{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5450611"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5450611","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πολυπαραγοντικές θεραπευτικές στρατηγικές στην υποωχρική αιμορραγία επί νεοαγγειακής ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς","abstract":"Σκοπός: Η υποωχρική αιμορραγία δευτεροπαθής σε νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς αποτελεί μία από τις σοβαρότερες επιπλοκές της νόσου, με υψηλό κίνδυνο ταχείας και μη αναστρέψιμης απώλειας της κεντρικής όρασης. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η συστηματική ποιοτική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τις διαθέσιμες πολυπαραγοντικές θεραπευτικές στρατηγικές και μάλιστα συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις Library για τη χρονική περίοδο 2000–2026. Συμπεριλήφθηκαν κλινικές μελέτες που αφορούσαν ασθενείς με υποωχρική αιμορραγία επί nAMD και αξιολογούσαν anti-VEGF μονοθεραπεία, πνευματική μετατόπιση, χρήση tPA και χειρουργικές τεχνικές υαλοειδοεκτομής. Τελικώς συμπεριλήφθηκαν 10 μελέτες στην ποιοτική σύνθεση. Αποτελέσματα: Η anti-VEGF μονοθεραπεία εμφάνισε τη μικρότερη λειτουργική και ανατομική αποτελεσματικότητα, κυρίως σε εκτεταμένες αιμορραγίες. Η προσθήκη pneumatic displacement και/ή tPA βελτίωσε σημαντικά τη μετατόπιση της αιμορραγίας και την τελική οπτική οξύτητα. Οι πολυπαραγοντικές χειρουργικές τεχνικές με PPV και υποαμφιβληστροειδική χορήγηση tPA κατέγραψαν τα υψηλότερα ποσοστά πλήρους ανατομικής επιτυχίας, ιδίως σε μεγάλες και παχιές αιμορραγίες. Ο χρόνος παρέμβασης αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος τροποποιήσιμος προγνωστικός παράγοντας. Συμπεράσματα: Η διαχείριση της υποωχρικής αιμορραγίας απαιτεί εξατομικευμένη και κλιμακούμενη θεραπευτική προσέγγιση. Οι πολυπαραγοντικές συνδυαστικές στρατηγικές φαίνεται να προσφέρουν το μεγαλύτερο συνολικό όφελος, ιδιαίτερα σε βαριά περιστατικά, ενώ η έγκαιρη θεραπευτική κινητοποίηση αποτελεί καθοριστικό στοιχείο επιτυχίας.","abstract_html":"Σκοπός: Η υποωχρική αιμορραγία δευτεροπαθής σε νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς αποτελεί μία από τις σοβαρότερες επιπλοκές της νόσου, με υψηλό κίνδυνο ταχείας και μη αναστρέψιμης απώλειας της κεντρικής όρασης. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η συστηματική ποιοτική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τις διαθέσιμες πολυπαραγοντικές θεραπευτικές στρατηγικές και μάλιστα συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις Library για τη χρονική περίοδο 2000–2026. Συμπεριλήφθηκαν κλινικές μελέτες που αφορούσαν ασθενείς με υποωχρική αιμορραγία επί nAMD και αξιολογούσαν anti-VEGF μονοθεραπεία, πνευματική μετατόπιση, χρήση tPA και χειρουργικές τεχνικές υαλοειδοεκτομής. Τελικώς συμπεριλήφθηκαν 10 μελέτες στην ποιοτική σύνθεση. Αποτελέσματα: Η anti-VEGF μονοθεραπεία εμφάνισε τη μικρότερη λειτουργική και ανατομική αποτελεσματικότητα, κυρίως σε εκτεταμένες αιμορραγίες. Η προσθήκη pneumatic displacement και/ή tPA βελτίωσε σημαντικά τη μετατόπιση της αιμορραγίας και την τελική οπτική οξύτητα. Οι πολυπαραγοντικές χειρουργικές τεχνικές με PPV και υποαμφιβληστροειδική χορήγηση tPA κατέγραψαν τα υψηλότερα ποσοστά πλήρους ανατομικής επιτυχίας, ιδίως σε μεγάλες και παχιές αιμορραγίες. Ο χρόνος παρέμβασης αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος τροποποιήσιμος προγνωστικός παράγοντας. Συμπεράσματα: Η διαχείριση της υποωχρικής αιμορραγίας απαιτεί εξατομικευμένη και κλιμακούμενη θεραπευτική προσέγγιση. Οι πολυπαραγοντικές συνδυαστικές στρατηγικές φαίνεται να προσφέρουν το μεγαλύτερο συνολικό όφελος, ιδιαίτερα σε βαριά περιστατικά, ενώ η έγκαιρη θεραπευτική κινητοποίηση αποτελεί καθοριστικό στοιχείο επιτυχίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Δεληγιάννης Νικολάος","Deligiannis Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5450611"],"render_values":[{"text":"uoadl:5450611","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450611","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450611","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5450611","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δεληγιάννης Νικολάος","Deligiannis Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5450611","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450611"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η υποωχρική αιμορραγία δευτεροπαθής σε νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς αποτελεί μία από τις σοβαρότερες επιπλοκές της νόσου, με υψηλό κίνδυνο ταχείας και μη αναστρέψιμης απώλειας της κεντρικής όρασης. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η συστηματική ποιοτική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τις διαθέσιμες πολυπαραγοντικές θεραπευτικές στρατηγικές και μάλιστα συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις Library για τη χρονική περίοδο 2000–2026. Συμπεριλήφθηκαν κλινικές μελέτες που αφορούσαν ασθενείς με υποωχρική αιμορραγία επί nAMD και αξιολογούσαν anti-VEGF μονοθεραπεία, πνευματική μετατόπιση, χρήση tPA και χειρουργικές τεχνικές υαλοειδοεκτομής. Τελικώς συμπεριλήφθηκαν 10 μελέτες στην ποιοτική σύνθεση. Αποτελέσματα: Η anti-VEGF μονοθεραπεία εμφάνισε τη μικρότερη λειτουργική και ανατομική αποτελεσματικότητα, κυρίως σε εκτεταμένες αιμορραγίες. Η προσθήκη pneumatic displacement και/ή tPA βελτίωσε σημαντικά τη μετατόπιση της αιμορραγίας και την τελική οπτική οξύτητα. Οι πολυπαραγοντικές χειρουργικές τεχνικές με PPV και υποαμφιβληστροειδική χορήγηση tPA κατέγραψαν τα υψηλότερα ποσοστά πλήρους ανατομικής επιτυχίας, ιδίως σε μεγάλες και παχιές αιμορραγίες. Ο χρόνος παρέμβασης αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος τροποποιήσιμος προγνωστικός παράγοντας. Συμπεράσματα: Η διαχείριση της υποωχρικής αιμορραγίας απαιτεί εξατομικευμένη και κλιμακούμενη θεραπευτική προσέγγιση. Οι πολυπαραγοντικές συνδυαστικές στρατηγικές φαίνεται να προσφέρουν το μεγαλύτερο συνολικό όφελος, ιδιαίτερα σε βαριά περιστατικά, ενώ η έγκαιρη θεραπευτική κινητοποίηση αποτελεί καθοριστικό στοιχείο επιτυχίας.","Purpose: Submacular hemorrhage secondary to neovascular age-related macular degeneration represents one of the most vision-threatening complications of the disease, carrying a high risk of rapid and irreversible central visual loss. The purpose of this study was to perform a qualitative systematic review of the current literature regarding available multimodal therapeutic strategies and to comparatively evaluate their effectiveness. Materials and Methods: A systematic search was conducted in PubMed, Scopus and Cochrane Library for the period 2000–2026. Clinical studies evaluating anti-VEGF monotherapy, pneumatic displacement, tissue plasminogen activator (tPA), and pars plana vitrectomy (PPV)-based interventions in patients with submacular hemorrhage secondary to nAMD were included. Ten studies comprising study were ultimately analyzed. Results: Anti-VEGF monotherapy demonstrated the lowest functional and anatomical efficacy, particularly in extensive hemorrhages. The addition of pneumatic displacement and/or tPA significantly improved hemorrhage displacement and final visual acuity. Multimodal surgical strategies involving PPV and subretinal tPA achieved the highest rates of complete anatomical success, especially in large and thick hemorrhages. Time to intervention emerged as the most important independent prognostic factor. Conclusions: Management of submacular hemorrhage requires an individualized and severity-based therapeutic approach. Multimodal combined strategies appear to offer the greatest overall benefit, particularly in severe cases, while prompt therapeutic intervention remains the key determinant of successful visual recovery."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πολυπαραγοντικές θεραπευτικές στρατηγικές στην υποωχρική αιμορραγία επί νεοαγγειακής ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δεληγιάννης Νικολάος","Deligiannis Nikolaos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Η υποωχρική αιμορραγία δευτεροπαθής σε νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς αποτελεί μία από τις σοβαρότερες επιπλοκές της νόσου, με υψηλό κίνδυνο ταχείας και μη αναστρέψιμης απώλειας της κεντρικής όρασης. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η συστηματική ποιοτική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τις διαθέσιμες πολυπαραγοντικές θεραπευτικές στρατηγικές και μάλιστα συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις Library για τη χρονική περίοδο 2000–2026. Συμπεριλήφθηκαν κλινικές μελέτες που αφορούσαν ασθενείς με υποωχρική αιμορραγία επί nAMD και αξιολογούσαν anti-VEGF μονοθεραπεία, πνευματική μετατόπιση, χρήση tPA και χειρουργικές τεχνικές υαλοειδοεκτομής. Τελικώς συμπεριλήφθηκαν 10 μελέτες στην ποιοτική σύνθεση. Αποτελέσματα: Η anti-VEGF μονοθεραπεία εμφάνισε τη μικρότερη λειτουργική και ανατομική αποτελεσματικότητα, κυρίως σε εκτεταμένες αιμορραγίες. Η προσθήκη pneumatic displacement και/ή tPA βελτίωσε σημαντικά τη μετατόπιση της αιμορραγίας και την τελική οπτική οξύτητα. Οι πολυπαραγοντικές χειρουργικές τεχνικές με PPV και υποαμφιβληστροειδική χορήγηση tPA κατέγραψαν τα υψηλότερα ποσοστά πλήρους ανατομικής επιτυχίας, ιδίως σε μεγάλες και παχιές αιμορραγίες. Ο χρόνος παρέμβασης αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος τροποποιήσιμος προγνωστικός παράγοντας. Συμπεράσματα: Η διαχείριση της υποωχρικής αιμορραγίας απαιτεί εξατομικευμένη και κλιμακούμενη θεραπευτική προσέγγιση. Οι πολυπαραγοντικές συνδυαστικές στρατηγικές φαίνεται να προσφέρουν το μεγαλύτερο συνολικό όφελος, ιδιαίτερα σε βαριά περιστατικά, ενώ η έγκαιρη θεραπευτική κινητοποίηση αποτελεί καθοριστικό στοιχείο επιτυχίας.","Purpose: Submacular hemorrhage secondary to neovascular age-related macular degeneration represents one of the most vision-threatening complications of the disease, carrying a high risk of rapid and irreversible central visual loss. The purpose of this study was to perform a qualitative systematic review of the current literature regarding available multimodal therapeutic strategies and to comparatively evaluate their effectiveness. Materials and Methods: A systematic search was conducted in PubMed, Scopus and Cochrane Library for the period 2000–2026. Clinical studies evaluating anti-VEGF monotherapy, pneumatic displacement, tissue plasminogen activator (tPA), and pars plana vitrectomy (PPV)-based interventions in patients with submacular hemorrhage secondary to nAMD were included. Ten studies comprising study were ultimately analyzed. Results: Anti-VEGF monotherapy demonstrated the lowest functional and anatomical efficacy, particularly in extensive hemorrhages. The addition of pneumatic displacement and/or tPA significantly improved hemorrhage displacement and final visual acuity. Multimodal surgical strategies involving PPV and subretinal tPA achieved the highest rates of complete anatomical success, especially in large and thick hemorrhages. Time to intervention emerged as the most important independent prognostic factor. Conclusions: Management of submacular hemorrhage requires an individualized and severity-based therapeutic approach. Multimodal combined strategies appear to offer the greatest overall benefit, particularly in severe cases, while prompt therapeutic intervention remains the key determinant of successful visual recovery."],"dc:identifier":["uoadl:5450611","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450611"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Πολυπαραγοντικές θεραπευτικές στρατηγικές στην υποωχρική αιμορραγία επί νεοαγγειακής ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:46Z"}