{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5452066"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5452066","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Νευροδυναμική της Συνείδησης: Ενσωμάτωση, Χρονικότητα και τα Όρια της Τεχνητής Νοημοσύνης","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το ζήτημα της τεχνητής συνείδησης μέσα από τη σύγκλιση της νευροδυναμικής, της φαινομενολογίας και της ηθικής φιλοσοφίας. Κεντρικός στόχος είναι η ανάλυση των οντολογικών και λειτουργικών ορίων της Τεχνητής Νοημοσύνης σε σχέση με την υποκειμενική εμπειρία. Αρχικά, επιχειρείται μια αναδρομή στην ιστορική εξέλιξη της έννοιας της συνείδησης, με αφετηρία τον αρχαίο στωικό μονισμό. Ο καρτεσιανός δυϊσμός εξετάζεται ως το αναγκαίο σημείο οντολογικής αντίθεσης, αναδεικνύοντας τα πλεονεκτήματα μιας φυσιοκρατικής προσέγγισης. Η οπτική αυτή επιτρέπει την κατανόηση της συνείδησης όχι ως χωριστής ουσίας, αλλά ως μιας ενσώματης και χρονικά οργανωμένης διαδικασίας, η οποία επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα της σύγχρονης νευροδυναμικής και νευροεπιστήμης. Στη συνέχεια, η μελέτη στρέφεται στα σύγχρονα τεχνολογικά συστήματα και τις υπολογιστικές αρχιτεκτονικές, αναλύοντας τη διάκριση μεταξύ λειτουργικής επάρκειας και βιωματικής υποκειμενικότητας. Μέσα από την κριτική αποδόμηση των επικρατουσών θεωρητικών μοντέλων, καταδεικνύεται η απόσταση που χωρίζει την ψηφιακή επεξεργασία δεδομένων από το «δύσκολο πρόβλημα» της εμπειρίας. Παράλληλα, αναλύονται οι ηθικές προεκτάσεις της απόδοσης συνείδησης στις μηχανές, προτείνοντας μια μετατόπιση από το μεταφυσικό ερώτημα της οντολογικής υπόστασης στην ηθική ευθύνη του ανθρώπινου υποκειμένου. Συμπερασματικά, το ερώτημα δεν περιορίζεται στο αν η μηχανή μπορεί να «αισθανθεί», αλλά στον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογική προσομοίωση αναδιαμορφώνει το ηθικό μας πλαίσιο. Απαιτείται, λοιπόν, ένας κριτικός αναστοχασμός, όπου η συνείδηση δεν αντιμετωπίζεται ως τεχνικό επίτευγμα, αλλά ως σημείο αναφοράς της οργανικής πολυπλοκότητας, αναδεικνύοντας τη σημασία της βιωμένης πραγματικότητας σε έναν κόσμο που επανακαθορίζεται από την Τεχνητή Νοημοσύνη.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το ζήτημα της τεχνητής συνείδησης μέσα από τη σύγκλιση της νευροδυναμικής, της φαινομενολογίας και της ηθικής φιλοσοφίας. Κεντρικός στόχος είναι η ανάλυση των οντολογικών και λειτουργικών ορίων της Τεχνητής Νοημοσύνης σε σχέση με την υποκειμενική εμπειρία. Αρχικά, επιχειρείται μια αναδρομή στην ιστορική εξέλιξη της έννοιας της συνείδησης, με αφετηρία τον αρχαίο στωικό μονισμό. Ο καρτεσιανός δυϊσμός εξετάζεται ως το αναγκαίο σημείο οντολογικής αντίθεσης, αναδεικνύοντας τα πλεονεκτήματα μιας φυσιοκρατικής προσέγγισης. Η οπτική αυτή επιτρέπει την κατανόηση της συνείδησης όχι ως χωριστής ουσίας, αλλά ως μιας ενσώματης και χρονικά οργανωμένης διαδικασίας, η οποία επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα της σύγχρονης νευροδυναμικής και νευροεπιστήμης. Στη συνέχεια, η μελέτη στρέφεται στα σύγχρονα τεχνολογικά συστήματα και τις υπολογιστικές αρχιτεκτονικές, αναλύοντας τη διάκριση μεταξύ λειτουργικής επάρκειας και βιωματικής υποκειμενικότητας. Μέσα από την κριτική αποδόμηση των επικρατουσών θεωρητικών μοντέλων, καταδεικνύεται η απόσταση που χωρίζει την ψηφιακή επεξεργασία δεδομένων από το «δύσκολο πρόβλημα» της εμπειρίας. Παράλληλα, αναλύονται οι ηθικές προεκτάσεις της απόδοσης συνείδησης στις μηχανές, προτείνοντας μια μετατόπιση από το μεταφυσικό ερώτημα της οντολογικής υπόστασης στην ηθική ευθύνη του ανθρώπινου υποκειμένου. Συμπερασματικά, το ερώτημα δεν περιορίζεται στο αν η μηχανή μπορεί να «αισθανθεί», αλλά στον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογική προσομοίωση αναδιαμορφώνει το ηθικό μας πλαίσιο. Απαιτείται, λοιπόν, ένας κριτικός αναστοχασμός, όπου η συνείδηση δεν αντιμετωπίζεται ως τεχνικό επίτευγμα, αλλά ως σημείο αναφοράς της οργανικής πολυπλοκότητας, αναδεικνύοντας τη σημασία της βιωμένης πραγματικότητας σε έναν κόσμο που επανακαθορίζεται από την Τεχνητή Νοημοσύνη.","abstract_has_math":false,"creators":["Σαριαννάκη Ολυμπία","Sariannaki Olympia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:51Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5452066"],"render_values":[{"text":"uoadl:5452066","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452066","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452066","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5452066","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σαριαννάκη Ολυμπία","Sariannaki Olympia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5452066","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452066"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το ζήτημα της τεχνητής συνείδησης μέσα από τη σύγκλιση της νευροδυναμικής, της φαινομενολογίας και της ηθικής φιλοσοφίας. Κεντρικός στόχος είναι η ανάλυση των οντολογικών και λειτουργικών ορίων της Τεχνητής Νοημοσύνης σε σχέση με την υποκειμενική εμπειρία. Αρχικά, επιχειρείται μια αναδρομή στην ιστορική εξέλιξη της έννοιας της συνείδησης, με αφετηρία τον αρχαίο στωικό μονισμό. Ο καρτεσιανός δυϊσμός εξετάζεται ως το αναγκαίο σημείο οντολογικής αντίθεσης, αναδεικνύοντας τα πλεονεκτήματα μιας φυσιοκρατικής προσέγγισης. Η οπτική αυτή επιτρέπει την κατανόηση της συνείδησης όχι ως χωριστής ουσίας, αλλά ως μιας ενσώματης και χρονικά οργανωμένης διαδικασίας, η οποία επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα της σύγχρονης νευροδυναμικής και νευροεπιστήμης. Στη συνέχεια, η μελέτη στρέφεται στα σύγχρονα τεχνολογικά συστήματα και τις υπολογιστικές αρχιτεκτονικές, αναλύοντας τη διάκριση μεταξύ λειτουργικής επάρκειας και βιωματικής υποκειμενικότητας. Μέσα από την κριτική αποδόμηση των επικρατουσών θεωρητικών μοντέλων, καταδεικνύεται η απόσταση που χωρίζει την ψηφιακή επεξεργασία δεδομένων από το «δύσκολο πρόβλημα» της εμπειρίας. Παράλληλα, αναλύονται οι ηθικές προεκτάσεις της απόδοσης συνείδησης στις μηχανές, προτείνοντας μια μετατόπιση από το μεταφυσικό ερώτημα της οντολογικής υπόστασης στην ηθική ευθύνη του ανθρώπινου υποκειμένου. Συμπερασματικά, το ερώτημα δεν περιορίζεται στο αν η μηχανή μπορεί να «αισθανθεί», αλλά στον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογική προσομοίωση αναδιαμορφώνει το ηθικό μας πλαίσιο. Απαιτείται, λοιπόν, ένας κριτικός αναστοχασμός, όπου η συνείδηση δεν αντιμετωπίζεται ως τεχνικό επίτευγμα, αλλά ως σημείο αναφοράς της οργανικής πολυπλοκότητας, αναδεικνύοντας τη σημασία της βιωμένης πραγματικότητας σε έναν κόσμο που επανακαθορίζεται από την Τεχνητή Νοημοσύνη.","This master’s thesis examines the issue of artificial consciousness through the intersection of neurodynamics, phenomenology, and moral philosophy. The central objective is to investigate the ontological and functional limits of Artificial Intelligence in relation to subjective experience. Initially, a retrospective analysis of the historical evolution of consciousness is undertaken, starting from ancient Stoic monism. Cartesian dualism is examined as a necessary point of ontological contrast to highlight the advantages of a naturalistic perspective. This approach allows for an understanding of consciousness not as a separate substance, but as an embodied and temporally organized process, a view supported by contemporary neurodynamics and neuroscientific data. Subsequently, the study turns to modern technological systems and computational architectures, analyzing the distinction between functional proficiency and experiential subjectivity. Through a critical deconstruction of prevailing theoretical models, the gap separating digital data processing from the \"hard problem\" of experience is demonstrated. Furthermore, the ethical implications of attributing consciousness to machines are analyzed, proposing a shift from the metaphysical question of ontological status to the moral responsibility of the human subject. In conclusion, the central question is not limited to whether a machine can \"feel\", but extends to how technological simulation reshapes our ethical framework. A critical reflection is therefore required, in which consciousness is not treated as a technical achievement, but as a benchmark of organic complexity, highlighting the significance of lived reality in a world redefined by Artificial Intelligence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Νευροδυναμική της Συνείδησης: Ενσωμάτωση, Χρονικότητα και τα Όρια της Τεχνητής Νοημοσύνης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σαριαννάκη Ολυμπία","Sariannaki Olympia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το ζήτημα της τεχνητής συνείδησης μέσα από τη σύγκλιση της νευροδυναμικής, της φαινομενολογίας και της ηθικής φιλοσοφίας. Κεντρικός στόχος είναι η ανάλυση των οντολογικών και λειτουργικών ορίων της Τεχνητής Νοημοσύνης σε σχέση με την υποκειμενική εμπειρία. Αρχικά, επιχειρείται μια αναδρομή στην ιστορική εξέλιξη της έννοιας της συνείδησης, με αφετηρία τον αρχαίο στωικό μονισμό. Ο καρτεσιανός δυϊσμός εξετάζεται ως το αναγκαίο σημείο οντολογικής αντίθεσης, αναδεικνύοντας τα πλεονεκτήματα μιας φυσιοκρατικής προσέγγισης. Η οπτική αυτή επιτρέπει την κατανόηση της συνείδησης όχι ως χωριστής ουσίας, αλλά ως μιας ενσώματης και χρονικά οργανωμένης διαδικασίας, η οποία επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα της σύγχρονης νευροδυναμικής και νευροεπιστήμης. Στη συνέχεια, η μελέτη στρέφεται στα σύγχρονα τεχνολογικά συστήματα και τις υπολογιστικές αρχιτεκτονικές, αναλύοντας τη διάκριση μεταξύ λειτουργικής επάρκειας και βιωματικής υποκειμενικότητας. Μέσα από την κριτική αποδόμηση των επικρατουσών θεωρητικών μοντέλων, καταδεικνύεται η απόσταση που χωρίζει την ψηφιακή επεξεργασία δεδομένων από το «δύσκολο πρόβλημα» της εμπειρίας. Παράλληλα, αναλύονται οι ηθικές προεκτάσεις της απόδοσης συνείδησης στις μηχανές, προτείνοντας μια μετατόπιση από το μεταφυσικό ερώτημα της οντολογικής υπόστασης στην ηθική ευθύνη του ανθρώπινου υποκειμένου. Συμπερασματικά, το ερώτημα δεν περιορίζεται στο αν η μηχανή μπορεί να «αισθανθεί», αλλά στον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογική προσομοίωση αναδιαμορφώνει το ηθικό μας πλαίσιο. Απαιτείται, λοιπόν, ένας κριτικός αναστοχασμός, όπου η συνείδηση δεν αντιμετωπίζεται ως τεχνικό επίτευγμα, αλλά ως σημείο αναφοράς της οργανικής πολυπλοκότητας, αναδεικνύοντας τη σημασία της βιωμένης πραγματικότητας σε έναν κόσμο που επανακαθορίζεται από την Τεχνητή Νοημοσύνη.","This master’s thesis examines the issue of artificial consciousness through the intersection of neurodynamics, phenomenology, and moral philosophy. The central objective is to investigate the ontological and functional limits of Artificial Intelligence in relation to subjective experience. Initially, a retrospective analysis of the historical evolution of consciousness is undertaken, starting from ancient Stoic monism. Cartesian dualism is examined as a necessary point of ontological contrast to highlight the advantages of a naturalistic perspective. This approach allows for an understanding of consciousness not as a separate substance, but as an embodied and temporally organized process, a view supported by contemporary neurodynamics and neuroscientific data. Subsequently, the study turns to modern technological systems and computational architectures, analyzing the distinction between functional proficiency and experiential subjectivity. Through a critical deconstruction of prevailing theoretical models, the gap separating digital data processing from the \"hard problem\" of experience is demonstrated. Furthermore, the ethical implications of attributing consciousness to machines are analyzed, proposing a shift from the metaphysical question of ontological status to the moral responsibility of the human subject. In conclusion, the central question is not limited to whether a machine can \"feel\", but extends to how technological simulation reshapes our ethical framework. A critical reflection is therefore required, in which consciousness is not treated as a technical achievement, but as a benchmark of organic complexity, highlighting the significance of lived reality in a world redefined by Artificial Intelligence."],"dc:identifier":["uoadl:5452066","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452066"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η Νευροδυναμική της Συνείδησης: Ενσωμάτωση, Χρονικότητα και τα Όρια της Τεχνητής Νοημοσύνης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:51Z"}