{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5450851"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5450851","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων ως χώροι κοινωνικής ένταξης: μελέτη δύο Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων στο κέντρο της Αθήνας","abstract":"Η παρούσα έρευνα μελετά τον τρόπο λειτουργίας δύο Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων (Κ.Φ.Α.Α.) στο κέντρο της Αθήνας, διερευνώντας αν, και σε ποιο βαθμό οι θεσμικοί και κοινωνικοί τους μηχανισμοί προάγουν την κοινωνική ένταξη των παιδιών, ή, αντιθέτως, παράγουν συνθήκες ιδρυματοποίησης. Υιοθετώντας ποιοτική μεθοδολογία, η έρευνα αντλεί το υλικό της από οκτώ ημι-δομημένες συνεντεύξεις με εργαζομένους/ες που στελεχώνουν τις δύο δομές. Μέσα από τον λόγο των εργαζομένων αναλύεται το πλαίσιο λειτουργίας των Κ.Φ.Α.Α., ο επαγγελματικός τους ρόλος και οι καθημερινές τους πρακτικές, με σκοπό να διερευνηθεί αν αυτές υποστηρίζουν την αυτονομία των ανηλίκων. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη διαφορετική φιλοσοφία των δύο δομών, με το Κ.Φ.Α.Α. «Α», που φιλοξενεί εφήβους, να υιοθετεί μια εσωστρεφή λογική, ενώ το Κ.Φ.Α.Α. «Π», που φιλοξενεί μικρότερα παιδιά, να χαρακτηρίζεται από μια λογική πιο «ανοιχτή» προς την κοινωνία. Παράλληλα, το σύνολο του προσωπικού και στις δύο δομές αναλαμβάνει έναν ρόλο με χαρακτηριστικά «γονεϊκότητας», μεγάλο μέρος του οποίου καταλαμβάνει η φροντίδα των ανηλίκων. Η ανάληψη καθηκόντων καθημερινής φροντίδας από τα μέλη της διεπιστημονικής ομάδας οδηγεί σε επικάλυψη του ρόλου τους με εκείνον των υπευθύνων καθημερινής φροντίδας, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η άσκηση του αμιγώς επιστημονικού τους έργου. Η ανάγκη των εργαζομένων να οριοθετήσουν την επαγγελματική τους ταυτότητα λειτουργεί και ως μηχανισμός αυτοπροστασίας των ίδιων και των παιδιών από τη συναισθηματική εμπλοκή. Ωστόσο, η υποστελέχωση, η έλλειψη θεσμικής υποστήριξης και η διαρκής έκθεση του προσωπικού στις τραυματικές αφηγήσεις των ανηλίκων οδηγούν σε επαγγελματική εξουθένωση (“burnout”). Από τον λόγο των εργαζομένων αναδεικνύεται ότι η έννοια του «τραύματος» αποσυνδέεται μερικώς από την προσφυγική ιδιότητα των παιδιών και εκφράζεται μέσα από την ανάγκη φροντίδας και προστασίας. Έτσι, ο βασικός άξονας αναπαράστασης των ανηλίκων είναι η «παιδική ευαλωτότητα». Ο τρόπος αναπαράστασής τους επηρεάζει το είδος των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ εργαζομένων και ανηλίκων. Παρόλο που οι δεσμοί οικοδομούνται μέσα σε ένα ασταθές πλαίσιο, σε ορισμένες περιπτώσεις μακροχρόνιας παραμονής των παιδιών εντός της δομής δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης, τόσο από το προσωπικό, όσο και από την παρεχόμενη φροντίδα, δυσχεραίνοντας την αποχώρησή τους και υπονομεύοντας τη χειραφέτησή τους. Συμπερασματικά, η έρευνα δείχνει ότι ανεξαρτήτως της φιλοσοφίας του κάθε Κ.Φ.Α.Α., τα θεσμικά εμπόδια και τα όρια της ιδρυματικής φροντίδας υπονομεύουν στην πράξη την αυτονομία και την ένταξη των ανηλίκων, αναδεικνύοντας, τελικά, κοινά χαρακτηριστικά με εκείνα των ιδρυμάτων παιδικής προστασίας για παιδιά χωρίς μεταναστευτικό ή προσφυγικό υπόβαθρο.","abstract_html":"Η παρούσα έρευνα μελετά τον τρόπο λειτουργίας δύο Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων (Κ.Φ.Α.Α.) στο κέντρο της Αθήνας, διερευνώντας αν, και σε ποιο βαθμό οι θεσμικοί και κοινωνικοί τους μηχανισμοί προάγουν την κοινωνική ένταξη των παιδιών, ή, αντιθέτως, παράγουν συνθήκες ιδρυματοποίησης. Υιοθετώντας ποιοτική μεθοδολογία, η έρευνα αντλεί το υλικό της από οκτώ ημι-δομημένες συνεντεύξεις με εργαζομένους/ες που στελεχώνουν τις δύο δομές. Μέσα από τον λόγο των εργαζομένων αναλύεται το πλαίσιο λειτουργίας των Κ.Φ.Α.Α., ο επαγγελματικός τους ρόλος και οι καθημερινές τους πρακτικές, με σκοπό να διερευνηθεί αν αυτές υποστηρίζουν την αυτονομία των ανηλίκων. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη διαφορετική φιλοσοφία των δύο δομών, με το Κ.Φ.Α.Α. «Α», που φιλοξενεί εφήβους, να υιοθετεί μια εσωστρεφή λογική, ενώ το Κ.Φ.Α.Α. «Π», που φιλοξενεί μικρότερα παιδιά, να χαρακτηρίζεται από μια λογική πιο «ανοιχτή» προς την κοινωνία. Παράλληλα, το σύνολο του προσωπικού και στις δύο δομές αναλαμβάνει έναν ρόλο με χαρακτηριστικά «γονεϊκότητας», μεγάλο μέρος του οποίου καταλαμβάνει η φροντίδα των ανηλίκων. Η ανάληψη καθηκόντων καθημερινής φροντίδας από τα μέλη της διεπιστημονικής ομάδας οδηγεί σε επικάλυψη του ρόλου τους με εκείνον των υπευθύνων καθημερινής φροντίδας, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η άσκηση του αμιγώς επιστημονικού τους έργου. Η ανάγκη των εργαζομένων να οριοθετήσουν την επαγγελματική τους ταυτότητα λειτουργεί και ως μηχανισμός αυτοπροστασίας των ίδιων και των παιδιών από τη συναισθηματική εμπλοκή. Ωστόσο, η υποστελέχωση, η έλλειψη θεσμικής υποστήριξης και η διαρκής έκθεση του προσωπικού στις τραυματικές αφηγήσεις των ανηλίκων οδηγούν σε επαγγελματική εξουθένωση (“burnout”). Από τον λόγο των εργαζομένων αναδεικνύεται ότι η έννοια του «τραύματος» αποσυνδέεται μερικώς από την προσφυγική ιδιότητα των παιδιών και εκφράζεται μέσα από την ανάγκη φροντίδας και προστασίας. Έτσι, ο βασικός άξονας αναπαράστασης των ανηλίκων είναι η «παιδική ευαλωτότητα». Ο τρόπος αναπαράστασής τους επηρεάζει το είδος των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ εργαζομένων και ανηλίκων. Παρόλο που οι δεσμοί οικοδομούνται μέσα σε ένα ασταθές πλαίσιο, σε ορισμένες περιπτώσεις μακροχρόνιας παραμονής των παιδιών εντός της δομής δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης, τόσο από το προσωπικό, όσο και από την παρεχόμενη φροντίδα, δυσχεραίνοντας την αποχώρησή τους και υπονομεύοντας τη χειραφέτησή τους. Συμπερασματικά, η έρευνα δείχνει ότι ανεξαρτήτως της φιλοσοφίας του κάθε Κ.Φ.Α.Α., τα θεσμικά εμπόδια και τα όρια της ιδρυματικής φροντίδας υπονομεύουν στην πράξη την αυτονομία και την ένταξη των ανηλίκων, αναδεικνύοντας, τελικά, κοινά χαρακτηριστικά με εκείνα των ιδρυμάτων παιδικής προστασίας για παιδιά χωρίς μεταναστευτικό ή προσφυγικό υπόβαθρο.","abstract_has_math":false,"creators":["ΣΤΑΥΡΙΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ","STAVRINOS CHRISTOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:46Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5450851"],"render_values":[{"text":"uoadl:5450851","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450851","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450851","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5450851","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΣΤΑΥΡΙΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ","STAVRINOS CHRISTOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5450851","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450851"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα έρευνα μελετά τον τρόπο λειτουργίας δύο Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων (Κ.Φ.Α.Α.) στο κέντρο της Αθήνας, διερευνώντας αν, και σε ποιο βαθμό οι θεσμικοί και κοινωνικοί τους μηχανισμοί προάγουν την κοινωνική ένταξη των παιδιών, ή, αντιθέτως, παράγουν συνθήκες ιδρυματοποίησης. Υιοθετώντας ποιοτική μεθοδολογία, η έρευνα αντλεί το υλικό της από οκτώ ημι-δομημένες συνεντεύξεις με εργαζομένους/ες που στελεχώνουν τις δύο δομές. Μέσα από τον λόγο των εργαζομένων αναλύεται το πλαίσιο λειτουργίας των Κ.Φ.Α.Α., ο επαγγελματικός τους ρόλος και οι καθημερινές τους πρακτικές, με σκοπό να διερευνηθεί αν αυτές υποστηρίζουν την αυτονομία των ανηλίκων. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη διαφορετική φιλοσοφία των δύο δομών, με το Κ.Φ.Α.Α. «Α», που φιλοξενεί εφήβους, να υιοθετεί μια εσωστρεφή λογική, ενώ το Κ.Φ.Α.Α. «Π», που φιλοξενεί μικρότερα παιδιά, να χαρακτηρίζεται από μια λογική πιο «ανοιχτή» προς την κοινωνία. Παράλληλα, το σύνολο του προσωπικού και στις δύο δομές αναλαμβάνει έναν ρόλο με χαρακτηριστικά «γονεϊκότητας», μεγάλο μέρος του οποίου καταλαμβάνει η φροντίδα των ανηλίκων. Η ανάληψη καθηκόντων καθημερινής φροντίδας από τα μέλη της διεπιστημονικής ομάδας οδηγεί σε επικάλυψη του ρόλου τους με εκείνον των υπευθύνων καθημερινής φροντίδας, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η άσκηση του αμιγώς επιστημονικού τους έργου. Η ανάγκη των εργαζομένων να οριοθετήσουν την επαγγελματική τους ταυτότητα λειτουργεί και ως μηχανισμός αυτοπροστασίας των ίδιων και των παιδιών από τη συναισθηματική εμπλοκή. Ωστόσο, η υποστελέχωση, η έλλειψη θεσμικής υποστήριξης και η διαρκής έκθεση του προσωπικού στις τραυματικές αφηγήσεις των ανηλίκων οδηγούν σε επαγγελματική εξουθένωση (“burnout”). Από τον λόγο των εργαζομένων αναδεικνύεται ότι η έννοια του «τραύματος» αποσυνδέεται μερικώς από την προσφυγική ιδιότητα των παιδιών και εκφράζεται μέσα από την ανάγκη φροντίδας και προστασίας. Έτσι, ο βασικός άξονας αναπαράστασης των ανηλίκων είναι η «παιδική ευαλωτότητα». Ο τρόπος αναπαράστασής τους επηρεάζει το είδος των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ εργαζομένων και ανηλίκων. Παρόλο που οι δεσμοί οικοδομούνται μέσα σε ένα ασταθές πλαίσιο, σε ορισμένες περιπτώσεις μακροχρόνιας παραμονής των παιδιών εντός της δομής δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης, τόσο από το προσωπικό, όσο και από την παρεχόμενη φροντίδα, δυσχεραίνοντας την αποχώρησή τους και υπονομεύοντας τη χειραφέτησή τους. Συμπερασματικά, η έρευνα δείχνει ότι ανεξαρτήτως της φιλοσοφίας του κάθε Κ.Φ.Α.Α., τα θεσμικά εμπόδια και τα όρια της ιδρυματικής φροντίδας υπονομεύουν στην πράξη την αυτονομία και την ένταξη των ανηλίκων, αναδεικνύοντας, τελικά, κοινά χαρακτηριστικά με εκείνα των ιδρυμάτων παιδικής προστασίας για παιδιά χωρίς μεταναστευτικό ή προσφυγικό υπόβαθρο.","The present study examines the operation of two Long-Term Shelters for Unaccompanied Children in central Athens, exploring the extent to which their institutional and social mechanisms promote the social integration of beneficiaries or, conversely, generate conditions of institutionalization. Adopting a qualitative research methodology, the study draws its data from eight semi-structured interviews with professionals staffing the two shelters. Through the employees’ accounts, the study analyzes the operational framework of the Long-Term Shelters for Unaccompanied Children, their professional roles and their daily practices, with the aim of investigating the extent to which they reinforce or undermine the autonomy of minors. The findings highlight the differing philosophies of the two shelters, with Long-Term Shelters for Unaccompanied Children “A,” which houses adolescents, adopting a bureaucratic, inward-looking approach, while the Long-Term Shelters for Unaccompanied Children “P,” which houses younger children, is characterized by an approach that is more “open” toward society. At the same time, all staff members at both facilities take on a “parental” role, a large part of which involves caring for minors. When specialized professionals take on daily care duties, their roles overlap with those of the daily care providers, making it difficult for them to carry out their purely scientific work. The assumption of daily caregiving duties by employees from different professional fields leads to an overlap of professional roles and hinders the performance of the purely scientific work associated with each respective specialty. The need for staff members to define their professional identity also serves as a mechanism for self-protection, both for themselves and for the children, from emotional strain. However, understaffing, a lack of institutional support, and the staff’s constant exposure to the minors’ traumatic narratives lead to professional burnout. From the staff’s accounts, it becomes clear that the concept of “trauma” is partially decoupled from the children’s status as refugees and is expressed through the need for care and protection. Thus, the central theme in the portrayal of minors is “child vulnerability.” The way they are portrayed influences the nature of the relationships that develop between staff and beneficiaries. Although bonds are formed within an unstable environment, in some cases where children stay at the facility for a long time, relationships of dependence develop, both on the staff and on the care provided, making it difficult for them to leave and undermining their empowerment. In conclusion, the research shows that regardless of the philosophy of each shelter, the institutional barriers and limitations of institutional care undermine, in practice, the autonomy and social integration of the beneficiaries, ultimately revealing characteristics in common with those of child protection institutions for children without a migrant or refugee background."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων ως χώροι κοινωνικής ένταξης: μελέτη δύο Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων στο κέντρο της Αθήνας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΣΤΑΥΡΙΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ","STAVRINOS CHRISTOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα έρευνα μελετά τον τρόπο λειτουργίας δύο Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων (Κ.Φ.Α.Α.) στο κέντρο της Αθήνας, διερευνώντας αν, και σε ποιο βαθμό οι θεσμικοί και κοινωνικοί τους μηχανισμοί προάγουν την κοινωνική ένταξη των παιδιών, ή, αντιθέτως, παράγουν συνθήκες ιδρυματοποίησης. Υιοθετώντας ποιοτική μεθοδολογία, η έρευνα αντλεί το υλικό της από οκτώ ημι-δομημένες συνεντεύξεις με εργαζομένους/ες που στελεχώνουν τις δύο δομές. Μέσα από τον λόγο των εργαζομένων αναλύεται το πλαίσιο λειτουργίας των Κ.Φ.Α.Α., ο επαγγελματικός τους ρόλος και οι καθημερινές τους πρακτικές, με σκοπό να διερευνηθεί αν αυτές υποστηρίζουν την αυτονομία των ανηλίκων. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη διαφορετική φιλοσοφία των δύο δομών, με το Κ.Φ.Α.Α. «Α», που φιλοξενεί εφήβους, να υιοθετεί μια εσωστρεφή λογική, ενώ το Κ.Φ.Α.Α. «Π», που φιλοξενεί μικρότερα παιδιά, να χαρακτηρίζεται από μια λογική πιο «ανοιχτή» προς την κοινωνία. Παράλληλα, το σύνολο του προσωπικού και στις δύο δομές αναλαμβάνει έναν ρόλο με χαρακτηριστικά «γονεϊκότητας», μεγάλο μέρος του οποίου καταλαμβάνει η φροντίδα των ανηλίκων. Η ανάληψη καθηκόντων καθημερινής φροντίδας από τα μέλη της διεπιστημονικής ομάδας οδηγεί σε επικάλυψη του ρόλου τους με εκείνον των υπευθύνων καθημερινής φροντίδας, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η άσκηση του αμιγώς επιστημονικού τους έργου. Η ανάγκη των εργαζομένων να οριοθετήσουν την επαγγελματική τους ταυτότητα λειτουργεί και ως μηχανισμός αυτοπροστασίας των ίδιων και των παιδιών από τη συναισθηματική εμπλοκή. Ωστόσο, η υποστελέχωση, η έλλειψη θεσμικής υποστήριξης και η διαρκής έκθεση του προσωπικού στις τραυματικές αφηγήσεις των ανηλίκων οδηγούν σε επαγγελματική εξουθένωση (“burnout”). Από τον λόγο των εργαζομένων αναδεικνύεται ότι η έννοια του «τραύματος» αποσυνδέεται μερικώς από την προσφυγική ιδιότητα των παιδιών και εκφράζεται μέσα από την ανάγκη φροντίδας και προστασίας. Έτσι, ο βασικός άξονας αναπαράστασης των ανηλίκων είναι η «παιδική ευαλωτότητα». Ο τρόπος αναπαράστασής τους επηρεάζει το είδος των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ εργαζομένων και ανηλίκων. Παρόλο που οι δεσμοί οικοδομούνται μέσα σε ένα ασταθές πλαίσιο, σε ορισμένες περιπτώσεις μακροχρόνιας παραμονής των παιδιών εντός της δομής δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης, τόσο από το προσωπικό, όσο και από την παρεχόμενη φροντίδα, δυσχεραίνοντας την αποχώρησή τους και υπονομεύοντας τη χειραφέτησή τους. Συμπερασματικά, η έρευνα δείχνει ότι ανεξαρτήτως της φιλοσοφίας του κάθε Κ.Φ.Α.Α., τα θεσμικά εμπόδια και τα όρια της ιδρυματικής φροντίδας υπονομεύουν στην πράξη την αυτονομία και την ένταξη των ανηλίκων, αναδεικνύοντας, τελικά, κοινά χαρακτηριστικά με εκείνα των ιδρυμάτων παιδικής προστασίας για παιδιά χωρίς μεταναστευτικό ή προσφυγικό υπόβαθρο.","The present study examines the operation of two Long-Term Shelters for Unaccompanied Children in central Athens, exploring the extent to which their institutional and social mechanisms promote the social integration of beneficiaries or, conversely, generate conditions of institutionalization. Adopting a qualitative research methodology, the study draws its data from eight semi-structured interviews with professionals staffing the two shelters. Through the employees’ accounts, the study analyzes the operational framework of the Long-Term Shelters for Unaccompanied Children, their professional roles and their daily practices, with the aim of investigating the extent to which they reinforce or undermine the autonomy of minors. The findings highlight the differing philosophies of the two shelters, with Long-Term Shelters for Unaccompanied Children “A,” which houses adolescents, adopting a bureaucratic, inward-looking approach, while the Long-Term Shelters for Unaccompanied Children “P,” which houses younger children, is characterized by an approach that is more “open” toward society. At the same time, all staff members at both facilities take on a “parental” role, a large part of which involves caring for minors. When specialized professionals take on daily care duties, their roles overlap with those of the daily care providers, making it difficult for them to carry out their purely scientific work. The assumption of daily caregiving duties by employees from different professional fields leads to an overlap of professional roles and hinders the performance of the purely scientific work associated with each respective specialty. The need for staff members to define their professional identity also serves as a mechanism for self-protection, both for themselves and for the children, from emotional strain. However, understaffing, a lack of institutional support, and the staff’s constant exposure to the minors’ traumatic narratives lead to professional burnout. From the staff’s accounts, it becomes clear that the concept of “trauma” is partially decoupled from the children’s status as refugees and is expressed through the need for care and protection. Thus, the central theme in the portrayal of minors is “child vulnerability.” The way they are portrayed influences the nature of the relationships that develop between staff and beneficiaries. Although bonds are formed within an unstable environment, in some cases where children stay at the facility for a long time, relationships of dependence develop, both on the staff and on the care provided, making it difficult for them to leave and undermining their empowerment. In conclusion, the research shows that regardless of the philosophy of each shelter, the institutional barriers and limitations of institutional care undermine, in practice, the autonomy and social integration of the beneficiaries, ultimately revealing characteristics in common with those of child protection institutions for children without a migrant or refugee background."],"dc:identifier":["uoadl:5450851","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5450851"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Οι δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων ως χώροι κοινωνικής ένταξης: μελέτη δύο Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων στο κέντρο της Αθήνας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:46Z"}