{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5451946"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5451946","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η προώθηση της σωματικής δραστηριότητας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση","abstract":"Εισαγωγή: Η Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους παράγοντες προαγωγής της υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία, ενώ συμβάλλει στην πρόληψη παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με διάφορα χρόνια νοσήματα. Παρά τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για καθημερινή άσκηση μέτριας ως έντονης έντασης (MVPA) διάρκειας 60 λεπτών, το 80% των παιδιών και των εφήβων παγκοσμίως δεν τις ακολουθεί, καθιστώντας την έλλειψη ΣΔ ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα του 21ου αιώνα. Το σχολείο θεωρείται ως ο πλέον κατάλληλος χώρος για παρεμβάσεις προώθησης ΣΔ, καθώς προσφέρει πρόσβαση στο σύνολο των μαθητών/τριων ανεξαρτήτως κοινωνικονομικού επιπέδου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας των σχολικών παρεμβάσεων στην προώθηση ΣΔ μαθητών/τριων Πρωτοβάθμιας (ΠΕ) και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΕ) εκτός σχολείου, καθώς και η κατανόηση των μηχανισμών που μπορούν να επηρεάσουν τη Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) εκτός σχολείου. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε σε τρείς ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, SportDiscus και Scopus χωρίς χρονικό περιορισμό έως τον Δεκέμβριο του 2025. Οι λέξεις κλειδιά ήταν [school OR education] AND [physical activity OR exercise]. Τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού καθορίστηκαν βάση του PICOS και αφορούσαν υγιείς μαθητές/τριες, ηλικίας 6-18 ετών, παρεμβάσεις εντός σχολείου με στόχο την αύξηση της ΣΔ εκτός σχολείου, μελέτες με ομάδα ελέγχου, τυχαιοποιημένες, ή μη τυχαιοποιημένες μελέτες με αξιολόγηση πριν και μετά την παρέμβαση. Η ποιοτική αξιολόγηση των άρθρων πραγματοποιήθηκε με την κλίμακα TESTEX. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 7.702 εγγραφών πού εντοπίστηκαν, τελικά συμπεριελήφθησαν 15 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής. Οι 15 μελέτες χωρίστηκαν σε τρείς κατηγορίες: 1) Παρεμβάσεις με βάση περιβαλλοντικές αλλαγές (μέσω αύξησης ωρών ΦΑ, αναδιαμόρφωσης προαυλίων, ενεργά διαλείμματα, β) παρεμβάσεις βασισμένες σε θεωρητικά μοντέλα κινητοποίησης (Θεωρία Αυτοπροσδιορισμού, Μετά-Πλαισιακού Μοντέλου και Προγραμματισμένης Συμπεριφοράς), και γ) τεχνολογικές παρεμβάσεις και εκπαίδευση εκτός σχολικής αίθουσας. Στην πρώτη κατηγορία παρατηρήθηκε αύξηση της ΣΔ εντός σχολικής μονάδας, χωρίς όμως να επιδρά στην ΣΔ εκτός σχολείου. Η δεύτερη κατηγορία φάνηκε να ευνοεί περισσότερο τη μεταφορά ΣΔ εκτός σχολείου, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω της ενίσχυσης της αυτόνομης παρακίνησης. Η τρίτη κατηγορία παρουσίασε τις ισχυρότερες ενδείξεις για την μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, αξιοποιώντας την τεχνολογία με στοιχεία παιχνιδοποίησης. Τα αποτελέσματα διατηρήθηκαν έως και 6 μήνες μετά την παρέμβαση. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν διαφορές ανάλογα με το φύλο, τα αγόρια ανταποκρίθηκαν σε παρεμβάσεις που αυξάνουν τις ευκαιρίες κίνησης, ενώ τα κορίτσια από παρεμβάσεις που στοχεύουν την ψυχολογική διάσταση της ΣΔ. Οι μελέτες που χρησιμοποιούσαν ερωτηματολόγια κατέγραφαν συχνότερα στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα σε σχέση με εκείνες που χρησιμοποιούσαν αντικειμενικά εργαλεία μέτρησης. Συμπεράσματα: Η αποτελεσματικότητα των σχολικών παρεμβάσεων ως προς την προώθηση ΣΔ εκτός σχολείου διαφοροποιείται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Οι παρεμβάσεις που ενίσχυαν την αυτόνομη παρακίνηση και αξιοποιούσαν τεχνολογικά εργαλεία παρουσίασαν πιο θετικά αποτελέσματα στην μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, ενώ οι παρεμβάσεις που εστιάστηκαν σε αλλαγές του σχολικού περιβάλλοντος, αύξησαν την ΣΔ εντός σχολείου. Σε μελλοντικές έρευνες κρίνεται απαραίτητος ο κοινός ορισμός της ΣΔ εκτός σχολείου, μακροχρόνια παρακολούθηση των αποτελεσμάτων και πολυεπίπεδος σχεδιασμός παρεμβάσεων προσαρμοσμένος στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε σχολικής μονάδας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους παράγοντες προαγωγής της υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία, ενώ συμβάλλει στην πρόληψη παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με διάφορα χρόνια νοσήματα. Παρά τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για καθημερινή άσκηση μέτριας ως έντονης έντασης (MVPA) διάρκειας 60 λεπτών, το 80% των παιδιών και των εφήβων παγκοσμίως δεν τις ακολουθεί, καθιστώντας την έλλειψη ΣΔ ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα του 21ου αιώνα. Το σχολείο θεωρείται ως ο πλέον κατάλληλος χώρος για παρεμβάσεις προώθησης ΣΔ, καθώς προσφέρει πρόσβαση στο σύνολο των μαθητών/τριων ανεξαρτήτως κοινωνικονομικού επιπέδου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας των σχολικών παρεμβάσεων στην προώθηση ΣΔ μαθητών/τριων Πρωτοβάθμιας (ΠΕ) και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΕ) εκτός σχολείου, καθώς και η κατανόηση των μηχανισμών που μπορούν να επηρεάσουν τη Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) εκτός σχολείου. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε σε τρείς ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, SportDiscus και Scopus χωρίς χρονικό περιορισμό έως τον Δεκέμβριο του 2025. Οι λέξεις κλειδιά ήταν [school OR education] AND [physical activity OR exercise]. Τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού καθορίστηκαν βάση του PICOS και αφορούσαν υγιείς μαθητές/τριες, ηλικίας 6-18 ετών, παρεμβάσεις εντός σχολείου με στόχο την αύξηση της ΣΔ εκτός σχολείου, μελέτες με ομάδα ελέγχου, τυχαιοποιημένες, ή μη τυχαιοποιημένες μελέτες με αξιολόγηση πριν και μετά την παρέμβαση. Η ποιοτική αξιολόγηση των άρθρων πραγματοποιήθηκε με την κλίμακα TESTEX. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 7.702 εγγραφών πού εντοπίστηκαν, τελικά συμπεριελήφθησαν 15 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής. Οι 15 μελέτες χωρίστηκαν σε τρείς κατηγορίες: 1) Παρεμβάσεις με βάση περιβαλλοντικές αλλαγές (μέσω αύξησης ωρών ΦΑ, αναδιαμόρφωσης προαυλίων, ενεργά διαλείμματα, β) παρεμβάσεις βασισμένες σε θεωρητικά μοντέλα κινητοποίησης (Θεωρία Αυτοπροσδιορισμού, Μετά-Πλαισιακού Μοντέλου και Προγραμματισμένης Συμπεριφοράς), και γ) τεχνολογικές παρεμβάσεις και εκπαίδευση εκτός σχολικής αίθουσας. Στην πρώτη κατηγορία παρατηρήθηκε αύξηση της ΣΔ εντός σχολικής μονάδας, χωρίς όμως να επιδρά στην ΣΔ εκτός σχολείου. Η δεύτερη κατηγορία φάνηκε να ευνοεί περισσότερο τη μεταφορά ΣΔ εκτός σχολείου, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω της ενίσχυσης της αυτόνομης παρακίνησης. Η τρίτη κατηγορία παρουσίασε τις ισχυρότερες ενδείξεις για την μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, αξιοποιώντας την τεχνολογία με στοιχεία παιχνιδοποίησης. Τα αποτελέσματα διατηρήθηκαν έως και 6 μήνες μετά την παρέμβαση. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν διαφορές ανάλογα με το φύλο, τα αγόρια ανταποκρίθηκαν σε παρεμβάσεις που αυξάνουν τις ευκαιρίες κίνησης, ενώ τα κορίτσια από παρεμβάσεις που στοχεύουν την ψυχολογική διάσταση της ΣΔ. Οι μελέτες που χρησιμοποιούσαν ερωτηματολόγια κατέγραφαν συχνότερα στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα σε σχέση με εκείνες που χρησιμοποιούσαν αντικειμενικά εργαλεία μέτρησης. Συμπεράσματα: Η αποτελεσματικότητα των σχολικών παρεμβάσεων ως προς την προώθηση ΣΔ εκτός σχολείου διαφοροποιείται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Οι παρεμβάσεις που ενίσχυαν την αυτόνομη παρακίνηση και αξιοποιούσαν τεχνολογικά εργαλεία παρουσίασαν πιο θετικά αποτελέσματα στην μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, ενώ οι παρεμβάσεις που εστιάστηκαν σε αλλαγές του σχολικού περιβάλλοντος, αύξησαν την ΣΔ εντός σχολείου. Σε μελλοντικές έρευνες κρίνεται απαραίτητος ο κοινός ορισμός της ΣΔ εκτός σχολείου, μακροχρόνια παρακολούθηση των αποτελεσμάτων και πολυεπίπεδος σχεδιασμός παρεμβάσεων προσαρμοσμένος στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε σχολικής μονάδας.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπανουδάκη Σοφία","Spanoudaki Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5451946"],"render_values":[{"text":"uoadl:5451946","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451946","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451946","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5451946","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπανουδάκη Σοφία","Spanoudaki Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5451946","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451946"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους παράγοντες προαγωγής της υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία, ενώ συμβάλλει στην πρόληψη παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με διάφορα χρόνια νοσήματα. Παρά τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για καθημερινή άσκηση μέτριας ως έντονης έντασης (MVPA) διάρκειας 60 λεπτών, το 80% των παιδιών και των εφήβων παγκοσμίως δεν τις ακολουθεί, καθιστώντας την έλλειψη ΣΔ ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα του 21ου αιώνα. Το σχολείο θεωρείται ως ο πλέον κατάλληλος χώρος για παρεμβάσεις προώθησης ΣΔ, καθώς προσφέρει πρόσβαση στο σύνολο των μαθητών/τριων ανεξαρτήτως κοινωνικονομικού επιπέδου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας των σχολικών παρεμβάσεων στην προώθηση ΣΔ μαθητών/τριων Πρωτοβάθμιας (ΠΕ) και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΕ) εκτός σχολείου, καθώς και η κατανόηση των μηχανισμών που μπορούν να επηρεάσουν τη Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) εκτός σχολείου. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε σε τρείς ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, SportDiscus και Scopus χωρίς χρονικό περιορισμό έως τον Δεκέμβριο του 2025. Οι λέξεις κλειδιά ήταν [school OR education] AND [physical activity OR exercise]. Τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού καθορίστηκαν βάση του PICOS και αφορούσαν υγιείς μαθητές/τριες, ηλικίας 6-18 ετών, παρεμβάσεις εντός σχολείου με στόχο την αύξηση της ΣΔ εκτός σχολείου, μελέτες με ομάδα ελέγχου, τυχαιοποιημένες, ή μη τυχαιοποιημένες μελέτες με αξιολόγηση πριν και μετά την παρέμβαση. Η ποιοτική αξιολόγηση των άρθρων πραγματοποιήθηκε με την κλίμακα TESTEX. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 7.702 εγγραφών πού εντοπίστηκαν, τελικά συμπεριελήφθησαν 15 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής. Οι 15 μελέτες χωρίστηκαν σε τρείς κατηγορίες: 1) Παρεμβάσεις με βάση περιβαλλοντικές αλλαγές (μέσω αύξησης ωρών ΦΑ, αναδιαμόρφωσης προαυλίων, ενεργά διαλείμματα, β) παρεμβάσεις βασισμένες σε θεωρητικά μοντέλα κινητοποίησης (Θεωρία Αυτοπροσδιορισμού, Μετά-Πλαισιακού Μοντέλου και Προγραμματισμένης Συμπεριφοράς), και γ) τεχνολογικές παρεμβάσεις και εκπαίδευση εκτός σχολικής αίθουσας. Στην πρώτη κατηγορία παρατηρήθηκε αύξηση της ΣΔ εντός σχολικής μονάδας, χωρίς όμως να επιδρά στην ΣΔ εκτός σχολείου. Η δεύτερη κατηγορία φάνηκε να ευνοεί περισσότερο τη μεταφορά ΣΔ εκτός σχολείου, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω της ενίσχυσης της αυτόνομης παρακίνησης. Η τρίτη κατηγορία παρουσίασε τις ισχυρότερες ενδείξεις για την μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, αξιοποιώντας την τεχνολογία με στοιχεία παιχνιδοποίησης. Τα αποτελέσματα διατηρήθηκαν έως και 6 μήνες μετά την παρέμβαση. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν διαφορές ανάλογα με το φύλο, τα αγόρια ανταποκρίθηκαν σε παρεμβάσεις που αυξάνουν τις ευκαιρίες κίνησης, ενώ τα κορίτσια από παρεμβάσεις που στοχεύουν την ψυχολογική διάσταση της ΣΔ. Οι μελέτες που χρησιμοποιούσαν ερωτηματολόγια κατέγραφαν συχνότερα στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα σε σχέση με εκείνες που χρησιμοποιούσαν αντικειμενικά εργαλεία μέτρησης. Συμπεράσματα: Η αποτελεσματικότητα των σχολικών παρεμβάσεων ως προς την προώθηση ΣΔ εκτός σχολείου διαφοροποιείται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Οι παρεμβάσεις που ενίσχυαν την αυτόνομη παρακίνηση και αξιοποιούσαν τεχνολογικά εργαλεία παρουσίασαν πιο θετικά αποτελέσματα στην μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, ενώ οι παρεμβάσεις που εστιάστηκαν σε αλλαγές του σχολικού περιβάλλοντος, αύξησαν την ΣΔ εντός σχολείου. Σε μελλοντικές έρευνες κρίνεται απαραίτητος ο κοινός ορισμός της ΣΔ εκτός σχολείου, μακροχρόνια παρακολούθηση των αποτελεσμάτων και πολυεπίπεδος σχεδιασμός παρεμβάσεων προσαρμοσμένος στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε σχολικής μονάδας.","INTRODUCTION: Physical activity (PA) is one of the most important factors in health promotion during childhood and adolescence, contributing to the prevention of risk factors associated with various chronic diseases. Despite World Health Organization (WHO) recommendations for 60 minutes of daily moderate to vigorous PA (MVPA), 80% of children and adolescents worldwide do not meet these guidelines, making insufficient PA one of the most serious public health issues of the 21st century. The school setting is considered the most appropriate context for PA promotion interventions, as it provides access to the entire student population regardless of socioeconomic status. AIM: The aim of this review was to investigate the effectiveness of school-based interventions in promoting out of school PA among primary and secondary schools’ students, as well as to understand the mechanisms that may influence PA outside school. METHODS: A systemic literature search was performed using 3 electronic databases, PubMed, SPORTDiscus and Scopus, including all studies published up to December 2025, with no time restriction. The key words used were [school OR education]AND [physical activity OR exercise]. Inclusion and exclusion criteria were defined according to PICOS table. Eligible studies included healthy students aged 6-18 years and evaluated school-based interventions designed to increase out of school PA. Both randomized, or non-randomized controlled studies were eligible, provided they included pre-post – intervention assessments in both intervention and control groups. The methodological quality of the included studies was assessed using TESTEX scale. RESULTS: Of the 7,702 records initially identified, 15 studies met the inclusion criteria and were included in the final analysis. These 16 studies were grouped into three categories: a) interventions based on environmental changes (increased PE hours, playground redesign, active breaks), b) interventions based on theoretical motivational models (Self- Determination Theory, the Trans -Contextual Model and Theory of Planned Behavior) and c) technology-based interventions and out of school education. Environmental interventions increased PA within school but failed to promote PA out of school. Interventions grounded in motivational theories appeared to facilitate the transfer of PA to out – of – school settings, either directly or indirectly through the enhancement of autonomous motivation. Technology based interventions, particularly those gamifications, produced the most consistent positive effects on out of school PA, with benefits maintained for up to six months after the intervention. Additionally, gender-based differences were identified: boys benefited more from interventions that increased opportunities for movement, whereas girls responded more positively to interventions targeting the psychological aspects of PA. Studies using self-reported questionnaires reported statistically significant findings more frequently than those employing objective measurement tools. CONCLUSIONS: Τhe effectiveness of school-based interventions in promoting out- of- school PA appears to vary according to their characteristics. Interventions designed to enhance autonomous motivation and those incorporating technology and goal-setting techniques, demonstrated more favorable outcomes in facilitating the transfer of PA out of school, while interventions based on environmental modifications increased PA mainly during school hours. Future research should find a standardized definition of out-of-school PA, incorporate longer follow-up periods to evaluate the sustainability of intervention effects and develop multilevel intervention designs considering the specific characteristics of individual schools."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η προώθηση της σωματικής δραστηριότητας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπανουδάκη Σοφία","Spanoudaki Sofia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους παράγοντες προαγωγής της υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία, ενώ συμβάλλει στην πρόληψη παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με διάφορα χρόνια νοσήματα. Παρά τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για καθημερινή άσκηση μέτριας ως έντονης έντασης (MVPA) διάρκειας 60 λεπτών, το 80% των παιδιών και των εφήβων παγκοσμίως δεν τις ακολουθεί, καθιστώντας την έλλειψη ΣΔ ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα του 21ου αιώνα. Το σχολείο θεωρείται ως ο πλέον κατάλληλος χώρος για παρεμβάσεις προώθησης ΣΔ, καθώς προσφέρει πρόσβαση στο σύνολο των μαθητών/τριων ανεξαρτήτως κοινωνικονομικού επιπέδου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας των σχολικών παρεμβάσεων στην προώθηση ΣΔ μαθητών/τριων Πρωτοβάθμιας (ΠΕ) και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΕ) εκτός σχολείου, καθώς και η κατανόηση των μηχανισμών που μπορούν να επηρεάσουν τη Σωματική Δραστηριότητα (ΣΔ) εκτός σχολείου. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε σε τρείς ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, SportDiscus και Scopus χωρίς χρονικό περιορισμό έως τον Δεκέμβριο του 2025. Οι λέξεις κλειδιά ήταν [school OR education] AND [physical activity OR exercise]. Τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού καθορίστηκαν βάση του PICOS και αφορούσαν υγιείς μαθητές/τριες, ηλικίας 6-18 ετών, παρεμβάσεις εντός σχολείου με στόχο την αύξηση της ΣΔ εκτός σχολείου, μελέτες με ομάδα ελέγχου, τυχαιοποιημένες, ή μη τυχαιοποιημένες μελέτες με αξιολόγηση πριν και μετά την παρέμβαση. Η ποιοτική αξιολόγηση των άρθρων πραγματοποιήθηκε με την κλίμακα TESTEX. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 7.702 εγγραφών πού εντοπίστηκαν, τελικά συμπεριελήφθησαν 15 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής. Οι 15 μελέτες χωρίστηκαν σε τρείς κατηγορίες: 1) Παρεμβάσεις με βάση περιβαλλοντικές αλλαγές (μέσω αύξησης ωρών ΦΑ, αναδιαμόρφωσης προαυλίων, ενεργά διαλείμματα, β) παρεμβάσεις βασισμένες σε θεωρητικά μοντέλα κινητοποίησης (Θεωρία Αυτοπροσδιορισμού, Μετά-Πλαισιακού Μοντέλου και Προγραμματισμένης Συμπεριφοράς), και γ) τεχνολογικές παρεμβάσεις και εκπαίδευση εκτός σχολικής αίθουσας. Στην πρώτη κατηγορία παρατηρήθηκε αύξηση της ΣΔ εντός σχολικής μονάδας, χωρίς όμως να επιδρά στην ΣΔ εκτός σχολείου. Η δεύτερη κατηγορία φάνηκε να ευνοεί περισσότερο τη μεταφορά ΣΔ εκτός σχολείου, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω της ενίσχυσης της αυτόνομης παρακίνησης. Η τρίτη κατηγορία παρουσίασε τις ισχυρότερες ενδείξεις για την μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, αξιοποιώντας την τεχνολογία με στοιχεία παιχνιδοποίησης. Τα αποτελέσματα διατηρήθηκαν έως και 6 μήνες μετά την παρέμβαση. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν διαφορές ανάλογα με το φύλο, τα αγόρια ανταποκρίθηκαν σε παρεμβάσεις που αυξάνουν τις ευκαιρίες κίνησης, ενώ τα κορίτσια από παρεμβάσεις που στοχεύουν την ψυχολογική διάσταση της ΣΔ. Οι μελέτες που χρησιμοποιούσαν ερωτηματολόγια κατέγραφαν συχνότερα στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα σε σχέση με εκείνες που χρησιμοποιούσαν αντικειμενικά εργαλεία μέτρησης. Συμπεράσματα: Η αποτελεσματικότητα των σχολικών παρεμβάσεων ως προς την προώθηση ΣΔ εκτός σχολείου διαφοροποιείται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Οι παρεμβάσεις που ενίσχυαν την αυτόνομη παρακίνηση και αξιοποιούσαν τεχνολογικά εργαλεία παρουσίασαν πιο θετικά αποτελέσματα στην μεταφορά της ΣΔ εκτός σχολείου, ενώ οι παρεμβάσεις που εστιάστηκαν σε αλλαγές του σχολικού περιβάλλοντος, αύξησαν την ΣΔ εντός σχολείου. Σε μελλοντικές έρευνες κρίνεται απαραίτητος ο κοινός ορισμός της ΣΔ εκτός σχολείου, μακροχρόνια παρακολούθηση των αποτελεσμάτων και πολυεπίπεδος σχεδιασμός παρεμβάσεων προσαρμοσμένος στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε σχολικής μονάδας.","INTRODUCTION: Physical activity (PA) is one of the most important factors in health promotion during childhood and adolescence, contributing to the prevention of risk factors associated with various chronic diseases. Despite World Health Organization (WHO) recommendations for 60 minutes of daily moderate to vigorous PA (MVPA), 80% of children and adolescents worldwide do not meet these guidelines, making insufficient PA one of the most serious public health issues of the 21st century. The school setting is considered the most appropriate context for PA promotion interventions, as it provides access to the entire student population regardless of socioeconomic status. AIM: The aim of this review was to investigate the effectiveness of school-based interventions in promoting out of school PA among primary and secondary schools’ students, as well as to understand the mechanisms that may influence PA outside school. METHODS: A systemic literature search was performed using 3 electronic databases, PubMed, SPORTDiscus and Scopus, including all studies published up to December 2025, with no time restriction. The key words used were [school OR education]AND [physical activity OR exercise]. Inclusion and exclusion criteria were defined according to PICOS table. Eligible studies included healthy students aged 6-18 years and evaluated school-based interventions designed to increase out of school PA. Both randomized, or non-randomized controlled studies were eligible, provided they included pre-post – intervention assessments in both intervention and control groups. The methodological quality of the included studies was assessed using TESTEX scale. RESULTS: Of the 7,702 records initially identified, 15 studies met the inclusion criteria and were included in the final analysis. These 16 studies were grouped into three categories: a) interventions based on environmental changes (increased PE hours, playground redesign, active breaks), b) interventions based on theoretical motivational models (Self- Determination Theory, the Trans -Contextual Model and Theory of Planned Behavior) and c) technology-based interventions and out of school education. Environmental interventions increased PA within school but failed to promote PA out of school. Interventions grounded in motivational theories appeared to facilitate the transfer of PA to out – of – school settings, either directly or indirectly through the enhancement of autonomous motivation. Technology based interventions, particularly those gamifications, produced the most consistent positive effects on out of school PA, with benefits maintained for up to six months after the intervention. Additionally, gender-based differences were identified: boys benefited more from interventions that increased opportunities for movement, whereas girls responded more positively to interventions targeting the psychological aspects of PA. Studies using self-reported questionnaires reported statistically significant findings more frequently than those employing objective measurement tools. CONCLUSIONS: Τhe effectiveness of school-based interventions in promoting out- of- school PA appears to vary according to their characteristics. Interventions designed to enhance autonomous motivation and those incorporating technology and goal-setting techniques, demonstrated more favorable outcomes in facilitating the transfer of PA out of school, while interventions based on environmental modifications increased PA mainly during school hours. Future research should find a standardized definition of out-of-school PA, incorporate longer follow-up periods to evaluate the sustainability of intervention effects and develop multilevel intervention designs considering the specific characteristics of individual schools."],"dc:identifier":["uoadl:5451946","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5451946"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η προώθηση της σωματικής δραστηριότητας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:51Z"}