{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433793"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433793","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική για την θεραπεία του λεμφοιδήματος, Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας","abstract":"Εισαγωγή: Το λεμφοίδημα είναι μια χρόνια, προοδευτική διαταραχή που οφείλεται σε διαταραγμένη λεμφική μεταφορά και εμφανίζεται συχνότερα ως επιπλοκή της ογκολογικής θεραπείας. Η συντηρητική αντιμετώπιση και οι συμβατικές μικροχειρουργικές τεχνικές, όπως η λεμφοφλεβική αναστόμωση και η μεταμόσχευση αγγειούμενων λεμφαδένων, παραμένουν οι ακρογωνιαίοι λίθοι της θεραπείας. Ωστόσο, περιορίζονται από την ακρίβεια που απαιτείται για τον χειρισμό αγγείων διαμέτρου κάτω του ενός χιλιοστού. Πρόσφατα εισήχθησαν εξειδικευμένες ρομποτικές μικροχειρουργικές πλατφόρμες (MUSA και Symani Surgical System), με στόχο την επέκταση της ακρίβειας, της επιδεξιότητας και της εργονομίας πέρα από τα όρια της χειροκίνητης τεχνικής. Η παρούσα διπλωματική εργασία ανασκοπεί τα τρέχοντα δεδομένα σχετικά με τη ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος. Υλικά και Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αφηγηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με δημοσιεύσεις που ευρετηριάστηκαν στη βάση PubMed (MEDLINE) από την 1η Ιανουαρίου 2020 έως την 31η Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που παρουσίαζαν πρωτογενή κλινικά δεδομένα από τη χρήση εξειδικευμένων ρομποτικών μικροχειρουργικών πλατφορμών σε ασθενείς με λεμφοίδημα. Συμπεριλήφθηκαν οκτώ πρωτογενείς μελέτες (μία τυχαιοποιημένη πιλοτική μελέτη, πέντε σειρές περιστατικών και δύο αναφορές περιστατικών), με συνολικά 146 ασθενείς και περίπου 194 ρομποτικά υποβοηθούμενες αναστομώσεις. Εξήχθησαν δεδομένα σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τη χειρουργική τεχνική, τα κλινικά αποτελέσματα, το προφίλ ασφάλειας και την καμπύλη μάθησης, τα οποία συντέθηκαν αφηγηματικά. Αποτελέσματα: Στις οκτώ μελέτες που συμπεριλήφθηκαν, τα ποσοστά διεγχειρητικής βατότητας των αναστομώσεων κυμάνθηκαν από 97,5% έως 100%. Η ρομποτική υποβοήθηση συσχετίστηκε με κλινικά αποτελέσματα συγκρίσιμα με εκείνα της χειροκίνητης τεχνικής: η μόνη τυχαιοποιημένη μελέτη (van Mulken 2020) δεν έδειξε σημαντική διαφορά στην ποιότητα ζωής ή στον όγκο του άκρου μεταξύ της ρομποτικής και της χειροκίνητης ομάδας στους τρεις μήνες. Δεν αναφέρθηκαν σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα σχετιζόμενα με το σύστημα, ενώ σημειώθηκε μόνο μία επιπλοκή σχετιζόμενη με αναστόμωση (θρόμβωση σε προηγουμένως ακτινοβολημένο θωρακικό αγγείο). Οι χειρουργικοί χρόνοι ήταν αρχικά μεγαλύτεροι από εκείνους των χειροκίνητων επεμβάσεων, αλλά συνέκλιναν προς αυτούς κατά μήκος μιας καμπύλης μάθησης περίπου 10–20 περιστατικών. Τα πιο εμφανή οφέλη παρατηρήθηκαν στην υπερμικροχειρουργική αγγείων διαμέτρου κάτω των 0,5 mm, σε βαθιά ανατομικά επίπεδα όπως η μασχάλη, καθώς και σε νέες ανατομικές περιοχές, όπως η περικογχική. Τα δεδομένα μακροπρόθεσμης βατότητας των αναστομώσεων παραμένουν περιορισμένα, καθώς καμία από τις μελέτες δεν έχει αναφέρει απεικονιστικά επιβεβαιωμένη βατότητα στο ένα έτος ή αργότερα. Συμπεράσματα: Η ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική με εξειδικευμένες πλατφόρμες είναι τεχνικά εφικτή και ασφαλής για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος, όταν εφαρμόζεται από έμπειρους χειρουργούς. Τα ισχυρότερα τρέχοντα δεδομένα υποστηρίζουν τη χρήση της σε υπερμικροχειρουργικές επεμβάσεις στα μικρότερα αγγεία, σε βαθιά ή ανατομικά περιορισμένα επίπεδα, καθώς και σε νέες ανατομικές εφαρμογές, όπως το περικογχικό λεμφοίδημα και το λεμφοίδημα του μαστού. Ωστόσο, η διαθέσιμη τεκμηρίωση παραμένει περιορισμένη σε όγκο, γεωγραφικά συγκεντρωμένη, κυρίως βασισμένη σε μελέτες παρατήρησης και με περιορισμένη μακροχρόνια παρακολούθηση. Απαιτούνται επαρκούς στατιστικής ισχύος πολυκεντρικές τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες με εκτεταμένη παρακολούθηση, τυποποιημένη αναφορά αποτελεσμάτων και τυπικές αναλύσεις κόστους-αποτελεσματικότητας, προκειμένου να καθοριστεί με βεβαιότητα ο ρόλος των ρομποτικών πλατφορμών στη συνήθη αντιμετώπιση του λεμφοιδήματος.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το λεμφοίδημα είναι μια χρόνια, προοδευτική διαταραχή που οφείλεται σε διαταραγμένη λεμφική μεταφορά και εμφανίζεται συχνότερα ως επιπλοκή της ογκολογικής θεραπείας. Η συντηρητική αντιμετώπιση και οι συμβατικές μικροχειρουργικές τεχνικές, όπως η λεμφοφλεβική αναστόμωση και η μεταμόσχευση αγγειούμενων λεμφαδένων, παραμένουν οι ακρογωνιαίοι λίθοι της θεραπείας. Ωστόσο, περιορίζονται από την ακρίβεια που απαιτείται για τον χειρισμό αγγείων διαμέτρου κάτω του ενός χιλιοστού. Πρόσφατα εισήχθησαν εξειδικευμένες ρομποτικές μικροχειρουργικές πλατφόρμες (MUSA και Symani Surgical System), με στόχο την επέκταση της ακρίβειας, της επιδεξιότητας και της εργονομίας πέρα από τα όρια της χειροκίνητης τεχνικής. Η παρούσα διπλωματική εργασία ανασκοπεί τα τρέχοντα δεδομένα σχετικά με τη ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος. Υλικά και Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αφηγηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με δημοσιεύσεις που ευρετηριάστηκαν στη βάση PubMed (MEDLINE) από την 1η Ιανουαρίου 2020 έως την 31η Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που παρουσίαζαν πρωτογενή κλινικά δεδομένα από τη χρήση εξειδικευμένων ρομποτικών μικροχειρουργικών πλατφορμών σε ασθενείς με λεμφοίδημα. Συμπεριλήφθηκαν οκτώ πρωτογενείς μελέτες (μία τυχαιοποιημένη πιλοτική μελέτη, πέντε σειρές περιστατικών και δύο αναφορές περιστατικών), με συνολικά 146 ασθενείς και περίπου 194 ρομποτικά υποβοηθούμενες αναστομώσεις. Εξήχθησαν δεδομένα σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τη χειρουργική τεχνική, τα κλινικά αποτελέσματα, το προφίλ ασφάλειας και την καμπύλη μάθησης, τα οποία συντέθηκαν αφηγηματικά. Αποτελέσματα: Στις οκτώ μελέτες που συμπεριλήφθηκαν, τα ποσοστά διεγχειρητικής βατότητας των αναστομώσεων κυμάνθηκαν από 97,5% έως 100%. Η ρομποτική υποβοήθηση συσχετίστηκε με κλινικά αποτελέσματα συγκρίσιμα με εκείνα της χειροκίνητης τεχνικής: η μόνη τυχαιοποιημένη μελέτη (van Mulken 2020) δεν έδειξε σημαντική διαφορά στην ποιότητα ζωής ή στον όγκο του άκρου μεταξύ της ρομποτικής και της χειροκίνητης ομάδας στους τρεις μήνες. Δεν αναφέρθηκαν σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα σχετιζόμενα με το σύστημα, ενώ σημειώθηκε μόνο μία επιπλοκή σχετιζόμενη με αναστόμωση (θρόμβωση σε προηγουμένως ακτινοβολημένο θωρακικό αγγείο). Οι χειρουργικοί χρόνοι ήταν αρχικά μεγαλύτεροι από εκείνους των χειροκίνητων επεμβάσεων, αλλά συνέκλιναν προς αυτούς κατά μήκος μιας καμπύλης μάθησης περίπου 10–20 περιστατικών. Τα πιο εμφανή οφέλη παρατηρήθηκαν στην υπερμικροχειρουργική αγγείων διαμέτρου κάτω των 0,5 mm, σε βαθιά ανατομικά επίπεδα όπως η μασχάλη, καθώς και σε νέες ανατομικές περιοχές, όπως η περικογχική. Τα δεδομένα μακροπρόθεσμης βατότητας των αναστομώσεων παραμένουν περιορισμένα, καθώς καμία από τις μελέτες δεν έχει αναφέρει απεικονιστικά επιβεβαιωμένη βατότητα στο ένα έτος ή αργότερα. Συμπεράσματα: Η ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική με εξειδικευμένες πλατφόρμες είναι τεχνικά εφικτή και ασφαλής για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος, όταν εφαρμόζεται από έμπειρους χειρουργούς. Τα ισχυρότερα τρέχοντα δεδομένα υποστηρίζουν τη χρήση της σε υπερμικροχειρουργικές επεμβάσεις στα μικρότερα αγγεία, σε βαθιά ή ανατομικά περιορισμένα επίπεδα, καθώς και σε νέες ανατομικές εφαρμογές, όπως το περικογχικό λεμφοίδημα και το λεμφοίδημα του μαστού. Ωστόσο, η διαθέσιμη τεκμηρίωση παραμένει περιορισμένη σε όγκο, γεωγραφικά συγκεντρωμένη, κυρίως βασισμένη σε μελέτες παρατήρησης και με περιορισμένη μακροχρόνια παρακολούθηση. Απαιτούνται επαρκούς στατιστικής ισχύος πολυκεντρικές τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες με εκτεταμένη παρακολούθηση, τυποποιημένη αναφορά αποτελεσμάτων και τυπικές αναλύσεις κόστους-αποτελεσματικότητας, προκειμένου να καθοριστεί με βεβαιότητα ο ρόλος των ρομποτικών πλατφορμών στη συνήθη αντιμετώπιση του λεμφοιδήματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταμάτη Πηνελόπη","Stamati Pinelopi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433793"],"render_values":[{"text":"uoadl:5433793","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433793","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433793","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5433793","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταμάτη Πηνελόπη","Stamati Pinelopi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433793","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433793"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το λεμφοίδημα είναι μια χρόνια, προοδευτική διαταραχή που οφείλεται σε διαταραγμένη λεμφική μεταφορά και εμφανίζεται συχνότερα ως επιπλοκή της ογκολογικής θεραπείας. Η συντηρητική αντιμετώπιση και οι συμβατικές μικροχειρουργικές τεχνικές, όπως η λεμφοφλεβική αναστόμωση και η μεταμόσχευση αγγειούμενων λεμφαδένων, παραμένουν οι ακρογωνιαίοι λίθοι της θεραπείας. Ωστόσο, περιορίζονται από την ακρίβεια που απαιτείται για τον χειρισμό αγγείων διαμέτρου κάτω του ενός χιλιοστού. Πρόσφατα εισήχθησαν εξειδικευμένες ρομποτικές μικροχειρουργικές πλατφόρμες (MUSA και Symani Surgical System), με στόχο την επέκταση της ακρίβειας, της επιδεξιότητας και της εργονομίας πέρα από τα όρια της χειροκίνητης τεχνικής. Η παρούσα διπλωματική εργασία ανασκοπεί τα τρέχοντα δεδομένα σχετικά με τη ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος. Υλικά και Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αφηγηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με δημοσιεύσεις που ευρετηριάστηκαν στη βάση PubMed (MEDLINE) από την 1η Ιανουαρίου 2020 έως την 31η Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που παρουσίαζαν πρωτογενή κλινικά δεδομένα από τη χρήση εξειδικευμένων ρομποτικών μικροχειρουργικών πλατφορμών σε ασθενείς με λεμφοίδημα. Συμπεριλήφθηκαν οκτώ πρωτογενείς μελέτες (μία τυχαιοποιημένη πιλοτική μελέτη, πέντε σειρές περιστατικών και δύο αναφορές περιστατικών), με συνολικά 146 ασθενείς και περίπου 194 ρομποτικά υποβοηθούμενες αναστομώσεις. Εξήχθησαν δεδομένα σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τη χειρουργική τεχνική, τα κλινικά αποτελέσματα, το προφίλ ασφάλειας και την καμπύλη μάθησης, τα οποία συντέθηκαν αφηγηματικά. Αποτελέσματα: Στις οκτώ μελέτες που συμπεριλήφθηκαν, τα ποσοστά διεγχειρητικής βατότητας των αναστομώσεων κυμάνθηκαν από 97,5% έως 100%. Η ρομποτική υποβοήθηση συσχετίστηκε με κλινικά αποτελέσματα συγκρίσιμα με εκείνα της χειροκίνητης τεχνικής: η μόνη τυχαιοποιημένη μελέτη (van Mulken 2020) δεν έδειξε σημαντική διαφορά στην ποιότητα ζωής ή στον όγκο του άκρου μεταξύ της ρομποτικής και της χειροκίνητης ομάδας στους τρεις μήνες. Δεν αναφέρθηκαν σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα σχετιζόμενα με το σύστημα, ενώ σημειώθηκε μόνο μία επιπλοκή σχετιζόμενη με αναστόμωση (θρόμβωση σε προηγουμένως ακτινοβολημένο θωρακικό αγγείο). Οι χειρουργικοί χρόνοι ήταν αρχικά μεγαλύτεροι από εκείνους των χειροκίνητων επεμβάσεων, αλλά συνέκλιναν προς αυτούς κατά μήκος μιας καμπύλης μάθησης περίπου 10–20 περιστατικών. Τα πιο εμφανή οφέλη παρατηρήθηκαν στην υπερμικροχειρουργική αγγείων διαμέτρου κάτω των 0,5 mm, σε βαθιά ανατομικά επίπεδα όπως η μασχάλη, καθώς και σε νέες ανατομικές περιοχές, όπως η περικογχική. Τα δεδομένα μακροπρόθεσμης βατότητας των αναστομώσεων παραμένουν περιορισμένα, καθώς καμία από τις μελέτες δεν έχει αναφέρει απεικονιστικά επιβεβαιωμένη βατότητα στο ένα έτος ή αργότερα. Συμπεράσματα: Η ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική με εξειδικευμένες πλατφόρμες είναι τεχνικά εφικτή και ασφαλής για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος, όταν εφαρμόζεται από έμπειρους χειρουργούς. Τα ισχυρότερα τρέχοντα δεδομένα υποστηρίζουν τη χρήση της σε υπερμικροχειρουργικές επεμβάσεις στα μικρότερα αγγεία, σε βαθιά ή ανατομικά περιορισμένα επίπεδα, καθώς και σε νέες ανατομικές εφαρμογές, όπως το περικογχικό λεμφοίδημα και το λεμφοίδημα του μαστού. Ωστόσο, η διαθέσιμη τεκμηρίωση παραμένει περιορισμένη σε όγκο, γεωγραφικά συγκεντρωμένη, κυρίως βασισμένη σε μελέτες παρατήρησης και με περιορισμένη μακροχρόνια παρακολούθηση. Απαιτούνται επαρκούς στατιστικής ισχύος πολυκεντρικές τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες με εκτεταμένη παρακολούθηση, τυποποιημένη αναφορά αποτελεσμάτων και τυπικές αναλύσεις κόστους-αποτελεσματικότητας, προκειμένου να καθοριστεί με βεβαιότητα ο ρόλος των ρομποτικών πλατφορμών στη συνήθη αντιμετώπιση του λεμφοιδήματος.","Background: Lymphedema is a chronic, progressive disorder caused by impaired lymphatic transport, most commonly arising as a complication of cancer treatment. Conservative therapy and conventional microsurgical techniques, including lymphaticovenular anastomosis and vascularized lymph node transfer, remain the cornerstones of management but are constrained by the precision required to manipulate sub-millimetre vessels. Dedicated robotic microsurgical platforms (MUSA and the Symani Surgical System) have recently been introduced to extend precision, dexterity and ergonomics beyond manual limits. This thesis reviews the current evidence on robotic-assisted microsurgery for the treatment of lymphedema. Materials and Methods: A narrative literature review was performed of publications indexed in PubMed (MEDLINE) between 1 January 2020 and 31 January 2026. Studies were eligible if they reported primary clinical data on dedicated robotic microsurgical platforms used in patients with lymphedema. Eight primary studies were included — one randomized pilot trial, five case series and two case reports — encompassing 146 patients and approximately 194 robot-assisted anastomoses. Data on patient demographics, surgical technique, clinical outcomes, safety profile and learning curve were extracted and synthesized narratively. Results: Across the eight included studies, intra-operative anastomotic patency rates ranged from 97.5% to 100%. Robotic assistance was associated with clinical outcomes comparable to manual technique: the only randomized evidence (van Mulken 2020) showed no significant difference in quality of life or limb volume between the robot and manual arms at three months. No serious device-related adverse events were reported, and only a single anastomosis-related complication occurred (a thrombosis on a previously irradiated thoracic vessel). Operative times were initially longer than manual procedures but converged toward manual durations across a learning curve of approximately 10–20 cases. The most pronounced benefits were observed during supermicrosurgery on vessels below 0.5 mm, in deep anatomical planes such as the axilla, and in novel anatomical sites such as the periorbital region. Long-term anastomotic patency data remain limited, as no included study has reported imaging-confirmed patency at one year or beyond. Conclusions: Dedicated robotic-assisted microsurgery is technically feasible and safe for the treatment of lymphedema in experienced hands. The strongest current evidence supports its use in supermicrosurgical procedures on the smallest vessels, in deep or anatomically constrained planes, and in novel anatomical applications such as periorbital lymphedema and breast lymphedema. However, the evidence base remains small, geographically concentrated, predominantly observational, and limited in long-term follow-up. Adequately powered multicenter randomized controlled trials with extended follow-up, standardized outcome reporting and formal cost-effectiveness analyses are required before the role of robotic platforms in routine lymphedema care can be firmly established."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική για την θεραπεία του λεμφοιδήματος, Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταμάτη Πηνελόπη","Stamati Pinelopi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το λεμφοίδημα είναι μια χρόνια, προοδευτική διαταραχή που οφείλεται σε διαταραγμένη λεμφική μεταφορά και εμφανίζεται συχνότερα ως επιπλοκή της ογκολογικής θεραπείας. Η συντηρητική αντιμετώπιση και οι συμβατικές μικροχειρουργικές τεχνικές, όπως η λεμφοφλεβική αναστόμωση και η μεταμόσχευση αγγειούμενων λεμφαδένων, παραμένουν οι ακρογωνιαίοι λίθοι της θεραπείας. Ωστόσο, περιορίζονται από την ακρίβεια που απαιτείται για τον χειρισμό αγγείων διαμέτρου κάτω του ενός χιλιοστού. Πρόσφατα εισήχθησαν εξειδικευμένες ρομποτικές μικροχειρουργικές πλατφόρμες (MUSA και Symani Surgical System), με στόχο την επέκταση της ακρίβειας, της επιδεξιότητας και της εργονομίας πέρα από τα όρια της χειροκίνητης τεχνικής. Η παρούσα διπλωματική εργασία ανασκοπεί τα τρέχοντα δεδομένα σχετικά με τη ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος. Υλικά και Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αφηγηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με δημοσιεύσεις που ευρετηριάστηκαν στη βάση PubMed (MEDLINE) από την 1η Ιανουαρίου 2020 έως την 31η Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που παρουσίαζαν πρωτογενή κλινικά δεδομένα από τη χρήση εξειδικευμένων ρομποτικών μικροχειρουργικών πλατφορμών σε ασθενείς με λεμφοίδημα. Συμπεριλήφθηκαν οκτώ πρωτογενείς μελέτες (μία τυχαιοποιημένη πιλοτική μελέτη, πέντε σειρές περιστατικών και δύο αναφορές περιστατικών), με συνολικά 146 ασθενείς και περίπου 194 ρομποτικά υποβοηθούμενες αναστομώσεις. Εξήχθησαν δεδομένα σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τη χειρουργική τεχνική, τα κλινικά αποτελέσματα, το προφίλ ασφάλειας και την καμπύλη μάθησης, τα οποία συντέθηκαν αφηγηματικά. Αποτελέσματα: Στις οκτώ μελέτες που συμπεριλήφθηκαν, τα ποσοστά διεγχειρητικής βατότητας των αναστομώσεων κυμάνθηκαν από 97,5% έως 100%. Η ρομποτική υποβοήθηση συσχετίστηκε με κλινικά αποτελέσματα συγκρίσιμα με εκείνα της χειροκίνητης τεχνικής: η μόνη τυχαιοποιημένη μελέτη (van Mulken 2020) δεν έδειξε σημαντική διαφορά στην ποιότητα ζωής ή στον όγκο του άκρου μεταξύ της ρομποτικής και της χειροκίνητης ομάδας στους τρεις μήνες. Δεν αναφέρθηκαν σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα σχετιζόμενα με το σύστημα, ενώ σημειώθηκε μόνο μία επιπλοκή σχετιζόμενη με αναστόμωση (θρόμβωση σε προηγουμένως ακτινοβολημένο θωρακικό αγγείο). Οι χειρουργικοί χρόνοι ήταν αρχικά μεγαλύτεροι από εκείνους των χειροκίνητων επεμβάσεων, αλλά συνέκλιναν προς αυτούς κατά μήκος μιας καμπύλης μάθησης περίπου 10–20 περιστατικών. Τα πιο εμφανή οφέλη παρατηρήθηκαν στην υπερμικροχειρουργική αγγείων διαμέτρου κάτω των 0,5 mm, σε βαθιά ανατομικά επίπεδα όπως η μασχάλη, καθώς και σε νέες ανατομικές περιοχές, όπως η περικογχική. Τα δεδομένα μακροπρόθεσμης βατότητας των αναστομώσεων παραμένουν περιορισμένα, καθώς καμία από τις μελέτες δεν έχει αναφέρει απεικονιστικά επιβεβαιωμένη βατότητα στο ένα έτος ή αργότερα. Συμπεράσματα: Η ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική με εξειδικευμένες πλατφόρμες είναι τεχνικά εφικτή και ασφαλής για τη θεραπεία του λεμφοιδήματος, όταν εφαρμόζεται από έμπειρους χειρουργούς. Τα ισχυρότερα τρέχοντα δεδομένα υποστηρίζουν τη χρήση της σε υπερμικροχειρουργικές επεμβάσεις στα μικρότερα αγγεία, σε βαθιά ή ανατομικά περιορισμένα επίπεδα, καθώς και σε νέες ανατομικές εφαρμογές, όπως το περικογχικό λεμφοίδημα και το λεμφοίδημα του μαστού. Ωστόσο, η διαθέσιμη τεκμηρίωση παραμένει περιορισμένη σε όγκο, γεωγραφικά συγκεντρωμένη, κυρίως βασισμένη σε μελέτες παρατήρησης και με περιορισμένη μακροχρόνια παρακολούθηση. Απαιτούνται επαρκούς στατιστικής ισχύος πολυκεντρικές τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες με εκτεταμένη παρακολούθηση, τυποποιημένη αναφορά αποτελεσμάτων και τυπικές αναλύσεις κόστους-αποτελεσματικότητας, προκειμένου να καθοριστεί με βεβαιότητα ο ρόλος των ρομποτικών πλατφορμών στη συνήθη αντιμετώπιση του λεμφοιδήματος.","Background: Lymphedema is a chronic, progressive disorder caused by impaired lymphatic transport, most commonly arising as a complication of cancer treatment. Conservative therapy and conventional microsurgical techniques, including lymphaticovenular anastomosis and vascularized lymph node transfer, remain the cornerstones of management but are constrained by the precision required to manipulate sub-millimetre vessels. Dedicated robotic microsurgical platforms (MUSA and the Symani Surgical System) have recently been introduced to extend precision, dexterity and ergonomics beyond manual limits. This thesis reviews the current evidence on robotic-assisted microsurgery for the treatment of lymphedema. Materials and Methods: A narrative literature review was performed of publications indexed in PubMed (MEDLINE) between 1 January 2020 and 31 January 2026. Studies were eligible if they reported primary clinical data on dedicated robotic microsurgical platforms used in patients with lymphedema. Eight primary studies were included — one randomized pilot trial, five case series and two case reports — encompassing 146 patients and approximately 194 robot-assisted anastomoses. Data on patient demographics, surgical technique, clinical outcomes, safety profile and learning curve were extracted and synthesized narratively. Results: Across the eight included studies, intra-operative anastomotic patency rates ranged from 97.5% to 100%. Robotic assistance was associated with clinical outcomes comparable to manual technique: the only randomized evidence (van Mulken 2020) showed no significant difference in quality of life or limb volume between the robot and manual arms at three months. No serious device-related adverse events were reported, and only a single anastomosis-related complication occurred (a thrombosis on a previously irradiated thoracic vessel). Operative times were initially longer than manual procedures but converged toward manual durations across a learning curve of approximately 10–20 cases. The most pronounced benefits were observed during supermicrosurgery on vessels below 0.5 mm, in deep anatomical planes such as the axilla, and in novel anatomical sites such as the periorbital region. Long-term anastomotic patency data remain limited, as no included study has reported imaging-confirmed patency at one year or beyond. Conclusions: Dedicated robotic-assisted microsurgery is technically feasible and safe for the treatment of lymphedema in experienced hands. The strongest current evidence supports its use in supermicrosurgical procedures on the smallest vessels, in deep or anatomically constrained planes, and in novel anatomical applications such as periorbital lymphedema and breast lymphedema. However, the evidence base remains small, geographically concentrated, predominantly observational, and limited in long-term follow-up. Adequately powered multicenter randomized controlled trials with extended follow-up, standardized outcome reporting and formal cost-effectiveness analyses are required before the role of robotic platforms in routine lymphedema care can be firmly established."],"dc:identifier":["uoadl:5433793","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433793"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ρομποτικά υποβοηθούμενη μικροχειρουργική για την θεραπεία του λεμφοιδήματος, Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z"}