{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5452268"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5452268","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Oφθαλμικό μελάνωμα σε παιδιατρικούς ασθενείς: γενετικά, παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά και πρόγνωση","abstract":"Εισαγωγή: Το οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί τον συχνότερο πρωτοπαθή κακοήθη ενδοφθάλμιο όγκο των ενηλίκων και συνδέεται με σημαντική θνητότητα. Στα παιδιά, το μελάνωμα οφθαλμού είναι σπάνιο και γενικά ακολουθεί ευνοϊκότερη κλινική πορεία. Ωστόσο, η εμφάνιση μεταστατικής νόσου αποτελεί σημαντική θεραπευτική πρόκληση, καθώς υπάρχουν περιορισμένες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές. Σχεδιασμός: Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκαν τα κλινικά χαρακτηριστικά, η θεραπευτική αντιμετώπιση και η έκβαση παιδιών που διαγνώστηκαν με οφθαλμικό μελάνωμα στη Γερμανία και την Αυστρία κατά την περίοδο 2013–2024. Αποτελέσματα: Μεταξύ 2013 και 2024 διαγνώστηκαν δώδεκα παιδιά με οφθαλμικό μελάνωμα, εκ των οποίων εννέα με χοριοειδικό μελάνωμα και τρία με όγκους με εντόπιση στο ακτινωτό σώμα ή/ και την ίριδα. Η πρωτογενής θεραπευτική αντιμετώπιση περιλάμβανε εξόρυξη οφθαλμού σε πέντε ασθενείς, εξωτερική ακτινοθεραπεία με δέσμη πρωτονίων σε δύο, βραχυθεραπεία σε τέσσερις και ενδοεκτομή σε έναν ασθενή. Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, δύο ασθενείς ανέπτυξαν μεταστατική νόσο. Ένας 16χρονος ασθενής εμφάνισε ηπατικές μεταστάσεις και απεβίωσε 30 μήνες αργότερα. Ένας 3χρονος ασθενής παρουσίασε μεταστατικό χοριοειδικό μελάνωμα έξι μήνες μετά την αφαίρεση του προσβεβλημένου οφθαλμού. Η θεραπεία με χημειοθεραπεία, ακολουθούμενη από nivolumab και ipilimumab, οδήγησε σε πλήρη θεραπευτική ανταπόκριση. Ωστόσο, ο ασθενής ανέπτυξε ινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη ως επιπλοκή της ανοσοθεραπείας. Η γενετική ανάλυση ανέδειξε παθογόνο παραλλαγή του γονιδίου TP53, επιβεβαιώνοντας τη διάγνωση συνδρόμου Li–Fraumeni. Είκοσι τέσσερις μήνες μετά τη διάγνωση της μεταστατικής νόσου, ο ασθενής παραμένει σε πλήρη ύφεση. Συμπέρασμα: Το παιδιατρικό οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί εξαιρετικά σπάνια κακοήθεια, η οποία μπορεί να εμφανίσει επιθετική πορεία με μεταστατική διασπορά. Απαιτείται μακροχρόνια παρακολούθηση και εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ενώ η ανίχνευση κληρονομικής παραλλαγής του TP53 σε παιδί με μεταστατική νόσο υπογραμμίζει τη σημασία της διερεύνησης συνδρόμων προδιάθεσης για καρκίνο σε επιλεγμένες περιπτώσεις.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί τον συχνότερο πρωτοπαθή κακοήθη ενδοφθάλμιο όγκο των ενηλίκων και συνδέεται με σημαντική θνητότητα. Στα παιδιά, το μελάνωμα οφθαλμού είναι σπάνιο και γενικά ακολουθεί ευνοϊκότερη κλινική πορεία. Ωστόσο, η εμφάνιση μεταστατικής νόσου αποτελεί σημαντική θεραπευτική πρόκληση, καθώς υπάρχουν περιορισμένες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές. Σχεδιασμός: Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκαν τα κλινικά χαρακτηριστικά, η θεραπευτική αντιμετώπιση και η έκβαση παιδιών που διαγνώστηκαν με οφθαλμικό μελάνωμα στη Γερμανία και την Αυστρία κατά την περίοδο 2013–2024. Αποτελέσματα: Μεταξύ 2013 και 2024 διαγνώστηκαν δώδεκα παιδιά με οφθαλμικό μελάνωμα, εκ των οποίων εννέα με χοριοειδικό μελάνωμα και τρία με όγκους με εντόπιση στο ακτινωτό σώμα ή/ και την ίριδα. Η πρωτογενής θεραπευτική αντιμετώπιση περιλάμβανε εξόρυξη οφθαλμού σε πέντε ασθενείς, εξωτερική ακτινοθεραπεία με δέσμη πρωτονίων σε δύο, βραχυθεραπεία σε τέσσερις και ενδοεκτομή σε έναν ασθενή. Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, δύο ασθενείς ανέπτυξαν μεταστατική νόσο. Ένας 16χρονος ασθενής εμφάνισε ηπατικές μεταστάσεις και απεβίωσε 30 μήνες αργότερα. Ένας 3χρονος ασθενής παρουσίασε μεταστατικό χοριοειδικό μελάνωμα έξι μήνες μετά την αφαίρεση του προσβεβλημένου οφθαλμού. Η θεραπεία με χημειοθεραπεία, ακολουθούμενη από nivolumab και ipilimumab, οδήγησε σε πλήρη θεραπευτική ανταπόκριση. Ωστόσο, ο ασθενής ανέπτυξε ινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη ως επιπλοκή της ανοσοθεραπείας. Η γενετική ανάλυση ανέδειξε παθογόνο παραλλαγή του γονιδίου TP53, επιβεβαιώνοντας τη διάγνωση συνδρόμου Li–Fraumeni. Είκοσι τέσσερις μήνες μετά τη διάγνωση της μεταστατικής νόσου, ο ασθενής παραμένει σε πλήρη ύφεση. Συμπέρασμα: Το παιδιατρικό οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί εξαιρετικά σπάνια κακοήθεια, η οποία μπορεί να εμφανίσει επιθετική πορεία με μεταστατική διασπορά. Απαιτείται μακροχρόνια παρακολούθηση και εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ενώ η ανίχνευση κληρονομικής παραλλαγής του TP53 σε παιδί με μεταστατική νόσο υπογραμμίζει τη σημασία της διερεύνησης συνδρόμων προδιάθεσης για καρκίνο σε επιλεγμένες περιπτώσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαϊωάννου Κυριακή","Papaioannou Kyriaki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5452268"],"render_values":[{"text":"uoadl:5452268","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452268","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452268","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5452268","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαϊωάννου Κυριακή","Papaioannou Kyriaki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5452268","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452268"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί τον συχνότερο πρωτοπαθή κακοήθη ενδοφθάλμιο όγκο των ενηλίκων και συνδέεται με σημαντική θνητότητα. Στα παιδιά, το μελάνωμα οφθαλμού είναι σπάνιο και γενικά ακολουθεί ευνοϊκότερη κλινική πορεία. Ωστόσο, η εμφάνιση μεταστατικής νόσου αποτελεί σημαντική θεραπευτική πρόκληση, καθώς υπάρχουν περιορισμένες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές. Σχεδιασμός: Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκαν τα κλινικά χαρακτηριστικά, η θεραπευτική αντιμετώπιση και η έκβαση παιδιών που διαγνώστηκαν με οφθαλμικό μελάνωμα στη Γερμανία και την Αυστρία κατά την περίοδο 2013–2024. Αποτελέσματα: Μεταξύ 2013 και 2024 διαγνώστηκαν δώδεκα παιδιά με οφθαλμικό μελάνωμα, εκ των οποίων εννέα με χοριοειδικό μελάνωμα και τρία με όγκους με εντόπιση στο ακτινωτό σώμα ή/ και την ίριδα. Η πρωτογενής θεραπευτική αντιμετώπιση περιλάμβανε εξόρυξη οφθαλμού σε πέντε ασθενείς, εξωτερική ακτινοθεραπεία με δέσμη πρωτονίων σε δύο, βραχυθεραπεία σε τέσσερις και ενδοεκτομή σε έναν ασθενή. Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, δύο ασθενείς ανέπτυξαν μεταστατική νόσο. Ένας 16χρονος ασθενής εμφάνισε ηπατικές μεταστάσεις και απεβίωσε 30 μήνες αργότερα. Ένας 3χρονος ασθενής παρουσίασε μεταστατικό χοριοειδικό μελάνωμα έξι μήνες μετά την αφαίρεση του προσβεβλημένου οφθαλμού. Η θεραπεία με χημειοθεραπεία, ακολουθούμενη από nivolumab και ipilimumab, οδήγησε σε πλήρη θεραπευτική ανταπόκριση. Ωστόσο, ο ασθενής ανέπτυξε ινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη ως επιπλοκή της ανοσοθεραπείας. Η γενετική ανάλυση ανέδειξε παθογόνο παραλλαγή του γονιδίου TP53, επιβεβαιώνοντας τη διάγνωση συνδρόμου Li–Fraumeni. Είκοσι τέσσερις μήνες μετά τη διάγνωση της μεταστατικής νόσου, ο ασθενής παραμένει σε πλήρη ύφεση. Συμπέρασμα: Το παιδιατρικό οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί εξαιρετικά σπάνια κακοήθεια, η οποία μπορεί να εμφανίσει επιθετική πορεία με μεταστατική διασπορά. Απαιτείται μακροχρόνια παρακολούθηση και εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ενώ η ανίχνευση κληρονομικής παραλλαγής του TP53 σε παιδί με μεταστατική νόσο υπογραμμίζει τη σημασία της διερεύνησης συνδρόμων προδιάθεσης για καρκίνο σε επιλεγμένες περιπτώσεις.","Background: Uveal melanoma is the most frequent primary malignant intraocular tumor in adults and is associated with considerable mortality. In children, uveal melanoma is rare and generally follows a more favorable clinical course. Nevertheless, metastatic disease remains a major therapeutic challenge, with limited effective treatment options. Design: This study evaluated the clinical characteristics, therapeutic management, and outcomes of children diagnosed with uveal melanoma in Germany and Austria between 2013 and 2024. Results: Twelve children were diagnosed with uveal melanoma during the study period, including nine with choroidal melanoma and three with tumors involving the ciliary body and iris. Primary treatment consisted of enucleation in five patients, proton beam external radiation therapy in two, ocular brachytherapy in four, and endoresection in one patient. During follow-up, two patients developed metastatic disease. A 16-year-old male developed hepatic metastases and died 30 months later. A 3-year-old male developed metastatic choroidal melanoma six months after enucleation. Treatment with chemotherapy followed by nivolumab and ipilimumab resulted in a complete response. Immunotherapy was, however, complicated by the development of insulin-dependent diabetes mellitus. Genetic analysis identified a pathogenic constitutional TP53 variant, establishing the diagnosis of Li–Fraumeni syndrome. At 24 months following the diagnosis of metastatic disease, the patient remains in complete remission. Conclusion: Pediatric uveal melanoma is an exceptionally rare malignancy that may exhibit an aggressive course with metastatic dissemination. Long-term surveillance and individualized therapeutic strategies are warranted, while the identification of a constitutional TP53 variant in a child with metastatic disease underscores the importance of considering cancer predisposition syndromes in selected cases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Oφθαλμικό μελάνωμα σε παιδιατρικούς ασθενείς: γενετικά, παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά και πρόγνωση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαϊωάννου Κυριακή","Papaioannou Kyriaki"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί τον συχνότερο πρωτοπαθή κακοήθη ενδοφθάλμιο όγκο των ενηλίκων και συνδέεται με σημαντική θνητότητα. Στα παιδιά, το μελάνωμα οφθαλμού είναι σπάνιο και γενικά ακολουθεί ευνοϊκότερη κλινική πορεία. Ωστόσο, η εμφάνιση μεταστατικής νόσου αποτελεί σημαντική θεραπευτική πρόκληση, καθώς υπάρχουν περιορισμένες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές. Σχεδιασμός: Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκαν τα κλινικά χαρακτηριστικά, η θεραπευτική αντιμετώπιση και η έκβαση παιδιών που διαγνώστηκαν με οφθαλμικό μελάνωμα στη Γερμανία και την Αυστρία κατά την περίοδο 2013–2024. Αποτελέσματα: Μεταξύ 2013 και 2024 διαγνώστηκαν δώδεκα παιδιά με οφθαλμικό μελάνωμα, εκ των οποίων εννέα με χοριοειδικό μελάνωμα και τρία με όγκους με εντόπιση στο ακτινωτό σώμα ή/ και την ίριδα. Η πρωτογενής θεραπευτική αντιμετώπιση περιλάμβανε εξόρυξη οφθαλμού σε πέντε ασθενείς, εξωτερική ακτινοθεραπεία με δέσμη πρωτονίων σε δύο, βραχυθεραπεία σε τέσσερις και ενδοεκτομή σε έναν ασθενή. Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, δύο ασθενείς ανέπτυξαν μεταστατική νόσο. Ένας 16χρονος ασθενής εμφάνισε ηπατικές μεταστάσεις και απεβίωσε 30 μήνες αργότερα. Ένας 3χρονος ασθενής παρουσίασε μεταστατικό χοριοειδικό μελάνωμα έξι μήνες μετά την αφαίρεση του προσβεβλημένου οφθαλμού. Η θεραπεία με χημειοθεραπεία, ακολουθούμενη από nivolumab και ipilimumab, οδήγησε σε πλήρη θεραπευτική ανταπόκριση. Ωστόσο, ο ασθενής ανέπτυξε ινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη ως επιπλοκή της ανοσοθεραπείας. Η γενετική ανάλυση ανέδειξε παθογόνο παραλλαγή του γονιδίου TP53, επιβεβαιώνοντας τη διάγνωση συνδρόμου Li–Fraumeni. Είκοσι τέσσερις μήνες μετά τη διάγνωση της μεταστατικής νόσου, ο ασθενής παραμένει σε πλήρη ύφεση. Συμπέρασμα: Το παιδιατρικό οφθαλμικό μελάνωμα αποτελεί εξαιρετικά σπάνια κακοήθεια, η οποία μπορεί να εμφανίσει επιθετική πορεία με μεταστατική διασπορά. Απαιτείται μακροχρόνια παρακολούθηση και εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ενώ η ανίχνευση κληρονομικής παραλλαγής του TP53 σε παιδί με μεταστατική νόσο υπογραμμίζει τη σημασία της διερεύνησης συνδρόμων προδιάθεσης για καρκίνο σε επιλεγμένες περιπτώσεις.","Background: Uveal melanoma is the most frequent primary malignant intraocular tumor in adults and is associated with considerable mortality. In children, uveal melanoma is rare and generally follows a more favorable clinical course. Nevertheless, metastatic disease remains a major therapeutic challenge, with limited effective treatment options. Design: This study evaluated the clinical characteristics, therapeutic management, and outcomes of children diagnosed with uveal melanoma in Germany and Austria between 2013 and 2024. Results: Twelve children were diagnosed with uveal melanoma during the study period, including nine with choroidal melanoma and three with tumors involving the ciliary body and iris. Primary treatment consisted of enucleation in five patients, proton beam external radiation therapy in two, ocular brachytherapy in four, and endoresection in one patient. During follow-up, two patients developed metastatic disease. A 16-year-old male developed hepatic metastases and died 30 months later. A 3-year-old male developed metastatic choroidal melanoma six months after enucleation. Treatment with chemotherapy followed by nivolumab and ipilimumab resulted in a complete response. Immunotherapy was, however, complicated by the development of insulin-dependent diabetes mellitus. Genetic analysis identified a pathogenic constitutional TP53 variant, establishing the diagnosis of Li–Fraumeni syndrome. At 24 months following the diagnosis of metastatic disease, the patient remains in complete remission. Conclusion: Pediatric uveal melanoma is an exceptionally rare malignancy that may exhibit an aggressive course with metastatic dissemination. Long-term surveillance and individualized therapeutic strategies are warranted, while the identification of a constitutional TP53 variant in a child with metastatic disease underscores the importance of considering cancer predisposition syndromes in selected cases."],"dc:identifier":["uoadl:5452268","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452268"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Oφθαλμικό μελάνωμα σε παιδιατρικούς ασθενείς: γενετικά, παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά και πρόγνωση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:51Z"}