη θνητότητα, τα μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα ή τις περισσότερες κλινικές εκβάσεις. Ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση, τόσο οι ACEi όσο και οι ARBs σχετίστηκαν με ευνοϊκές επιδράσεις, χωρίς σταθερή γενικεύσιμη υπεροχή. Οι ARBs εμφάνισαν καλύτερο προφίλ ανεκτικότητας, κυρίως λόγω χαμηλότερης συχνότητας βήχα και διακοπής θεραπείας. Συμπεράσματα: Οι ACEi και οι ARBs παρουσιάζουν συνολικά συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η επιλογή θεραπείας πρέπει να εξατομικεύεται με βάση το κλινικό προφίλ, την ανεκτικότητα, τις συννοσηρότητες και τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αναστολή του συστήματος ρενίνης–αγγειοτενσίνης αποτελεί βασικό θεραπευτικό άξονα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, με στόχο τη βελτίωση της πρόγνωσης και τον περιορισμό της δυσμενούς καρδιακής αναδιαμόρφωσης. Ωστόσο, η συγκριτική αποτελεσματικότητα των αναστολέων ΜΕΑ (ACEi) έναντι των ανταγωνιστών των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (ARBs) παραμένει ατελώς αποσαφηνισμένη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση των ACEi και των ARBs ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση και τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με προκαθορισμένο PICO. Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε PubMed, Google Scholar και Cochrane Library, με συμπληρωματικό έλεγχο σε Scopus και ClinicalTrials.gov. Συμπεριλήφθηκαν ενήλικες ασθενείς μετά από STEMI ή NSTEMI, με σύγκριση ACEi έναντι ARBs. Η κύρια έκβαση ήταν η συνολική ή/και καρδιαγγειακή θνητότητα, ενώ οι δευτερεύουσες εκβάσεις περιλάμβαναν δείκτες καρδιακής αναδιαμόρφωσης, MACE, επανανοσηλείες, επανέμφραγμα/επαναγγείωση και ασφάλεια/ανεκτικότητα. Η σύνθεση ήταν ποιοτική λόγω κλινικής και μεθοδολογικής ετερογένειας. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 17 μελέτες, από τις οποίες 15 παρείχαν άμεση συγκριτική τεκμηρίωση και 2 υποστηρικτική/έμμεση τεκμηρίωση. Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν ανέδειξαν σαφή και σταθερή υπεροχή κάποιας θεραπευτικής κατηγορίας ως προς τη θνητότητα, τα μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα ή τις περισσότερες κλινικές εκβάσεις. Ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση, τόσο οι ACEi όσο και οι ARBs σχετίστηκαν με ευνοϊκές επιδράσεις, χωρίς σταθερή γενικεύσιμη υπεροχή. Οι ARBs εμφάνισαν καλύτερο προφίλ ανεκτικότητας, κυρίως λόγω χαμηλότερης συχνότητας βήχα και διακοπής θεραπείας. Συμπεράσματα: Οι ACEi και οι ARBs παρουσιάζουν συνολικά συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η επιλογή θεραπείας πρέπει να εξατομικεύεται με βάση το κλινικό προφίλ, την ανεκτικότητα, τις συννοσηρότητες και τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών.","abstract_has_math":false,"creators":["Ματσούκης Παναγιώτης","Matsoukis Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433528"],"render_values":[{"text":"uoadl:5433528","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433528","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433528","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5433528","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ματσούκης Παναγιώτης","Matsoukis Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433528","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433528"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αναστολή του συστήματος ρενίνης–αγγειοτενσίνης αποτελεί βασικό θεραπευτικό άξονα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, με στόχο τη βελτίωση της πρόγνωσης και τον περιορισμό της δυσμενούς καρδιακής αναδιαμόρφωσης. Ωστόσο, η συγκριτική αποτελεσματικότητα των αναστολέων ΜΕΑ (ACEi) έναντι των ανταγωνιστών των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (ARBs) παραμένει ατελώς αποσαφηνισμένη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση των ACEi και των ARBs ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση και τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με προκαθορισμένο PICO. Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε PubMed, Google Scholar και Cochrane Library, με συμπληρωματικό έλεγχο σε Scopus και ClinicalTrials.gov. Συμπεριλήφθηκαν ενήλικες ασθενείς μετά από STEMI ή NSTEMI, με σύγκριση ACEi έναντι ARBs. Η κύρια έκβαση ήταν η συνολική ή/και καρδιαγγειακή θνητότητα, ενώ οι δευτερεύουσες εκβάσεις περιλάμβαναν δείκτες καρδιακής αναδιαμόρφωσης, MACE, επανανοσηλείες, επανέμφραγμα/επαναγγείωση και ασφάλεια/ανεκτικότητα. Η σύνθεση ήταν ποιοτική λόγω κλινικής και μεθοδολογικής ετερογένειας. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 17 μελέτες, από τις οποίες 15 παρείχαν άμεση συγκριτική τεκμηρίωση και 2 υποστηρικτική/έμμεση τεκμηρίωση. Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν ανέδειξαν σαφή και σταθερή υπεροχή κάποιας θεραπευτικής κατηγορίας ως προς τη θνητότητα, τα μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα ή τις περισσότερες κλινικές εκβάσεις. Ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση, τόσο οι ACEi όσο και οι ARBs σχετίστηκαν με ευνοϊκές επιδράσεις, χωρίς σταθερή γενικεύσιμη υπεροχή. Οι ARBs εμφάνισαν καλύτερο προφίλ ανεκτικότητας, κυρίως λόγω χαμηλότερης συχνότητας βήχα και διακοπής θεραπείας. Συμπεράσματα: Οι ACEi και οι ARBs παρουσιάζουν συνολικά συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η επιλογή θεραπείας πρέπει να εξατομικεύεται με βάση το κλινικό προφίλ, την ανεκτικότητα, τις συννοσηρότητες και τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών.","Introduction: Inhibition of the renin–angiotensin system is a key therapeutic strategy after acute myocardial infarction, aiming to improve prognosis and limit adverse cardiac remodeling. However, the comparative effectiveness of angiotensin-converting enzyme inhibitors (ACEi) versus angiotensin II receptor blockers (ARBs) remains incompletely clarified. Aim: The aim of this systematic review was to compare ACEi and ARBs with regard to cardiac remodeling and cardiovascular outcomes in patients after acute myocardial infarction. Material and methods: A systematic literature review was conducted according to a predefined PICO framework. Searches were performed in PubMed, Google Scholar and the Cochrane Library, with supplementary checks in Scopus and ClinicalTrials.gov. Eligible populations included adult patients after STEMI or NSTEMI, with direct comparison between ACEi and ARBs. The primary outcome was all-cause and/or cardiovascular mortality, while secondary outcomes included indices of cardiac remodeling, major adverse cardiovascular events, rehospitalizations, reinfarction/revascularization, and safety/tolerability outcomes. A qualitative synthesis was performed because of clinical and methodological heterogeneity. Results: Seventeen studies were included, of which 15 provided direct comparative evidence and 2 were used as contextual/indirect evidence. Overall, the available data did not demonstrate a clear and consistent superiority of either therapeutic class regarding mortality, major adverse cardiovascular events, or most evaluated clinical outcomes. Regarding cardiac remodeling, both ACEi and ARBs were associated with favorable effects on left ventricular remodeling indices, without consistent and generalizable superiority of one class over the other. ARBs showed a more favorable tolerability profile, mainly due to lower rates of cough and treatment discontinuation. Conclusions: ACEi and ARBs appear to have broadly comparable effectiveness after acute myocardial infarction. Treatment selection should be individualized according to the patient’s clinical profile, baseline left ventricular function, comorbidities, tolerability, risk of adverse effects, and likelihood of long-term adherence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική αξιολόγηση αναστολέων ΜΕΑ και σαρτανών ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση και τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς μετά από οξύ στεφανιαίο σύνδρομο: συστηματική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ματσούκης Παναγιώτης","Matsoukis Panagiotis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αναστολή του συστήματος ρενίνης–αγγειοτενσίνης αποτελεί βασικό θεραπευτικό άξονα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, με στόχο τη βελτίωση της πρόγνωσης και τον περιορισμό της δυσμενούς καρδιακής αναδιαμόρφωσης. Ωστόσο, η συγκριτική αποτελεσματικότητα των αναστολέων ΜΕΑ (ACEi) έναντι των ανταγωνιστών των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (ARBs) παραμένει ατελώς αποσαφηνισμένη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση των ACEi και των ARBs ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση και τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με προκαθορισμένο PICO. Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε PubMed, Google Scholar και Cochrane Library, με συμπληρωματικό έλεγχο σε Scopus και ClinicalTrials.gov. Συμπεριλήφθηκαν ενήλικες ασθενείς μετά από STEMI ή NSTEMI, με σύγκριση ACEi έναντι ARBs. Η κύρια έκβαση ήταν η συνολική ή/και καρδιαγγειακή θνητότητα, ενώ οι δευτερεύουσες εκβάσεις περιλάμβαναν δείκτες καρδιακής αναδιαμόρφωσης, MACE, επανανοσηλείες, επανέμφραγμα/επαναγγείωση και ασφάλεια/ανεκτικότητα. Η σύνθεση ήταν ποιοτική λόγω κλινικής και μεθοδολογικής ετερογένειας. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 17 μελέτες, από τις οποίες 15 παρείχαν άμεση συγκριτική τεκμηρίωση και 2 υποστηρικτική/έμμεση τεκμηρίωση. Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν ανέδειξαν σαφή και σταθερή υπεροχή κάποιας θεραπευτικής κατηγορίας ως προς τη θνητότητα, τα μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα ή τις περισσότερες κλινικές εκβάσεις. Ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση, τόσο οι ACEi όσο και οι ARBs σχετίστηκαν με ευνοϊκές επιδράσεις, χωρίς σταθερή γενικεύσιμη υπεροχή. Οι ARBs εμφάνισαν καλύτερο προφίλ ανεκτικότητας, κυρίως λόγω χαμηλότερης συχνότητας βήχα και διακοπής θεραπείας. Συμπεράσματα: Οι ACEi και οι ARBs παρουσιάζουν συνολικά συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η επιλογή θεραπείας πρέπει να εξατομικεύεται με βάση το κλινικό προφίλ, την ανεκτικότητα, τις συννοσηρότητες και τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών.","Introduction: Inhibition of the renin–angiotensin system is a key therapeutic strategy after acute myocardial infarction, aiming to improve prognosis and limit adverse cardiac remodeling. However, the comparative effectiveness of angiotensin-converting enzyme inhibitors (ACEi) versus angiotensin II receptor blockers (ARBs) remains incompletely clarified. Aim: The aim of this systematic review was to compare ACEi and ARBs with regard to cardiac remodeling and cardiovascular outcomes in patients after acute myocardial infarction. Material and methods: A systematic literature review was conducted according to a predefined PICO framework. Searches were performed in PubMed, Google Scholar and the Cochrane Library, with supplementary checks in Scopus and ClinicalTrials.gov. Eligible populations included adult patients after STEMI or NSTEMI, with direct comparison between ACEi and ARBs. The primary outcome was all-cause and/or cardiovascular mortality, while secondary outcomes included indices of cardiac remodeling, major adverse cardiovascular events, rehospitalizations, reinfarction/revascularization, and safety/tolerability outcomes. A qualitative synthesis was performed because of clinical and methodological heterogeneity. Results: Seventeen studies were included, of which 15 provided direct comparative evidence and 2 were used as contextual/indirect evidence. Overall, the available data did not demonstrate a clear and consistent superiority of either therapeutic class regarding mortality, major adverse cardiovascular events, or most evaluated clinical outcomes. Regarding cardiac remodeling, both ACEi and ARBs were associated with favorable effects on left ventricular remodeling indices, without consistent and generalizable superiority of one class over the other. ARBs showed a more favorable tolerability profile, mainly due to lower rates of cough and treatment discontinuation. Conclusions: ACEi and ARBs appear to have broadly comparable effectiveness after acute myocardial infarction. Treatment selection should be individualized according to the patient’s clinical profile, baseline left ventricular function, comorbidities, tolerability, risk of adverse effects, and likelihood of long-term adherence."],"dc:identifier":["uoadl:5433528","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433528"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συγκριτική αξιολόγηση αναστολέων ΜΕΑ και σαρτανών ως προς την καρδιακή αναδιαμόρφωση και τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς μετά από οξύ στεφανιαίο σύνδρομο: συστηματική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z"}