{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433798"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5433798","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη ασθενών-μαρτύρων χρόνιων ψυχιατρικών σακχαροδιαβητικών ασθενών Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου","abstract":"Εισαγωγή και σκοπός. Οι ασθενείς με σοβαρή ψυχική νόσο φέρουν αυξημένο φορτίο σωματικής συννοσηρότητας και μειωμένο προσδόκιμο ζωής, κυρίως λόγω καρδιομεταβολικών αιτίων. Η παρούσα εργασία εξετάζει, σε μακροχρόνια νοσηλευόμενο ιδρυματικό πληθυσμό, αν η συνύπαρξη σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 συνοδεύεται από μεγαλύτερο φορτίο χρόνιας σωματικής συννοσηρότητας και από διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Μέθοδοι. Πιλοτική, αναδρομική μελέτη ασθενών-μαρτύρων σε εξήντα χρόνιους ψυχιατρικούς ασθενείς του Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου, τριάντα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και τριάντα μάρτυρες, με συχνοτική εξισορρόπηση ως προς το φύλο, το εύρος ηλικίας και την πρωτεύουσα ψυχιατρική διάγνωση κατά ICD-10. Καταγράφηκαν η λειτουργική ανεξαρτησία με την κλίμακα Katz, ο αριθμός των χρόνιων σωματικών συννοσηροτήτων, οι ετήσιες τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) για την περίοδο 2020 έως 2025 και ο αριθμός των ψυχοτρόπων και αντιδιαβητικών φαρμάκων. Οι ομάδες συγκρίθηκαν με τον έλεγχο Mann-Whitney, με μεγέθη επίδρασης και διαφορές διαμέσων κατά Hodges-Lehmann, καθώς και με λόγους πιθανοτήτων και λογιστική παλινδρόμηση προσαρμοσμένη για το φύλο, την ηλικία και τη διάγνωση. Οι συσχετίσεις εκτιμήθηκαν με τον συντελεστή Spearman και με μερικές συσχετίσεις, και οι ετήσιοι έλεγχοι HbA1c διορθώθηκαν για πολλαπλές συγκρίσεις με τη μέθοδο Benjamini-Hochberg. Αποτελέσματα. Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες ως προς το φύλο, την ηλικία, τη διάγνωση και τη διάρκεια νοσηλείας. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 εμφάνισαν μεγαλύτερο φορτίο συννοσηρότητας (διάμεσος 3,5 έναντι 2,0, p<0,001, rank-biserial 0,51), με προσαρμοσμένο λόγο πιθανοτήτων 2,33 ανά επιπλέον συννοσηρότητα και λόγο πιθανοτήτων 7,56 για τρεις ή περισσότερες συννοσηρότητες. Η HbA1c ήταν σταθερά υψηλότερη στους διαβητικούς σε όλα τα έτη με επαρκή δεδομένα (2025: διάμεσος 6,4% έναντι 5,9%, p<0,001), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές για τα έτη 2022 έως 2025 μετά τη διόρθωση. Δεν διαπιστώθηκε διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία κατά Katz (διάμεσος 6 και στις δύο ομάδες, p=0,54), εύρημα που σχετίζεται με έντονο φαινόμενο οροφής της κλίμακας. Η διάρκεια νοσηλείας δεν τεκμηριώθηκε ως ανεξάρτητος παράγοντας συννοσηρότητας μετά τον έλεγχο της ηλικίας, ενώ η έκθεση στα αντιψυχωτικά ήταν παρόμοια μεταξύ των ομάδων. Συμπεράσματα. Στο συγκεκριμένο ιδρυματικό περιβάλλον, ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 συνδέεται με μεγαλύτερη σωματική συννοσηρότητα και υψηλότερες τιμές HbA1c, χωρίς ανιχνεύσιμη διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Η διατηρημένη λειτουργικότητα ενδέχεται να σχετίζεται με το φαινόμενο οροφής της κλίμακας και με την υποστήριξη που παρέχει η συνεχής φροντίδα, αλλά αυτό αποτελεί ερμηνευτική υπόθεση. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ένταξη της συστηματικής μεταβολικής παρακολούθησης στη φροντίδα του πληθυσμού αυτού. Ως πιλοτική, μονοκεντρική μελέτη με μικρό δείγμα, τα συμπεράσματα χρειάζονται επιβεβαίωση σε μεγαλύτερα και πιο ετερογενή δείγματα.","abstract_html":"Εισαγωγή και σκοπός. Οι ασθενείς με σοβαρή ψυχική νόσο φέρουν αυξημένο φορτίο σωματικής συννοσηρότητας και μειωμένο προσδόκιμο ζωής, κυρίως λόγω καρδιομεταβολικών αιτίων. Η παρούσα εργασία εξετάζει, σε μακροχρόνια νοσηλευόμενο ιδρυματικό πληθυσμό, αν η συνύπαρξη σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 συνοδεύεται από μεγαλύτερο φορτίο χρόνιας σωματικής συννοσηρότητας και από διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Μέθοδοι. Πιλοτική, αναδρομική μελέτη ασθενών-μαρτύρων σε εξήντα χρόνιους ψυχιατρικούς ασθενείς του Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου, τριάντα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και τριάντα μάρτυρες, με συχνοτική εξισορρόπηση ως προς το φύλο, το εύρος ηλικίας και την πρωτεύουσα ψυχιατρική διάγνωση κατά ICD-10. Καταγράφηκαν η λειτουργική ανεξαρτησία με την κλίμακα Katz, ο αριθμός των χρόνιων σωματικών συννοσηροτήτων, οι ετήσιες τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) για την περίοδο 2020 έως 2025 και ο αριθμός των ψυχοτρόπων και αντιδιαβητικών φαρμάκων. Οι ομάδες συγκρίθηκαν με τον έλεγχο Mann-Whitney, με μεγέθη επίδρασης και διαφορές διαμέσων κατά Hodges-Lehmann, καθώς και με λόγους πιθανοτήτων και λογιστική παλινδρόμηση προσαρμοσμένη για το φύλο, την ηλικία και τη διάγνωση. Οι συσχετίσεις εκτιμήθηκαν με τον συντελεστή Spearman και με μερικές συσχετίσεις, και οι ετήσιοι έλεγχοι HbA1c διορθώθηκαν για πολλαπλές συγκρίσεις με τη μέθοδο Benjamini-Hochberg. Αποτελέσματα. Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες ως προς το φύλο, την ηλικία, τη διάγνωση και τη διάρκεια νοσηλείας. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 εμφάνισαν μεγαλύτερο φορτίο συννοσηρότητας (διάμεσος 3,5 έναντι 2,0, p&lt;0,001, rank-biserial 0,51), με προσαρμοσμένο λόγο πιθανοτήτων 2,33 ανά επιπλέον συννοσηρότητα και λόγο πιθανοτήτων 7,56 για τρεις ή περισσότερες συννοσηρότητες. Η HbA1c ήταν σταθερά υψηλότερη στους διαβητικούς σε όλα τα έτη με επαρκή δεδομένα (2025: διάμεσος 6,4% έναντι 5,9%, p&lt;0,001), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές για τα έτη 2022 έως 2025 μετά τη διόρθωση. Δεν διαπιστώθηκε διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία κατά Katz (διάμεσος 6 και στις δύο ομάδες, p=0,54), εύρημα που σχετίζεται με έντονο φαινόμενο οροφής της κλίμακας. Η διάρκεια νοσηλείας δεν τεκμηριώθηκε ως ανεξάρτητος παράγοντας συννοσηρότητας μετά τον έλεγχο της ηλικίας, ενώ η έκθεση στα αντιψυχωτικά ήταν παρόμοια μεταξύ των ομάδων. Συμπεράσματα. Στο συγκεκριμένο ιδρυματικό περιβάλλον, ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 συνδέεται με μεγαλύτερη σωματική συννοσηρότητα και υψηλότερες τιμές HbA1c, χωρίς ανιχνεύσιμη διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Η διατηρημένη λειτουργικότητα ενδέχεται να σχετίζεται με το φαινόμενο οροφής της κλίμακας και με την υποστήριξη που παρέχει η συνεχής φροντίδα, αλλά αυτό αποτελεί ερμηνευτική υπόθεση. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ένταξη της συστηματικής μεταβολικής παρακολούθησης στη φροντίδα του πληθυσμού αυτού. Ως πιλοτική, μονοκεντρική μελέτη με μικρό δείγμα, τα συμπεράσματα χρειάζονται επιβεβαίωση σε μεγαλύτερα και πιο ετερογενή δείγματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαρκάκης Ευάγγελος","Markakis Evangelos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433798"],"render_values":[{"text":"uoadl:5433798","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433798","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433798","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5433798","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαρκάκης Ευάγγελος","Markakis Evangelos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5433798","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433798"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή και σκοπός. Οι ασθενείς με σοβαρή ψυχική νόσο φέρουν αυξημένο φορτίο σωματικής συννοσηρότητας και μειωμένο προσδόκιμο ζωής, κυρίως λόγω καρδιομεταβολικών αιτίων. Η παρούσα εργασία εξετάζει, σε μακροχρόνια νοσηλευόμενο ιδρυματικό πληθυσμό, αν η συνύπαρξη σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 συνοδεύεται από μεγαλύτερο φορτίο χρόνιας σωματικής συννοσηρότητας και από διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Μέθοδοι. Πιλοτική, αναδρομική μελέτη ασθενών-μαρτύρων σε εξήντα χρόνιους ψυχιατρικούς ασθενείς του Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου, τριάντα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και τριάντα μάρτυρες, με συχνοτική εξισορρόπηση ως προς το φύλο, το εύρος ηλικίας και την πρωτεύουσα ψυχιατρική διάγνωση κατά ICD-10. Καταγράφηκαν η λειτουργική ανεξαρτησία με την κλίμακα Katz, ο αριθμός των χρόνιων σωματικών συννοσηροτήτων, οι ετήσιες τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) για την περίοδο 2020 έως 2025 και ο αριθμός των ψυχοτρόπων και αντιδιαβητικών φαρμάκων. Οι ομάδες συγκρίθηκαν με τον έλεγχο Mann-Whitney, με μεγέθη επίδρασης και διαφορές διαμέσων κατά Hodges-Lehmann, καθώς και με λόγους πιθανοτήτων και λογιστική παλινδρόμηση προσαρμοσμένη για το φύλο, την ηλικία και τη διάγνωση. Οι συσχετίσεις εκτιμήθηκαν με τον συντελεστή Spearman και με μερικές συσχετίσεις, και οι ετήσιοι έλεγχοι HbA1c διορθώθηκαν για πολλαπλές συγκρίσεις με τη μέθοδο Benjamini-Hochberg. Αποτελέσματα. Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες ως προς το φύλο, την ηλικία, τη διάγνωση και τη διάρκεια νοσηλείας. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 εμφάνισαν μεγαλύτερο φορτίο συννοσηρότητας (διάμεσος 3,5 έναντι 2,0, p<0,001, rank-biserial 0,51), με προσαρμοσμένο λόγο πιθανοτήτων 2,33 ανά επιπλέον συννοσηρότητα και λόγο πιθανοτήτων 7,56 για τρεις ή περισσότερες συννοσηρότητες. Η HbA1c ήταν σταθερά υψηλότερη στους διαβητικούς σε όλα τα έτη με επαρκή δεδομένα (2025: διάμεσος 6,4% έναντι 5,9%, p<0,001), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές για τα έτη 2022 έως 2025 μετά τη διόρθωση. Δεν διαπιστώθηκε διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία κατά Katz (διάμεσος 6 και στις δύο ομάδες, p=0,54), εύρημα που σχετίζεται με έντονο φαινόμενο οροφής της κλίμακας. Η διάρκεια νοσηλείας δεν τεκμηριώθηκε ως ανεξάρτητος παράγοντας συννοσηρότητας μετά τον έλεγχο της ηλικίας, ενώ η έκθεση στα αντιψυχωτικά ήταν παρόμοια μεταξύ των ομάδων. Συμπεράσματα. Στο συγκεκριμένο ιδρυματικό περιβάλλον, ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 συνδέεται με μεγαλύτερη σωματική συννοσηρότητα και υψηλότερες τιμές HbA1c, χωρίς ανιχνεύσιμη διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Η διατηρημένη λειτουργικότητα ενδέχεται να σχετίζεται με το φαινόμενο οροφής της κλίμακας και με την υποστήριξη που παρέχει η συνεχής φροντίδα, αλλά αυτό αποτελεί ερμηνευτική υπόθεση. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ένταξη της συστηματικής μεταβολικής παρακολούθησης στη φροντίδα του πληθυσμού αυτού. Ως πιλοτική, μονοκεντρική μελέτη με μικρό δείγμα, τα συμπεράσματα χρειάζονται επιβεβαίωση σε μεγαλύτερα και πιο ετερογενή δείγματα.","Background and aim. People with severe mental illness carry an increased burden of physical comorbidity and reduced life expectancy, largely from cardiometabolic causes. This study examines, in a long-stay institutional population, whether comorbid type 2 diabetes mellitus is associated with a higher burden of chronic physical comorbidity and with a difference in basic functional independence. Methods. A pilot, retrospective case-control study was conducted in sixty chronic psychiatric inpatients of the Leros State Therapeutic Hospital, thirty with type 2 diabetes and thirty controls, with frequency balancing for sex, age range and primary ICD-10 psychiatric diagnosis. Functional independence was assessed with the Katz index, together with the number of chronic physical comorbidities, annual glycated haemoglobin (HbA1c) values for 2020 to 2025, and the number of psychotropic and antidiabetic medications. Groups were compared using the Mann-Whitney test, with effect sizes and Hodges-Lehmann median differences, as well as odds ratios and logistic regression adjusted for sex, age and diagnosis. Associations were estimated with Spearman and partial correlations, and the annual HbA1c comparisons were corrected for multiple testing using the Benjamini-Hochberg method. Results. The two groups were similar for sex, age, diagnosis and length of hospitalisation. Patients with type 2 diabetes showed a higher comorbidity burden (median 3.5 versus 2.0, p<0.001, rankbiserial 0.51), with an adjusted odds ratio of 2.33 per additional comorbidity and an odds ratio of 7.56 for three or more comorbidities. HbA1c was consistently higher in diabetic patients in all years with adequate data (2025: median 6.4% versus 5.9%, p<0.001), with differences remaining significant for 2022 to 2025 after correction. No difference was found in basic Katz functional independence (median 6 in both groups, p=0.54), a finding related to a marked ceiling effect of the scale. Length of hospitalisation was not an independent predictor of comorbidity after adjustment for age, and antipsychotic exposure was similar between groups. Conclusions. In this institutional environment, type 2 diabetes is associated with greater physical comorbidity and higher HbA1c values, without a detectable difference in basic functional independence. The preserved functioning may be related to a ceiling effect of the scale and to the support provided by continuous care, although this remains an interpretive hypothesis. The findings support integrating systematic metabolic monitoring into the care of this population. As a pilot, single-center study with a small sample, the conclusions require confirmation in larger and more heterogeneous samples."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη ασθενών-μαρτύρων χρόνιων ψυχιατρικών σακχαροδιαβητικών ασθενών Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαρκάκης Ευάγγελος","Markakis Evangelos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή και σκοπός. Οι ασθενείς με σοβαρή ψυχική νόσο φέρουν αυξημένο φορτίο σωματικής συννοσηρότητας και μειωμένο προσδόκιμο ζωής, κυρίως λόγω καρδιομεταβολικών αιτίων. Η παρούσα εργασία εξετάζει, σε μακροχρόνια νοσηλευόμενο ιδρυματικό πληθυσμό, αν η συνύπαρξη σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 συνοδεύεται από μεγαλύτερο φορτίο χρόνιας σωματικής συννοσηρότητας και από διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Μέθοδοι. Πιλοτική, αναδρομική μελέτη ασθενών-μαρτύρων σε εξήντα χρόνιους ψυχιατρικούς ασθενείς του Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου, τριάντα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και τριάντα μάρτυρες, με συχνοτική εξισορρόπηση ως προς το φύλο, το εύρος ηλικίας και την πρωτεύουσα ψυχιατρική διάγνωση κατά ICD-10. Καταγράφηκαν η λειτουργική ανεξαρτησία με την κλίμακα Katz, ο αριθμός των χρόνιων σωματικών συννοσηροτήτων, οι ετήσιες τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) για την περίοδο 2020 έως 2025 και ο αριθμός των ψυχοτρόπων και αντιδιαβητικών φαρμάκων. Οι ομάδες συγκρίθηκαν με τον έλεγχο Mann-Whitney, με μεγέθη επίδρασης και διαφορές διαμέσων κατά Hodges-Lehmann, καθώς και με λόγους πιθανοτήτων και λογιστική παλινδρόμηση προσαρμοσμένη για το φύλο, την ηλικία και τη διάγνωση. Οι συσχετίσεις εκτιμήθηκαν με τον συντελεστή Spearman και με μερικές συσχετίσεις, και οι ετήσιοι έλεγχοι HbA1c διορθώθηκαν για πολλαπλές συγκρίσεις με τη μέθοδο Benjamini-Hochberg. Αποτελέσματα. Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες ως προς το φύλο, την ηλικία, τη διάγνωση και τη διάρκεια νοσηλείας. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 εμφάνισαν μεγαλύτερο φορτίο συννοσηρότητας (διάμεσος 3,5 έναντι 2,0, p<0,001, rank-biserial 0,51), με προσαρμοσμένο λόγο πιθανοτήτων 2,33 ανά επιπλέον συννοσηρότητα και λόγο πιθανοτήτων 7,56 για τρεις ή περισσότερες συννοσηρότητες. Η HbA1c ήταν σταθερά υψηλότερη στους διαβητικούς σε όλα τα έτη με επαρκή δεδομένα (2025: διάμεσος 6,4% έναντι 5,9%, p<0,001), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές για τα έτη 2022 έως 2025 μετά τη διόρθωση. Δεν διαπιστώθηκε διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία κατά Katz (διάμεσος 6 και στις δύο ομάδες, p=0,54), εύρημα που σχετίζεται με έντονο φαινόμενο οροφής της κλίμακας. Η διάρκεια νοσηλείας δεν τεκμηριώθηκε ως ανεξάρτητος παράγοντας συννοσηρότητας μετά τον έλεγχο της ηλικίας, ενώ η έκθεση στα αντιψυχωτικά ήταν παρόμοια μεταξύ των ομάδων. Συμπεράσματα. Στο συγκεκριμένο ιδρυματικό περιβάλλον, ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 συνδέεται με μεγαλύτερη σωματική συννοσηρότητα και υψηλότερες τιμές HbA1c, χωρίς ανιχνεύσιμη διαφορά στη βασική λειτουργική ανεξαρτησία. Η διατηρημένη λειτουργικότητα ενδέχεται να σχετίζεται με το φαινόμενο οροφής της κλίμακας και με την υποστήριξη που παρέχει η συνεχής φροντίδα, αλλά αυτό αποτελεί ερμηνευτική υπόθεση. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ένταξη της συστηματικής μεταβολικής παρακολούθησης στη φροντίδα του πληθυσμού αυτού. Ως πιλοτική, μονοκεντρική μελέτη με μικρό δείγμα, τα συμπεράσματα χρειάζονται επιβεβαίωση σε μεγαλύτερα και πιο ετερογενή δείγματα.","Background and aim. People with severe mental illness carry an increased burden of physical comorbidity and reduced life expectancy, largely from cardiometabolic causes. This study examines, in a long-stay institutional population, whether comorbid type 2 diabetes mellitus is associated with a higher burden of chronic physical comorbidity and with a difference in basic functional independence. Methods. A pilot, retrospective case-control study was conducted in sixty chronic psychiatric inpatients of the Leros State Therapeutic Hospital, thirty with type 2 diabetes and thirty controls, with frequency balancing for sex, age range and primary ICD-10 psychiatric diagnosis. Functional independence was assessed with the Katz index, together with the number of chronic physical comorbidities, annual glycated haemoglobin (HbA1c) values for 2020 to 2025, and the number of psychotropic and antidiabetic medications. Groups were compared using the Mann-Whitney test, with effect sizes and Hodges-Lehmann median differences, as well as odds ratios and logistic regression adjusted for sex, age and diagnosis. Associations were estimated with Spearman and partial correlations, and the annual HbA1c comparisons were corrected for multiple testing using the Benjamini-Hochberg method. Results. The two groups were similar for sex, age, diagnosis and length of hospitalisation. Patients with type 2 diabetes showed a higher comorbidity burden (median 3.5 versus 2.0, p<0.001, rankbiserial 0.51), with an adjusted odds ratio of 2.33 per additional comorbidity and an odds ratio of 7.56 for three or more comorbidities. HbA1c was consistently higher in diabetic patients in all years with adequate data (2025: median 6.4% versus 5.9%, p<0.001), with differences remaining significant for 2022 to 2025 after correction. No difference was found in basic Katz functional independence (median 6 in both groups, p=0.54), a finding related to a marked ceiling effect of the scale. Length of hospitalisation was not an independent predictor of comorbidity after adjustment for age, and antipsychotic exposure was similar between groups. Conclusions. In this institutional environment, type 2 diabetes is associated with greater physical comorbidity and higher HbA1c values, without a detectable difference in basic functional independence. The preserved functioning may be related to a ceiling effect of the scale and to the support provided by continuous care, although this remains an interpretive hypothesis. The findings support integrating systematic metabolic monitoring into the care of this population. As a pilot, single-center study with a small sample, the conclusions require confirmation in larger and more heterogeneous samples."],"dc:identifier":["uoadl:5433798","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5433798"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη ασθενών-μαρτύρων χρόνιων ψυχιατρικών σακχαροδιαβητικών ασθενών Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:38Z"}