{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433696"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433696","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συνυπάρχουσες αιματολογικές κακοήθειες σε ασθενείς με σπογγοειδή μυκητίαση","abstract":"Η σπογγοειδής μυκητίαση (mycosis fungoides, MF), το συχνότερο δερματικό Τκυτταρικό λέμφωμα, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο δευτεροπαθών αιματολογικών κακοηθειών. Πληθυσμιακά επιδημιολογικά δεδομένα τεκμηριώνουν σταθερά την αυξημένη επίπτωση λεμφοειδών κακοηθειών — κυρίως μη-Hodgkin λεμφώματος, λεμφώματος Hodgkin και χρόνιας λεμφοκυτταρικής λευχαιμίας / μικρού λεμφοκυτταρικού λεμφώματος (CLL/SLL) — για τις οποίες οι τυποποιημένοι λόγοι επίπτωσης (SIR) υπερβαίνουν σαφώς τις αναμενόμενες τιμές στον γενικό πληθυσμό. Οι συσχετίσεις με την οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML), τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MDS) και τις διαταραχές των πλασματοκυττάρων αναφέρονται με μικρότερη συνέπεια και τεκμηριώνονται κυρίως από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων και μεμονωμένες αναφορές περιστατικών, παρά από αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα. Σε όλες αυτές τις συσχετίσεις, η υποκείμενη βιολογία περιλαμβάνει σύνθετες αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανοσολογικής απορρύθμισης, επικαλυπτόμενων γενετικών και επιγενετικών μονοπατιών και μικροπεριβαλλοντικών παραγόντων. Η ανοσολογική δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται από ελλείμματα στη λειτουργία των Τ-κυττάρων, των κυττάρων φυσικών φονέων (NK) και των δενδριτικών κυττάρων, συμβάλλει στη μειωμένη ανοσοεπιτήρηση των όγκων, ενώ η χημειοκινομεσολαβούμενη κυτταρική προσέλκυση και η αλληλεπίδραση κυτταροκινών μεταξύ κακοηθών κλώνων δημιουργούν ένα επιτρεπτικό περιβάλλον για ογκογένεση πολλαπλών κυτταρικών σειρών. Σε επιλεγμένα μοριακά χαρακτηρισμένα περιστατικά, οι κοινές ή επικαλυπτόμενες μεταβολές σε επιγενετικούς ρυθμιστές, όπως τα γονίδια TET2 και DNMT3A, έχουν εγείρει την πιθανότητα ύπαρξης κλωνικής αιμοποίησης ή κοινών προγονικών μηχανισμών· ωστόσο, η πλειονότητα των αιματολογικών κακοηθειών που συνυπάρχουν με τη σπογγοειδή μυκητίαση δεν έχει χαρακτηριστεί επαρκώς σε επίπεδο συζευγμένης γονιδιωματικής ανάλυσης, ενώ τα περισσότερα σύνθετα λεμφώματα παρουσιάζουν διακριτές κλωνικές προελεύσεις. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ ενός μοντέλου στο οποίο η ανοσολογική επιτρεπτικότητα του ξενιστή — και όχι κάποια κοινή προγονική μετάλλαξη — αποτελεί τη συχνότερη κινητήρια δύναμη της συνυπάρχουσας αιματολογικής κακοήθειας στη σπογγοειδή μυκητίαση. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων της φωτοθεραπείας, της ακτινοθεραπείας, των συστηματικών φαρμάκων και των νεότερων βιολογικών παραγόντων, επηρεάζουν σε μεταβλητό βαθμό τον κίνδυνο δευτεροπαθούς κακοήθειας: η αθροιστική έκθεση σε PUVA συσχετίζεται με δερματική καρκινογένεση, ενώ η συστηματική χημειοθεραπεία ενοχοποιείται για μυελοειδείς νεοπλασίες σχετιζόμενες με τη θεραπεία. Δεδομένα από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων υποδηλώνουν ότι η συνύπαρξη αιματολογικής κακοήθειας ενδέχεται να επιδεινώνει την κλινική έκβαση, με μειωμένη συνολική επιβίωση και αυξημένο κίνδυνο υποτροπής σε επιλεγμένες υποομάδες, αν και αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα επιβίωσης παραμένουν περιορισμένα. Οι διαγνωστικές προκλήσεις στη διαφοροδιάγνωση μεταξύ μετασχηματισμένης σπογγοειδούς μυκητίασης και δευτεροπαθών λεμφωμάτων περιπλέκουν περαιτέρω την κλινική αντιμετώπιση. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση απαιτεί ενσωματωμένα πρωτόκολλα προσυμπτωματικού ελέγχου, εξατομικευμένη παρακολούθηση προσαρμοσμένη στον κίνδυνο και πολυεπιστημονικές θεραπευτικές στρατηγικές που εξισορροπούν τον έλεγχο της νόσου με τη διατήρηση της ανοσολογικής επάρκειας. Οι μελλοντικές κατευθύνσεις περιλαμβάνουν τη δημιουργία προοπτικών πολυκεντρικών μητρώων, τη συζευγμένη γονιδιωματική και επιγονιδιωματική ανάλυση, καθώς και την ανάπτυξη προβλεπτικών μοντέλων που ενσωματώνουν κλινικά, μοριακά και μικροπεριβαλλοντικά δεδομένα, με στόχο τη βελτίωση της έγκαιρης ανίχνευσης και την εξατομικευμένη φροντίδα ασθενών με σπογγοειδή μυκητίαση οι οποίοι παρουσιάζουν ή κινδυνεύουν να εμφανίσουν αιματολογικές συννοσηρότητες.","abstract_html":"Η σπογγοειδής μυκητίαση (mycosis fungoides, MF), το συχνότερο δερματικό Τκυτταρικό λέμφωμα, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο δευτεροπαθών αιματολογικών κακοηθειών. Πληθυσμιακά επιδημιολογικά δεδομένα τεκμηριώνουν σταθερά την αυξημένη επίπτωση λεμφοειδών κακοηθειών — κυρίως μη-Hodgkin λεμφώματος, λεμφώματος Hodgkin και χρόνιας λεμφοκυτταρικής λευχαιμίας / μικρού λεμφοκυτταρικού λεμφώματος (CLL/SLL) — για τις οποίες οι τυποποιημένοι λόγοι επίπτωσης (SIR) υπερβαίνουν σαφώς τις αναμενόμενες τιμές στον γενικό πληθυσμό. Οι συσχετίσεις με την οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML), τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MDS) και τις διαταραχές των πλασματοκυττάρων αναφέρονται με μικρότερη συνέπεια και τεκμηριώνονται κυρίως από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων και μεμονωμένες αναφορές περιστατικών, παρά από αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα. Σε όλες αυτές τις συσχετίσεις, η υποκείμενη βιολογία περιλαμβάνει σύνθετες αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανοσολογικής απορρύθμισης, επικαλυπτόμενων γενετικών και επιγενετικών μονοπατιών και μικροπεριβαλλοντικών παραγόντων. Η ανοσολογική δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται από ελλείμματα στη λειτουργία των Τ-κυττάρων, των κυττάρων φυσικών φονέων (NK) και των δενδριτικών κυττάρων, συμβάλλει στη μειωμένη ανοσοεπιτήρηση των όγκων, ενώ η χημειοκινομεσολαβούμενη κυτταρική προσέλκυση και η αλληλεπίδραση κυτταροκινών μεταξύ κακοηθών κλώνων δημιουργούν ένα επιτρεπτικό περιβάλλον για ογκογένεση πολλαπλών κυτταρικών σειρών. Σε επιλεγμένα μοριακά χαρακτηρισμένα περιστατικά, οι κοινές ή επικαλυπτόμενες μεταβολές σε επιγενετικούς ρυθμιστές, όπως τα γονίδια TET2 και DNMT3A, έχουν εγείρει την πιθανότητα ύπαρξης κλωνικής αιμοποίησης ή κοινών προγονικών μηχανισμών· ωστόσο, η πλειονότητα των αιματολογικών κακοηθειών που συνυπάρχουν με τη σπογγοειδή μυκητίαση δεν έχει χαρακτηριστεί επαρκώς σε επίπεδο συζευγμένης γονιδιωματικής ανάλυσης, ενώ τα περισσότερα σύνθετα λεμφώματα παρουσιάζουν διακριτές κλωνικές προελεύσεις. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ ενός μοντέλου στο οποίο η ανοσολογική επιτρεπτικότητα του ξενιστή — και όχι κάποια κοινή προγονική μετάλλαξη — αποτελεί τη συχνότερη κινητήρια δύναμη της συνυπάρχουσας αιματολογικής κακοήθειας στη σπογγοειδή μυκητίαση. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων της φωτοθεραπείας, της ακτινοθεραπείας, των συστηματικών φαρμάκων και των νεότερων βιολογικών παραγόντων, επηρεάζουν σε μεταβλητό βαθμό τον κίνδυνο δευτεροπαθούς κακοήθειας: η αθροιστική έκθεση σε PUVA συσχετίζεται με δερματική καρκινογένεση, ενώ η συστηματική χημειοθεραπεία ενοχοποιείται για μυελοειδείς νεοπλασίες σχετιζόμενες με τη θεραπεία. Δεδομένα από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων υποδηλώνουν ότι η συνύπαρξη αιματολογικής κακοήθειας ενδέχεται να επιδεινώνει την κλινική έκβαση, με μειωμένη συνολική επιβίωση και αυξημένο κίνδυνο υποτροπής σε επιλεγμένες υποομάδες, αν και αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα επιβίωσης παραμένουν περιορισμένα. Οι διαγνωστικές προκλήσεις στη διαφοροδιάγνωση μεταξύ μετασχηματισμένης σπογγοειδούς μυκητίασης και δευτεροπαθών λεμφωμάτων περιπλέκουν περαιτέρω την κλινική αντιμετώπιση. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση απαιτεί ενσωματωμένα πρωτόκολλα προσυμπτωματικού ελέγχου, εξατομικευμένη παρακολούθηση προσαρμοσμένη στον κίνδυνο και πολυεπιστημονικές θεραπευτικές στρατηγικές που εξισορροπούν τον έλεγχο της νόσου με τη διατήρηση της ανοσολογικής επάρκειας. Οι μελλοντικές κατευθύνσεις περιλαμβάνουν τη δημιουργία προοπτικών πολυκεντρικών μητρώων, τη συζευγμένη γονιδιωματική και επιγονιδιωματική ανάλυση, καθώς και την ανάπτυξη προβλεπτικών μοντέλων που ενσωματώνουν κλινικά, μοριακά και μικροπεριβαλλοντικά δεδομένα, με στόχο τη βελτίωση της έγκαιρης ανίχνευσης και την εξατομικευμένη φροντίδα ασθενών με σπογγοειδή μυκητίαση οι οποίοι παρουσιάζουν ή κινδυνεύουν να εμφανίσουν αιματολογικές συννοσηρότητες.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασίου Νικόλαος","Athanasiou Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433696"],"render_values":[{"text":"uoadl:5433696","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433696","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433696","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5433696","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασίου Νικόλαος","Athanasiou Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433696"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η σπογγοειδής μυκητίαση (mycosis fungoides, MF), το συχνότερο δερματικό Τκυτταρικό λέμφωμα, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο δευτεροπαθών αιματολογικών κακοηθειών. Πληθυσμιακά επιδημιολογικά δεδομένα τεκμηριώνουν σταθερά την αυξημένη επίπτωση λεμφοειδών κακοηθειών — κυρίως μη-Hodgkin λεμφώματος, λεμφώματος Hodgkin και χρόνιας λεμφοκυτταρικής λευχαιμίας / μικρού λεμφοκυτταρικού λεμφώματος (CLL/SLL) — για τις οποίες οι τυποποιημένοι λόγοι επίπτωσης (SIR) υπερβαίνουν σαφώς τις αναμενόμενες τιμές στον γενικό πληθυσμό. Οι συσχετίσεις με την οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML), τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MDS) και τις διαταραχές των πλασματοκυττάρων αναφέρονται με μικρότερη συνέπεια και τεκμηριώνονται κυρίως από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων και μεμονωμένες αναφορές περιστατικών, παρά από αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα. Σε όλες αυτές τις συσχετίσεις, η υποκείμενη βιολογία περιλαμβάνει σύνθετες αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανοσολογικής απορρύθμισης, επικαλυπτόμενων γενετικών και επιγενετικών μονοπατιών και μικροπεριβαλλοντικών παραγόντων. Η ανοσολογική δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται από ελλείμματα στη λειτουργία των Τ-κυττάρων, των κυττάρων φυσικών φονέων (NK) και των δενδριτικών κυττάρων, συμβάλλει στη μειωμένη ανοσοεπιτήρηση των όγκων, ενώ η χημειοκινομεσολαβούμενη κυτταρική προσέλκυση και η αλληλεπίδραση κυτταροκινών μεταξύ κακοηθών κλώνων δημιουργούν ένα επιτρεπτικό περιβάλλον για ογκογένεση πολλαπλών κυτταρικών σειρών. Σε επιλεγμένα μοριακά χαρακτηρισμένα περιστατικά, οι κοινές ή επικαλυπτόμενες μεταβολές σε επιγενετικούς ρυθμιστές, όπως τα γονίδια TET2 και DNMT3A, έχουν εγείρει την πιθανότητα ύπαρξης κλωνικής αιμοποίησης ή κοινών προγονικών μηχανισμών· ωστόσο, η πλειονότητα των αιματολογικών κακοηθειών που συνυπάρχουν με τη σπογγοειδή μυκητίαση δεν έχει χαρακτηριστεί επαρκώς σε επίπεδο συζευγμένης γονιδιωματικής ανάλυσης, ενώ τα περισσότερα σύνθετα λεμφώματα παρουσιάζουν διακριτές κλωνικές προελεύσεις. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ ενός μοντέλου στο οποίο η ανοσολογική επιτρεπτικότητα του ξενιστή — και όχι κάποια κοινή προγονική μετάλλαξη — αποτελεί τη συχνότερη κινητήρια δύναμη της συνυπάρχουσας αιματολογικής κακοήθειας στη σπογγοειδή μυκητίαση. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων της φωτοθεραπείας, της ακτινοθεραπείας, των συστηματικών φαρμάκων και των νεότερων βιολογικών παραγόντων, επηρεάζουν σε μεταβλητό βαθμό τον κίνδυνο δευτεροπαθούς κακοήθειας: η αθροιστική έκθεση σε PUVA συσχετίζεται με δερματική καρκινογένεση, ενώ η συστηματική χημειοθεραπεία ενοχοποιείται για μυελοειδείς νεοπλασίες σχετιζόμενες με τη θεραπεία. Δεδομένα από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων υποδηλώνουν ότι η συνύπαρξη αιματολογικής κακοήθειας ενδέχεται να επιδεινώνει την κλινική έκβαση, με μειωμένη συνολική επιβίωση και αυξημένο κίνδυνο υποτροπής σε επιλεγμένες υποομάδες, αν και αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα επιβίωσης παραμένουν περιορισμένα. Οι διαγνωστικές προκλήσεις στη διαφοροδιάγνωση μεταξύ μετασχηματισμένης σπογγοειδούς μυκητίασης και δευτεροπαθών λεμφωμάτων περιπλέκουν περαιτέρω την κλινική αντιμετώπιση. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση απαιτεί ενσωματωμένα πρωτόκολλα προσυμπτωματικού ελέγχου, εξατομικευμένη παρακολούθηση προσαρμοσμένη στον κίνδυνο και πολυεπιστημονικές θεραπευτικές στρατηγικές που εξισορροπούν τον έλεγχο της νόσου με τη διατήρηση της ανοσολογικής επάρκειας. Οι μελλοντικές κατευθύνσεις περιλαμβάνουν τη δημιουργία προοπτικών πολυκεντρικών μητρώων, τη συζευγμένη γονιδιωματική και επιγονιδιωματική ανάλυση, καθώς και την ανάπτυξη προβλεπτικών μοντέλων που ενσωματώνουν κλινικά, μοριακά και μικροπεριβαλλοντικά δεδομένα, με στόχο τη βελτίωση της έγκαιρης ανίχνευσης και την εξατομικευμένη φροντίδα ασθενών με σπογγοειδή μυκητίαση οι οποίοι παρουσιάζουν ή κινδυνεύουν να εμφανίσουν αιματολογικές συννοσηρότητες.","Mycosis fungoides (MF), the most common cutaneous T-cell lymphoma, is associated with an increased risk of secondary hematologic malignancies (HMs). Population-based epidemiological data provide consistent support for elevated risk of lymphoid malignancies — most notably non-Hodgkin lymphoma (NHL), Hodgkin lymphoma (HL), and chronic lymphocytic leukemia/small lymphocytic lymphoma (CLL/SLL) — for which standardized incidence ratios substantially exceed population expectations. Associations with acute myeloid leukemia (AML), myelodysplastic syndromes (MDS), and plasma cell disorders are reported less consistently and are supported principally by smaller institutional series and individual case reports rather than robust population-level data. Across all these associations, the underlying biology involves complex interactions between immune dysregulation, overlapping genetic and epigenetic pathways, and microenvironmental factors. Immune impairment characterized by defects in T-cell, natural killer cell, and dendritic cell function contributes to reduced tumor surveillance, while chemokinemediated recruitment and cytokine cross-talk between malignant clones create a permissive niche for multi-lineage oncogenesis. In selected molecularly characterized cases, shared alterations in epigenetic regulators such as TET2 or DNMT3A have raised the possibility of clonal hematopoiesis or common progenitor mechanisms; however, the majority of MF-associated hematologic malignancies remain insufficiently characterized at the paired genomic level, and most composite lymphomas demonstrate distinct clonal origins. These findings support a model in which host immune permissiveness — rather than shared progenitor mutations — is the more common driver of concomitant hematologic malignancy in MF. Therapeutic interventions, including phototherapy, radiotherapy, systemic agents, and novel biologics, influence secondary malignancy risk variably, with cumulative PUVA exposure linked to cutaneous carcinogenesis and systemic chemotherapy implicated in therapy-related myeloid neoplasms. Available evidence from small institutional series suggests that coexisting HMs may worsen clinical outcomes, with reduced overall survival and increased relapse risk observed in selected subgroups, although robust population-level survival benchmarks remain limited. Diagnostic challenges in distinguishing transformed MF from secondary lymphomas further complicate clinical management. Effective management requires integrated screening protocols, risk-adapted surveillance, and multidisciplinary treatment strategies balancing disease control with preservation of immune competence. Future directions emphasize prospective multicenter registries, paired genomic and epigenomic profiling, and development of predictive models incorporating clinical, molecular, and microenvironmental data to improve early detection and guide personalized care in MF patients at risk for or presenting with hematologic comorbidities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συνυπάρχουσες αιματολογικές κακοήθειες σε ασθενείς με σπογγοειδή μυκητίαση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασίου Νικόλαος","Athanasiou Nikolaos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η σπογγοειδής μυκητίαση (mycosis fungoides, MF), το συχνότερο δερματικό Τκυτταρικό λέμφωμα, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο δευτεροπαθών αιματολογικών κακοηθειών. Πληθυσμιακά επιδημιολογικά δεδομένα τεκμηριώνουν σταθερά την αυξημένη επίπτωση λεμφοειδών κακοηθειών — κυρίως μη-Hodgkin λεμφώματος, λεμφώματος Hodgkin και χρόνιας λεμφοκυτταρικής λευχαιμίας / μικρού λεμφοκυτταρικού λεμφώματος (CLL/SLL) — για τις οποίες οι τυποποιημένοι λόγοι επίπτωσης (SIR) υπερβαίνουν σαφώς τις αναμενόμενες τιμές στον γενικό πληθυσμό. Οι συσχετίσεις με την οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML), τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MDS) και τις διαταραχές των πλασματοκυττάρων αναφέρονται με μικρότερη συνέπεια και τεκμηριώνονται κυρίως από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων και μεμονωμένες αναφορές περιστατικών, παρά από αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα. Σε όλες αυτές τις συσχετίσεις, η υποκείμενη βιολογία περιλαμβάνει σύνθετες αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανοσολογικής απορρύθμισης, επικαλυπτόμενων γενετικών και επιγενετικών μονοπατιών και μικροπεριβαλλοντικών παραγόντων. Η ανοσολογική δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται από ελλείμματα στη λειτουργία των Τ-κυττάρων, των κυττάρων φυσικών φονέων (NK) και των δενδριτικών κυττάρων, συμβάλλει στη μειωμένη ανοσοεπιτήρηση των όγκων, ενώ η χημειοκινομεσολαβούμενη κυτταρική προσέλκυση και η αλληλεπίδραση κυτταροκινών μεταξύ κακοηθών κλώνων δημιουργούν ένα επιτρεπτικό περιβάλλον για ογκογένεση πολλαπλών κυτταρικών σειρών. Σε επιλεγμένα μοριακά χαρακτηρισμένα περιστατικά, οι κοινές ή επικαλυπτόμενες μεταβολές σε επιγενετικούς ρυθμιστές, όπως τα γονίδια TET2 και DNMT3A, έχουν εγείρει την πιθανότητα ύπαρξης κλωνικής αιμοποίησης ή κοινών προγονικών μηχανισμών· ωστόσο, η πλειονότητα των αιματολογικών κακοηθειών που συνυπάρχουν με τη σπογγοειδή μυκητίαση δεν έχει χαρακτηριστεί επαρκώς σε επίπεδο συζευγμένης γονιδιωματικής ανάλυσης, ενώ τα περισσότερα σύνθετα λεμφώματα παρουσιάζουν διακριτές κλωνικές προελεύσεις. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ ενός μοντέλου στο οποίο η ανοσολογική επιτρεπτικότητα του ξενιστή — και όχι κάποια κοινή προγονική μετάλλαξη — αποτελεί τη συχνότερη κινητήρια δύναμη της συνυπάρχουσας αιματολογικής κακοήθειας στη σπογγοειδή μυκητίαση. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων της φωτοθεραπείας, της ακτινοθεραπείας, των συστηματικών φαρμάκων και των νεότερων βιολογικών παραγόντων, επηρεάζουν σε μεταβλητό βαθμό τον κίνδυνο δευτεροπαθούς κακοήθειας: η αθροιστική έκθεση σε PUVA συσχετίζεται με δερματική καρκινογένεση, ενώ η συστηματική χημειοθεραπεία ενοχοποιείται για μυελοειδείς νεοπλασίες σχετιζόμενες με τη θεραπεία. Δεδομένα από μικρές σειρές ασθενών μεμονωμένων κέντρων υποδηλώνουν ότι η συνύπαρξη αιματολογικής κακοήθειας ενδέχεται να επιδεινώνει την κλινική έκβαση, με μειωμένη συνολική επιβίωση και αυξημένο κίνδυνο υποτροπής σε επιλεγμένες υποομάδες, αν και αξιόπιστα πληθυσμιακά δεδομένα επιβίωσης παραμένουν περιορισμένα. Οι διαγνωστικές προκλήσεις στη διαφοροδιάγνωση μεταξύ μετασχηματισμένης σπογγοειδούς μυκητίασης και δευτεροπαθών λεμφωμάτων περιπλέκουν περαιτέρω την κλινική αντιμετώπιση. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση απαιτεί ενσωματωμένα πρωτόκολλα προσυμπτωματικού ελέγχου, εξατομικευμένη παρακολούθηση προσαρμοσμένη στον κίνδυνο και πολυεπιστημονικές θεραπευτικές στρατηγικές που εξισορροπούν τον έλεγχο της νόσου με τη διατήρηση της ανοσολογικής επάρκειας. Οι μελλοντικές κατευθύνσεις περιλαμβάνουν τη δημιουργία προοπτικών πολυκεντρικών μητρώων, τη συζευγμένη γονιδιωματική και επιγονιδιωματική ανάλυση, καθώς και την ανάπτυξη προβλεπτικών μοντέλων που ενσωματώνουν κλινικά, μοριακά και μικροπεριβαλλοντικά δεδομένα, με στόχο τη βελτίωση της έγκαιρης ανίχνευσης και την εξατομικευμένη φροντίδα ασθενών με σπογγοειδή μυκητίαση οι οποίοι παρουσιάζουν ή κινδυνεύουν να εμφανίσουν αιματολογικές συννοσηρότητες.","Mycosis fungoides (MF), the most common cutaneous T-cell lymphoma, is associated with an increased risk of secondary hematologic malignancies (HMs). Population-based epidemiological data provide consistent support for elevated risk of lymphoid malignancies — most notably non-Hodgkin lymphoma (NHL), Hodgkin lymphoma (HL), and chronic lymphocytic leukemia/small lymphocytic lymphoma (CLL/SLL) — for which standardized incidence ratios substantially exceed population expectations. Associations with acute myeloid leukemia (AML), myelodysplastic syndromes (MDS), and plasma cell disorders are reported less consistently and are supported principally by smaller institutional series and individual case reports rather than robust population-level data. Across all these associations, the underlying biology involves complex interactions between immune dysregulation, overlapping genetic and epigenetic pathways, and microenvironmental factors. Immune impairment characterized by defects in T-cell, natural killer cell, and dendritic cell function contributes to reduced tumor surveillance, while chemokinemediated recruitment and cytokine cross-talk between malignant clones create a permissive niche for multi-lineage oncogenesis. In selected molecularly characterized cases, shared alterations in epigenetic regulators such as TET2 or DNMT3A have raised the possibility of clonal hematopoiesis or common progenitor mechanisms; however, the majority of MF-associated hematologic malignancies remain insufficiently characterized at the paired genomic level, and most composite lymphomas demonstrate distinct clonal origins. These findings support a model in which host immune permissiveness — rather than shared progenitor mutations — is the more common driver of concomitant hematologic malignancy in MF. Therapeutic interventions, including phototherapy, radiotherapy, systemic agents, and novel biologics, influence secondary malignancy risk variably, with cumulative PUVA exposure linked to cutaneous carcinogenesis and systemic chemotherapy implicated in therapy-related myeloid neoplasms. Available evidence from small institutional series suggests that coexisting HMs may worsen clinical outcomes, with reduced overall survival and increased relapse risk observed in selected subgroups, although robust population-level survival benchmarks remain limited. Diagnostic challenges in distinguishing transformed MF from secondary lymphomas further complicate clinical management. Effective management requires integrated screening protocols, risk-adapted surveillance, and multidisciplinary treatment strategies balancing disease control with preservation of immune competence. Future directions emphasize prospective multicenter registries, paired genomic and epigenomic profiling, and development of predictive models incorporating clinical, molecular, and microenvironmental data to improve early detection and guide personalized care in MF patients at risk for or presenting with hematologic comorbidities."],"dc:identifier":["uoadl:5433696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433696"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συνυπάρχουσες αιματολογικές κακοήθειες σε ασθενείς με σπογγοειδή μυκητίαση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z"}