{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5448532"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5448532","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναβολική αντιοστεοπορωτική θεραπεία στις κακώσεις νωτιαίου μυελού","abstract":"Η κάκωση του νωτιαίου μυελού (Spinal Cord Injury, SCI) αποτελεί σοβαρή νευρολογική κατάσταση με πολυεπίπεδες λειτουργικές, συστηματικές και μεταβολικές επιπτώσεις. Εκτός από τις άμεσες κινητικές, αισθητικές και αυτόνομες διαταραχές, η SCI συνοδεύεται συχνά από ταχεία και εκτεταμένη απώλεια οστικής μάζας κάτωθεν του επιπέδου της βλάβης, η οποία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο καταγμάτων, ιδιαίτερα στο περιφερικό τμήμα του μηριαίου οστού και στην εγγύς κνήμη. Η οστεοπόρωση μετά από SCI διαφέρει από την πρωτοπαθή οστεοπόρωση, καθώς σχετίζεται στενά με τη μηχανική αποφόρτιση, την ακινητοποίηση, τις νευροενδοκρινικές μεταβολές, τη διαταραχή της οστικής ανακατασκευής και την αυξημένη οστεοκλαστική δραστηριότητα. Η παρούσα εργασία εξετάζει τη θέση της αναβολικής αντιοστεοπορωτικής θεραπείας στο πλαίσιο της SCI. Ειδικότερα, αναλύονται η τεριπαρατίδη, η ρομοσοζουμάμπη και η αμπαλοπαρατίδη, με έμφαση στον μηχανισμό δράσης τους, στα διαθέσιμα κλινικά και προκλινικά δεδομένα, καθώς και στη δυνητική τους εφαρμογή στον πληθυσμό των ασθενών με SCI. Η τεριπαρατίδη αποτελεί καθιερωμένο οστεοαναβολικό παράγοντα στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, ωστόσο τα δεδομένα της σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα και δεν τεκμηριώνουν ακόμη σαφή μείωση του καταγματικού κινδύνου. Παράλληλα, προκλινικές μελέτες υποδεικνύουν πιθανές νευροπροστατευτικές δράσεις μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες και προστασίας του αιματονωτιαίου φραγμού, χωρίς όμως τα ευρήματα αυτά να έχουν ακόμη μεταφραστεί επαρκώς στην κλινική πράξη. Η ρομοσοζουμάμπη, μέσω αναστολής της σκληροστίνης, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη SCI, καθώς συνδυάζει αύξηση του οστικού σχηματισμού με μείωση της οστικής απορρόφησης. Τα διαθέσιμα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα, ενώ η θεραπευτική της αξία διερευνάται σε εν εξελίξει κλινικές μελέτες σε ασθενείς με χρόνια και υποξεία SCI, κυρίως ως προς τη βελτίωση της οστικής πυκνότητας και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής. Αντιθέτως, για την αμπαλοπαρατίδη δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI, ενώ τα διαθέσιμα ευρήματα προέρχονται κυρίως από προκλινικά μοντέλα και μοντέλα μηχανικής αποφόρτισης. Συνεπώς, ο ρόλος της παραμένει περισσότερο θεωρητικός και ερευνητικός παρά άμεσα κλινικά τεκμηριωμένος. Συνολικά, η αναβολική αντιοστεοπορωτική θεραπεία αποτελεί υποσχόμενη αλλά ακόμη ανεπαρκώς τεκμηριωμένη θεραπευτική στρατηγική για την SCI. Η μελλοντική έρευνα πρέπει να επικεντρωθεί σε καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες, με αξιολόγηση όχι μόνο της οστικής πυκνότητας, αλλά και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, της μηχανικής αντοχής του οστού, της πρόληψης καταγμάτων και της λειτουργικής έκβασης των ασθενών.","abstract_html":"Η κάκωση του νωτιαίου μυελού (Spinal Cord Injury, SCI) αποτελεί σοβαρή νευρολογική κατάσταση με πολυεπίπεδες λειτουργικές, συστηματικές και μεταβολικές επιπτώσεις. Εκτός από τις άμεσες κινητικές, αισθητικές και αυτόνομες διαταραχές, η SCI συνοδεύεται συχνά από ταχεία και εκτεταμένη απώλεια οστικής μάζας κάτωθεν του επιπέδου της βλάβης, η οποία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο καταγμάτων, ιδιαίτερα στο περιφερικό τμήμα του μηριαίου οστού και στην εγγύς κνήμη. Η οστεοπόρωση μετά από SCI διαφέρει από την πρωτοπαθή οστεοπόρωση, καθώς σχετίζεται στενά με τη μηχανική αποφόρτιση, την ακινητοποίηση, τις νευροενδοκρινικές μεταβολές, τη διαταραχή της οστικής ανακατασκευής και την αυξημένη οστεοκλαστική δραστηριότητα. Η παρούσα εργασία εξετάζει τη θέση της αναβολικής αντιοστεοπορωτικής θεραπείας στο πλαίσιο της SCI. Ειδικότερα, αναλύονται η τεριπαρατίδη, η ρομοσοζουμάμπη και η αμπαλοπαρατίδη, με έμφαση στον μηχανισμό δράσης τους, στα διαθέσιμα κλινικά και προκλινικά δεδομένα, καθώς και στη δυνητική τους εφαρμογή στον πληθυσμό των ασθενών με SCI. Η τεριπαρατίδη αποτελεί καθιερωμένο οστεοαναβολικό παράγοντα στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, ωστόσο τα δεδομένα της σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα και δεν τεκμηριώνουν ακόμη σαφή μείωση του καταγματικού κινδύνου. Παράλληλα, προκλινικές μελέτες υποδεικνύουν πιθανές νευροπροστατευτικές δράσεις μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες και προστασίας του αιματονωτιαίου φραγμού, χωρίς όμως τα ευρήματα αυτά να έχουν ακόμη μεταφραστεί επαρκώς στην κλινική πράξη. Η ρομοσοζουμάμπη, μέσω αναστολής της σκληροστίνης, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη SCI, καθώς συνδυάζει αύξηση του οστικού σχηματισμού με μείωση της οστικής απορρόφησης. Τα διαθέσιμα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα, ενώ η θεραπευτική της αξία διερευνάται σε εν εξελίξει κλινικές μελέτες σε ασθενείς με χρόνια και υποξεία SCI, κυρίως ως προς τη βελτίωση της οστικής πυκνότητας και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής. Αντιθέτως, για την αμπαλοπαρατίδη δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI, ενώ τα διαθέσιμα ευρήματα προέρχονται κυρίως από προκλινικά μοντέλα και μοντέλα μηχανικής αποφόρτισης. Συνεπώς, ο ρόλος της παραμένει περισσότερο θεωρητικός και ερευνητικός παρά άμεσα κλινικά τεκμηριωμένος. Συνολικά, η αναβολική αντιοστεοπορωτική θεραπεία αποτελεί υποσχόμενη αλλά ακόμη ανεπαρκώς τεκμηριωμένη θεραπευτική στρατηγική για την SCI. Η μελλοντική έρευνα πρέπει να επικεντρωθεί σε καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες, με αξιολόγηση όχι μόνο της οστικής πυκνότητας, αλλά και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, της μηχανικής αντοχής του οστού, της πρόληψης καταγμάτων και της λειτουργικής έκβασης των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαναστασίου Χριστίνα","Papanastasiou Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:42Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5448532"],"render_values":[{"text":"uoadl:5448532","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448532","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448532","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5448532","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαναστασίου Χριστίνα","Papanastasiou Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5448532","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448532"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κάκωση του νωτιαίου μυελού (Spinal Cord Injury, SCI) αποτελεί σοβαρή νευρολογική κατάσταση με πολυεπίπεδες λειτουργικές, συστηματικές και μεταβολικές επιπτώσεις. Εκτός από τις άμεσες κινητικές, αισθητικές και αυτόνομες διαταραχές, η SCI συνοδεύεται συχνά από ταχεία και εκτεταμένη απώλεια οστικής μάζας κάτωθεν του επιπέδου της βλάβης, η οποία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο καταγμάτων, ιδιαίτερα στο περιφερικό τμήμα του μηριαίου οστού και στην εγγύς κνήμη. Η οστεοπόρωση μετά από SCI διαφέρει από την πρωτοπαθή οστεοπόρωση, καθώς σχετίζεται στενά με τη μηχανική αποφόρτιση, την ακινητοποίηση, τις νευροενδοκρινικές μεταβολές, τη διαταραχή της οστικής ανακατασκευής και την αυξημένη οστεοκλαστική δραστηριότητα. Η παρούσα εργασία εξετάζει τη θέση της αναβολικής αντιοστεοπορωτικής θεραπείας στο πλαίσιο της SCI. Ειδικότερα, αναλύονται η τεριπαρατίδη, η ρομοσοζουμάμπη και η αμπαλοπαρατίδη, με έμφαση στον μηχανισμό δράσης τους, στα διαθέσιμα κλινικά και προκλινικά δεδομένα, καθώς και στη δυνητική τους εφαρμογή στον πληθυσμό των ασθενών με SCI. Η τεριπαρατίδη αποτελεί καθιερωμένο οστεοαναβολικό παράγοντα στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, ωστόσο τα δεδομένα της σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα και δεν τεκμηριώνουν ακόμη σαφή μείωση του καταγματικού κινδύνου. Παράλληλα, προκλινικές μελέτες υποδεικνύουν πιθανές νευροπροστατευτικές δράσεις μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες και προστασίας του αιματονωτιαίου φραγμού, χωρίς όμως τα ευρήματα αυτά να έχουν ακόμη μεταφραστεί επαρκώς στην κλινική πράξη. Η ρομοσοζουμάμπη, μέσω αναστολής της σκληροστίνης, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη SCI, καθώς συνδυάζει αύξηση του οστικού σχηματισμού με μείωση της οστικής απορρόφησης. Τα διαθέσιμα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα, ενώ η θεραπευτική της αξία διερευνάται σε εν εξελίξει κλινικές μελέτες σε ασθενείς με χρόνια και υποξεία SCI, κυρίως ως προς τη βελτίωση της οστικής πυκνότητας και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής. Αντιθέτως, για την αμπαλοπαρατίδη δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI, ενώ τα διαθέσιμα ευρήματα προέρχονται κυρίως από προκλινικά μοντέλα και μοντέλα μηχανικής αποφόρτισης. Συνεπώς, ο ρόλος της παραμένει περισσότερο θεωρητικός και ερευνητικός παρά άμεσα κλινικά τεκμηριωμένος. Συνολικά, η αναβολική αντιοστεοπορωτική θεραπεία αποτελεί υποσχόμενη αλλά ακόμη ανεπαρκώς τεκμηριωμένη θεραπευτική στρατηγική για την SCI. Η μελλοντική έρευνα πρέπει να επικεντρωθεί σε καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες, με αξιολόγηση όχι μόνο της οστικής πυκνότητας, αλλά και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, της μηχανικής αντοχής του οστού, της πρόληψης καταγμάτων και της λειτουργικής έκβασης των ασθενών.","Spinal cord injury (SCI) is a serious neurological condition with multifaceted functional, systemic, and metabolic consequences. In addition to immediate motor, sensory, and autonomic impairments, SCI is often accompanied by rapid and extensive bone loss below the level of the injury, which significantly increases the fracture risk, particularly in the distal femur and proximal tibia. Osteoporosis following SCI differs from primary osteoporosis, as it is closely associated with mechanical unloading, immobilization, neuroendocrine changes, disruption of bone remodeling, and increased osteoclastic activity. This thesis examines the role of anabolic anti-osteoporotic therapy in context of SCI. Specifically, teriparatide, romosozumab, and abaloparatide are analyzed, with an emphasis on their mechanism of action, available clinical and preclinical data, as well as their potential application in patients with SCI. Teriparatide is an established anabolic agent for the treatment of osteoporosis; however, data on its use in patients with SCI remain limited and do not yet demonstrate a clear reduction in fracture risk. At the same time, preclinical studies suggest potential neuroprotective effects through the reduction of oxidative stress and protection of the blood-spinal cord barrier; however, these findings have not yet been adequately translated into clinical practice. Romosozumab, by inhibiting sclerostin, is of particular interest in SCI, as it combines increased bone formation with reduced bone resorption. Available clinical data in patients with SCI remain limited, while its therapeutic value is being investigated in ongoing clinical studies in patients with chronic and subacute SCI, primarily regarding improvements in bone mineral density (BMD) and bone microarchitecture. In contrast, for abaloparatide, there are currently no clinical data in patients with SCI, while the available findings come mainly from preclinical models and mechanical unloading models. Consequently, its role remains more theoretical and research-oriented than directly clinically substantiated. Overall, anabolic anti-osteoporotic therapy is a promising but still insufficiently substantiated therapeutic strategy for SCI. Future research should focus on well-designed larger scale clinical studies, evaluating not only BMD but also bone microarchitecture, mechanical bone strength, fracture prevention, and functional outcomes in patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναβολική αντιοστεοπορωτική θεραπεία στις κακώσεις νωτιαίου μυελού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαναστασίου Χριστίνα","Papanastasiou Christina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η κάκωση του νωτιαίου μυελού (Spinal Cord Injury, SCI) αποτελεί σοβαρή νευρολογική κατάσταση με πολυεπίπεδες λειτουργικές, συστηματικές και μεταβολικές επιπτώσεις. Εκτός από τις άμεσες κινητικές, αισθητικές και αυτόνομες διαταραχές, η SCI συνοδεύεται συχνά από ταχεία και εκτεταμένη απώλεια οστικής μάζας κάτωθεν του επιπέδου της βλάβης, η οποία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο καταγμάτων, ιδιαίτερα στο περιφερικό τμήμα του μηριαίου οστού και στην εγγύς κνήμη. Η οστεοπόρωση μετά από SCI διαφέρει από την πρωτοπαθή οστεοπόρωση, καθώς σχετίζεται στενά με τη μηχανική αποφόρτιση, την ακινητοποίηση, τις νευροενδοκρινικές μεταβολές, τη διαταραχή της οστικής ανακατασκευής και την αυξημένη οστεοκλαστική δραστηριότητα. Η παρούσα εργασία εξετάζει τη θέση της αναβολικής αντιοστεοπορωτικής θεραπείας στο πλαίσιο της SCI. Ειδικότερα, αναλύονται η τεριπαρατίδη, η ρομοσοζουμάμπη και η αμπαλοπαρατίδη, με έμφαση στον μηχανισμό δράσης τους, στα διαθέσιμα κλινικά και προκλινικά δεδομένα, καθώς και στη δυνητική τους εφαρμογή στον πληθυσμό των ασθενών με SCI. Η τεριπαρατίδη αποτελεί καθιερωμένο οστεοαναβολικό παράγοντα στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, ωστόσο τα δεδομένα της σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα και δεν τεκμηριώνουν ακόμη σαφή μείωση του καταγματικού κινδύνου. Παράλληλα, προκλινικές μελέτες υποδεικνύουν πιθανές νευροπροστατευτικές δράσεις μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες και προστασίας του αιματονωτιαίου φραγμού, χωρίς όμως τα ευρήματα αυτά να έχουν ακόμη μεταφραστεί επαρκώς στην κλινική πράξη. Η ρομοσοζουμάμπη, μέσω αναστολής της σκληροστίνης, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη SCI, καθώς συνδυάζει αύξηση του οστικού σχηματισμού με μείωση της οστικής απορρόφησης. Τα διαθέσιμα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI παραμένουν περιορισμένα, ενώ η θεραπευτική της αξία διερευνάται σε εν εξελίξει κλινικές μελέτες σε ασθενείς με χρόνια και υποξεία SCI, κυρίως ως προς τη βελτίωση της οστικής πυκνότητας και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής. Αντιθέτως, για την αμπαλοπαρατίδη δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα κλινικά δεδομένα σε ασθενείς με SCI, ενώ τα διαθέσιμα ευρήματα προέρχονται κυρίως από προκλινικά μοντέλα και μοντέλα μηχανικής αποφόρτισης. Συνεπώς, ο ρόλος της παραμένει περισσότερο θεωρητικός και ερευνητικός παρά άμεσα κλινικά τεκμηριωμένος. Συνολικά, η αναβολική αντιοστεοπορωτική θεραπεία αποτελεί υποσχόμενη αλλά ακόμη ανεπαρκώς τεκμηριωμένη θεραπευτική στρατηγική για την SCI. Η μελλοντική έρευνα πρέπει να επικεντρωθεί σε καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες, με αξιολόγηση όχι μόνο της οστικής πυκνότητας, αλλά και της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, της μηχανικής αντοχής του οστού, της πρόληψης καταγμάτων και της λειτουργικής έκβασης των ασθενών.","Spinal cord injury (SCI) is a serious neurological condition with multifaceted functional, systemic, and metabolic consequences. In addition to immediate motor, sensory, and autonomic impairments, SCI is often accompanied by rapid and extensive bone loss below the level of the injury, which significantly increases the fracture risk, particularly in the distal femur and proximal tibia. Osteoporosis following SCI differs from primary osteoporosis, as it is closely associated with mechanical unloading, immobilization, neuroendocrine changes, disruption of bone remodeling, and increased osteoclastic activity. This thesis examines the role of anabolic anti-osteoporotic therapy in context of SCI. Specifically, teriparatide, romosozumab, and abaloparatide are analyzed, with an emphasis on their mechanism of action, available clinical and preclinical data, as well as their potential application in patients with SCI. Teriparatide is an established anabolic agent for the treatment of osteoporosis; however, data on its use in patients with SCI remain limited and do not yet demonstrate a clear reduction in fracture risk. At the same time, preclinical studies suggest potential neuroprotective effects through the reduction of oxidative stress and protection of the blood-spinal cord barrier; however, these findings have not yet been adequately translated into clinical practice. Romosozumab, by inhibiting sclerostin, is of particular interest in SCI, as it combines increased bone formation with reduced bone resorption. Available clinical data in patients with SCI remain limited, while its therapeutic value is being investigated in ongoing clinical studies in patients with chronic and subacute SCI, primarily regarding improvements in bone mineral density (BMD) and bone microarchitecture. In contrast, for abaloparatide, there are currently no clinical data in patients with SCI, while the available findings come mainly from preclinical models and mechanical unloading models. Consequently, its role remains more theoretical and research-oriented than directly clinically substantiated. Overall, anabolic anti-osteoporotic therapy is a promising but still insufficiently substantiated therapeutic strategy for SCI. Future research should focus on well-designed larger scale clinical studies, evaluating not only BMD but also bone microarchitecture, mechanical bone strength, fracture prevention, and functional outcomes in patients."],"dc:identifier":["uoadl:5448532","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448532"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αναβολική αντιοστεοπορωτική θεραπεία στις κακώσεις νωτιαίου μυελού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:42Z"}