{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5448785"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5448785","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτοανοσία και γονιμότητα μέθοδοι διαχείρισης, αποτελεσματικότητα και προβληματισμοί","abstract":"Τα αυτοάνοσα νοσήματα επηρεάζουν τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία, δημιουργώντας συνθήκες επιβαρυντικής επίδρασης στη γονιμότητα. Τόσο η νόσος όσο και η ανοσοτροποποιητική αγωγή μπορούν να μειώσουν τα ποσοστά σύλληψης και να επιβαρύνουν την κύηση. Ταυτόχρονα, η εγκυμοσύνη, ως κατάσταση ανοσολογικής «ανοχής», μπορεί να τροποποιήσει τη δραστηριότητα της νόσου. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την αυτοάνοση ωοφορίτιδα, τη νευροενδοκρινική απορρύθμιση του άξονα υποθάλαμος–υπόφυση–ωοθήκη, παθογόνα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και ταχύτερη μείωση του ωοθηκικού αποθέματος, οδηγώντας σε αυξημένη υπογονιμότητα και ανεπιθύμητες αναπαραγωγικές εκβάσεις Αυτές συμπεριλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, προεκλαμψία, πρόωρο τοκετό και άλλες. Η διαχείριση τους απαιτεί διεπιστημονική προγεννητική συμβουλευτική και ύφεση ≥3–6 μηνών, με μετάβαση σε συμβατά φάρμακα (υδροξυχλωροκίνη, αζαθειοπρίνη, αναστολείς TNF-α) και έγκαιρη διακοπή τερατογόνων (μεθοτρεξάτη, μυκοφαινολάτη). Οι τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι διαθέσιμες με ετερογενή αποτελέσματα, ενώ νεότερες θεραπείες όπως τα CAR-T κύτταρα διερευνώνται για επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής, αλλά εγείρουν ζητήματα ασφάλειας. Παρά τους κινδύνους, ο συντονισμένος, προληπτικός χειρισμός επιτρέπει στη πλειονότητα των ασθενών να επιτύχουν βιώσιμες κυήσεις, ενώ απαραίτητη παραμένει η εξατομικευμένη, ασθενοκεντρική φροντίδα βάσει κοινών αποφάσεων και νομικών πλαισίων. Μελλοντικές μελέτες πρέπει να εξετάσουν τη μακροπρόθεσμη υγεία των απογόνων, πιθανούς προγνωστικούς βιοδείκτες και τα βέλτιστα μοντέλα περίθαλψης και συμβουλευτικής των γυναικών που επιθυμούν να κυοφορήσουν.","abstract_html":"Τα αυτοάνοσα νοσήματα επηρεάζουν τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία, δημιουργώντας συνθήκες επιβαρυντικής επίδρασης στη γονιμότητα. Τόσο η νόσος όσο και η ανοσοτροποποιητική αγωγή μπορούν να μειώσουν τα ποσοστά σύλληψης και να επιβαρύνουν την κύηση. Ταυτόχρονα, η εγκυμοσύνη, ως κατάσταση ανοσολογικής «ανοχής», μπορεί να τροποποιήσει τη δραστηριότητα της νόσου. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την αυτοάνοση ωοφορίτιδα, τη νευροενδοκρινική απορρύθμιση του άξονα υποθάλαμος–υπόφυση–ωοθήκη, παθογόνα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και ταχύτερη μείωση του ωοθηκικού αποθέματος, οδηγώντας σε αυξημένη υπογονιμότητα και ανεπιθύμητες αναπαραγωγικές εκβάσεις Αυτές συμπεριλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, προεκλαμψία, πρόωρο τοκετό και άλλες. Η διαχείριση τους απαιτεί διεπιστημονική προγεννητική συμβουλευτική και ύφεση ≥3–6 μηνών, με μετάβαση σε συμβατά φάρμακα (υδροξυχλωροκίνη, αζαθειοπρίνη, αναστολείς TNF-α) και έγκαιρη διακοπή τερατογόνων (μεθοτρεξάτη, μυκοφαινολάτη). Οι τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι διαθέσιμες με ετερογενή αποτελέσματα, ενώ νεότερες θεραπείες όπως τα CAR-T κύτταρα διερευνώνται για επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής, αλλά εγείρουν ζητήματα ασφάλειας. Παρά τους κινδύνους, ο συντονισμένος, προληπτικός χειρισμός επιτρέπει στη πλειονότητα των ασθενών να επιτύχουν βιώσιμες κυήσεις, ενώ απαραίτητη παραμένει η εξατομικευμένη, ασθενοκεντρική φροντίδα βάσει κοινών αποφάσεων και νομικών πλαισίων. Μελλοντικές μελέτες πρέπει να εξετάσουν τη μακροπρόθεσμη υγεία των απογόνων, πιθανούς προγνωστικούς βιοδείκτες και τα βέλτιστα μοντέλα περίθαλψης και συμβουλευτικής των γυναικών που επιθυμούν να κυοφορήσουν.","abstract_has_math":false,"creators":["Λέλη Θάλεια","Leli Thaleia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:42Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5448785"],"render_values":[{"text":"uoadl:5448785","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448785","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448785","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5448785","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λέλη Θάλεια","Leli Thaleia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5448785","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448785"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα αυτοάνοσα νοσήματα επηρεάζουν τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία, δημιουργώντας συνθήκες επιβαρυντικής επίδρασης στη γονιμότητα. Τόσο η νόσος όσο και η ανοσοτροποποιητική αγωγή μπορούν να μειώσουν τα ποσοστά σύλληψης και να επιβαρύνουν την κύηση. Ταυτόχρονα, η εγκυμοσύνη, ως κατάσταση ανοσολογικής «ανοχής», μπορεί να τροποποιήσει τη δραστηριότητα της νόσου. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την αυτοάνοση ωοφορίτιδα, τη νευροενδοκρινική απορρύθμιση του άξονα υποθάλαμος–υπόφυση–ωοθήκη, παθογόνα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και ταχύτερη μείωση του ωοθηκικού αποθέματος, οδηγώντας σε αυξημένη υπογονιμότητα και ανεπιθύμητες αναπαραγωγικές εκβάσεις Αυτές συμπεριλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, προεκλαμψία, πρόωρο τοκετό και άλλες. Η διαχείριση τους απαιτεί διεπιστημονική προγεννητική συμβουλευτική και ύφεση ≥3–6 μηνών, με μετάβαση σε συμβατά φάρμακα (υδροξυχλωροκίνη, αζαθειοπρίνη, αναστολείς TNF-α) και έγκαιρη διακοπή τερατογόνων (μεθοτρεξάτη, μυκοφαινολάτη). Οι τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι διαθέσιμες με ετερογενή αποτελέσματα, ενώ νεότερες θεραπείες όπως τα CAR-T κύτταρα διερευνώνται για επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής, αλλά εγείρουν ζητήματα ασφάλειας. Παρά τους κινδύνους, ο συντονισμένος, προληπτικός χειρισμός επιτρέπει στη πλειονότητα των ασθενών να επιτύχουν βιώσιμες κυήσεις, ενώ απαραίτητη παραμένει η εξατομικευμένη, ασθενοκεντρική φροντίδα βάσει κοινών αποφάσεων και νομικών πλαισίων. Μελλοντικές μελέτες πρέπει να εξετάσουν τη μακροπρόθεσμη υγεία των απογόνων, πιθανούς προγνωστικούς βιοδείκτες και τα βέλτιστα μοντέλα περίθαλψης και συμβουλευτικής των γυναικών που επιθυμούν να κυοφορήσουν.","Autoimmune diseases disproportionately affect women of reproductive age, creating a bidirectional interaction with fertility in which both the disease and immunomodulatory treatment can reduce conception and complicate pregnancy, while pregnancy can modify disease activity. Mechanisms include autoimmune oophoritis, neuroendocrine dysregulation of the hypothalamic-pituitary-ovarian axis, pathogenic antiphospholipid antibodies, and faster ovarian reserve depletion, leading to increased infertility and adverse reproductive outcomes. These include recurrent miscarriages, preeclampsia, premature birth, and others. Their management requires multidisciplinary prenatal counseling and remission for ≥3–6 months, with transition to compatible medications (hydroxychloroquine, azathioprine, TNF-α inhibitors) and timely discontinuation of teratogens (methotrexate, mycophenolate). Assisted reproductive techniques are available with mixed results, while newer therapies such as CAR-T cells are being investigated to restore immune tolerance but raise safety concerns. Despite the risks, coordinated, preventive management allows the majority of patients to achieve viable pregnancies, while individualized, patient-centered care based on shared decision-making and legal frameworks remains essential. Future studies should examine the long-term health of offspring, potential predictive biomarkers, and optimal models of care and counseling for women who wish to conceive."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτοανοσία και γονιμότητα μέθοδοι διαχείρισης, αποτελεσματικότητα και προβληματισμοί"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λέλη Θάλεια","Leli Thaleia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Τα αυτοάνοσα νοσήματα επηρεάζουν τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία, δημιουργώντας συνθήκες επιβαρυντικής επίδρασης στη γονιμότητα. Τόσο η νόσος όσο και η ανοσοτροποποιητική αγωγή μπορούν να μειώσουν τα ποσοστά σύλληψης και να επιβαρύνουν την κύηση. Ταυτόχρονα, η εγκυμοσύνη, ως κατάσταση ανοσολογικής «ανοχής», μπορεί να τροποποιήσει τη δραστηριότητα της νόσου. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την αυτοάνοση ωοφορίτιδα, τη νευροενδοκρινική απορρύθμιση του άξονα υποθάλαμος–υπόφυση–ωοθήκη, παθογόνα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και ταχύτερη μείωση του ωοθηκικού αποθέματος, οδηγώντας σε αυξημένη υπογονιμότητα και ανεπιθύμητες αναπαραγωγικές εκβάσεις Αυτές συμπεριλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αποβολές, προεκλαμψία, πρόωρο τοκετό και άλλες. Η διαχείριση τους απαιτεί διεπιστημονική προγεννητική συμβουλευτική και ύφεση ≥3–6 μηνών, με μετάβαση σε συμβατά φάρμακα (υδροξυχλωροκίνη, αζαθειοπρίνη, αναστολείς TNF-α) και έγκαιρη διακοπή τερατογόνων (μεθοτρεξάτη, μυκοφαινολάτη). Οι τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι διαθέσιμες με ετερογενή αποτελέσματα, ενώ νεότερες θεραπείες όπως τα CAR-T κύτταρα διερευνώνται για επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής, αλλά εγείρουν ζητήματα ασφάλειας. Παρά τους κινδύνους, ο συντονισμένος, προληπτικός χειρισμός επιτρέπει στη πλειονότητα των ασθενών να επιτύχουν βιώσιμες κυήσεις, ενώ απαραίτητη παραμένει η εξατομικευμένη, ασθενοκεντρική φροντίδα βάσει κοινών αποφάσεων και νομικών πλαισίων. Μελλοντικές μελέτες πρέπει να εξετάσουν τη μακροπρόθεσμη υγεία των απογόνων, πιθανούς προγνωστικούς βιοδείκτες και τα βέλτιστα μοντέλα περίθαλψης και συμβουλευτικής των γυναικών που επιθυμούν να κυοφορήσουν.","Autoimmune diseases disproportionately affect women of reproductive age, creating a bidirectional interaction with fertility in which both the disease and immunomodulatory treatment can reduce conception and complicate pregnancy, while pregnancy can modify disease activity. Mechanisms include autoimmune oophoritis, neuroendocrine dysregulation of the hypothalamic-pituitary-ovarian axis, pathogenic antiphospholipid antibodies, and faster ovarian reserve depletion, leading to increased infertility and adverse reproductive outcomes. These include recurrent miscarriages, preeclampsia, premature birth, and others. Their management requires multidisciplinary prenatal counseling and remission for ≥3–6 months, with transition to compatible medications (hydroxychloroquine, azathioprine, TNF-α inhibitors) and timely discontinuation of teratogens (methotrexate, mycophenolate). Assisted reproductive techniques are available with mixed results, while newer therapies such as CAR-T cells are being investigated to restore immune tolerance but raise safety concerns. Despite the risks, coordinated, preventive management allows the majority of patients to achieve viable pregnancies, while individualized, patient-centered care based on shared decision-making and legal frameworks remains essential. Future studies should examine the long-term health of offspring, potential predictive biomarkers, and optimal models of care and counseling for women who wish to conceive."],"dc:identifier":["uoadl:5448785","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5448785"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αυτοανοσία και γονιμότητα μέθοδοι διαχείρισης, αποτελεσματικότητα και προβληματισμοί"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:42Z"}