{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5451840"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5451840","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Έμφυλες ανισότητες στην ναυτιλιακή βιομηχανία: Μία κοινωνιολογική προσέγγιση.","abstract":"Η παρούσα εργασία διερευνά το θεμελιώδες παράδοξο ενός κλάδου που, ενώ πρωτοστατεί στην παγκοσμιοποίηση παραμένει έντονα ανδροκρατούμενος. Σύμφωνα με επίσημους οργανισμούς, οι γυναίκες ναυτικοί αποτελούν μόλις το 1,2% του εργατικού δυναμικού. Ακόμα και αυτό το περιορισμένο ποσοστό χαρακτηρίζεται από οριζόντιο διαχωρισμό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος απασχολείται σε επιβατηγά ή κρουαζιερόπλοια σε υπηρεσίες φιλοξενίας, ενώ στην εμπορική ποντοπόρο ναυτιλία η εκπροσώπηση τους είναι κάτω του ενός τοις εκατό. Μέσα από την θεωρητική αξιοποίηση του «Doing Gender», της «Ηγεμονικής Αρρενωπότητας» και των «Ολικών Ιδρυμάτων», η εργασία επιχειρεί να αποδομήσει τους μηχανισμούς έμφυλης κυριαρχίας. Το πλοίο λειτουργεί ως περίκλειστη κοινότητα διαρκούς επιτήρησης, χωρίς ιδιωτικό παρασκήνιο, όπου το πρότυπο ναυτοσύνης ταυτίζεται ιστορικά με την σκληρότητα και την σωματική ισχύ. Οι γυναίκες αξιωματικοί αντιμετωπίσουν ένα διπλό έμφυλο αδιέξοδο, υπερορατότητα, συμβολικό αποκλεισμό, καθώς και σημαντικά εργονομικά προβλήματα λόγω των ακατάλληλων μέσων ατομικής προστασίας. Επιπλέον, οι καθημερινές μικροεπιθετικότητες, ο σεξισμός και τα περιστατικά παρενόχλησης αποσιωπώνται λόγω του φόβου της επαγγελματικής μαύρης λίστας. Στο οργανωσιακό επίπεδο, η έρευνα αναδεικνύει τις πύλες εισόδου, όπως τα γραφεία πληρωμάτων και τις ναυτικές ακαδημίες, που αναπαράγουν συστημικά εμπόδια στα υποχρεωτικά εκπαιδευτικά ταξίδια των δοκίμων. Παράλληλα, οι εταιρικές διακηρύξεις περί συμπερίληψης περιορίζονται συχνά σε πρακτικές «pinkwashing» στα γραφεία ξηράς, αφήνοντας ανέγγιχτη την πραγματικότητα εν πλω. Το καθεστώς των σημαιών ευκαιρίας, η παντελής απουσία θεσμικής προστασίας της μητρότητας και η ασυμβατότητα της οικογενειακής ζωής οδηγούν στην μαζική πρόωρη εγκατάλειψη της θάλασσας. Ως απάντηση στα προβλήματα αυτά προτείνονται συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής, όπως ανεξάρτητοι μηχανισμοί αναφορές, ευέλικτες συμβάσεις ναυτολόγησης μικρότερης διάρκειας, προσαρμογή εξοπλισμού στο γυναικείο σώμα, εγγυημένη ναυτολόγηση των σπουδαστριών και ενσωμάτωση δεσμευτικών έμφυλων ρητρών στη σύμβαση ναυτικής εργασίας.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία διερευνά το θεμελιώδες παράδοξο ενός κλάδου που, ενώ πρωτοστατεί στην παγκοσμιοποίηση παραμένει έντονα ανδροκρατούμενος. Σύμφωνα με επίσημους οργανισμούς, οι γυναίκες ναυτικοί αποτελούν μόλις το 1,2% του εργατικού δυναμικού. Ακόμα και αυτό το περιορισμένο ποσοστό χαρακτηρίζεται από οριζόντιο διαχωρισμό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος απασχολείται σε επιβατηγά ή κρουαζιερόπλοια σε υπηρεσίες φιλοξενίας, ενώ στην εμπορική ποντοπόρο ναυτιλία η εκπροσώπηση τους είναι κάτω του ενός τοις εκατό. Μέσα από την θεωρητική αξιοποίηση του «Doing Gender», της «Ηγεμονικής Αρρενωπότητας» και των «Ολικών Ιδρυμάτων», η εργασία επιχειρεί να αποδομήσει τους μηχανισμούς έμφυλης κυριαρχίας. Το πλοίο λειτουργεί ως περίκλειστη κοινότητα διαρκούς επιτήρησης, χωρίς ιδιωτικό παρασκήνιο, όπου το πρότυπο ναυτοσύνης ταυτίζεται ιστορικά με την σκληρότητα και την σωματική ισχύ. Οι γυναίκες αξιωματικοί αντιμετωπίσουν ένα διπλό έμφυλο αδιέξοδο, υπερορατότητα, συμβολικό αποκλεισμό, καθώς και σημαντικά εργονομικά προβλήματα λόγω των ακατάλληλων μέσων ατομικής προστασίας. Επιπλέον, οι καθημερινές μικροεπιθετικότητες, ο σεξισμός και τα περιστατικά παρενόχλησης αποσιωπώνται λόγω του φόβου της επαγγελματικής μαύρης λίστας. Στο οργανωσιακό επίπεδο, η έρευνα αναδεικνύει τις πύλες εισόδου, όπως τα γραφεία πληρωμάτων και τις ναυτικές ακαδημίες, που αναπαράγουν συστημικά εμπόδια στα υποχρεωτικά εκπαιδευτικά ταξίδια των δοκίμων. Παράλληλα, οι εταιρικές διακηρύξεις περί συμπερίληψης περιορίζονται συχνά σε πρακτικές «pinkwashing» στα γραφεία ξηράς, αφήνοντας ανέγγιχτη την πραγματικότητα εν πλω. Το καθεστώς των σημαιών ευκαιρίας, η παντελής απουσία θεσμικής προστασίας της μητρότητας και η ασυμβατότητα της οικογενειακής ζωής οδηγούν στην μαζική πρόωρη εγκατάλειψη της θάλασσας. Ως απάντηση στα προβλήματα αυτά προτείνονται συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής, όπως ανεξάρτητοι μηχανισμοί αναφορές, ευέλικτες συμβάσεις ναυτολόγησης μικρότερης διάρκειας, προσαρμογή εξοπλισμού στο γυναικείο σώμα, εγγυημένη ναυτολόγηση των σπουδαστριών και ενσωμάτωση δεσμευτικών έμφυλων ρητρών στη σύμβαση ναυτικής εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπομποτσάρη Δήμητρα","Bompotsari Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:47Z","subjects":["Γενικά έργα","General works"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5451840"],"render_values":[{"text":"uoadl:5451840","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451840","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451840","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5451840","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπομποτσάρη Δήμητρα","Bompotsari Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γενικά έργα","General works"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5451840","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451840"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία διερευνά το θεμελιώδες παράδοξο ενός κλάδου που, ενώ πρωτοστατεί στην παγκοσμιοποίηση παραμένει έντονα ανδροκρατούμενος. Σύμφωνα με επίσημους οργανισμούς, οι γυναίκες ναυτικοί αποτελούν μόλις το 1,2% του εργατικού δυναμικού. Ακόμα και αυτό το περιορισμένο ποσοστό χαρακτηρίζεται από οριζόντιο διαχωρισμό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος απασχολείται σε επιβατηγά ή κρουαζιερόπλοια σε υπηρεσίες φιλοξενίας, ενώ στην εμπορική ποντοπόρο ναυτιλία η εκπροσώπηση τους είναι κάτω του ενός τοις εκατό. Μέσα από την θεωρητική αξιοποίηση του «Doing Gender», της «Ηγεμονικής Αρρενωπότητας» και των «Ολικών Ιδρυμάτων», η εργασία επιχειρεί να αποδομήσει τους μηχανισμούς έμφυλης κυριαρχίας. Το πλοίο λειτουργεί ως περίκλειστη κοινότητα διαρκούς επιτήρησης, χωρίς ιδιωτικό παρασκήνιο, όπου το πρότυπο ναυτοσύνης ταυτίζεται ιστορικά με την σκληρότητα και την σωματική ισχύ. Οι γυναίκες αξιωματικοί αντιμετωπίσουν ένα διπλό έμφυλο αδιέξοδο, υπερορατότητα, συμβολικό αποκλεισμό, καθώς και σημαντικά εργονομικά προβλήματα λόγω των ακατάλληλων μέσων ατομικής προστασίας. Επιπλέον, οι καθημερινές μικροεπιθετικότητες, ο σεξισμός και τα περιστατικά παρενόχλησης αποσιωπώνται λόγω του φόβου της επαγγελματικής μαύρης λίστας. Στο οργανωσιακό επίπεδο, η έρευνα αναδεικνύει τις πύλες εισόδου, όπως τα γραφεία πληρωμάτων και τις ναυτικές ακαδημίες, που αναπαράγουν συστημικά εμπόδια στα υποχρεωτικά εκπαιδευτικά ταξίδια των δοκίμων. Παράλληλα, οι εταιρικές διακηρύξεις περί συμπερίληψης περιορίζονται συχνά σε πρακτικές «pinkwashing» στα γραφεία ξηράς, αφήνοντας ανέγγιχτη την πραγματικότητα εν πλω. Το καθεστώς των σημαιών ευκαιρίας, η παντελής απουσία θεσμικής προστασίας της μητρότητας και η ασυμβατότητα της οικογενειακής ζωής οδηγούν στην μαζική πρόωρη εγκατάλειψη της θάλασσας. Ως απάντηση στα προβλήματα αυτά προτείνονται συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής, όπως ανεξάρτητοι μηχανισμοί αναφορές, ευέλικτες συμβάσεις ναυτολόγησης μικρότερης διάρκειας, προσαρμογή εξοπλισμού στο γυναικείο σώμα, εγγυημένη ναυτολόγηση των σπουδαστριών και ενσωμάτωση δεσμευτικών έμφυλων ρητρών στη σύμβαση ναυτικής εργασίας.","This study explores the fundamental paradox of a sector that, despite being at the forefront of globalization, remains heavily male-dominated. According to official bodies, women seafarers constitute a mere 1.2% of the workforce. Even this limited percentage is characterized by horizontal segregation, as the majority are employed in hospitality roles on passenger or cruise ships, whereas their representation in deep-sea commercial shipping falls below one percent. Drawing on the theoretical frameworks of \"Doing Gender,\" \"Hegemonic Masculinity,\" and \"Total Institutions,\" the study attempts to deconstruct the mechanisms of gender-based dominance. The ship functions as a closed community subject to constant surveillance—devoid of a private \"backstage\" area—where the ideal of seamanship has historically been equated with toughness and physical strength. Female officers face a double gender-based bind, hyper-visibility, and symbolic exclusion, as well as significant ergonomic challenges resulting from unsuitable personal protective equipment. Furthermore, daily microaggressions, sexism, and incidents of harassment go unreported due to the fear of being blacklisted professionally. At the organizational level, the research highlights entry points—such as crewing offices and maritime academies—that perpetuate systemic barriers regarding the mandatory training voyages undertaken by cadets. Meanwhile, corporate declarations regarding inclusion are often limited to \"pinkwashing\" practices within shore-based offices, leaving the reality of life at sea untouched. The \"flag of convenience\" system, the complete lack of institutional protection for maternity, and the incompatibility of the profession with family life lead to a mass exodus from the maritime sector. To address these issues, specific policy proposals are put forward, such as independent reporting mechanisms, flexible short-term employment contracts, the adaptation of equipment to the female physique, guaranteed placement for female cadets, and the incorporation of binding gender-related clauses into maritime employment contracts."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Έμφυλες ανισότητες στην ναυτιλιακή βιομηχανία: Μία κοινωνιολογική προσέγγιση."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπομποτσάρη Δήμητρα","Bompotsari Dimitra"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία διερευνά το θεμελιώδες παράδοξο ενός κλάδου που, ενώ πρωτοστατεί στην παγκοσμιοποίηση παραμένει έντονα ανδροκρατούμενος. Σύμφωνα με επίσημους οργανισμούς, οι γυναίκες ναυτικοί αποτελούν μόλις το 1,2% του εργατικού δυναμικού. Ακόμα και αυτό το περιορισμένο ποσοστό χαρακτηρίζεται από οριζόντιο διαχωρισμό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος απασχολείται σε επιβατηγά ή κρουαζιερόπλοια σε υπηρεσίες φιλοξενίας, ενώ στην εμπορική ποντοπόρο ναυτιλία η εκπροσώπηση τους είναι κάτω του ενός τοις εκατό. Μέσα από την θεωρητική αξιοποίηση του «Doing Gender», της «Ηγεμονικής Αρρενωπότητας» και των «Ολικών Ιδρυμάτων», η εργασία επιχειρεί να αποδομήσει τους μηχανισμούς έμφυλης κυριαρχίας. Το πλοίο λειτουργεί ως περίκλειστη κοινότητα διαρκούς επιτήρησης, χωρίς ιδιωτικό παρασκήνιο, όπου το πρότυπο ναυτοσύνης ταυτίζεται ιστορικά με την σκληρότητα και την σωματική ισχύ. Οι γυναίκες αξιωματικοί αντιμετωπίσουν ένα διπλό έμφυλο αδιέξοδο, υπερορατότητα, συμβολικό αποκλεισμό, καθώς και σημαντικά εργονομικά προβλήματα λόγω των ακατάλληλων μέσων ατομικής προστασίας. Επιπλέον, οι καθημερινές μικροεπιθετικότητες, ο σεξισμός και τα περιστατικά παρενόχλησης αποσιωπώνται λόγω του φόβου της επαγγελματικής μαύρης λίστας. Στο οργανωσιακό επίπεδο, η έρευνα αναδεικνύει τις πύλες εισόδου, όπως τα γραφεία πληρωμάτων και τις ναυτικές ακαδημίες, που αναπαράγουν συστημικά εμπόδια στα υποχρεωτικά εκπαιδευτικά ταξίδια των δοκίμων. Παράλληλα, οι εταιρικές διακηρύξεις περί συμπερίληψης περιορίζονται συχνά σε πρακτικές «pinkwashing» στα γραφεία ξηράς, αφήνοντας ανέγγιχτη την πραγματικότητα εν πλω. Το καθεστώς των σημαιών ευκαιρίας, η παντελής απουσία θεσμικής προστασίας της μητρότητας και η ασυμβατότητα της οικογενειακής ζωής οδηγούν στην μαζική πρόωρη εγκατάλειψη της θάλασσας. Ως απάντηση στα προβλήματα αυτά προτείνονται συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής, όπως ανεξάρτητοι μηχανισμοί αναφορές, ευέλικτες συμβάσεις ναυτολόγησης μικρότερης διάρκειας, προσαρμογή εξοπλισμού στο γυναικείο σώμα, εγγυημένη ναυτολόγηση των σπουδαστριών και ενσωμάτωση δεσμευτικών έμφυλων ρητρών στη σύμβαση ναυτικής εργασίας.","This study explores the fundamental paradox of a sector that, despite being at the forefront of globalization, remains heavily male-dominated. According to official bodies, women seafarers constitute a mere 1.2% of the workforce. Even this limited percentage is characterized by horizontal segregation, as the majority are employed in hospitality roles on passenger or cruise ships, whereas their representation in deep-sea commercial shipping falls below one percent. Drawing on the theoretical frameworks of \"Doing Gender,\" \"Hegemonic Masculinity,\" and \"Total Institutions,\" the study attempts to deconstruct the mechanisms of gender-based dominance. The ship functions as a closed community subject to constant surveillance—devoid of a private \"backstage\" area—where the ideal of seamanship has historically been equated with toughness and physical strength. Female officers face a double gender-based bind, hyper-visibility, and symbolic exclusion, as well as significant ergonomic challenges resulting from unsuitable personal protective equipment. Furthermore, daily microaggressions, sexism, and incidents of harassment go unreported due to the fear of being blacklisted professionally. At the organizational level, the research highlights entry points—such as crewing offices and maritime academies—that perpetuate systemic barriers regarding the mandatory training voyages undertaken by cadets. Meanwhile, corporate declarations regarding inclusion are often limited to \"pinkwashing\" practices within shore-based offices, leaving the reality of life at sea untouched. The \"flag of convenience\" system, the complete lack of institutional protection for maternity, and the incompatibility of the profession with family life lead to a mass exodus from the maritime sector. To address these issues, specific policy proposals are put forward, such as independent reporting mechanisms, flexible short-term employment contracts, the adaptation of equipment to the female physique, guaranteed placement for female cadets, and the incorporation of binding gender-related clauses into maritime employment contracts."],"dc:identifier":["uoadl:5451840","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451840"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γενικά έργα","General works"],"dc:title":["Έμφυλες ανισότητες στην ναυτιλιακή βιομηχανία: Μία κοινωνιολογική προσέγγιση."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:47Z"}